PL229821B1

PL229821B1 - Zastosowanie kompozycji kosmetycznej zawierającej tioprolinę i kwas rozmarynowy, zastosowanie preparatu kosmetycznego zawierającego jako substancję czynną tioprolinę i kwas rozmarynowy oraz sposób kosmetycznego spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry

Info

Publication number: PL229821B1
Application number: PL407256A
Authority: PL
Inventors: Irena Szołomicka-Orfinger; Katarzyna Rogiewicz; Renata Dębowska; Monika Pasikowska; Małgorzata Szubert
Original assignee: Laboratorium Kosmetyczne Dr Irena Eris Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia; Laboratorium Kosmetyczne Dr Irena Eris Spólka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia
Priority date: 2014-02-19
Filing date: 2014-02-19
Publication date: 2018-08-31
Also published as: PL407256A1

Abstract

Wynalazek dotyczy zastosowania kompozycji zawierającej tioprolinę i kwas rozmarynowy w synergicznie skutecznej ilości do spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry. Wynalazek dotyczy także preparatu zawierającego jako substancję czynną tioprolinę i kwas rozmarynowy w synergicznie skutecznej ilości oraz kosmetycznie dopuszczalne zaróbki, nośniki i substancje dodatkowe, do spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry oraz sposobu spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie kompozycji kosmetycznej zawierającej tioprolinę i kwas rozmarynowy, zastosowanie preparatu kosmetycznego zawierającego jako substancję czynną tioprolinę i kwas rozmarynowy oraz sposób spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry.

Bielactwo jest przewlekłą chorobą polegającą na zniszczeniu bądź uszkodzeniu naskórkowych komórek barwnikowych - melanocytów, w skórze i mieszkach włosowych. Znane są dwa główne rodzaje tej choroby, bielactwo nabyte (vitiligo) i wrodzone (albinizm). Ocenia się, że na bielactwo zapada 1-4% populacji. Objawem choroby jest pojawienie się plam bielaczych rozmieszczonych na różnych obszarach ciała. Dokładne przyczyny powstawania bielactwa nie są do końca poznane. Istnieje kilka teorii dotyczących etiologii bielactwa. Przypuszcza się, że może być ono efektem zespołu czynników genetycznych, środowiskowych i reakcji autoimmunologicznych.

Teoria autoimmunologiczna jest najpowszechniejszą i najlepiej udokumentowaną (ok. 30% wszystkich przypadków) tezą dotyczącą etiopatogenezy bielactwa. Teoria ta zakłada, że do uszkodzenia melanocytów dochodzi na drodze immunologicznej, za czym przemawia częste współistnienie bielactwa z innymi chorobami autoimmunologicznymi np. chorobami tarczycy, niedokrwistością złośliwą, toczniem rumieniowatym, twardziną, cukrzycą czy łysieniem plackowatym.

Wiele badań naukowych, wskazuje, że jednym z mechanizmów patogenezy bieląctwa na poziomie komórkowym, jest zaburzona równowaga redoks. Niemniej jednak pomimo wielu prac na temat roli stresu oksydacyjnego, brakuje informacji na temat zależnego od stresu oksydacyjnego zaniku melanocytów w warstwie naskórka (Zhang Y, Liu L, Jin L, Yi X, Dang E, Yang Y, Li C, Gao T. Oxidative stressinduced calreticulin expression and translocation: new insights into the destruction of melanocytes. J Invest Dermatol. 2014 Jan; 134(1): 183-91; Bellei B, Pitisci A, Ottaviani M, Ludovici M, Cota C, Luzi F, Dell'Anna ML, Picardo M. Vitiligo: a possible model of degenerative diseases. PLoS One. 2013;8(3):e59782). Istnieją badania, które pokazują, że melanocyty izolowane od osób chorych na bielactwo nabyte wykazują zmiany w przekazywaniu sygnałów komórkowych, charakterystyczne dla niektórych chorób neurodegradacyjnych włączając zaburzenia w metabolizmie lipidów, nadaktywację kinaz MAP, czy zależną od białka p53 kaskadę sygnałową, mogącą prowadzić do programowanej śmierci komórki. Dodatkowo takie melanocyty produkują wiele białek pre-apoptotycznych (senescence-associated secretory phenotype SAPS), takich jak interleukina-6 (IL-6), metaloproteinaza-3 (MMP3), cyklooksygenaza-2 (Cox-2) czy TNFa (tumor necrosis factor) (Bellei B, Pitisci A, Ottaviani M, Ludovici M, Cota C, Luzi F, Dell'Anna ML, Picardo M. Vitiligo: a possible model of degenerative diseases. PLoS One. 2013;8(3):e59782).

Innym czynnikiem mającym wpływ na dysfunkcje melanocytów są zaburzenia w obrębie komórek naskórka, które wpływają negatywnie na funkcjonowanie komórek barwnikowych. Keratynocyty uwalniają wiele specyficznych dla melanocytów mediatorów odpowiedzialnych za pigmentację, jak czynnik komórek macierzystych SCF (stem cell factor) oraz endotelina-1 (ET-1) oraz hamujących proliferację melanocytów i melanogenezę, np. IL-1, IL-6, TNFa czy TGF3. W przypadku, gdy keratynocyty ulegną uszkodzeniu i wchodzą na drogę apopozy, to zaczynają również produkować mniej mediatorów melanogenezy oraz więcej IL-6 czy TNFa, co w konsekwencji może powodować zanik melanocytów (Moretti S, Fabbri P, Baroni G, Berti S, Bani D, Berti E, Nassini R, Lotti T, Massi D. Keratinocyte dysfunction in vitiligo epidermis: cytokine microenvironment and correlation to keratinocyte apoptosis. Histol Histopathol. 2009 Jul; 24(7):849-57; Moretti S, Spallanzani A, Amato L, Hautmann G, Gallerani I, Fabiani M, Fabbri P. New insights into the pathogenesis of vitiligo: imbalance of epidermal cytokines at sites of lesions. Pigment Cell Res. 2002 Apr; 15(2):87-92; Moretti S, Spallanzani A, Amato L, Hautmann G, Gallerani I, Fabbri P. Vitiligo and Epidermal Microenvironment: Possible Involvement of KeratinocyteDerived Cytokines. Arch Dermatol. 2002;138(2):273-274).

Istnieje wiele metod leczenia bielactwa, jednak żadna nie daje pełnej gwarancji powodzenia. Wybór najefektywniejszej terapii zależy od wieku pacjenta, typu klinicznego bielactwa, rozległości zmian i dynamiki proces chorobowego. W leczeniu miejscowym stosuje się: kortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny, filtry słoneczne, maskowanie (kosmetyki do makijażu korygującego). Stosuje się także fototerapię bądź laseroterapię. W leczeniu ogólnym czasem stosuje się, jako terapię wspomagającą, antyoksydanty.

PL 229 821 B1

Tioprolina (tymonacyk), czyli kwas tiazolidyno-4-karboksylowy jest metabolizowana do cysteiny, która wchodzi w skład białek włosów, naskórka, paznokci (białko keratyna) i glutationu. Glutation umożliwia detoksykację. Jest także źródłem licznych istotnych w funkcjonowaniu organizmu metabolitów.

Tioprolina pełni liczne funkcje w organizmie, między innymi działa lipotropowo: przeciwmiażdżycowo, obniża stężenie lipidów we krwi, chroni wątrobę, nerki i serce przed stłuszczeniem; działa żółciopędnie, rozkurczowo; ma działanie ochronne na miąższ wątroby, chroniąc przez szkodliwymi czynnikami wirusowymi, bakteryjnymi, metalami ciężkimi, węglowodorami i lekami; poprawia strukturę i pobudza wzrost oraz regenerację naskórka, włosów i paznokci, ma ponadto właściwości przeciwtrądzikowe i przeciwłuszczycowe; a także, wraz z N-acetylocysteiną stanowią antyoksydanty, które znalazły zastosowanie w suplementacji anti-aging - Miguel J. Menopause: A review on the role of oxygen stress and favorable effects of dietary antioxidants, (2006) Arch Gerontol Geriatr; Guayerbas N. Thiolic antioxidant supplementation of the diet reverses age-related behavioural dysfunction in prematurely ageing mice, (2005) Pharmacol Blochem Behav 80: 45-51. W organizmie jest metabolizowana do cysteiny.

W US 5047409 opisano sole tioproliny z 3-tlenkiem 6-piperydyno-2,4-diamino-pirymidyny oraz ich miejscowe stosowanie, a także ich kosmetyczne i medyczne zastosowanie do leczenia utraty włosów lub stanów patologicznych takich jak między innymi łysienie i zapalenie skóry.

W US 6150405 ujawniono zastosowanie związków sulfhydrylowych, w tym tioproliny, do leczenia utraty włosów.

US 20040028787 wymieniono tioprolinę do aromatyzowania żywności i napojów, a także do stosowania w kosmetyce.

Kwas rozmarynowy jest estrem kwasu kawowego i kwasu alfahydroksydi-hydrokawowego. Występuje powszechnie u gatunków z rodziny ogórecznikowatych (Boragina-ceae) oraz u jasnotowatych (Lamiaceae) głównie w rozmarynie lekarskim. Posiada on szereg interesujących właściwości m.in. przeciwwirusowych, przeciwbakteryjnych, przeciwzapalnych oraz przeciwutleniających (M. Sanchez-Campillo, i in.: Rosmarinic acid, a photo-protective agent against UV and other ionizing radiations, Food Chem Toxicol. 2009 Feb;47(2):386-92).

Ester ten, dzięki swoim właściwościom przeciwutleniającym, jest w stanie ograniczyć uszkodzenia związane z brakiem witaminy E, obniżyć produkcję prozapalnych lizofos-fatydylocholin i przeciwdziałać utlenieniu LDL („złego” cholesterolu). Kwas rozmarynowy działa egzogennie i endogennie, jako czynnik fotoochronny. W pierwszym przypadku działa jako zmiatacz wolnych rodników, a w drugim jako czynnik indukujący endogenne mechanizmy obronne, poprzez regulowanie aktywności tyrozynazy i stymulowanie produkcji melaniny.

Kwas rozmarynowy, dzięki swoim właściwościom przeciwutleniającym oraz modulacji działania enzymów szlaku melanogenezy, może być interesującym narzędziem do walki ze skutkami nadmiernego promieniowania (Lee J. i in.: Rosmarinic acid induces melanogenesis through protein kinase A activation signaling, Biochem Pharmacol, 2007 Oct 1; 74(7):960-8).

W przeprowadzonych testach związek ten obniżał w różnym stopniu aktywność: cyklooksygenazy 1 i 2, lipooksygenazy, hialuronidazy, b-heksozaminidazy, dekarboksylazy ornitynowej, reduktazy aldozowej, a-amylazy, karboksypeptydazy A, cyklazy adenylowej oraz dejodynazy jodotyroniny. Nie posiada jednak zdolności modyfikowania metabolizmu ksenobiotyków i nie zmienia aktywności enzymów obu faz detoksykacji. Cechuje go natomiast aktywność immunomodulująca. Pobudza produkcję prostaglandyny E2 oraz obniża syntezę leukotrienów B4 w ludzkich leukocytach różnokształtnojądrowych. Na układ dopełniacza, pełniącego istotną rolę w odczynie zapalnym, działa hamująco. Obserwowany pod jego wpływem efekt antytrombinowy powstaje przypuszczalnie w drodze zapobiegania agregacji płytek krwi lub ewentualnego pobudzania procesu fibrynolizy (Psotova J. i in.: Biological activities of Prunella vulgaris extract. Phytother Res. 2003 Nov; 17(9): 1082-7; Murata T i in.: Hyaluronidase Inhibitory Rosmarinic Acid Derivatives from Meehania Urticifolia. Chem. Pharm. Bull. 59(1) 88-95 (2011); Aufmkolk M. i in.: The active principles of plant extracts with antithyrotropic activity: oxidation products of derivatives of 3,4-dihydroxycinnamic acid, Endocrinology, 1985 May; 116(5): 167786; Kusano G. i in.: Studies on inhibitory activities of fukiic acid esters on germination, alpha-amylase and carboxypeptidase A. Biol Pharm Bull. 1998 Sep;21(9):997-9; Zhang JJ i in.: Rosmarinic acid inhibits proliferation and induces apoptosis of hepatic stellate cells, Biol Pharm Bull, 2011 Mar;34(3):343-8).

US 6492429 dotyczy kompozycji do leczenia choroby zwyrodnieniowej stawów, która składa się z apocyniny (inhibitora oksydazy NADPH), inhibitora indukowalnej syntazy tlenku azotu (iNOS) oraz

PL 229 821 B1 substancji wzmacniającej działanie tej kompozycji. W opisie US 6492429 jako inhibitor iNOS wymieniono m.in. kwas rozmarynowy (akapit łączący 3. i 4. szpaltę). Jako substancję wzmacniającą działanie kompozycji wymieniono m.in. tioprolinę (4. szpalta, dolna część). W zastrzeżeniach jednak o tioprolinie się już nie wspomniano, a jako jedyną substancję wzmacniającą wskazano kwasy bosweliowe (pochodzące np. z kadzidłowca, Boswellia, zwłaszcza Boswellia serrata). W US 6492429 nie ujawniono przy tym jakiejkolwiek konkretnej kompozycji, która zawierałaby jednocześnie kwas rozmarynowy i tioprolinę.

Zgłoszenie PL 402105 (z dnia 17 grudnia 2012 r.) dotyczy kompozycji i preparatu zawierającego tioprolinę i kwas rozmarynowy, zastosowania tej kompozycji oraz sposobu ochrony skóry przed procesem starzenia zewnątrzpochodnego. Składniki te występują w synergicznie skutecznej ilości jako kompleks anty oksydacyjny obniżający ilość rodnika DPPH.

Jakkolwiek znanych jest kilka środków przeznaczonych do profilaktyki i leczenia bielactwa, to nadal istnieje potrzeba opracowania skutecznych środków mogących poprawiać kondycję skóry z takimi zmianami.

Wynalazek dotyczy kompozycji kosmetycznej zawierającej tioprolinę i kwas rozmarynowy w proporcji od 1:62 do 1:1 do stosowania do spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry.

Korzystne jest zastosowanie, w którym stosuje się kompozycję zawierającą kwas rozmarynowy i tioprolinę w proporcji od 1:37 do 1:1, w szczególności od 1:17 do 1:1, a zwłaszcza 1:15.

Wynalazek dotyczy także preparatu kosmetycznego zawierającego jako substancję czynną tioprolinę i kwas rozmarynowy w proporcji od 1:62 do 1:1 oraz kosmetycznie dopuszczalne zarobki, nośniki i substancje dodatkowe, do stosowania do spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry.

Korzystne jest zastosowanie, w którym stosuje się preparat zawierający kwas rozmarynowy i tioprolinę w proporcji od 1:37 do 1:1, w szczególności od 1:17 do 1:1, a zwłaszcza 1:15.

Korzystne jest zastosowanie, w którym stosuje się preparat w postaci kremu, balsamu, lotionu, aerozolu, żelu, fluidu, korektora, emulsji O/W i W/O, toniku, żeli myjących, szamponów, pianek, a także mleczek, galaretek, past, maści, plastrów i systemów transdermalnych.

Wynalazek dotyczy również sposobu kosmetycznego spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry polegającego na tym, że skórę traktuje się skuteczną ilością kompozycji zdefiniowanej powyżej lub preparatu zdefiniowanego powyżej.

Kompozycję kosmetyczną stanowi połączenie związków, których efektem jest hamowanie produkcji IL-6 indukowanej ekspozycją na promieniowanie UV. Kompozycja ta znajduje zastosowanie w pielęgnacji skóry z bielactwem. Pod wpływem różnych czynników stresogennych zewnątrz- bądź wewnątrzkomórkowych, dochodzi do nadprodukcji cytokin prozapalnych przez keratynocyty, IL-6. Uwalniane czynniki prozapalne mogą powodować dysfunkcje komórek barwnikowych - melanocytów, co w konsekwencji prowadzi do zahamowania produkcji barwnika i powstania plam bielaczych.

Środek kosmetyczny do stosowania według wynalazku wykazuje liczne zalety na tle znanych ze stanu techniki preparatów.

Kompozycję tioproliny i kwasu rozmarynowego można podawać w połączeniu z kosmetycznie dopuszczalnymi nośnikami lub rozcieńczalnikami w wielu różnych postaciach dawkowanych do stosowania miejscowo. Można je łączyć z wieloma różnymi kosmetycznie dopuszczalnymi, chemicznie obojętnymi nośnikami, w postać kremu, balsamu, lotionu, żelu, emulsji O/W i W/O, żeli myjących, itp., zgodnie ze standardową praktyką kosmetyczną.

Kremy i żele można np. formułować z wodnym lub oleistym podłożem, z dodatkiem odpowiednich środków zagęszczających i/lub żelujących i/lub rozpuszczalników. Takie podłoża mogą zawierać np. wodę i/lub olej, taki jak ciekła parafina lub dowolny olej roślinny, albo rozpuszczalnik, taki jak glikol polietylenowy. Do środków zagęszczających i środków żelujących, które można stosować w zależności od charakteru podłoża, należą miękka parafina, stearynian glinu, alkohol cetostearylowy, glikole polietylenowe, tłuszcz z wełny, wosk pszczeli, karboksypolimetylen i pochodne celulozy i/lub monostearynian glicerylu i/lub niejonowe środki emulgujące.

Emulsje O/W i W/O zawierają fazę wodną, fazę tłuszczową i środek powierzchniowo czynny lub mieszaninę środków powierzchniowo czynnych (emulgatorów), które umożliwiają powstanie emulsji. Stosunek ilościowy zależy od wymaganej konsystencji, od właściwości składników fazy tłuszczowej i właściwości emulgatora. Można je formułować poprzez połączenie fazy wodnej z fazą olejową z odpowiednimi emulgatorami. Faza wodna może zawierać ekstrakty roślinne wodne lub/i alkoholowe,

PL 229 821 Β1 faza olejowa - oleje roślinne naturalne (oleinowy, linolowy, linolenowy), parafinowe (wazelinowe, białe, mineralne, płynne parafiny), masła, oleje syntetyczne.

Lotiony można formułować z użyciem wodnego lub olejowego podłoża np. etanolu lub alkoholu oleilowego.

W razie potrzeby środki kosmetyczne do stosowania zgodnie z wynalazkiem można buforować przez dodanie odpowiednich środków buforujących.

Zazwyczaj preparaty zawierają również jeden lub większą liczbę środków emulgujących, stabilizatorów, środków dyspergujących, środków zagęszczających, środków barwiących, substancji zapachowych, środków konserwujących środków nawilżających itp.

Nośniki odpowiednie do stosowania zgodnie z wynalazkiem obejmują stałe rozcieńczalniki lub wypełniacze, ośrodki wodne i różne nietoksyczne rozpuszczalniki organiczne i nieorganiczne.

Poniżej przedstawiono przykładowe ramowe receptury środków kosmetycznych 10 oraz preparatów do stosowania zgodnie z wynalazkiem.

Receptura ramowa balsamu brązującego do ciała

Nazwa składnika	Maksymalne stężenie [% wag.]
Emolienty (oleje roślinne, mineralne, silikonowe), woski	20
Środki emulgujące	5
Środki wiążące wilgoć (np. gliceryna, glikol propylenowy, glikol butylenowy)	10
Składniki zagęszczające (np. karbomer, eter celulozy, estry poliolo kwasu tłuszczowego, kopolimery kwasu akrylowego i alkilometakrylanu, galactoarabinan, polyacrylamide)	5
Składniki dodatkowe (witamina E)	5
Regulator pH (np. TEA, kwas cytrynowy, węglan sodu)	0,1
Dihydroksyaccton (składnik dodatkowy)	7
Pantenol (składnik dodatkowy)	5
Środki konserwujące	1,3
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny)	3
Tioprolina (składnik czynny)	3
Woda	do 100

Receptura ramowa balsamu do ciała

Nazwa składnika	Maksymalne stężenie [% wag.]
Emolienty (oleje roślinne, mineralne, silikonowe), woski	15
Środki emulgujące	5
Środki wiążące wilgoć (np. gliceryna, glikol propylenowy, glikol butylenowy)	7
Składniki zagęszczające (np. karbomer, eter celulozy, estry poliolo kwasu tłuszczowego, kopolimery kwasu akrylowego i alkilometakrylanu, galactoarabinan, polyacrylamide)	15
Składniki dodatkowe (witamina E)	5
Środki konserwujące	0,6
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny)	3
Tioprolina (składnik czynny)	3
Woda	do 100

PL 229 821 Β1

Receptura ramowa peelingu enzymatycznego do twarzy

Nazwa składnika	Maksymalne stężenie [% wag.]
Emolienty (oleje roślinne, mineralne, silikonowe), woski	10
Środki emulgujące	5
Środki wiążące wilgoć (np. gliceryna, glikol propylenowy, glikol butylenowy)	30
Środki konserwujące	1
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny)	3
Tioprolina (składnik czynny)	3
Woda	do 100

Receptura ramowa kremu nawilżającego z filtrami UV

Nazwa składnika	Maksymalne stężenie [% wag.]
Emolienty (oleje roślinne, mineralne, silikonowe), woski	15
Środki emulgujące	5
Środki wiążące wilgoć (np. gliceryna, glikol propylenowy)	7
Składniki zagęszczające (np. karbomer, eter celulozy, estry poliolo kwasu tłuszczowego, kopolimery kwasu akrylowego i alkilometakrylanupolimer, polimer kwasu akrylowego w postaci soli sodowej)	2
Środki konserwujące	1,6
Substancje pomocnicze (np. EDTA, antyoksydanty, alłantoina)	2
Hialuronian sodu (składnik dodatkowy)	10
Prunus amygdalus dulcis seed extract (składnik dodatkowy)	5
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny)	3
Tioprolina (składnik czynny)	3
Woda	do 100

Receptura ramowa peelingu do ciała

Nazwa składnika	Maksymalne stężenie [% wag.]
Emolienty (oleje roślinne, mineralne, silikonowe), woski	40
Środki emulgujące	5
Środki wiążące wilgoć (np. gliceryna, glikol propylenowy)	5
Składniki zagęszczające (np.krzemionka)	7
Substancje pomocnicze (np, drobiny peelingujące)	0,5
Filtry UV (np.. Ethylhexyl Methoxycinnamate, Methylene Bis-Benzotriazolyl Tetramethylbutylphenol (nano), Ethylhexyl Triazone)	5
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny)	3
Tioprolina (składnik czynny)	3
NaCI (sól)	do 100

PL 229 821 Β1

Poniżej przedstawiono przykłady ilustrujące przedmiot wynalazku. W tabelach podano składy preparatów do stosowania zgodnie z wynalazkiem zawierających kompozycję synergiczną

Przykłady:

Receptura szczegółowa balsamu brązującego do ciała

Nazwa składnika	Zawartość [% wag.]
Gliceryna	2,0
Alkohol cetearylowy (składnik nadający konsystencję)	1,7
Ceteareth-20 (emulgator)	2,5
Glyceryl Stearate SE (emulgator)	1,5
Sodium Acrylate/Sodium Acryloyldimethyl Taurate Copolymer, Isohexadecane, Polysorbate 80 (zagęstnik)	2,0
Olej mineralny	10,0
Doucus carota oil (emolient)	0,05
Methylparaben (środek konserwujący)	0,3
Kwas cytrynowy (regulator pH)	0,1
Butylparaben, Ethylparaben, Phenoxyethanol, Propylparaben (środek konserwujący)	0,6
Dihydroksyaceton (składnik dodatkowy)	2,0
Panthenol (składnik dodatkowy)	0,1
Witamina E (składnik dodatkowy)	0,05
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny, 30% czystej substancji)	0,5
Tioprolina (składnik czynny)	0,05
Woda	do 100

Receptura szczegółowa balsamu do ciała

Nazwa składnika	Zawartość [% wag.]
Glikol butylenowy	2,0
Methyl Gluceth-20 (substancja utrzymująca wilgoć)	2,0
Glyceryl Stearate SE (emulgator)	2,1
Galactoarabinan (zagęstnik)	0,5
Glyceryl Polyacrylate (zagęstnik), Glycerin	9,0
Polyacrylamide (zagęstnik), Laureth-7, 03-14 Isoparaffin	3,0
Olej mineralny	5,0
Persena gratissima oil (emolient)	1,0
Methylparaben (środek konserwujący)	0,3
Chlorphencsin (środek konserwujący)	0,2
Witamina E (składnik dodatkowy )	0,5
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny, 30% czystej substancji)	0,6
Tioprolina (składnik czynny)	1,25
Woda	do 100

PL 229 821 Β1

Receptura szczegółowa peelingu enzymatycznego do twarzy

Nazwa składnika	Zawartość [% wag.]
Gliceryna	25,0
Ethylhexylglyccrin & Phenoxyethanol (środek konserwujący)	0,7
Polyacrylamide (zagęstnik), Laureth-7, 03-14 Isoparaffin	4,0
Olej mineralny	4,0
Papain Complex (składnik złuszczający)	I,0
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny, 30% czystej substancji)	1,0
Tioprolina (składnik czynny)	0,05
Woda	do 100

Receptura szczegółowa kremu nawilżającego z filtrami UV

Nazwa składnika	Zawartość [% wag.]
Gliceryna	3,0
Prunus persica Kemel Oil (emołient)	0,5
Olej mineralny	5,0
Sorbeth-30 (substancja utrzymująca wilgoć)	o,l
Sodium Połyacrylate (zagęstnik)	0,8
Polyglyceryl-3 Methylglucose Distearate (emulgator)	3,0
Lanolin, Tocopherol (emołient)	3,0
Witamina E (składnik dodatkowy)	2,0
tert-butylo-4-metoksyfenol (przeciwutleniacz)	0,05
Chlorphencsin (środek konserwujący)	0,3
Methylparaben (środek konserwujący)	0.3
Hialuronian sodu (składnik dodatkowy)	3,0
Prunus Amygdalus Dulcis Seed Estract (składnik dodatkowy)	2,0
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny. 30% czystej substancji)	0,6
Tioprolina (składnik czynny)	0,3 do 100
Woda

PL 229 821 Β1

Receptura szczegółowa peelingu do ciała

Nazwa składnika	Zawartość [% wag.]
Glikol propylenowy	2,0
PEG-40 Hydrogenated Castor Oil (emulgator), PPG-26-Buteth-26	0,5
PEG-7 Glyceryl Cocoate (emolient)	1,0
PEG -8,Tokoferol, palmitynian askorbylu, kwas askorbinowy, kwas cytrynowy (przeciwutleniacz)	0,05
Olej mineralny	35,69
Theobroma Cacao (Cocoa) Shell Powder (składnik dodatkowy)	0,1
Silica Dimethyl Silylate (zagestnik)	3,5
Ethylhexyl Methoxycinnamate (filtr UV)	2,0
Butyl Methoxydibenzoylmethane (filtr UV)	0,5
Polyethylene (składnik dodatkowy)	7,0
Kwas rozmarynowy zamknięty (składnik czynny, 30% czystej substancji)	0,1
Tioprolina (składnik czynny)	0,01
Sól	do 100

Produkowana przez keratynocyty, pod wpływem czynników stresowych (np.: UV), prozapalna interleukina-6, może uszkadzać melanocyty i w konsekwencji prowadzić do zahamowania produkcji barwnika. Synergiczne połączenie tioproliny i kwasu rozmarynowego obniża uwalnianie IL-6, redukując w ten sposób możliwość uszkodzenia, melanocytów. Produkty zawierające taką kompozycję synergiczną działają ochronnie, spowalniając i przeciwdziałając pojawianiu się plam bielaczych.

Badania biologiczne

1.1 Protokół wykonania testu ELISA

Test immunoenzymatyczny ELISA jest techniką laboratoryjną pozwalającą na ilościowe oznaczenie zawartości danego białka (lub innej cząsteczki) w badanym materiale. Test podwójnego wiązania (ELISA „kanapkowa”) polega na wychwyceniu antygenu przez osadzone na ścianach studzienki płytki doświadczalnej przeciwciała specyficzne dla tego antygenu, a następnie na związaniu się do unieruchomionego antygenu kolejnego specyficznego dla niego przeciwciała detekcyjnego, często sprzęgniętego z cząsteczką biotyny. W kolejnym etapie, do związanej z przeciwciałem detekcyjnym biotyny przyłączana jest cząsteczka streptawidyny skoniugowana z enzymem - peroksydazą chrzanową (lub innym). Po odpłukaniu niezwiązanych cząsteczek i dodaniu do próbek substratu dla reakcji barwnej katalizowanej przez peroksydazę chrzanową (lub inny enzym), możliwy jest pomiar spektro- fotometryczny. Natężenie barwy jest wprost proporcjonalne do stężenia antygenu w badanych próbkach. Absorbancję mierzy się przy długości fali 450 nm.

Protokół oznaczenia wydzielonej do medium IL-6 wykonano zgodnie ze standardową procedurą badawczą dostarczoną przez producenta zestawu odczynników (BD Op-tEIATM Humań IL-6 ELISA Set, BD Biosciences, nr kat. 555220).

1.2 Przygotowanie komórek do doświadczeń:

W niniejszym badaniu wykorzystano linię komórkową HaCaT (German Cancer Research Center (DKFZ)) wyprowadzoną z ludzkich keratynocytów (Boukamp i in. „Normal keratinization in a spontaneously immortalized aneuploid human keratinocyte celi linę” J. Celi Biol. 106:761-771, 1988). Niskocukrowa pożywka hodowlana DMEM zawierała dodatkowo: inaktywowaną termicznie bydlęcą surowicę płodową (FBS, ang. fetal bovine serum), 100 j/ml penicyliny i streptomycyny, 1 g/l pirogronianu sodu oraz 2 mM/ml L-glutaminy. Komórki HaCaT przed trypsynizacją dodatkowo przepłukiwano 0,05% roztworem EDTA, jak zaleca protokół do hodowli komórek HaCaT.

PL 229 821 Β1

1.3 Przygotowanie próbek:

Kwas rozmarynowy (30%)

30% (w/w) kwas rozmarynowy (BASF nr. kat.: ALKE022A) rozpuszczono w mieszaninie woda/aceton (1:1) w stężeniu 60 mg/mL. Z tego roztworu sporządzono 4 rozcieńczenia w mieszaninie woda/aceton (1:1): 15, 25, 40 i 60 mg/l.

Tioprolina

Tioprolinę (Merck nr. kat.: 8.21110.0025) rozpuszczono w wodzie destylowanej do stężenia 200 mM. Sporządzono 4 rozcieńczenia związku: 4, 5, 6 i 7 mM (odpowiednio 536 mg/l; 665 mg/l; 798 mg/l; 931 mg/l).

Kombinacja kwasu rozmarynowego z tioproliną

Przeprowadzono test synergii substancji wg schematu:

Kwas rozmarynowy (mg/l)	15	25	40	60
Tioprolina (mM)	5

Kwas rozmarynowy (mg/l)	15	25	40	60
Tioprolina (mM)	7

1.4 Badanie wydzielanej do medium IL-6.

Komórki HaCaT wysiano na 96-studzienkową płytkę w gęstości 2x10⁴/studzienkę, w odpowiednim medium hodowlanym, w duplikacie na każdy punkt pomiarowy. Następnego dnia komórki preinkubowano przez 1h z odpowiednimi stężeniami testowanych związków pojedynczo, jak i w kombinacji, a następnie naświetlano UVB=0,030 J/m², t=60 sek. i stymulowano ponownie badanymi substancjami przez 24 godz. Po tym czasie medium zebrano i przeanalizowano w teście ELISA na poziom IL-6. Uzyskane wyniki posłużyły do obliczenia synergii wg. wzoru Kulla.

1.1 Metoda Kulla

Do oceny wyników pod względem występowania synergii zastosowano równanie Kulla, opracowane i opublikowane w roku 1961 przez F.C. Kulla i in. z Research Department CIBA Pharmaceutical Products (New Jersey). Zastosowanie równania Kulla do oceny synergii dwóch lub większej liczby surowców kosmetycznych w kompleksie patrz David C. Steinberg, Measuring Synergy, C&T 2000, tom 115, nr 11 ;

Równanie Kulla:

x=

W_A -TE_AtB ! w_B-TE_AtB te_a Tą gdzie:

wa oznacza ułamek wagowy substancji (tioproliny, TioP)

Wb oznacza ułamek wagowy substancji (kwasu rozmarynowego, KR)

TEa oznacza hamowanie produkcji IL-6 przez substancję TioP przy ułamku wagowym tej substancji.

TEb oznacza hamowanie produkcji IL-6 przez substancję KR przy ułamku wagowym tej substancji.

TEa+b oznacza hamowanie produkcji IL-6 przez mieszaninę substancji TioP i KR Wartość X mniejsza od 1 wskazuje na działanie synergistyczne, a większa od 1 wskazuje na działanie antagonistyczne.

2. Wyniki badań biologicznych

Badanie wydzielania IL-6 przez komórki naskórka po napromieniowaniu UVB dla połączenia kwasu rozmarynowego (KR) i tioproliny (TioP).

W niniejszym rozdziale opisano wyniki z trzech doświadczeń badających wydzielanie IL-6 w komórkach linii HaCaT, inkubowanych ze związkami badanymi (pojedynczo i w kombinacjach), po naświetlaniu promieniami UVB.

Kwas rozmarynowy w zakresie stężeń 15-60 mg/l wykazywał zależne od dawki zahamowanie indukowanej UVB produkcji IL-6. Maksymalne zahamowanie przy dawce 60 mg/l wynosiło ok. 25%.

PL 229 821 Β1

Tioprolina w najwyższych użytych dawkach (798 mg/l i 931 mg/l) wykazywała zahamowanie produkcji IL-6 po naświetleniu promieniami UVB o 24%. Badanie wpływu kombinacji związków na indukowaną UVB produkcję IL-6 przeprowadzone w układzie różnych stężeń kwasu rozmarynowego i tioproliny wykazało, że badane związki, dla wszystkich użytych stężeń wykazują efekt synergiczny.

Substancje aktywne i stężenie	Produkcja IL-6 w pg/ml po stymulacji UVB (średnie z 3 powtórzeń)	Synergia wyliczona metodą Kulla wynik <1 synergia, wynik >1 antagonizm
Tioprolina (mg/l)
kontrola	6535,1
536	6082,5
665	5712,8
798	5071,2
931	5077,1
Kwas rozmary nowy (mg/l)
kontrola	6128,9
15	5880,1
25	5609,4
40	5028,3
60	4691.5
Kwas rozmarynowy i tioprolina (proporcja)
kontrola	6809,8
15 + 665 (1:44)	5350,7	0.92
25 + 665 (1:27)	5531,9	0,93
40 + 665(1:17)	4240,8	0,70
60 + 665 (1:11)	4329,2	0,70
Kwas rozmarynowy i tioprolina (proporcja)
kontrola	6809,8
15 + 931 (1:62)	4660.7	0,92
25 + 931 (1:37)	4302,5	0,85
40 + 931 (1:23)	4104,4	0,81
60 + 931 (1:15)	2844,1	0.56

Wniosek:

Zarówno pojedynczo stosowane substancje, jak i w połączeniu wykazują pozytywny efekt na komórki. Stwierdzono synergiczny efekt hamowania wytwarzania IL-6 po potraktowaniu połączeniem kwasu rozmarynowego i tioproliny.

Claims

1. Kompozycja kosmetyczna zawierająca tioprolinę i kwas rozmarynowy, w proporcji od, 1:62 do 1:1 do stosowania do spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry.

2. Zastosowanie kompozycji według zastrz. 1, w którym stosuje się kompozycję zawierającą kwas rozmarynowy i tioprolinę w proporcji od 1:37 do 1:1, w szczególności od 1:17 do 1:1, a zwłaszcza 1:15.

3. Preparat kosmetyczny zawierający jako substancję czynną tioprolinę i kwas rozmarynowy w proporcji od 1162 do 1:1 oraz kosmetycznie dopuszczalne zarobki, nośniki i substancje dodatkowe, do stosowania do spowalniania, przeciwdziałania,,zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry.

4. Zastosowanie preparatu według zastrz. 3, w którym stosuje się preparat zawierający kwas rozmarynowy i tioprolinę w proporcji od 1:37 do 1:1, w szczególności od 1:17 do. 1:1, a zwłaszcza 1:15.

5. Zastosowanie preparatu według zastrz. 3-4, w którym stosuje się preparat w postaci kremu, balsamu, lotionu, aerozolu, żelu, fluidu, korektora, emulsji O/W i W/O, toniku, żeli myjących, szamponów, pianek, a także mleczek, galaretek, past, maści, plastrów i systemów transdermalnych.

6. Sposób kosmetycznego spowalniania, przeciwdziałania, zapobiegania procesowi powstawania plam bielaczych skóry znamienny tym, że skórę traktuje się skuteczną ilością kompozycji zdefiniowanej w zastrz, 1 lub preparatu zdefiniowanego w zastrz. 3.