Najdluzszy czas trwania patentu do 28 wrzesnia 1949 r.Wedlug patentu Nr. 20568 z kwasnych roztworów soli glinowych usuwa sie zelazo przez dodanie do roztworu kwasu /?-nafta- leno - sulfonowego albo jego soli rozpu¬ szczalnych i wydzielenie zelaza w postaci nierozpuszczalnej soli zelazawej, przyczem wolne od zelaza sole glinowe, zawarte w przesaczu, przerabia sie dalej. Sól zelazawa kwasu /?-naftaleno - sulfonowego zapomoca reakcji z weglanami potasowców przetwarza sie w rozpuszczalna sól potasowcowa, która wprowadza sie do procesu ponownie. Spo¬ sobu pracy z solami potasowcowemi kwasu /3-naftaleno - sulfonowego nie mozna stoso¬ wac do otrzymywania czystego siarczanu glinowego wolnego od siarczanu potasowca i od zwiazków podwójnych.Wedlug wynalazku niedogodnosc te moz¬ na usunac przez zastosowanie takich soli kwasu /3-naftaleno-sulfonowego, których me¬ tale tworza siarczany trudno rozpuszczalne lub nierozpuszczalne w zwyklej temperatu¬ rze. Siarczany, wytworzone razem z nieroz¬ puszczalna sola zelazawa kwasu /?-naftale- no-sulfonowego, tworza w tym przypadku o- sad, przesacz zas zawiera wylacznie siar¬ czan glinowy, który przez krystalizacje albo odparowanie mozna latwo otrzymac w sta¬ nie stalym.Jako sole, odpowiednie do tego celu,mozja^ stg&ewa wa kwasu /?-naftaleno-sulfonowego, której rozpuszczalnosc na goraco zapewnia gladki przebieg reakcji z siarczanem zelazawym.Sole te posiadaja równiez te zalete, ze moz¬ na je odzyskiwac zpowretem przez reakcje zregenerowanych soli potasowcowych kwasu /?-naftaleno-sulfonowego z chlorkiem wap-*- niowca.W procesie wedlug patentu glównego stosuje sie wylacznie sole, rozpuszczalne w zwyklej tetapa^^W^i PSfksas zas pozyski¬ wania kwasu /?-naftaleno-sulfonowego zapo- moca weglanów potasQ\»fców Qt*zyeauJQ sie znowu sole, tworzace siarczany rozpuszczal¬ ne, przechodzace do roztworu koncowego wraz z siarczanem glinowym i zanieczy¬ szczajace go. Natomiast podczas powrot¬ nej przemiany osadów otrzymanych w ma- terjaly wyjsciowe zapomoca dodatku trud- no-rozpuszczalnych soli kwasu /?-naftaleno- sulfonowego, np. soli wapniowej albo baro¬ wej, osiaga sie wedlug wynalazku te szcze¬ gólna korzysc, iz powstale osady mozna la¬ twiej przeprowadzic w mater jaly wyjsciowe, przyczem przesacze, otrzymane podczas tej reakcji, sa roztworami czystemi.Jesli zastosowac nadmiar srodka straca¬ jacego, sprzyjajacy calkowitemu oddziele¬ niu zelaza, to niezuzyty srodek stracajacy podczas saczenia nie przechodzi do roztwo¬ ru koncowego, jak cie to dzieje przy uzyciu soli rozpuszczalnych, lecz po odsaczeniu po¬ zostaje w pozostalosci i ewentualnie powra¬ ca z niej do obiegu kolowego.Przyklad. Do 100 czesci roztworu bau- ksytu w kwasie siarkowym, zawierajacego 25 czesci siarczanu glinowego i 4 czesci siar¬ czanu zelazowego, wprowadza sie 9,5 czesci soli wapniowej kwasu /?-naftaleno-sulfono- wego. Nastepnie w temperaturze okolo 80°C, mieszajac roztwór, wprowadza sie dwutle¬ nek siarki dopóty, az zelazo zostanie calko¬ wicie stracone yt postaci soli kwasu /5-nafta- leno-sulfonawego. Po ostudzeniu roztworu do okolo 10°C, przesacza sie go, w celu wy- dzielenia soli selazawej kwasu /?-naftaleno- sulfonowego i siarczanu wapniowego. Z przesaczu przez krystalizacje otrzymuje sie siarczan glinu, zawierajacy zaledwie 0,01 % zelaza. PL PL