PL211555B1 - Włókienniczy wyrób wielowarstwowyoraz sposób wytwarzania włókienniczego wyrobu wielowarstwowego - Google Patents

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 211555 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 380934 ^{(51) Int.Cl.}

D03D 11/00 (2006.01) D03D 1/00 (2006.01) B32B 7/08 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 30.10.2006

Włókienniczy wyrób wielowarstwowy oraz sposób wytwarzania włókienniczego wyrobu wielowarstwowego

	(73) Uprawniony z patentu: POLITECHNIKA ŁÓDZKA, Łódź, PL
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 12.05.2008 BUP 10/08	(72) Twórca(y) wynalazku:
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:	MAREK SNYCERSKI, Łódź, PL HENRYK SUSZEK, Łódź, PL IZABELA FRONTCZAK-WASIAK, Łódź, PL ALEKSANDER KORYCIŃSKI, Łódź, PL
31.05.2012 WUP 05/12	(74) Pełnomocnik: rzecz. pat. Zbigniew Wojciech Bałczewski

PL 211 555 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest włókienniczy wyrób wielowarstwowy oraz sposób wytwarzania włókienniczego wyrobu wielowarstwowego, przeznaczonego zwłaszcza do produkcji kompozytów konstrukcyjnych i materiałów izolacyjnych.

Przechowywanie chemikaliów w zbiornikach wymaga użycia odpowiedniego materiału do izolacji tych zbiorników. Materiał ten winien posiadać właściwości termoizolacyjne, winien być wodoodporny i odpory na korozję, a także winien umożliwić lokalizację nieszczelności w zbiornikach, zapobiegającą zanieczyszczeniu środowiska naturalnego prowadzącego często do katastrofy ekologicznej. Także do celów konstrukcyjnych poszukuje się materiału lekkiego, sztywnego, wodoodpornego, odpornego na korozję i o odpowiednich właściwościach termoizolacyjnych. Wszystkie wymagane cechy zarówno materiału izolacyjnego jak i konstrukcyjnego posiada wyrób włókienniczy według wynalazku.

Włókienniczy wyrób wielowarstwowy według wynalazku składa się z trzech warstw, z których warstwy zewnętrzne stanowią równoległe względem siebie tkaniny jednowarstwowe, korzystnie o splocie płóciennym, zaś warstwę środkową stanowią żebra z tkaniny jednowarstwowej, także korzystnie o splocie płóciennym, o jednakowej wysokości, usytuowane pionowo względem tkanin zewnętrznych, w równych od siebie odstępach, których krawędzie górne i dolne są zamocowane w tkaninach zewnętrznych. Tkanina żeber jest wytworzona z nitek osnowy własnej i nitek wątku, zaś każda z tkanin zewnętrznych składa się z usytuowanych na przemian fragmentów wytworzonych z nitek osnowy własnej oraz nitek wątku, o długości równej odległości między żebrami i fragmentów wytworzonych z nitek osnowy własnej, nitek osnowy ż eber oraz nitek wą tku, takż e o dł ugoś ci równej odległ o ś ci mię dzy ż ebrami.

Sposób wytwarzania włókienniczego wyrobu wielowarstwowego, w drodze tkania na krośnie, według wynalazku polega na tym, że najpierw tka się tkaniny górną i dolną jako dwie niepołączone ze sobą warstwy, korzystnie o splocie płóciennym, tkaninę górną z nitek osnowy własnej, nitek osnowy tkaniny żeber i nitek wątku oraz tkaninę dolną z nitek osnowy własnej i nitek wątku.

W nastę pnym etapie, nie zmieniają c nic w ukł adzie osnowowym, tka się tytko tkaninę ż ebra, także korzystnie o splocie płóciennym, z nitek osnowy własnej i nitek wątku i równocześnie pozostawia nieprzeplecione nitki osnowy tkaniny górnej nad tkaniną żebra i nieprzeplecione nitki osnowy tkaniny dolnej pod tkaniną żebra. W kolejnym etapie wytwarzania wyrobu przeplata się nieprzeplecione nitki osnów tkaniny górnej i dolnej nitkami wątku na długości jednego raportu splotu, przerywa tkanie, ustawia bidło krosna w przednim skrajnym położeniu, cofa się tkaniny górną i dolną jednocześnie nawijając nie przeplecione nitki osnów tkanin górnej i dolnej na wały osnowowe tak długo, aż ich krawędzie zrównają się z krawędzią tkaniny żebra. W wyniku tego działania wytworzonej tkaninie żebra zostaje nadany odpowiedni kształt i tkanina ta zostaje zatrzymana przez nitki wątku wprowadzone wcześniej do tkanin górnej i dolnej. Następnie kontynuuje się tkanie tkaniny górnej i dolnej, jako dwóch niepołączonych ze sobą warstw, przy czym tkaninę górną tka się z nitek osnowy własnej i nitek wątku, zaś tkaninę dolną z nitek osnowy własnej, nitek osnowy tkaniny żeber i nitek wątku.

W kolejnym etapie tka się tylko tkaninę ż ebra z nitek osnowy własnej i nitek wątku i równocześnie snuje się nie przeplecione nitki osnowy tkaniny górnej nad tkaniną żebra i nie przeplecione nitki osnowy tkaniny dolnej pod tkaniną żebra. Następnie przeplata się uprzednio nie przeplecione nitki osnów tkaniny górnej i dolnej nitkami wątku na długości jednego raportu splotu, cofa tkaninę górną i dolną tak długo, aż ich krawę dzie zrównają się z krawędzią tkaniny żebra, po czym powtarza się opisany powyżej cykl tkania wyrobu począwszy od tkania dalszego odcinka tkaniny górnej z nitek osnowy własnej, nitek osnowy tkaniny żeber i nitek wątku i dalszego odcinka tkaniny dolnej z nitek osnowy własnej i nitek wątku. Wymaganą długość poszczególnych odcinków tkanin zewnętrznych i tkaniny żeber dobiera się eksperymentalnie. Także eksperymentalnie ustala się liczbę raportów wątkowania tkaniny o mniejszej liczności osnowy, zapewniającą pozycję pionową żeber w stosunku do tkanin zewnętrznych.

Wyrób włókienniczy według wynalazku charakteryzuje się komórkową budową z zachowaniem ciągłości strukturalnej w elementach stanowiących przegrody (żebra). Przegrody wytwarzają dystans między tkaninami stanowiącymi powierzchnie zewnętrzne wyrobu, zapewniając w ten sposób bardzo dobre właściwości termoizolacyjne wyrobu. Jednocześnie przegrody między tkaninami zewnętrznymi stanowią wewnętrzny system drenażowy.

PL 211 555 B1

Przedmiot wynalazku ilustruje poniższy przykład z powołaniem się na rysunek, na którym fig. 1 przedstawia wyrób w widoku z boku, fig. 2 - rysunek dyspozycyjny procesu tkania wyrobu, fig. 3a schemat przekroju teoretycznego splotu wyrobu, fig. 3b - schemat przekroju rzeczywistego splotu wyrobu.

Wyrób włókienniczy składa się z trzech warstw 1, 2 i 3, z których warstwy zewnętrzne 1 i 3 stanowią równoległe względem siebie jednowarstwowe tkaniny o splocie płóciennym, wykonane z technicznego jedwabiu poliestrowego, rozciąganego, o podwyższonej wytrzymałości i niskim skurczu. Na osnowę zastosowano nitki skręcane o masie liniowej 800 dtex x 3, skręcie 150 obr/m, zaś na wątek zastosowano nitki o masie liniowej 800 dtex x 6 i skręcie 0. Warstwę środkową stanowią żebra 2 z takich samych nitek, takż e o splocie pł óciennym, o jednakowej wysokoś ci, usytuowane pionowo względem tkanin zewnętrznych 1 i 3, w równych od siebie odstępach, których krawędzie górne i dolne są zamocowane w tkaninach 1 i 3. Tkanina żeber 2 jest wytworzona z nitek osnowy własnej i nitek wątku. Każda z tkanin zewnętrznych 1 i 3 składa się z usytuowanych na przemian fragmentów wytworzonych z nitek osnowy własnej oraz nitek wątku, o długości równej odległości między żebrami 2 i fragmentów wytworzonych z nitek osnowy własnej, nitek osnowy żeber 2 oraz nitek wątku, także o długości równej odległości między żebrami 2.

Podstawowe parametry struktury wyrobu: masa liniowa osnowy Tt = 2400 dtex, masa liniowa wątku 4800 dtex, liczność osnowy tkanin 1 i 3 go1,3 = 33 nitki/dm, liczność wątku tkanin 1 i 3 gw1,3 = 150 nitek/dm, liczność osnowy tkanin 1+2 i 3+2, tj. w obszarze wrabiania osnowy żebra 2 w tkaninę 1 lub w tkaninę 3 go1+2 = go2+3 = 100 nitek/dm, liczność wątku tkanin 1+2 i 2+3 tj. w obszarze wrabiania osnowy żebra 2 w tkaninę 1 lub w tkaninę 3 gw1+2 = gw2+3 = 65 nitek/dm, liczność osnowy tkaniny żebra 2 go2 = 65 nitek/dm, liczność wą tku tkaniny ż ebra 2 gw2 = 70 nitek/dm.

Wyrób wytwarzano na krośnie czółenkowym stosując cztery wały osnowowe, każdy o tej samej liczbie nitek. Zarówno tkaniny zewnętrzne 1 i 3 jak i żebra 2 tkano splotem płóciennym. Najpierw splotem I tkano tkaniny górną 1 i dolną 3, jako dwie niepołączone ze sobą warstwy, tkaninę górną 1 z nitek osnowy własnej G, nitek osnowy Ż tkaniny żeber 2 i nitek wątku G oraz tkaninę dolną 3 z nitek osnowy własnej D i nitek wątku D.

W nastę pnym etapie, nie zmieniają c nic w ukł adzie osnowowym, tkano splotem II tylko tkanin ę żebra 2 z nitek osnowy własnej Ż i nitek wątku Ż i równocześnie pozostawiono nie przeplecione nitki osnowy G tkaniny górnej 1 nad tkaniną żebra 2 i nie przeplecione nitki osnowy D tkaniny dolnej 3 pod tkaniną żebra 2. W kolejnym etapie splotem III przepleciono nie przeplecione nitki osnów G i D tkaniny górnej 1 i dolnej 3 nitkami wątku G i D na długości jednego raportu splotu, przerwano tkanie, ustawiono bidło krosna w przednim skrajnym położeniu, cofano tkaniny górną 1 i dolną 3 jednocześnie nawijając nie przeplecione nitki ich osnów G i D na wały osnowowe tak długo, aż ich krawędzie zrównały się z krawę dzią tkaniny ż ebra 2. W wyniku tego dział ania wytworzona tkanina ż ebra 2 zł o ż y ł a się w postaci litery U między tkaninami zewnętrznymi 1 i 3 i została zatrzymana przez wprowadzone wcześniej nitki wątku G i D splotu III. Następnie kontynuowano tkanie tkaniny górnej 1 i dolnej 3 jako dwóch niepołączonych ze sobą warstw, przy czym tkaninę górną 1 tkano z nitek osnowy własnej G i nitek wątku G, zaś tkaninę dolną 3 z nitek osnowy własnej D, nitek osnowy Ż tkaniny żeber 2 i nitek wątku D.

W kolejnym etapie splotem IV tkano tylko tkaninę żebra 2 z nitek osnowy własnej Ż i nitek wątku Ż i równocześ nie snuto nie przeplecione nitki osnowy G tkaniny górnej 1 nad tkaniną ż ebra 2 i nie przeplecione nitki osnowy D tkaniny dolnej 3 pod tkaniną żebra 2. Następnie przepleciono uprzednio nie przeplecione nitki osnów G i D tkanin górnej 1 i dolnej 3 nitkami wątku G i D na długości jednego raportu splotu, cofano tkaninę górną 1 i dolną 3 aż ich krawędzie zrównały się z krawędzią tkaniny żebra 2, po czym powtórzono opisany powyżej cykl tkania wyrobu począwszy od tkania splotem I dalszego odcinka tkaniny górnej 1 z nitek osnowy własnej G, nitek osnowy Ż tkaniny żeber 2 i nitek wątku G i dalszego odcinka tkaniny dolnej 3 z nitek osnowy własnej D i nitek wątku D.

Wymaganą długość poszczególnych odcinków tkanin zewnętrznych 1 i 3 i tkaniny żeber 2 dobrano eksperymentalnie. Także eksperymentalnie ustalano liczbę raportów wałkowania tkaniny o mniejszej liczności osnowy, zapewniającą pozycję pionową żeber 2 stosunku do tkanin zewnętrznych 1 i 3.

Wykonano 3 warianty wyrobu różniące się wysokością żeber 2. W tablicy podano krotności powtórzeń raportów splotów składowych.

PL 211 555 B1

T a b l i c a

Odmiana	Numer splotu odcinka wyrobu
I (odcinek G i D tkanin zewnętrznych	II żebro*	III (odcinek G i D tkanin zewnętrznych	IV żebro*
żebro najwyższe	raport x10 + 4 wątki D	raport x 10	raport x 10 + 4 wątki G	raport x10
żebro o wysokości pośredniej	x10 + 4D	x7	x10 + 4G	x7
żebro najniższe	x10 + 4D	x4	x10 + 4G	x4

* oznacza wyznaczoną eksperymentalnie liczbę powtórzeń raportu dla uzyskania odpowiedniej wysokości żebra 2.

Claims (2)

Zastrzeżenia patentowe

1. Włókienniczy wyrób wielowarstwowy, znamienny tym, że składa się z trzech warstw (1, 2 i 3), z których warstwy zewnętrzne (1 i 3) stanowią równoległe względem siebie tkaniny jednowarstwowe, korzystnie o splocie płóciennym, zaś warstwę środkową stanowią żebra (2) z tkaniny jednowarstwowej, także korzystnie o splocie płóciennym, o jednakowej wysokości, usytuowane pionowo względem tkanin zewnętrznych (1 i 3), w równych od siebie odstępach, których krawędzie górne i dolne są zamocowane w tkaninach zewnę trznych (1 i 3), przy czym tkanina ż eber (2) jest wytworzona z nitek osnowy własnej i nitek wątku, zaś każda z tkanin zewnętrznych (1 i 3) składa się z usytuowanych na przemian fragmentów wytworzonych z nitek osnowy własnej oraz nitek wątku, o długości równej odległości między żebrami (2) i fragmentów wytworzonych z nitek osnowy własnej, nitek osnowy żeber (2) oraz nitek wątku, także o długości równej odległości między żebrami (2).

2. Sposób wytwarzania włókienniczego wyrobu wielowarstwowego, w drodze tkania na krośnie, znamienny tym, że najpierw tka się tkaniny górną (1) i dolną (3), jako dwie niepołączone ze sobą warstwy, korzystnie o splocie płóciennym, tkaninę górną (1) z nitek osnowy własnej, nitek osnowy tkaniny żeber (2) i nitek wątku oraz tkaninę dolną (3) z nitek osnowy własnej i nitek wątku, następnie nie zmieniając nic w układzie osnowowym, tka się tylko tkaninę żebra (2), także korzystnie o splocie płóciennym, z nitek osnowy własnej i nitek wątku i równocześnie pozostawia nie przeplecione nitki osnowy tkaniny górnej (1) nad tkaniną żebra (2) i nie przeplecione nitki osnowy tkaniny dolnej (3) pod tkaniną żebra (2), w kolejnym etapie przeplata się nie przeplecione nitki osnów tkaniny górnej (1) i dolnej (3) nitkami wą tku na dł ugości jednego raportu splotu, przerywa tkanie, ustawia bidł o krosna w przednim skrajnym położeniu, cofa się tkaniny górną (1) i dolną (3) jednocześnie nawijając nie przeplecione nitki osnów tych tkanin na wały osnowowe tak długo, aż ich krawędzie zrównają się z krawędzią tkaniny żebra (2), po czym kontynuuje się tkanie tkaniny górnej (1) i dolnej (3) jako dwóch niepołączonych ze sobą warstw, przy czym tkaninę górną (1) tka się z nitek osnowy własnej i nitek wątku, zaś tkaninę dolną (3) z nitek osnowy własnej, nitek osnowy tkaniny żeber (2) i nitek wątku, następnie tka się tylko tkaninę żebra (2) z nitek osnowy własnej i nitek wątku i równocześnie snuje się nie przeplecione nitki osnowy tkaniny górnej (1) nad tkaniną żebra (2) i nie przeplecione nitki osnowy tkaniny dolnej (3) pod tkaniną żebra (2), przeplata się uprzednio nie przeplecione nitki osnów tkaniny górnej (1) i dolnej (3) nitkami wątku na długości jednego raportu splotu, cofa tkaninę górną (1) i dolną (3) tak długo, aż ich krawędzie zrównają się z krawędzią tkaniny żebra (2), po czym powtarza się opisany powyżej cykl tkania wyrobu począwszy od tkania dalszego odcinka tkaniny górnej (1) z nitek osnowy własnej, nitek osnowy tkaniny żeber (2) i nitek wątku i dalszego odcinka tkaniny dolnej (3) z nitek osnowy własnej i nitek wątku.