PL211557B1 - Włókienniczy wyrób wielowarstwowy oraz sposób wytwarzania włókienniczego wyrobu wielowarstwowego - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest włókienniczy wyrób wielowarstwowy oraz sposób wytwarzania włókienniczego wyrobu wielowarstwowego, przeznaczonego zwłaszcza do produkcji kompozytów konstrukcyjnych i materiałów izolacyjnych.

Przechowywanie chemikaliów w zbiornikach wymaga użycia odpowiedniego materiału do izolacji tych zbiorników. Materiał ten winien posiadać właściwości termoizolacyjne, winien być wodoodporny i odporny na korozję, a także winien umożliwić lokalizację nieszczelności w zbiornikach, zapobiegającą zanieczyszczeniu środowiska naturalnego prowadzącego często do katastrofy ekologicznej. Także do celów konstrukcyjnych poszukuje się materiału lekkiego, sztywnego, wodoodpornego, odpornego na korozję i o odpowiednich właściwościach termoizolacyjnych. Wszystkie wymagane cechy zarówno materiału izolacyjnego jak i konstrukcyjnego posiada wyrób włókienniczy według wynalazku.

Włókienniczy wyrób wielowarstwowy według wynalazku składa się z trzech warstw, z których warstwy zewnętrzne stanowią równoległe względem siebie tkaniny jednowarstwowe, korzystnie o splocie płóciennym, zaś warstwę środkową stanowią żebra z tkaniny dwuwarstwowej, także korzystnie o splocie płóciennym, o jednakowej długości, usytuowane pionowo względem tkanin zewnętrznych, w równych od siebie odstępach, których krawędzie górne i dolne są zamocowane w tkaninach zewnętrznych. Każda z tkanin zewnętrznych jest wytworzona z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber oraz nitek wątku. Tkanina każdego z żeber składa się z dwóch warstw nitek osnowy własnej przeplecionych nitkami wątku, przy czym nitki osnów obydwu warstw krzyżują się w poł owie wysokoś ci ż eber.

Sposób wytwarzania włókienniczego wyrobu wielowarstwowego w drodze tkania na krośnie, według wynalazku polega na tym, że najpierw tka się tkaniny jednowarstwowe górną i dolną jako dwie niepołączone ze sobą warstwy, korzystnie o splocie płóciennym, tkaninę górną z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber i nitek wątku oraz tkaninę dolną z nitek osnowy własnej, drugiej połowy nitek osnowy tkaniny żeber i nitek wątku. W następnym etapie, nie zmieniając nic w układzie osnowowym, tka się tylko tkaninę dwuwarstwową żebra, jako dwie tkaniny jednowarstwowe usytuowane jedna nad drugą, korzystnie o splocie płóciennym, z nitek osnowy własnej i nitek wątku, z wymianą warstw w połowie wysokości żebra i równocześnie pozostawia nie przeplecione nitki osnów tkaniny górnej i tkaniny dolnej. W kolejnym etapie wytwarzania wyrobu przeplata się nie przeplecione nitki osnów tkaniny górnej i dolnej nitkami wątku na długości jednego raportu splotu, przerywa tkanie, ustawia bidło krosna w przednim skrajnym położeniu, cofa się tkaniny górną i dolną jednocześnie nawijając nie przeplecione nitki osnów tkanin górnej i dolnej na wały osnowowe tak długo, aż ich krawędzie zrównają się z krawędzią tkaniny żebra. W wyniku tego działania wytworzonej tkaninie żebra zostaje nadany odpowiedni kształt i tkanina ta zostaje zatrzymana przez nitki wątku wprowadzone wcześniej do tkanin górnej i dolnej Następnie kontynuuje się tkanie jednowarstwowych tkanin górnej i dolnej jako dwóch niepołączonych ze sobą warstw, przy czym tkaninę górną tka się z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber, która uprzednio brała udział w tworzeniu tkaniny dolnej i nitek wątku, zaś tkaninę dolną z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber, która uprzednio brała udział w tworzeniu tkaniny górnej i nitek wątku. W kolejnym etapie tka się znów tylko dwuwarstwową tkaninę żebra, jako dwie tkaniny jednowarstwowe usytuowane jedna nad drugą, o splocie płóciennym, z nitek osnowy własnej i nitek wątku, z wymianą warstw w połowie wysokości żebra i równocześnie pozostawia nie przeplecione nitki osnów tkaniny górnej i tkaniny dolnej. Następnie przeplata się uprzednio nie przeplecione nitki osnów własnych tkaniny górnej i dolnej nitkami wątku na długości jednego raportu splotu, cofa tkaninę górną i dolną tak długo, aż ich krawędzie zrównają się z krawędzią tkaniny żebra, po czym powtarza się opisany powyżej cykl tkania wyrobu począwszy od tkania dalszego odcinka jednowarstwowej tkaniny górnej z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber, która brała udział w tworzeniu tkaniny górnej w pierwszym etapie tworzenia wyrobu i nitek wątku oraz dalszego odcinka tkaniny dolnej z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber, która brała udział w tworzeniu tkaniny dolnej w pierwszym etapie tworzenia wyrobu i nitek wątku.

Wymaganą długość poszczególnych odcinków tkanin zewnętrznych i tkaniny żeber dobiera się eksperymentalnie.

Wyrób włókienniczy według wynalazku charakteryzuje się komórkową budową z zachowaniem ciągłości strukturalnej w elementach stanowiących przegrody (żebra). Przegrody wytwarzają dystans między tkaninami stanowiącymi powierzchnie zewnętrzne wyrobu, zapewniając w ten sposób bardzo

PL 211 557 B1 dobre właściwości termoizolacyjne wyrobu. Jednocześnie przegrody między tkaninami zewnętrznymi stanowią wewnętrzny system drenażowy.

Przedmiot wynalazku ilustrują poniższe przykłady z powołaniem się na rysunek, na którym fig. 1 przedstawia wyrób w widoku z boku, fig. 2 - rysunek dyspozycyjny procesu tkania wyrobu, fig. 3a - schemat przekroju teoretycznego splotu wyrobu, fig. 3b - schemat przekroju rzeczywistego splotu wyrobu.

Wyrób włókienniczy składa się z trzech warstw 1, 2 i 3, z których warstwy zewnętrzne 1 i 3 stanowią równoległe względem siebie jednowarstwowe tkaniny o splocie płóciennym, wykonane z technicznego jedwabiu poliestrowego, rozciąganego, o podwyższonej wytrzymałości i niskim skurczu. Na osnowę zastosowano nitki skręcane o masie liniowej 800 dtex x 3 i skręcie 150 obr/m, zaś na wątek zastosowano nitki o masie liniowej 800 dtex x 6 i skręcie 0. Warstwę środkową stanowią żebra 2 z takich samych nitek, takż e o splocie pł óciennym, o jednakowej dł ugości, usytuowane pionowo względem tkanin zewnętrznych 1 i 3, w równych od siebie odstępach, których krawędzie górne i dolne są zamocowane w tkaninach zewnętrznych 1 i 3. Każda z tkanin zewnętrznych 1 i 3 jest wytworzona z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber 2 oraz nitek wątku. Tkanina każdego z żeber 2 składa się z dwóch warstw nitek osnowy własnej przeplecionych nitkami wątku, przy czym nitki osnów obydwu warstw krzyżują się w połowie wysokości żeber 2.

Podstawowe parametry struktury wyrobu: masa liniowa osnowy Tt = 2400 dtex, masa liniowa wątku 4800 dtex, liczność osnowy tkanin 1 i 3 go1,3 = 65 nitek/dm, liczność wątku tkanin 1 i 3 gw1,3 = 70 nitek/dm, liczność osnowy tkaniny żebra 2 go2 = 33 nitki/dm, liczność wątku tkaniny żebra 2 gw2 = 150 nitek/dm.

Wyrób wytwarzano na krośnie czółenkowym stosując cztery wały osnowowe, każdy o tej samej liczbie nitek. Zarówno tkaniny zewnętrzne 1 i 3 jak i żebra 2 tkano splotem płóciennym. Najpierw tkano jednowarstwowe tkaniny górną 1 i dolną 3 jako dwie niepołączone ze sobą warstwy, splotem la tkaninę górną 1 z nitek osnowy własnej G, połowy nitek osnowy Ż tkaniny żeber 2 i nitek wątku G oraz splotem Ib tkaninę dolną 3 z nitek osnowy własnej D, drugiej połowy nitek osnowy Ż tkaniny żeber 2 i nitek wą tku D. W nastę pnym etapie, nie zmieniaj ąc nic w ukł adzie osnowowym, tkano tylko tkaninę dwuwarstwową żebra 2 jako dwie tkaniny jednowarstwowe usytuowane jedna nad drugą najpierw splotem IIa z nitek osnowy własnej Ż i górnych nitek wątku Żg i po wymianie warstw w połowie wysokości żebra 2 splotem Ilb z nitek osnowy własnej Ż i dolnych nitek wątku Żd, pozostawiając równocześnie nie przeplecione nitki osnów G i D tkanin górnej 1 i dolnej 3. W kolejnym etapie wytwarzania wyrobu przepleciono nie przeplecione nitki osnów G i D tkaniny górnej 1 i dolnej 3 nitkami wątku G i D na długości jednego raportu splotu, przerwano tkanie, ustawiano bidło krosna w przednim skrajnym położeniu, cofano tkaniny górną 1 i dolną 3 jednocześnie nawijając nie przeplecione nitki osnów G i D tych tkanin na wały osnowowe tak długo, aż ich krawędzie zrównały się z krawędzią tkaniny żebra 2. Następnie kontynuowano tkanie jednowarstwowych tkanin górnej 1 i dolnej 3 jako dwóch niepołączonych ze sobą warstw, przy czym tkaninę górną 1 tkano splotem IIla z nitek osnowy własnej G, połowy nitek osnowy Ż tkaniny żeber 2, która uprzednio brała udział w tworzeniu tkaniny dolnej 3 i nitek wątku G, zaś tkaninę dolną 3 splotem Illb z nitek osnowy własnej D, połowy nitek osnowy Ż tkaniny żeber 2, która uprzednio brała udział w tworzeniu tkaniny górnej 1 i nitek wątku D. W kolejnym etapie tkano znów tylko dwuwarstwową tkaninę żebra 2, jako dwie tkaniny jednowarstwowe usytuowane jedna nad drugą, najpierw splotem IVa z nitek osnowy własnej Ż i górnych nitek wątku Żg i po wymianie warstw w połowie wysokości żebra 2 splotem IVb z nitek osnowy własnej Ż i dolnych nitek wątku Żd i równocześ nie pozostawiono nie przeplecione nitki osnów G i D tkanin górnej 1 i dolnej 3. Nastę pnie przepleciono uprzednio nie przeplecione nitki osnów własnych G i D tkanin górnej 1 i dolnej 3 nitkami wątku G i D na długości jednego raportu splotu, cofano tkaninę górną 1 i dolną 3 aż ich krawędzie zrównały się z krawędzią tkaniny żebra 2, po czym powtórzono opisany powyżej cykl tkania wyrobu począwszy od tkania dalszego odcinka tkaniny górnej 1 splotem la z nitek osnowy własnej G, połowy nitek osnowy Ż tkaniny żeber 2, która brała udział w tworzeniu tkaniny górnej 1 w pierwszym etapie tworzenia wyrobu i nitek wątku G oraz dalszego odcinka tkaniny dolnej 3 splotem Ib z nitek osnowy własnej D, połowy nitek osnowy Ż tkaniny żeber 2, która brała udział w tworzeniu tkaniny dolnej 3 w pierwszym etapie tworzenia wyrobu i nitek wą tku D.

Wymaganą długość poszczególnych odcinków tkanin zewnętrznych 1 i 3 i tkaniny żeber 2 dobierano eksperymentalnie.

W tablicy podano krotnoś ci powtórzeń splotów składowych dla poszczególnych odcinków wyrobu.

PL 211 557 B1

T a b l i c a

Numer splotu odcinka wyrobu
la odcinek G i D tkanin zewnętrznych	Ib odcinek G i D tkanin zewnętrznych	IIa żebro	IIb żebro	IIIa odcinek G i D tkanin zewnętrznych	Illb odcinek G i D tkanin zewnętrznych	IVa żebro	IVb żebro
x10	x1	x7	x7	x10	x1	x7	x7

Zastrzeżenia patentowe

Claims (2)

Zastrzeżenia patentowe

1. Włókienniczy wyrób wielowarstwowy, znamienny tym, że składa się z trzech warstw (1, 2 i 3), z których warstwy zewnętrzne (1 i 3) stanowią równoległe względem siebie tkaniny jednowarstwowe, korzystnie o splocie płóciennym, zaś warstwę środkową stanowią żebra (2) z tkaniny dwuwarstwowej, także korzystnie o splocie płóciennym, o jednakowej długości, usytuowane pionowo względem tkanin zewnętrznych (1 i 3), w równych od siebie odstępach, których krawędzie górne i dolne są zamocowane w tkaninach zewnętrznych (1 i 3), przy czym każda z tkanin zewnętrznych (1 i 3) jest wytworzona z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber (2) oraz nitek wątku, zaś tkanina każdego z żeber (2) składa się z dwóch warstw nitek osnowy własnej przeplecionych nitkami wątku, przy czym nitki osnów obydwu warstw krzyżują się w połowie wysokości żeber (2).

2. Sposób wytwarzania włókienniczego wyrobu wielowarstwowego w drodze tkania na krośnie, znamienny tym, że najpierw tka się tkaniny jednowarstwowe górną (1) i dolną (3), jako dwie niepołączone ze sobą warstwy, korzystnie o splocie płóciennym, tkaninę górną (1) z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber (2) i nitek wątku zaś tkaninę dolną (3) z nitek osnowy własnej, drugiej połowy nitek osnowy tkaniny żeber (2) i nitek wątku, następnie nie zmieniając nic w układzie osnowowym tka się tylko tkaninę dwuwarstwową żebra (2), jako dwie tkaniny jednowarstwowe usytuowane jedna nad drugą, korzystnie o splocie płóciennym, z nitek osnowy własnej i nitek wątku z wymianą warstw w połowie wysokości żebra (2) i równocześ nie pozostawia nie przeplecione nitki osnów tkaniny górnej (1) i dolnej (3), następnie przeplata się nie przeplecione nitki osnów tkaniny górnej (1) i dolnej (3) nitkami wątku na długości jednego raportu splotu, przerywa tkanie, ustawia bidło krosna w przednim skrajnym położeniu, cofa tkaniny górną (1) i dolną (3) jednocześnie nawijając nie przeplecione nitki ich osnów na wały osnowowe tak długo, aż ich krawędzie zrównają się z krawędzią tkaniny żebra (2), po czym kontynuuje się tkanie jednowarstwowych tkanin górnej (1) i dolnej (3) jako dwóch niepołączonych ze sobą warstw, przy czym tkaninę górną (1) tka się z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber (2), która uprzednio brała udział w tworzeniu tkaniny dolnej (3) i nitek wątku, zaś tkaninę dolną (3) z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber (2), która uprzednio brała udział w tworzeniu tkaniny górnej (1) i nitek wątku, w kolejnym etapie tka się znów tylko dwuwarstwową tkaninę żebra (2), jako dwie tkaniny jednowarstwowe usytuowane jedna nad drugą, z nitek osnowy własnej i nitek wątku, z wymianą warstw w połowie wysokości żebra (2) i równocześ nie pozostawia nie przeplecione nitki osnów tkaniny górnej (1) i dolnej (3), nastę pnie przeplata się uprzednio nie przeplecione nitki osnów własnych tkaniny górnej (1) i dolnej (3) nitkami wątku na długości jednego raportu splotu, cofa tkaninę górną (1) i dolną (3) tak długo, aż ich krawędzie zrównają się z krawędzią tkaniny żebra (2), po czym powtarza się opisany powyżej cykl tkania wyrobu począwszy od tkania dalszego odcinka jednowarstwowej tkaniny górnej (1) z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber (2), która brała udział w tworzeniu tkaniny górnej (1) w pierwszym etapie tworzenia wyrobu i nitek wątku oraz dalszego odcinka tkaniny dolnej (3) z nitek osnowy własnej, połowy nitek osnowy tkaniny żeber (2), która brała udział w tworzeniu tkaniny dolnej (3) w pierwszym etapie tworzenia wyrobu i nitek wą tku.