PL210724B1 - Regulowana noga do ustawiania sprzętu - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest regulowana noga do ustawiania i poziomowania sprzętu, zawierająca; pierwszą przestawną część wyposażoną w osiowy otwór z wewnętrznym gwintem śrubowym; drugą przestawną część z zewnętrznym gwintem śrubowym dopasowanym do wewnętrznego gwintu śrubowego, przy czym ta druga przestawna część wkręcona w otwór może być przestawiana w kierunku osiowym względem pierwszej przestawnej części przez obracanie względem pierwszej przestawnej części; część wsporcza umieszczona na pierwszej przestawnej części lub drugiej przestawnej części oraz podkładkę, przy czym podkładka i część wsporcza są wyposażone każda w wypukłą lub wklęsłą powierzchnię o zasadniczo takim samym promieniu krzywizny tak, że kąt podkładki może być ustawiany względem części wsporczej.

Znane są regulowane nogi z patentu US 6068234 i patentu DE 2405368.

Regulowana noga tego rodzaju jest opisana w publikacji EP 316283. Regulowana noga opisana w tej ostatniej publikacji zło ż ona jest z pierwszej regulowanej części i z drugiej regulowanej części z usytuowaną u góry poszerzoną wsporczą częścią , która jest u góry wklęsła. Druga część regulowana ma zewnętrzny gwint, a pierwsza część regulowana ma gwint wewnętrzny, przy czym gwinty te są dopasowane do siebie tak, że kiedy druga część regulowana jest obracana względem pierwszej regulowanej części przestawiana jest osiowa wysokość tych części względem siebie. Na wierzchu wsporczej części usytuowana jest podkładka 3, której spód jest wypukły z promieniem krzywizny równym promieniowi krzywizny wklęsłego wierzchu wsporczej części.

Regulowane nogi według publikacji EP 316 283, podobnie jak regulowane nogi według przedmiotowego wynalazku, są stosowane wtedy, gdy sprzęt ustawia się stabilnie i poziomo na podłożu tak, żeby przykładowo uniknąć drgań (np. pralka ustawiona na podłożu za pomocą regulowanych nóg tak, aby była możliwie stabilna), jak również tak, by uniknąć wprowadzania naprężeń do sprzętu przy dokręcaniu śrub kotwiących oraz przy ustawianiu różnych elementów sprzętu względem siebie. W tym ostatnim przypadku trzeba zwrócić przykładowo uwagę na silnik połączony z napędzanym urządzeniem za pomocą wału. Silnik i napędzane urządzenie są oddzielnymi zespołami, które trzeba ustawić zgodnie ze sobą w odniesieniu do wału napędowego. Również do tego celu wykorzystuje się regulowane nogi.

Regulowana noga według publikacji EP 316 283 ma tę wadę, że brud i wilgoć mogą wnikać w połączenie gwintu wewnętrznego i zewnętrznego. Ma to znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy regulowana noga nie została wkręcona do swego najniższego położenia podczas eksploatacji. Przede wszystkim istnieje wtedy szczelina pomiędzy poszerzoną wsporczą częścią a pierwszą przestawną częścią 2, przez którą brud i wilgoć mogą wnikać w połączenie gwintowe. Może to spowodować zakleszczenie się tego połączenia gwintowego i nie będzie można go już obracać.

Celem przedmiotowego wynalazku jest opracowanie ulepszonej regulowanej nogi, w której wnikanie brudu i wilgoci w połączenie gwintowe wewnętrznego i zewnętrznego gwintu jest korzystnie całkowicie uniemożliwione, a przynajmniej utrudnione.

Według wynalazku wymieniony wyżej cel osiągnięto w regulowanej nodze rodzaju wspomnianego we wstępie przez to, że górna powierzchnia pierwszej przestawnej części jest wykonana z pochyleniem do dołu promieniowo na zewnątrz. Dzięki takiemu wykonaniu górnej powierzchni pierwszej przestawnej części z pochyleniem do dołu i promieniowo na zewnątrz brud lub wilgoć osadzająca się na tej powierzchni jest odprowadzana na zewnątrz pierwszej przestawnej części od połączenia gwintowego, albo przynajmniej w przeciwnym kierunku, czyli utrudnione jest przedostawanie się brudu i wilgoci w kierunku do gwintowego połączenia.

Ze względu na koszt według wynalazku korzystne jest, jeżeli górna powierzchnia pierwszej przestawnej części przebiega stożkowo w kierunku promieniowo na zewnątrz. Taka powierzchnia stożkowa, to znaczy powierzchnia przebiegająca prostoliniowo w kierunku promieniowym, jest łatwiejsza do wykonania niż powierzchnia zakrzywiona, co będzie powodować stosunkowo mniejsze koszty. Przy takiej konstrukcji górna powierzchnia będzie korzystnie przebiegać stożkowo pod kątem w przybliżeniu 5 - 15 stopni względem osi, przy czym kąt ten korzystnie wynosi co najwyżej w przybliżeniu 12 stopni. Kąt ten może przykładowo wynosić w przybliżeniu 10 stopni. Jeżeli kąt stożka stanie się zbyt duży, górna część wewnętrznego gwintu w pierwszej przestawnej części straci część swego udźwigu, ponieważ będzie miała tendencję do promieniowego rozciągania, a zewnętrzny gwint drugiej przestawnej części będzie tracić swe sprzężenie w tym miejscu. Jeżeli kąt stożka jest za mały, brud i wilgoć będą podlegały nieodpowiedniemu spadaniu promieniowo na zewnątrz.

PL 210 724 B1

Aby ponadto przeciwdziałać przedostawaniu się brudu i wilgoci do gwintowego połączenia wewnętrznego i zewnętrznego gwintu, korzystne jest według wynalazku, jeśli regulowana noga zawiera ponadto kołpak o średnicy większej niż średnica wewnętrznego gwintu i/lub większej niż średnica podkładki. Kołpak ten będzie następnie przykrywał połączenie gwintowe lub sięgał poza podkładkę i przez to utworzy dalszą przeszkodę dla penetracji brudu i wilgoci w gwint wewnętrzny/zewnętrzny i będzie przeciwdziałał wnikaniu brudu i wilgoci pomiędzy powierzchnie miskowe wypukłą i wklęs łą.

Jednakże według wynalazku kołpak taki może być również stosowany niezależnie od powierzchni pierwszej przestawnej części, która jest nachylona do dołu promieniowo na zewnątrz. Według dalszego aspektu przedmiotowy wynalazek dotyczy również regulowanej nogi do poziomowania sprzętu, która zawiera pierwszą przestawną część wyposażoną w osiowy otwór z wewnętrznym gwintem; drugą przestawną część z zewnętrznym gwintem dopasowanym do wewnętrznego gwintu, przy czym ta druga przestawna część wkręcona w otwór może być przestawiana w kierunku osiowym względem pierwszej przestawnej części przez obracanie względem pierwszej przestawnej części; część wsporczą umieszczoną na pierwszej przestawnej części lub drugiej przestawnej części oraz podkładkę, przy czym podkładka i część wsporcza są wyposażone każda w wypukłą lub wklęsłą powierzchnię o zasadniczo takim samym promieniu krzywizny, tak że kąt podkładki może być ustawiany względem części wsporczej, przy czym rozwiązanie to charakteryzuje się tym, że regulowana noga zawiera ponadto kołpak o średnicy większej niż średnica wewnętrznego gwintu i/lub większej niż średnica podkładki.

Aby kołpak niezawodnie przeciwdziałał wnikaniu brudu i/lub wilgoci w połączenie gwintowe i pomiędzy wypukłą i wklęsłą powierzchnię miskową, korzystne jest według wynalazku, jeżeli średnica kołpaka jest co najmniej 10%, zwłaszcza co najmniej 25% większa niż średnica wewnętrznego gwintu i odpowiednio średnica podkładki. W tym kontekście szczególnie korzystne jest, jeś li wewnę trzna średnica kołpaka jest większa niż największa z zewnętrznych średnic innych części regulowanej nogi, zwłaszcza gdy jest co najmniej w przybliżeniu 0,5-2% większa niż wymieniona największa z zewnętrznych średnic innych części. W ten sposób zapewniono, że kołpak może całkowicie przykrywać resztę regulowanej nogi od góry.

Według wynalazku szczególnie korzystne jest, jeśli kołpak rozciąga się do dołu od podkładki poniżej zewnętrznej obwodowej krawędzi tej podkładki, korzystnie gdy sięga co najmniej w przybliżeniu 5 - 10 mm poniżej tej dolnej zewnętrznej krawędzi obwodowej. W ten sposób zapewniono niezawodnie przykrycie ochronne z zewnętrzną linią graniczną strefy styku pomiędzy powierzchniami wklęsłą i wypukłą.

Według wynalazku szczególnie korzystne jest, jeśli kołpak zamyka ograniczoną przez siebie przestrzeń, która ma wysokość osiową większą niż lub równą maksymalnej osiowej długości, na którą druga przestawna część może odstawać od pierwszej przestawnej części lub przynajmniej jest przeznaczona do takiego maksymalnego odstawania. W tym kontekście zamierzona natura będzie określona przez zakres regulacji. W ten sposób zapewniono, że dolna krawędź kołpaka, licząc od góry, zawsze sięga poniżej górnej krawędzi strefy, gdzie gwint wewnętrzny i gwint zewnętrzny są sprzężone ze sobą, a ponadto powierzchnie wypukła i wklęsła są zawsze chronione przed brudem i wilgocią.

Aby kołpak nie przeszkadzał we wkręcaniu gwintu wewnętrznego całkowicie w gwint zewnętrzny, według wynalazku korzystne jest, jeśli osiowa wysokość wewnętrznej przestrzeni jest co najwyżej równa osiowej wysokości zespołu utworzonego przez pierwszą przestawną część, drugą przestawną część i podkładkę, kiedy gwint wewnętrzny jest całkowicie wkręcony w gwint zewnętrzny. Aby kołpak nie przeszkadzał w przechylaniu podkładki względem pionu, przy takiej konstrukcji według wynalazku korzystne jest, jeśli maksymalna wysokość osiowa wewnętrznej przestrzeni jest mniejsza niż lub równa 95-99% maksymalnej wartości, która została wymieniona powyżej.

Ze względu na stabilność regulowanej nogi podczas montażu według wynalazku korzystne jest, jeśli druga przestawna część ma u góry część wsporczą, która nie jest zatem przewidziana u góry pierwszej przestawnej części.

Ze względu na zmniejszenie do minimum całkowitej wysokości regulowanej nogi według wynalazku korzystne jest, jeśli wsporcza część jest usytuowana całkowicie wewnątrz obrysu określonego przez średnicę zewnętrznego gwintu, a dokładniej, jeśli cała druga przestawna część jest usytuowana wewnątrz obrysu określonego przez średnicę zewnętrznego gwintu. W ten sposób można wpuścić całkowicie drugą przestawna część w pierwszą przestawną część.

Aby ponadto zmniejszyć do minimum całkowitą wysokość przestawnej części, według wynalazku korzystne jest, jeśli część wsporcza jest przynajmniej częściowo, a korzystnie całkowicie zagłębiona w pewnej strefie drugiej przestawnej części, która jest otoczona zewnę trznym gwintem.

PL 210 724 B1

W celu zmniejszenia do minimum całkowitej wysokości regulowanej nogi wedł ug wynalazku korzystne jest, jeśli średnica podkładki jest mniejsza niż średnica drugiej przestawnej części. W ten sposób nachylenie podkładki można jeszcze regulować, jeśli druga przestawna część jest wpuszczona w pierwszą przestawną część. Korzystnie ś rednica podkładki jest w przybliżeniu o 4-10 mm mniejsza niż średnica drugiej przestawnej części, np. w przybliżeniu 6 mm mniejsza.

Ze względu na stabilność korzystne jest według wynalazku, jeśli część wsporcza ma powierzchnię wklęsłą, a podkładka ma powierzchnię wypukłą. Podkładka nie może wtedy sama zsunąć się z części wsporczej, ponieważ jest usytuowana w wydrążonej, to znaczy wklę s ł ej powierzchni części wsporczej. Odgrywa to pewną rolę zwłaszcza wtedy, gdy montuje się regulowaną nogę według wynalazku. Aby sprzęt poziomowany za pomocą regulowanej nogi według wynalazku mógł być również kotwiony do podłoża za pomocą regulowanej nogi, według wynalazku korzystne jest, jeśli druga przestawna część i podkładka mają osiowy otwór na sworzeń kotwiący. Aby można było w odpowiednim stopniu regulować kąt podkładki, według wynalazku korzystne jest, jeśli osiowy otwór wykonany w podkładce ma średnicę w przybliżeniu o 32-48% większą niż średnica osiowego otworu wykonanego w drugiej przestawnej części.

Ze względu na zmniejszanie do minimum całkowitej wysokości regulowanej nogi jest ponadto korzystne według wynalazku, jeśli osiowa długość drugiej przestawnej części jest równa lub mniejsza niż osiowa wysokość pierwszej przestawnej części oraz jeśli druga przestawna część ma zewnętrzny gwint na całej swej osiowej długości i/lub wewnętrzny gwint osiowego otworu przebiega na całej osiowej wysokości pierwszej przestawnej części. W ten sposób zapewniono, że druga przestawna część może być całkowicie wpuszczona w pierwszą przestawną część, na skutek czego druga przestawna część musi z każdej strony wystawać z pierwszej przestawnej części.

Regulowana noga znana z publikacji EP-316.283 ma pierwszą przestawną część o stosunkowo dużej wysokości osiowej, która z kolei powoduje stosunkowo dużą całkowitą wysokość regulowanej nogi jako całości.

Celem przedmiotowego wynalazku jest według jeszcze innego aspektu opracowanie regulowanej nogi rodzaju wymienionego we wstępie, której całkowita osiowa wysokość może być zmniejszona.

Cel ten osiągnięto według wynalazku przez regulowaną nogę rodzaju wymienionego we wstępie, w której zewnętrzna średnica pierwszej przestawnej części jest co najmniej równa 1,4 średnicy dopasowanych do siebie gwintów wewnętrznego i zewnętrznego. W przypadku regulowanej nogi rodzaju wymienionego we wstępie warto zauważyć, że część trzpieniowa musi nadawać się do przenoszenia bardzo dużych obciążeń na pierwszą przestawną część bez ustąpienia regulowanej nogi. Konwencjonalnie podejście takie polegało na tym, że trzeba było wybrać wystarczająco długie sprzężenie pomiędzy współpracującymi ze sobą gwintami wewnętrznym i zewnętrznym. Ponadto, trzeba było zapewnić, by część trzonowa była zawsze wkręcona w pierwszą przestawną część na pewien minimalny wymiar, tak że otrzymywana była minimalna długość sprzężenia pomiędzy współpracującymi ze sobą gwintami. Zgłaszający stwierdził obecnie, że przed uszkodzeniem regulowanej nogi chroni nie tyle długość sprzężenia pomiędzy współpracującymi gwintami, ale raczej w tym kontekście ważne jest zapewnienie, by pierwsza przestawna część nie rozciągała się promieniowo pod działaniem obciążenia powodowanego przez regulowaną nogę, które to obciążenie jest przenoszone przez gwint zewnętrzny na drugą przestawną część i przez gwint wewnętrzny na pierwszą przestawną część. Gdyby pierwsza przestawna część rozciągała się promieniowo w wystarczającym stopniu, wówczas sprzężenie zewnętrznego gwintu drugiej przestawnej części z wewnętrznym gwintem pierwszej przestawnej części byłoby utracone i druga przestawna część spadłaby wzdłuż pierwszej przestawnej części. Zgłaszający stwierdził obecnie, że wystarczy spełnić wymaganie, że zewnętrzna średnica pierwszej przestawnej części wynosi co najmniej 1,4 średnicy współpracujących ze sobą gwintów wewnętrznego i zewnętrznego.

W tym kontekście zgłaszający stwierdził ponadto, że zwiększenie zewnętrznej średnicy pierwszej przestawnej części ma tylko niewielki udział w odporności na uszkodzenie, jeżeli średnica pierwszej przestawnej części jest większa niż 1,9 średnicy współpracujących gwintów wewnętrznego i zewnętrznego. W szczególności w tym kontekście korzystne jest, jeżeli zewnętrzna średnica pierwszej przestawnej części jest co najwyżej równa 1,6 średnicy współpracujących ze sobą gwintów wewnętrznego i zewnętrznego.

Jeśli chodzi o osiową wysokość wewnętrznego gwintu, według wynalazku wystarczająca jest długość 16-25 mm. Według dalszego aspektu wynalazek dotyczy połączenia regulowanej nogi według wynalazku, podłoża, sprzętu poziomowanego na tym podłożu i śruby kotwiącej, przy czym sprzęt jest

PL 210 724 B1 kotwiony do podłoża za pomocą śruby kotwiącej z regulowaną nogą pomiędzy nimi. Szczególnie korzystne jest tu, jeśli dolna powierzchnia pierwszej przestawnej części spoczywa na podłożu i jeśli sprzęt styka się z podkładką lub z kołpakiem, który z kolei styka się z podkładką.

Według jeszcze dalszego aspektu wynalazku, który może być całkowicie niezależny od innych aspektów, przedmiotowy wynalazek dotyczy regulowanej nogi do poziomowania sprzętu, zawierającej: pierścieniowy element z osiowym otworem z gwintem wewnętrznym; element trzpieniowy z gwintem zewnętrznym dopasowanym do wymienionego gwintu wewnętrznego, przy czym ten element trzpieniowy wkręcony w otwór może być przestawiany w kierunku osiowym względem elementu pierścieniowego przez obracanie względem tego elementu pierścieniowego; część wsporczą usytuowaną na elemencie pierścieniowym lub na elemencie trzpieniowym i podkładkę, przy czym zarówno podkładka jak i część wsporcza są wyposażone w powierzchnię wypukłą lub wklęsłą zasadniczo o takim samym promieniu krzywizny, tak że kąt podkładki może być przestawiany względem części wsporczej, przy czym według wynalazku, patrząc w kierunku osiowym wymiary drugiej przestawnej części mieszczą się całkowicie w obrysie określonym przez gwint zewnętrzny. Minimalna całkowita wysokość osiowa takiej regulowanej nogi została zmniejszona do osiowej wysokości pierwszej przestawnej części. Druga przestawna część może być całkowicie wkręcona w pierwszą przestawną część. Przy takim rozwiązaniu korzystne jest w szczególności, jeżeli zewnętrzna średnica podkładki jest mniejsza niż średnica gwintu zewnętrznego, a zwłaszcza jeśli zewnętrzna średnica podkładki jest w przybliżeniu 4 - 10 mm, np. 6 mm, mniejsza niż średnica zewnętrznego gwintu. W tym kontekście cechy charakterystyczne podane w zastrz. 1 i 5 stanowią korzystne przykłady wykonania, tak jak inne zastrzeżenia stanowią też korzystne przykłady wykonania, z których wynikają zastrzeżenia podporządkowane.

Istota wynalazku polega na tym, że regulowana noga do ustawiania sprzętu zawierająca pierścieniowy element wyposażony w osiowy otwór z wewnętrznym gwintem śrubowym, wałkowy element wyposażony w zewnętrzny gwint śrubowy dopasowany do wewnętrznego gwintu śrubowego, który to wałkowy element, kiedy jest wkręcony w otwór, może być ustawiany w kierunku osiowym względem pierścieniowego elementu przez obracanie względem pierścieniowego elementu, wsporczą część przewidzianą na wierzchołku wałkowego elementu oraz podkładkę, gdzie podkładka i wsporcza część są wyposażone każde w wypukłą względnie wklęsłą powierzchnię posiadającą zasadniczo taki sam promień krzywizny, tak że kąt podkładki może być regulowany względem wsporczej części, charakteryzuje się tym, że górna powierzchnia pierścieniowego elementu jest wykonana z pochyleniem do dołu w kierunku promieniowo na zewnątrz, a wsporcza część jest przewidziana przy wierzchołku wałkowego elementu, przy czym ta wsporcza część jest usytuowana całkowicie wewnątrz obrysu określonego przez średnicę zewnętrznego gwintu śrubowego, a ponadto zewnętrzna średnica podkładki jest co najwyżej równa zewnętrznej średnicy drugiego nastawnego wałkowego elementu.

Regulowana noga charakteryzuje się tym, że górna powierzchnia nachylona jest pod kątem w przybliżeniu 5° do 15°, przy czym ten kąt korzystnie jest nie większy niż w przybliżeniu 12°.

Regulowana noga charakteryzuje się tym, że zewnętrzna średnica pierścieniowego elementu jest mniejsza lub równa 1,4 zewnętrznej średnicy dopasowanych do wewnętrznego i zewnętrznego gwintu śrubowego.

Regulowana noga charakteryzuje się tym, że zewnętrzna średnica pierścieniowego elementu jest mniejsza lub równa 1,9 zewnętrznej średnicy dopasowanych do wewnętrznego i zewnętrznego gwintu śrubowego.

Regulowana noga charakteryzuje się tym, że zewnętrzna średnica pierścieniowego elementu jest mniejsza lub równa 1,6 zewnętrznej średnicy dopasowanych do siebie, wewnętrznego i zewnętrznego gwintu śrubowego. Regulowana noga charakteryzuje się tym, że średnica podziałowa wewnętrznego gwintu śrubowego wynosi 16 - 25 mm.

Regulowana noga do ustawiania sprzętu zawierająca pierścieniowy element posiadający osiowy otwór z wewnętrznym gwintem śrubowym, wałkowy element wyposażony w zewnętrzny gwint śrubowy dopasowany do wewnętrznego gwintu śrubowego, wsporczą część usytuowaną na wierzchołku wałkowego elementu oraz podkładkę, przy czym podkładka i wsporcza część są wyposażone każda w wypukłą względnie wklęsłą powierzchnię posiadającą zasadniczo taki sam promień krzywizny, tak że kąt podkładki może być regulowany względem wsporczej części charakteryzuje się tym, że ma kołpak stykający się z podkładką o średnicy większej niż średnica wewnętrznego gwintu śrubowego i/lub większej niż średnica podkładki, a wsporcza część jest usytuowana całkowicie wewnątrz konturu określonego przez średnicę zewnętrznego gwintu śrubowego, a ponadto zewnętrzna średnica podkładki jest co najwyżej równa zewnętrznej średnicy drugiego regulowanego częściowo wałkowego elementu.

PL 210 724 B1

Regulowana noga charakteryzuje się tym, że średnica kołpaka jest co najmniej o 10%, zwłaszcza co najmniej o 25% większa niż średnica wewnętrznego gwintu śrubowego i odpowiednio średnica podkładki.

Regulowana noga charakteryzuje się tym, że wewnętrzna średnica kołpaka jest w przybliżeniu o 0,5 - 2% większa niż i zewnętrzna średnica pierścieniowego elementu. Regulowana noga charakteryzuje się tym, że kołpak zawiera komorę ograniczoną przez kołpak, która ma osiową wysokość, która jest równa lub większa maksymalnej długości osiowej, na jaką wałkowy element może wystawać z pierścieniowego elementu.

Regulowana noga charakteryzuje się tym, że kołpak wystaje do dołu z podkładki poniżej dolnej zewnętrznej krawędzi obwodowej podkładki, korzystnie wystaje co najmniej 5 - 10 mm poniżej wymienionej dolnej zewnętrznej krawędzi obwodowej.

Regulowana noga znamienna tym, że osiowa wysokość wewnętrznej komory jest równa lub mniejsza od osiowej wysokości zespołu utworzonego przez pierścieniowy element, wałkowy element i podkładkę, kiedy wewnę trzny i zewnętrzny gwinty śrubowe są całkowicie wkręcone w siebie, korzystnie jest równa lub mniejsza niż 95 - 99% wymienionej wysokości maksymalnej.

Regulowana noga do ustawiania sprzętu zawierająca pierścieniowy element posiadający osiowy otwór z wewnętrznym gwintem śrubowym, wałkowy element wyposażony w zewnętrzny gwint śrubowy dopasowany do wewnętrznego gwintu śrubowego, wsporczą część usytuowaną na wierzchołku wałkowego elementu oraz podkładkę, przy czym podkładka i wsporcza część są wyposażone każda w wypukłą względnie wklę s łą powierzchnię posiadają c ą zasadniczo taki sam promień krzywizny, tak że kąt podkładki może być regulowany względem wsporczej części, kołpak o średnicy większej niż średnica wewnętrznego gwintu śrubowego i/lub większej niż średnica podkładki, a wsporcza część jest usytuowana całkowicie wewnątrz konturu określonego przez średnicę zewnętrznego gwintu śrubowego, a ponadto zewnętrzna średnica podkładki jest co najwyżej równa zewnętrznej średnicy drugiego regulowanego częściowo wałkowego elementu charakteryzuje się tym, że umieszczona jest pomiędzy podłożem a ustawianym sprzętem, przy czym ustawiany sprzęt mocowany jest do podłoża za pomocą kotwiącej śruby.

Przedmiot wynalazku uwidoczniony jest na rysunku gdzie:

fig. 1 przedstawia przekrój regulowanej nogi według wynalazku;

fig. 2 przedstawia w przekroju odmianę regulowanej nogi według wynalazku w położeniu zamontowanym;

fig. 3 przedstawia przekrój i częściowy widok z przodu pierwszego narzędzia do montażu;

fig. 4 przedstawia przekrój i częściowy widok z przodu regulowanej nogi według wynalazku wraz z drugim narzędziem montażowym;

fig. 5 przedstawia przekrój dalszej alternatywy regulowanej nogi według wynalazku; fig. 6 przedstawia widok z góry kołpaka dalszej alternatywy według fig. 5.

Figura 1 przedstawia schematycznie w przekroju regulowaną nogę według wynalazku. Ta regulowana noga zawiera pierścieniowy element 1 stanowiący drugą przestawną część, wałkowy element 2 stanowiący drugą przestawną część oraz podkładkę 3. Pierścieniowy element 1 ma wewnętrzny gwint 4, a wałkowy element 2 ma zewnętrzny gwint 5. Wewnętrzny gwint śrubowy 4 i zewnętrzny gwint śrubowy 5 są dopasowane do siebie, tak że wałkowy element 2 może być wkręcany w pierścieniowy element 1. Elementy 1, 2 i 3 są korzystnie wykonane ze stali, zwłaszcza wysokogatunkowej.

Wałkowy element 2 ma u góry wsporczą część 6 w postaci wklęsłej powierzchni o promieniu krzywizny R. Na jej spodniej stronie umieszczona jest podkładka 3 z wypukłą powierzchnią 66 o odpowiednim promieniu krzywizny R. Podkładka 3 ma zatem możliwość ruchu względem wałkowego elementu 2 z możliwością regulacji pochylenia górnej powierzchni 7 podkładki 3 względem dolnej powierzchni 8 pierścieniowego elementu 1 tak, że z jednej strony możliwe jest uzyskanie płaskiego styku dolnej powierzchni 8 pierścieniowego elementu 1 z podłożem 16, a z drugiej strony uzyskanie równoległego kontaktu górnej powierzchni 7 podkładki 3 z górną stroną sprzętu 14.

Przez obracanie wałkowego elementu 2 względem pierścieniowego elementu 1, fig. 1 i 2 przedstawiają położenie, w którym są one całkowicie wkręcone jeden w drugi, podczas gdy fig. 4 przedstawia położenie, w którym są one wkręcone w siebie częściowo, można ustawić według potrzeby pionowy wymiar X zmostkowany przez regulowaną nogę.

Jeśli chodzi o oznaczenia A, B, C, D, E, F i R na fig. 1 oraz w tabeli 1 poniżej, 10 modeli o nazwie Typ 1 - Typ 10 oznaczono przykładowo w tabeli 1 ich wartościami A, B, C, D, E, F i R. Za wyjątkiem F i R są to wartości średnicy.

PL 210 724 B1

Regulowana noga ma symetrię kołową wokół osi 9.

T a b e l a 1

	A (mm)	B (mm)	A/B	C (mm)	D (mm)	E (mm)	F (mm)	R (mm)
Typ 1	60	42	1,4	36	20	15	16	100
Typ 2	80	52	1,5	46	26	19	19	100
Typ 3	100	64	1,6	58	32	23	20	100
Typ 4	120	82	1,5	76	40	29	20	100
Typ 5	140	95	1,5	89	48	35	20	250
Typ 6	160	110	1,5	104	58	40	20	250
Typ 7	190	130	1,5	124	68	46	20	250
Typ 8	220	160	1,4	154	80	54	25	400
Typ 9	230	160	1,4	154	84	62	25	400
Typ 10	250	170	1,5	164	95	70	26	400

Średnica podkładki 3 jest w przybliżeniu 6 mm mniejsza niż średnica wałkowego elementu 2. Zapewnia to stosunkowo szeroki zakres pochyleń do regulacji pochylenia nawet wtedy, gdy wałkowy element 2 został całkowicie wkręcony w pierścieniowy element 1.

Aby brud i wilgoć dostające się do regulowanej nogi nie mogły wejść pomiędzy współpracujące gwinty śrubowe 4, 5, górna powierzchnia 10 pierścieniowego elementu 1 jest ukształtowana tak, że zwęża się pod kątem β w kierunku promieniowo na zewnątrz. Ten kąt β może być w zakresie 5°-15°. Im większy jest kąt β, tym lepiej brud i wilgoć będą odprowadzane promieniowo na zewnątrz od współpracujących gwintów śrubowych 4, 5, ale tym większy będzie szkodliwy wpływ na udźwig wewnętrznego gwintu śrubowego 4, jeżeli przebiega on aż do góry wałkowego elementu 2.

Figura 2 przedstawia zasadniczo w przybliżeniu taką samą regulowaną nogę, jak fig. 1, ale teraz wyposażoną w kołpak 11. Należy zaznaczyć, że kołpak 11 może być mocowany do podkładki 3, ale mógłby również być wykonany jako integralny zespół z podkładką 3.

Kołpak 11 jest korzystnie opuszczony w stosunku do górnej powierzchni podkładki. Kołpak 11 nie jest zatem częścią, która musi wspierać tak zwany sprzęt 1. Kołpak 11 może być zatem wykonany ze stosunkowo słabego materiału, takiego jak tworzywo sztuczne. Głównym zadaniem kołpaka 11 jest z jednej strony przykrywanie gwintów śrubowych 4, 5 od góry, a z drugiej strony chronienie wklęsłej i wypukłej powierzchni 6, 66 przed wnikaniem brudu i wilgoci. W tym celu ważne jest, że kołpak 11 ma średnicę, która jest większa niż średnica wewnętrznego gwintu śrubowego 4 lub zewnętrznego gwintu śrubowego 5, albo jest większa niż średnica podkładki 3. W tym celu wystarczy, jeżeli kołpak 11 widziany od strony osi 9 sięga przykładowo do miejsca oznaczonego w przybliżeniu przez strzałkę Y, czyli poza współpracujące gwinty śrubowe 4, 5. Aby to zapewnić, średnica kołpaka 11 będzie korzystnie większa o co najmniej 10%, korzystniej o co najmniej 255 niż średnica współpracujących gwintów śrubowych 4, 5. Dzięki nadaniu kołpakowi 11 większej średnicy i wyposażeniu go w zwisającą do dołu obwodową ścianą 12, tak, że poniżej dolnej powierzchni 13 kołpaka 11 i pomiędzy zwisającą dolną ścianą 12 powstaje wewnętrzna przestrzeń 32, przeciwdziała się również przedostawaniu się brudu i/lub wilgoci promieniowo z zewnątrz wzdłuż wierzchu pierścieniowego elementu 1. Oczywiście przy takiej konstrukcji zwężająca się górna powierzchnia 10 nie jest już bezpośrednio ważna, chociaż nadal jest korzystna. Ze zwężającej się górnej powierzchni 10 można by również zrezygnować, gdyby kołpak 11 miał średnicę, która sięga tylko w przybliżeniu do miejsca zaznaczonego strzałką Y, to znaczy gdyby kołpak 11 miał średnicę większą niż średnica gwintów śrubowych 4, 5.

Figura 2 przedstawia ponadto nogę sprzętu 14 regulowaną przy ustawianiu, jak również śrubę 15 z łbem sześciokątnym, za pomocą której sprzęt 14 jest kotwiony w podłożu 16. Regulowana śruba 15 na fig. 2 pokazana jest w położeniu całkowicie wkręconym, ale oczywiście przy ustawianiu sprzętu 14 nie będzie to zbyt częste w praktyce. Aby kołpak 11, jak pokazano na fig. 2, nie mógł przeszkadzać w przyjmowaniu przez podkładkę 3 położenia pochylonego względem wałkowego elementu 2, jest korzystne, jeżeli wewnętrzna osiowa wysokość V kołpaka 11 wynosi w przybliżeniu 95-99% minimal8

PL 210 724 B1 nej całkowitej osiowej wysokości F, bez uwzględnienia osiowej grubości kołpaka 11. Ponieważ obwodowa ściana 12 kołpaka 11, która przebiega do dołu, będzie lokalnie miała tendencję do przemieszczania się w kierunku do pierścieniowego elementu 1, kiedy podkładka 3 przechyla się względem wałkowego elementu 2, korzystne jest, jeżeli wewnętrzna ściana kołpaka 11 jest większa niż największa zewnętrzna średnica innych części regulowanej nogi, w szczególności w przybliżeniu o 0,5 - 2% większa niż największa z zewnętrznych średnic innych części. Przy takiej konstrukcji wymiar W wynosi wówczas połowę wymienionego zwiększenia o 0,5 - 2% średnicy kołpaka 11.

Aby uniemożliwić spychanie wałkowego elementu 2 do dołu względem pierścieniowego elementu 1 pod wpływem obciążenia działającego w kierunku osi 9, ponieważ wewnętrzny gwint 4 całkowicie lub częściowo traci sprzężenie z zewnętrznym gwintem 5, ważne jest, by przyjąć średnicę, która wynosi co najmniej 1,4 normalnej zewnętrznej średnicy B dla zewnętrznej średnicy A pierścieniowego elementu 1. W ten sposób niezawodnie zapewnia się, że pierścieniowy element 1 nie ma możliwości rozciągania się w kierunku promieniowym do takiego stopnia, że wewnętrzny gwint śrubowy 4 i zewnętrzny gwint śrubowy 5 lokalnie tracą połączenie ze sobą. Aby wewnętrzny gwint śrubowy 4 mógł przebiegać dalej jako gwint całkowicie przenoszący obciążenie do góry pierścieniowego elementu 1, korzystne jest, jeśli kąt β wynosi co najwyżej 15°, przykładowo w przybliżeniu 10°.

Aby równocześnie utrzymywać minimalny wymiar promieniowy regulowanej nogi, korzystne jest jeśli zewnętrzna średnica pierścieniowego elementu 1 wynosi co najwyżej 1,9 średnicy współpracujących gwintów wewnętrznego gwintu śrubowego 4 i zewnętrznego gwintu śrubowego 5, korzystniej co najwyżej 1,6 tej średnicy współpracujących gwintów.

Jak wynika z fig. 1 i 2, można wykonać bardzo cienką regulowaną nogę w sensie całkowitej osiowej wysokości F dzięki opisanym powyżej środkom. Wałkowy element 2 może mieć maksymalną wysokość nie większą niż maksymalna osiowa wysokość pierścieniowego elementu 1. Przy takiej konstrukcji wklęsła miska wsporczej części 6 jest prawie całkowicie wpuszczona w obszar otoczony zewnętrznym gwintem śrubowym 5. Jednakże dostępny, przynajmniej w porównaniu ze znanym stanem techniki opisanym w EP 316 283. Aby jednak umożliwić przestawianie wałkowego elementu 2 względem pierścieniowego elementu 1, wynalazek przewiduje specjalne narzędzie 40. Zostanie to objaśnione bardziej szczegółowo na podstawie fig. 3 i fig. 4.

Figura 3 przedstawia pierwszy przykład realizacji takiego narzędzia 40. Pokazane narzędzie 40 zawiera naciągowy sworzeń 46 z gwintem i nakrętką 50 przy wierzchołku. Ten naciągowy sworzeń 46 przebiega przez tuleję 45. Druga zaciskowa prowadnica 41, działająca jako druga część wsporcza, jest umieszczona u dołu tulei 45. Druga zaciskowa prowadnica 41 ma zwężającą się stożkowo powierzchnię obwodową. Pierwsza zaciskowa prowadnica 42, działająca jako pierwsza część wsporcza i podobnie posiadająca zwężającą się stożkowo powierzchnię prowadzącą jest umieszczona poniżej pierwszej zaciskowej prowadnicy 42.

Pierwsza zaciskowa prowadnica 42 jest oparta na nakrętce 47. Nakrętka 47 jest zamocowana na sworzniu 46 za pomocą ustalającego kołka 48, tak że nie ma możliwości obrotu. Trzy zaciskowe korpusy 43 są umieszczone w kierunku obwodowym wokół osi 52. Zaciskowe korpusy 43 są trzymane razem wokół osi 52 przez sprężysty pierścień 44. Sprężysty pierścień 44 jest wstępnie naprężony i umożliwia przemieszczanie zaciskowych korpusów 43 promieniowo na zewnątrz z przezwyciężaniem siły sprężyny, albo też przemieszczanie promieniowo do wewnątrz pod wpływem siły sprężyny. Zależy to od zmiany osiowej odległość pomiędzy drugą zaciskową prowadnicą 41 a pierwszą zaciskową prowadnicą 42. Korzystne jest, jeśli nakrętka 47 może obracać się względem pierwszej zaciskowej prowadnicy 42. Obrót sworznia 46 względem tulei 45 jest uniemożliwiony przez kołek 49, który jest umieszczony na sworzniu 46 i przebiega poprzecznie względem tego sworznia oraz jest umieszczony w osiowej szczelinie wykonanej w tulei 45. Przy wierzchołku tulei 45 umieszczony jest zamykający kołnierz 51.

Odległość osiową pomiędzy drugą zaciskową prowadnicą 41 i pierwszą zaciskową prowadnicą 42 można teraz zmieniać przez obracanie nakrętki 50. Kiedy druga zaciskowa prowadnica 41 i pierwsza zaciskowa prowadnica 42 oddalają się od siebie, zaciskowe korpusy 43 będą poruszały się promieniowo do wewnątrz pod działaniem siły sprężyny 44.

Fachowcy wiedzą, jak należy korzystać z narzędzia 40 w celu obracania wałkowego elementu 2 względem pierścieniowego elementu 1. W tym celu dolny koniec narzędzia 40 wprowadza się w otwór 18 w taki sposób, że zaciskowe korpusy 43 są usytuowane w tym otworze. Następnie nakrętkę 50 obraca się tak, że druga zaciskowa prowadnica 41 i pierwsza zaciskowa prowadnica 42 zbliżają się do siebie, aż zaciskowe korpusy 43 będą wystarczająco pewnie sprężone z obwodową ścianą otworu 18. WałPL 210 724 B1 kowy element 2 może być następnie obracany przez trzymanie narzędzia 40 w stanie nieruchomym i obracanie pierścieniowego elementu 1, albo odwrotnie trzymanie pierścieniowego elementu 1 w stanie nieruchomym a obracanie narzędzia 40 wokół osi 52.

Figura 4 przedstawia drugi przykład realizacji narzędzia 20. Narzędzia 20 ma koniec 21 wprowadzony w kierunku osiowym w otwór 18 wałkowego elementu 2. W tym celu wprowadzany koniec 21 ma pewnego rodzaju palce 22, które mogłyby ewentualnie tworzyć razem zamkniętą tuleję. Palce te mogą być wprowadzane na koniec kotwiącej śruby 17 wystając do góry tak, że regulowana noga może być umieszczona w podłożu 16, gdy kotwiąca śruba 17 została już zamocowana w podłożu 16. Chwytające elementy 23, w tym przypadku w postaci zaciskowych bloków, jest umieszczany u dołu palców 22. Chwytające elementy 23 mogą być poruszane za pomocą mechanizmu dźwigowego, którego część stanowią palce 22. Mechanizm dźwigowy jest zasadniczo złożony z palców 22 i ramion 33, które są połączone ze sobą przegubowo na wspólnej drugiej wsporczej części 25 w miejscu 34. Palce 22 są również zamocowane przegubowo na wspólnej pierwszej wsporczej części 26 w miejscu 34. Chwytające elementy 23 są poruszane promieniowo na zewnątrz lub promieniowo do wewnątrz przez poruszanie wsporczych części 25, 26 względem siebie. Taki ruch wsporczych części 25, 26 względem siebie jest przykładowo umożliwiony przez zamocowanie drugiej wsporczej części 25 na trzpieniu 27, przy czym druga wsporcza część 25 ma możliwość obrotu względem wzdłużnej osi trzpienia 27, jak również mocowanie pierwszej wsporczej części 26 do spodu tulei 28, przez którą przebiega trzpień 27. Tuleja 28 jest wyposażona w swej górnej części w nakrętkę 29, z której gwintem sprzężony jest gwint 30 trzpienia 27. Ruch drugiej wsporczej części 25 względem pierwszej wsporczej części 26 jest powodowany teraz przez obracanie trzpienia 27 za pomocą ramienia 31 względem tulei 28.

Dla fachowca jest oczywiste, że narzędzie przedstawione dość schematycznie na fig. 3 i 4 stanowią jedynie przykłady możliwych konstrukcji. W szczególności, narzędzia takie można wytwarzać wieloma różnymi sposobami. Zaletą takich narzędzi jest to, że otwór 18 przebiegający przez trzpieniowy element 2 nie musi mieć specjalnego kształtu. Może to być po prostu zwykły otwór kołowy. Jednakże otwór 18 mógłby również być niekołowy, a wówczas narzędzie trzeba jedynie wyposażyć w koniec wprowadzany w niekołowy otwór 18 z ciasnym pasowaniem. Można to osiągnąć np. przez wykonanie niekołowego otworu z osiową szczeliną po przeciwnych stronach i nadanie wprowadzanemu końcowi 21 kształtu płytki, której końce są przyjmowane przez szczeliny w przeciwległych stronach otworu 18.

W odniesieniu do fig. 2 niniejszego zgłoszenia i do rysunku w publikacji EP 888 514, należy podkreślić, że kołpak 11 może również działać w połączeniu z podziałką przewidzianą na pierścieniowym elemencie 1.

W przypadku przedmiotowego wynalazku korzystne jest wyposażenie pierścieniowego elementu 1 w pewną liczbę pionowych podziałek rozmieszczonych wokół obwodu lub w skalę przebiegającą na całym obwodzie. Ponadto wiele podziałek ułatwia odczyt. Według wynalazku podziałka może być również pojedynczą linią odniesienia. Może ona przykładowo oznaczać maksymalną wysokość regulowanej nogi. Ta maksymalna wysokość w stanie wkręconym będzie wtedy określona tak, że związana długość sprzężenia pomiędzy gwintem wewnętrznym śrubowym 4 a gwintem zewnętrznym 5 ma odpowiedni udźwig, by umożliwić wspieranie określonego obciążenia powodowanego przez sprzęt 14.

Figury 5 i 6 przedstawiają dalszą alternatywę regulowanej nogi według wynalazku. Ponieważ różnica pomiędzy fig. 5 i 6 a pozostałymi rysunkami polega zasadniczo na określonym kołpaku, wobec innych części zastosowane są analogiczne oznaczenia. Jak pokazano na fig. 5, wałkowy element 2 ma u góry wycięcia 81 rozmieszczone wokół obwodu. Ponadto zastosowano kołpak 80, który jest połączony z wałkowym elementem 2 i odchodzi od wałkowego elementu 2 powyżej pierścieniowego elementu 1, aby chronić zewnętrzny i wewnętrzny gwint śrubowy 5, 4 przed działaniem brudu. Kołpak 80 jest w tym przypadku wykonany w postaci płaskiego pierścienia z blachy. Na swym wewnętrznym obwodzie kołpak 80 ma wiele par palców 83 ze szczeliną 84 pomiędzy nimi. Palce 83 przebiegają poza obwodowy obrys pierścieniowego elementu 1. Palce 83 mogą być wykorzystywane do obracania wałkowego elementu 2 względem pierścieniowego elementu 1. W ten sposób wysokość regulowanej nogi według wynalazku jest regulowana również wtedy, gdy poziomowany sprzęt 14 jest również umieszczony na regulowanej nodze.

Należy zauważyć, ze liczba zębów 82 i liczba par palców 83 może być w szerokich granicach od 1, aż do 10 lub więcej.

Claims (13)

1. Regulowana noga do ustawiania sprzę tu zawierają ca pierś cieniowy element wyposaż ony w osiowy otwór z wewnętrznym śrubowym gwintem, wałkowy element wyposażony w zewnętrzny gwint śrubowy dopasowany do wewnętrznego gwintu śrubowego, który to wałkowy element, kiedy jest wkręcony w otwór, może być ustawiany w kierunku osiowym względem pierścieniowego elementu przez obracanie względem pierścieniowego elementu, wsporczą część przewidzianą na wierzchołku wałkowego elementu oraz podkładkę, gdzie podkładka i wsporcza część są wyposażone każde w wypukłą względnie wklęsłą powierzchnię posiadającą zasadniczo taki sam promień krzywizny, tak że kąt podkładki może być regulowany względem wsporczej części, znamienna tym, że górna powierzchnia (10) pierścieniowego elementu (1) jest wykonana z pochyleniem do dołu w kierunku promieniowo na zewnątrz, a wsporcza część (6) jest przewidziana przy wierzchołku wałkowego elementu (2), przy czym ta wsporcza część (6) jest usytuowana całkowicie wewnątrz obrysu określonego przez średnicę zewnętrznego gwintu śrubowego (5), a ponadto zewnętrzna średnica (C) podkładki (3) jest co najwyżej równa zewnętrznej średnicy (B) drugiego nastawnego wałkowego elementu (2).

2. Regulowana noga według zastrz. 1, znamienna tym, że górna powierzchnia (10) nachylona jest pod kątem w przybliżeniu 5° do 15°, przy czym ten kąt korzystnie jest nie większy niż w przybliżeniu 12°.

3. Regulowana noga według zastrz. 1, znamienna tym, że zewnętrzna średnica (A) pierścieniowego elementu (1) jest mniejsza lub równa 1,4 zewnętrznej średnicy (B) dopasowanych do wewnętrznego (4) i zewnętrznego (5) gwintu śrubowego.

4. Regulowana noga według zastrz. 1 albo 3, znamienna tym, że zewnętrzna średnica (A) pierścieniowego elementu (1) jest mniejsza lub równa 1,9 zewnętrznej średnicy (B) dopasowanych do wewnętrznego (4) i zewnętrznego (5) gwintu śrubowego.

5. Regulowana noga według zastrz. 1 albo 3, albo 4, znamienna tym, że zewnętrzna średnica (A) pierścieniowego elementu (1) jest mniejsza lub równa 1,6 zewnętrznej średnicy (B) dopasowanych do siebie, wewnętrznego (4) i zewnętrznego (5) gwintu śrubowego.

6. Regulowana noga według zastrz. 1, znamienna tym, że średnica podziałowa wewnętrznego gwintu śrubowego (4) wynosi 16 - 25 mm.

7. Regulowana noga do ustawiania sprzętu zawierająca pierścieniowy element posiadający osiowy otwór z wewnętrznym gwintem śrubowym, wałkowy element wyposażony w zewnętrzny gwint śrubowy dopasowany do wewnętrznego gwintu śrubowego, wsporczą część usytuowaną na wierzchołku wałkowego elementu oraz podkładkę, przy czym podkładka i wsporcza część są wyposażone każda w wypukłą względnie wklęsłą powierzchnię posiadającą zasadniczo taki sam promień krzywizny (R), tak że kąt podkładki może być regulowany względem wsporczej części, znamienna tym, że ma kołpak (11) stykający się z podkładką (3) o średnicy większej niż średnica wewnętrznego gwintu śrubowego (4) i/lub większej niż średnica podkładki (3), a wsporcza część (6) jest usytuowana całkowicie wewnątrz konturu określonego przez średnicę zewnętrznego gwintu śrubowego (5), a ponadto zewnętrzna średnica (C) podkładki (3) jest co najwyżej równa zewnętrznej średnicy (B) drugiego regulowanego częściowo wałkowego elementu (2).

8. Regulowana noga według zastrz. 7, znamienna tym, że średnica kołpaka (11) jest co najmniej o 10%, zwłaszcza co najmniej o 25% większa niż średnica wewnętrznego gwintu śrubowego (4) i odpowiednio średnica podkładki (3).

9. Regulowana noga według zastrz. 7 albo 8, znamienna tym, że wewnętrzna średnica kołpaka (11) jest w przybliżeniu o 0,5 - 2% większa niż i zewnętrzna średnica pierścieniowego elementu (1).

10. Regulowana noga według zastrz. 7, znamienna tym, że kołpak (11) zawiera komorę (32) ograniczoną przez kołpak (11), która ma osiową wysokość (V), która jest równa lub większa maksymalnej długości osiowej, na jaką wałkowy element (2) może wystawać z pierścieniowego elementu (1).

11. Regulowana noga według zastrz. 10, znamienna tym, że kołpak (11) wystaje do dołu z podkładki (3) poniżej dolnej zewnętrznej krawędzi obwodowej podkładki (3), korzystnie wystaje co najmniej 5 - 10 mm poniżej wymienionej dolnej zewnętrznej krawędzi obwodowej.

12. Regulowana noga według zastrz. 10 albo 11, znamienna tym, że osiowa wysokość (V) wewnętrznej komory (32) jest równa lub mniejsza od osiowej wysokości (F) zespołu utworzonego przez pierścieniowy element (1), wałkowy element (2) i podkładkę (3), kiedy wewnętrzny gwint śrubowy (4) i zewnętrzny gwint śrubowy (5) są całkowicie wkręcone w siebie, korzystnie jest równa lub mniejsza niż 95 - 99% wymienionej wysokości maksymalnej.

PL 210 724 B1

13. Regulowana noga do ustawiania sprzętu zawierająca pierścieniowy element posiadający osiowy otwór z wewnętrznym gwintem śrubowym, wałkowy element wyposażony w zewnętrzny gwint śrubowy dopasowany do wewnętrznego gwintu śrubowego, wsporczą część usytuowaną na wierzchołku wałkowego elementu oraz podkładkę, przy czym podkładka i wsporcza część są wyposażone każda w wypukłą względnie wklęsłą powierzchnię posiadającą zasadniczo taki sam promień krzywizny, tak że kąt podkładki może być regulowany względem wsporczej części, kołpak o średnicy większej niż średnica wewnętrznego gwintu śrubowego i/lub większej niż średnica podkładki, a wsporcza część jest usytuowana całkowicie wewnątrz konturu określonego przez średnicę zewnętrznego gwintu śrubowego, a ponadto zewnętrzna średnica podkładki jest co najwyżej równa zewnętrznej średnicy drugiego regulowanego częściowo wałkowego elementu, znamienna tym, że umieszczona jest pomiędzy podłożem (16) a ustawianym sprzętem (14), przy czym ustawiany sprzęt (14) mocowany jest do podłoża (16) za pomocą kotwiącej śruby (15).