PL209779B1 - Luksfer oraz zastosowanie luksferu w ścianie lub podłodze - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest luksfer oraz zastosowanie luksferu w ścianie lub podłodze.

Luksfery są używane w budownictwie w przypadkach, gdy trzeba umożliwić przechodzenie światła przez powierzchnie, (nie rezygnując jednocześnie z wysokiej wytrzymałości mechanicznej i szczególnej wartości estetycznej.

Znane są luksfery uzyskiwane przy pomocy dwóch wzajemnie równoległych powierzchni, tworzących powierzchnie zewnętrzne luksferu (mającego ogólnie kwadratowy lub prostokątny kształt), które mogą tworzyć pionową powierzchnie wybudowanych ścian.

Powierzchnie zewnętrzne luksferu są połączone ze sobą, przy pomocy szklanych powierzchni, ustawionych prostopadle do pierwszych powierzchni wzdłuż krawędzi peryferyjnych, ustalając w ten sposób grubość luksferu i jego boki nośne i kotwiczące.

Gotowy przedmiot ma kształt regularnego prostopadłościanu o prostokątnych podstawach nośnych i kwadratowych lub prostokątnych powierzchniach pionowych.

Luksfer jest wykonywany przez termiczne połączenie dwóch pól - kształtek, utworzonych przez pionową powierzchnię i połowę powierzchni nośnej.

Proces łączenia cieplnego jest wykonywany wzdłuż osi usytuowanej na linii środkowej grubości luksferu i równolegle do powierzchni zewnętrznych samego luksferu.

Stosowanie dotychczasowych luksferów ma kilka ograniczeń 1 niedogodności, związanych zarówno z procedurami układania i z estetycznym aspektem gotowego produktu.

Ograniczenia związane z układaniem, opisane poniżej, silnie wpływają na estetykę i odnoszą się zarówno do tradycyjnego układania z zaprawą murarską, jako spoiwem, jak i suchych zespołów, montowanych na miejscu lub prefabrykowanych.

Budowanie pionowych/poziomych powierzchni przy pomocy luksferów związane jest z umieszczaniem zaprawy murarskiej między luksferami, która służy, jako mechaniczne spoiwo. Widocznej grubości zewnętrznych powierzchni zaprawy nie można zmniejszyć poniżej pewnej bezpiecznej wartości granicznej, zwykle 10 - 20 mm.

Widoczna grubość zewnętrznej powierzchni określa wielkość obszaru oporu zaprawy umieszczonej w grubości kształtki.

Jednak ze wzrostem widocznej grubości zaprawy maleje wrażenie ciągłości szklanej powierzchni.

Obszary szczelinowe pomiędzy luksferami, wypełnione zaprawą, są obszarami o dużej przewodności ciepła, tj. przewodzenie ciepła lub chłodu przez nie jest ułatwione, podczas gdy obszary, w których występuje szkło, mają właściwoś ci izolacyjne. Zatem, szerokie obszary szczelinowe pogarszają izolację cieplną ściany lub podłogi wykonanej z luksferów.

Instalowanie suchych zestawów narzuca, w wyniku kształtu przekroju luksferu, aby wszystkie struktury montażowe zawierały luksfery nałożone na powierzchnie zewnętrzne, co ogranicza przezroczystą powierzchnię luksferu i pogarsza estetykę.

Celem niniejszego wynalazku jest opracowanie luksferu, który umożliwia jego właściwe i stabilne ustawienie, nawet bez widocznych linii złącz zaprawy, lub jego ułożenie przy stosowaniu suchych zestawów umieszczanych w grubości luksferu.

Innym celem wynalazku jest poprawienie izolacji cieplnej ściany lub posadzki wykonanej z takich luksferów.

Wspomniane cele są w pełni osiągnięte przy pomocy luksferu według wynalazku, który charakteryzuje się tym, że średnia odległość między krawędzią lub zewnętrznym obwodem widocznych powierzchni zewnętrznych a ściankami łączącymi powierzchnie zewnętrzne jest równa, co najmniej 6 mm, a korzystnie wynosi od 6 mm do 20 mm.

Luksfer zawierający dwie, równoległe względem siebie powierzchnie zewnętrzne, połączone przez prostopadłe do nich wewnętrzne ścianki, według wynalazku charakteryzuje się tym, że przeciętna odległość pomiędzy krawędzią lub zewnętrznym obwodem powierzchni zewnętrznych a wewnętrznymi ściankami łączącymi powierzchnie zewnętrzne wynosi od 6 mm do 20 mm, określając wnękę mieszczącą zaprawę murarską lub suchą strukturę układającą, i ograniczając do nie więcej niż 2 mm szerokość linii połączenia cementowego między sąsiednimi luksferami lub widocznej części suchej struktury układającej.

Luksfer według wynalazku stosuje się w ścianie lub w podłodze.

PL 209 779 B1

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w widoku z przodu luksfer według wynalazku, zaś fig. 2 przedstawia w widoku z boku, w częściowym przekroju, luksfer z fig. 1.

Luksfer 1, używany w budownictwie, jako element konstrukcyjny i dekoracyjny, jest utworzony przez połączenie dwóch pół - kształtek 1a, 1b.

Luksfer 1 zawiera dwie, równoległe względem siebie powierzchnie zewnętrzne 2, połączone przez wewnętrzne ścianki 3, które rozciągają się w zasadzie prostopadle z powierzchni zewnętrznych 2.

Powierzchnie zewnętrzne 2 mają, korzystnie, czworokątny kształt, zaś przeciętna odległość 4 między krawędzią lub zewnętrznym obwodem powierzchni zewnętrznych 2 a ściankami łączącymi będącymi wewnętrznymi ściankami 3 jest równa co najmniej 6 mm, a korzystnie wynosi od 6 do 20 mm.

Ta cecha umożliwia ograniczenie do nie więcej niż 2 mm szerokości linii połączenia cementowego między sąsiednimi luksferami 1 na zewnętrznej ściance bez zmiany wewnętrznej powierzchni cementu pomiędzy sąsiednimi luksferami 1 (wzdłuż zewnętrznej krawędzi luksferu 1, zaś pomiędzy dwiema zewnętrznymi powierzchniami 2 tworzona jest wnęka 5, która jest głębsza niż w tradycyjnych luksferach. Łączący cement, pomiędzy sąsiednimi luksferami jest umieszczany we wnęce 5 między powierzchniami zewnętrznymi 2 a wewnętrznymi ściankami 3 w takiej ilości, aby zapewnić właściwe i stabilne ustawienie luksferów 1.

Wnęka 5 między powierzchniami zewnętrznymi 2 a wewnętrznymi ściankami 3 umożliwia również umieszczenie zaklej suchej struktury układającej tak, aby zapewnić niezmienną, widoczną powierzchnię luksferu zwiększając jego estetykę i stabilność.

W konsekwencji, sąsiednie luksfery 1, instalowane przy pomocy zaprawy murarskiej lub suchej konstrukcji, mogą wyglądać tak, jakby stykały się jeden z drugim, zapewniając w każdym przypadku stabilność konstrukcji.

Claims (2)

1. Luksfer zawierający dwie, równoległe względem siebie powierzchnie zewnętrzne, połączone przez prostopadłe do nich wewnętrzne ścianki, znamienny tym, że przeciętna odległość (4) pomiędzy krawędzią lub zewnętrznym obwodem powierzchni zewnętrznych (2) a wewnętrznymi ściankami (3) łączącymi powierzchnie zewnętrzne (2) wynosi od 6 mm do 20 mm, określając wnękę (5) mieszcząca zaprawę murarską lub suchą strukturę układającą, i ograniczając do nie więcej niż 2 mm szerokość linii połączenia cementowego między sąsiednimi luksferami (1) lub widocznej części suchej struktury układającej.

2. Zastosowanie luksferu określonego w zastrz. 1 w ścianie lub podłodze.