PL206068B1

PL206068B1 - Kadź serowarska, w szczególności do sporządzania świeżego sera miękkiego oraz rama tnąca, zwłaszcza do kadzi serowarskiej

Info

Publication number: PL206068B1
Application number: PL363984A
Authority: PL
Inventors: Sijmen Sipma; Der Meulen Wieger Van
Original assignee: Tetra Laval Holdings & Finance
Priority date: 2002-12-10
Filing date: 2003-12-10
Publication date: 2010-06-30
Also published as: US20040168582A1; US7305917B2; EP1428429A1; EP1428429B1; NL1022127C2; PL363984A1; US7841271B2; DK1428429T3; US20080047442A1

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy kadzi serowarskiej, w szczególności do sporządzania świeżego sera miękkiego oraz ramy tnącej, zwłaszcza do kadzi serowarskiej, a w szczególności ramy tnącej do kadzi serowarskiej do sporządzania co najmniej skrzepu mleczarskiego dla świeżego sera miękkiego takiego typu, który jest zazwyczaj przeznaczony, na przykład, na miękki ser twarogowy, ser pełnotłusty, ser wiejski albo „Hiittenkase”.

Znane są kadzie serowarskie, w skład których to kadzi wchodzi co najmniej jedna rama tnąca wyposażona w druciany układ tnący z ramą mającą co najmniej dwie przeciwległe części, pomiędzy którymi rozciągają się druciane sekcje tnące, przy czym w częściach ramy znajdują się otwory, w które wchodzi drut tnący.

W skład takiego urządzenia wchodzi zazwyczaj wydłużony poziomy zbiornik, do którego doprowadza się w trakcie procesu mleko chude. W zbiorniku znajdują się środki do mieszania mleka oraz do mieszania i cięcia skrzepu mleka powstającego w zbiorniku po odpowiednim dodaniu podpuszczki.

Przykłady urządzeń do sporządzania sera twarogowego i podobnych opisano w opisach patentowych europejskim nr EP-A-0398836 i francuskim nr FR-A-2623056.

Ponadto znana jest w praktyce kadź, która jest zamkniętym urządzeniem do sporządzania skrzepu mleka, zwłaszcza skrzepu na ser twarogowy lub na ser miękki. Do cięcia skrzepu mleka stosuje się druty tnące ze stali nierdzewnej. Druty tnące są naprężone na ramach tnących, które są skonstruowane do promieniowego i podłużnego cięcia skrzepu mleka w zbiorniku. Właściwa średnica drutu wynosi, na przykład, 0,5 mm, przy czym druty ramy tnącej znajdują się w odstępach od 8 do 12 mm. Zazwyczaj jedna z ram tnących jest zaopatrzona w dwa biegnące poprzecznie zespoły drutów tnących. Normalnie jest to prawdą dla ramy tnącej, która tnie (kroi) skrzep mleka w kierunku podłużnym. W tym celu odpowiednia rama tnąca jest wyposażona w zespół poziomych i zespół pionowych drutów tnących. W stanie spoczynkowym rama ta jest w położeniu pionowym na jednym z końców zbiornika oraz w chwili, kiedy potrzebne jest krojenie, przemieszczana jest poprzez skrzep mleka z jednego końca zbiornika ku drugiemu końcowi. W ten sposób skrzep mleka jest krojony na podłużne poziome pasy. W wyniku działania promieniowej ramy tnącej, składającej się z dużej liczby równoległych drutów tnących i mogącej obracać się wokół poziomej osi biegnącej nad poziomem skrzepu mleka, pasy te są cięte na sześciany. Krojenie służy do wspomagania odprowadzania serwatki. Środki mieszające są rozmieszczone w taki sposób, że delikatnie mieszają mleko i, odpowiednio, mieszankę serwatki ze skrzepem mleka.

W procesie sporządzania sera twarogowego lub podobnego, skrzep mleka jest kilka razy ogrzewany i przepłukiwany wodą, po czym dodaje się śmietanę. Wszystkie te czynności można wykonać w tym samym zbiorniku, otrzymując w wyniku takiej obróbki bezpośrednio produkt końcowy.

Jednakże możliwe jest również używanie oddzielnych urządzeń do odpowiednich etapów produkcji sera, znajdujących się za urządzeniem, w którym formuje się i tnie skrzep mleka.

Problemem w znanych kadziach serowarskich do wytwarzania skrzepu mleka na ser twarogowy lub podobny jest mocowanie drutów tnących. Zazwyczaj druty te przechodzą przez otwory w częściach ramy tnącej lub przez oczka lub podobne elementy, a wolne końce sąsiednich drutów lub oczka z drutu utworzone przez druty tnące są skręcone razem na zewnątrz ramy w celu umocowania drutów tnących i naprężenia ich oraz utrzymywania ich w stanie naprężonym. Czasami również końce drutów są przymocowane do siebie, a następnie skręcone ze sobą, albo nie.

Jednakże takie przymocowane i/lub skręcone druty są trudne do mycia, gdyż znajdują się w nich szczeliny i komory powstające pomiędzy skręconymi sekcjami drutu. Problem ten można, co najmniej częściowo rozwiązać wypełniając szczeliny i komory skręconych ze sobą sekcji drutu lutem srebrnym. Wadą takiego rozwiązania jest to, że na ogół nie można przeprowadzić naprawy pękniętych drutów w zakładzie serowarskim. Inną wadą jest znikanie z czasem lutu srebrnego, ponieważ jest on rozpuszczalny w stosowanych środkach do czyszczenia.

Zazwyczaj stosuje się stosunkowo krótkie druty, które biegną od pierwszej części ramy do drugiej części ramy znajdującej się naprzeciwko pierwszej części ramy i z powrotem, ponownie do pierwszej części ramy. Wolne końce sąsiednich drutów są połączone na zewnątrz pierwszej części ramy, na przykład poprzez skręcenie ze sobą. Zaletą takiej konstrukcji jest to, że w przypadku pęknięcia drutu trzeba wymienić tylko krótki kawałek drutu. Natomiast wadą jest konieczność wykonania dużej liczby połączeń drutów. A stąd powstają problemy z czyszczeniem.

PL 206 068 B1

Inne urządzenie do krojenia produktów spożywczych, wykorzystujące drut metalowy jako element tnący ujawniono w opisie wzoru użytkowego nr W-102596 dotyczącego krajacza do krojenia na plasterki artykułów spożywczych takich jak ser, gotowane jarzyny lub jajka, przy czym plasterki mogą być w dwóch różnych wielkościach. Krajacz posiada rękojeść, w której osadzony jest pręt z nagwintowanym wolnym końcem, na którym znajduje się ponadto nacięcie. Do rękojeści przymocowane są dwa końce drutu przeprowadzonego przez nacięcie w wolnym końcu pręta i z powrotem do rękojeści, przy czym drut jest naprężany za pomocą podkładki popychanej przez odpowiednią nakrętkę, nakręconą na ten koniec pręta, który jest zaopatrzony w nacięcie. Konstrukcja elementów naprężających zastosowana w tym znanym rozwiązaniu ze względu na połączenia gwintowe nie nadaje się jednak zupełnie do skutecznego mycia w systemie CIP i w związku z tym nie może być stosowana w ramie tnącej do krojenia skrzepu serowego.

Kadź serowarska, w szczególności do sporządzania świeżego sera miękkiego, a co najmniej do sporządzania skrzepu mleka na świeży miękki ser, zawierająca co najmniej jedną ramę tnącą wyposażoną w układ drutów tnących, w skład którego wchodzi rama z co najmniej dwiema przeciwległymi częściami ramy, pomiędzy którymi rozciągają się sekcje drutów tnących, w których to częściach ramy znajdują się otwory, w które wchodzi drut tnący, według wynalazku charakteryzuje się tym, że co najmniej dwie przeciwległe części ramy są zaopatrzone w szereg serii otworów usytuowanych obok siebie w rzędzie, w które wchodzą końce drutu tnącego, przy czym w zewnętrznych otworach i/lub w pobliżu zewnętrznych otworów każdej serii, na co najmniej jednej z części ramy znajdują się pociągowe elementy odciążające obejmujące co najmniej jedną krawędź co najmniej jednego otworu umieszczonego w części ramy, przez który wprowadzane są końce drutów tnących, gdzie końce drutów tnących są przymocowane poprzez spawanie do co najmniej jednej części ramy poza pociągowymi elementami odciążającymi.

Korzystnie, pociągowe elementy odciążające zawierają ponadto co najmniej jedną krawędź otworu w elemencie pociągowo-odciążającym umieszczonym na ramie.

Korzystnie, pociągowe elementy odciążające zawierają co najmniej jedną krawędź części ramy.

Korzystnie, pociągowe środki odciążające zawierają co najmniej jedną krawędź dodatkowego otworu usytuowanego w pobliżu każdego zewnętrznego otworu, przy czym koniec drutu tnącego jest przeprowadzany najpierw przez jeden z tych zewnętrznych otworów, a następnie jest przeprowadzany przez co najmniej jeden dodatkowy otwór, zaś koniec drutu tnącego wychodzący poza dodatkowy otwór jest przymocowany poprzez spawanie.

Korzystnie, pomiędzy wylotem dodatkowego otworu a miejscem spawania koniec drutu tnącego wychodzący poza dodatkowy otwór zostaje wygięty wokół co najmniej jednej krawędzi części ramy i/lub znajdującego się w części ramy następnego otworu.

Korzystnie, końce drutu tnącego są przyspawane bez dodatku oddzielnego materiału spawalniczego.

Korzystnie, każdy koniec drutu tnącego wykazuje zmianę kierunku o co najmniej około 90° pomiędzy sąsiednią sekcją tnącą odpowiedniego drutu tnącego, a miejscem, w którym koniec drutu tnącego został przymocowany.

Korzystnie, długość drutu tnącego jest większa w porównaniu z długością sekcji drutu tnącego.

Korzystnie, drut tnący zawiera co najmniej pięć, korzystnie co najmniej dziesięć sekcji drutu tnącego.

Korzystnie, drut tnący zawiera 20 do 30 sekcji drutu tnącego.

Rama tnąca, zwłaszcza do kadzi serowarskiej, zawierająca układ drutów tnących oraz ramę zawierającą co najmniej dwie przeciwległe części ramy, pomiędzy którymi rozciągają się sekcje drutów tnących, przy czym te części ramy zaopatrzone są w otwory, w które wchodzi drut tnący, według wynalazku charakteryzuje się tym, że co najmniej dwie przeciwległe części ramy są zaopatrzone w szereg serii otworów usytuowanych obok siebie w rzędzie, w które wchodzą końce drutu tnącego, przy czym w zewnętrznych otworach i/lub w pobliżu zewnętrznych otworów każdej serii, na co najmniej jednej z części ramy znajdują się pociągowe elementy odciążające obejmujące co najmniej jedną krawędź co najmniej jednego otworu umieszczonego części ramy, przez który wprowadzane są końce drutów tnących, gdzie końce drutów tnących są przymocowane poprzez spawanie do co najmniej jednej części ramy poza pociągowymi elementami odciążającymi.

PL 206 068 B1

Korzystnie, pociągowe elementy odciążające zawierają co najmniej jedną krawędź dodatkowego otworu usytuowanego w pobliżu każdego zewnętrznego otworu, przy czym koniec drutu tnącego jest przeprowadzany najpierw przez jeden z tych zewnętrznych otworów, a następnie jest przeprowadzany przez co najmniej jeden dodatkowy otwór, zaś koniec drutu tnącego wychodzący poza dodatkowy otwór jest przymocowany poprzez spawanie.

Korzystnie, drut tnący zawiera 20 do 30 sekcji drutu tnącego.

Zaleta rozwiązania według wynalazku polega na tym, że wyeliminowano opisane wyżej problemy występujące w znanych konstrukcjach kadzi serowarskich oraz zapewniono w prosty i skuteczny sposób zdolną do łatwego czyszczenia kadź serowarską składającą się z co najmniej jednej ramy tnącej zaopatrzonej w druty tnące. Zalety rozwiązania według wynalazku wynikają z faktu, że kadź serowarska opisanego powyżej typu cechuje się tym, że każdy z końców drutu tnącego jest przymocowany za pośrednictwem odciążonych środków pociągowych.

Wynalazek dotyczy kadzi serowarskiej, w której skrzep mleka na ser twarogowy lub podobny jest, co najmniej cięty za pomocą ram tnących, bez względu na to czy w tej kadzi serowarskiej przeprowadza się również inne etapy procesu produkcji sera. Możliwe jest również, że cały proces produkcji sera odbywa się w kadzi serowarskiej według wynalazku. W tym wypadku rozwiązanie według wynalazku również ma zastosowanie.

Przedmiot wynalazku, w przykładach wykonania przedstawiono na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia kadź serowarską do sporządzania skrzepu mleka na miękki ser twarogowy, w rzucie pionowym, częściowo w przekroju perspektywicznym, fig. 2 - kadź z fig. 1 w przekroju płaszczyzną II-II, fig. 3 - sekcję ramy tnącej do kadzi serowarskiej takiego typu jak na fig. 1 i fig. 2, wyposażoną w urządzenie do łączenia drutów w zalecanym przykładzie wykonania według wynalazku, schematycznie, fig. 4 i fig. 5 - sekcję ramy tnącej w przykładzie wykonania według wynalazku, w rzucie głównym od czoła i z góry, schematycznie, fig. 6 - odciążony element naciągowy w przykładzie wykonania do urządzenia według wynalazku, schematycznie, fig. 7 - odciążony element naciągowy według wynalazku w innym przykł adzie wykonania, schematycznie, fig. 8 - sekcję ramy tnącej z fig. 4 w przekroju płaszczyzną IV-IV na fig. 4, schematycznie, oraz fig. 9 - sekcję ramy tnącej w wariancie z fig. 3, schematycznie.

Kadź serowarska w zalecanym przykładzie wykonania według wynalazku została przedstawiona na fig. 1, na której pokazano schematycznie, częściowo w przekroju perspektywicznym, rzut pionowy kadzi serowarskiej 1 do sporządzania sera twarogowego, albo skrzepu mleka na ser twarogowy. Pokazana kadź serowarska ma część dolną 2 o wydłużonym kształcie wannowym oraz nadbudowę 3 umieszczoną na części dolnej. W części dolnej odbywa się sporządzanie skrzepu mleka. Część górna zamyka kadź serowarską i znajdują się w niej włazy, ewentualnie układ mycia CIP (mycie/czyszczenie na miejscu), itp. W dolnej części znajduje się pierwsza rama tnąca 4 zdolna do przemieszczania się w kierunku podłużnym (strzałka P), która, jak widać na fig. 2, w tym przykładzie, jest wyposażona zarówno w poziomy jak i pionowy zespół drutów, odpowiednio 5 i 6. Rama tnąca 4 może przemieszczać się od jednej ściany końcowej 8 do drugiej ściany końcowej 9 i z powrotem. Do tego celu służą znane środki napędowe, których nie pokazano.

Ponadto, w kierunku wzdłużnym biegnie przez część dolną pozioma centralna oś wzdłużna 10, na której jest osadzona druga rama tnąca 11. Druga rama tnąca 11 ma położenie spoczynkowe, w którym znajduje się nad powierzchnią skrzepu mleka i może być obrócona w dół od położenia spoczynkowego do położenia pionowego skierowanego w dół (jak widać na fig. 1), a następnie ponownie w górę do położenia znajdującego się nad powierzchnią skrzepu mleka, w celu przecięcia (krojenia) skrzepu mleka znajdującego się w kadzi serowarskiej. W pokazanym przykładzie obrotowa rama tnąca

PL 206 068 B1 ma szereg sekcji A do L W tym przykładzie, obrotowa rama tnąca ma zespół drutów z drutami 12 biegnącymi poprzecznie do osi poziomej 10. Ramy tnące są zazwyczaj wytwarzane ze stali nierdzewnej.

W znanych kadziach serowarskich druty tnące ramy tnącej są utworzone ze stosunkowo krótkich drutów przechodzących przez otwory w przeciwległych częściach ramy tnącej. Zatem każdy drut ma małą liczbę sekcji, na przykład 1 do 2, pomiędzy przeciwległymi częściami ramy.

Druty są połączone z sąsiednimi drutami poprzez skręcanie i/lub spajanie ich końców ze sobą lub w podobny sposób, a następnie, ewentualnie, mocowanie ich ze sobą techniką lutowania.

Według jednego aspektu wynalazku, stosuje się stosunkowo długie druty, każdy złożony z dużej liczby sekcji pomiędzy dwiema przeciwległymi częściami ramy. Przykładem są druty złożone przykładowo z 25 do 35 sekcji. Można stosować zarówno więcej jak i mniej sekcji. Końce drutu można łączyć z poprzednim i następnym drutem, ale, korzystnie, dwa końce drutu są łączone z sąsiednią częścią ramy albo ze sobą.

Przykład tego ostatniego sposobu pokazano schematycznie na fig. 3. Na fig. 3 pokazano sekcję 20 ramy tnącej, używaną jako sekcja testowa, do obrotowej ramy tnącej w kadzi do sporządzania skrzepu mleka. W skład pokazanej ramy sekcji ramy tnącej wchodzą dwa równoległe pasy boczne 22, 23 (części ramy) biegnące poprzecznie do osi obrotu 21 ramy tnącej. W pobliżu końca sekcji ramy tnącej, w pobliżu osi obrotu oraz na końcu sekcji ramy tnącej znajdującym się z dala od osi obrotu, stosuje się za każdym razem poprzeczny element łączący, na przykład pas poprzeczny lub belkę poprzeczną stanowiącą część 24, 25 ramy. Ponadto, w pokazanym przykładzie wykonania stosuje się pośrednie poprzeczne pasowe elementy łączące 26, 27. W praktycznym przykładzie wykonania pasy boczne mogą mieć, przykładowo, długość rzędu, na przykład, 1 m, a pasy poprzeczne mogą mieć długość rzędu, na przykład, 1,25 m. Części ramy są skonstruowane jako noże do krojenia skrzepu mleka, działające co najmniej w jednym kierunku.

Pomiędzy wewnętrznym pasem poprzecznym stanowiącym część 24 ramy a zewnętrznym pasem poprzecznym stanowiącym część 25 ramy tnącej biegną sekcje drutów tnących. W tym celu w pasach poprzecznych znajdują się otwory, na przykład szereg przelotowych otworów usytuowanych obok siebie. W pokazanym przykładzie wykonania, w każdym z pasów poprzecznych stanowiących części 24 i 25 ramy znajduje się dwadzieścia pięć otworów. Pojedynczy drut tnący 30 jest przeciągany przez otwory w pasach poprzecznych stanowiących części 24 i 25 ramy z góry z lewej strony, na rysunku, w górę w prawą stronę tak, że w końcu, również w tym przykładzie wykonania, pomiędzy pasami poprzecznymi stanowiącymi części 24 i 25 ramy biegnie dwadzieścia pięć sekcji drutu usytuowanych obok siebie. Należy zauważyć, że, inaczej niż w pokazanej powyżej sekcji testowej, w praktycznym przykładzie wykonania, druty tnące zajmują cały obszar pomiędzy pasami bocznymi. Ponadto istnieje możliwość regulowania odległości pomiędzy pasami poprzecznymi za pomocą elementów regulacyjnych tak, że można regulować naprężenie drutów tnących. Dwa końce 31 i 32 drutu tnącego 30 przeprowadza się przez dwa zewnętrzne otwory prowadzące w pasie poprzecznym stanowiącym część 24 ramy usytuowane poza tym wewnętrznym pasem poprzecznym, tj. na tej stronie pasa poprzecznego stanowiącego część 24 ramy, która jest odwrócona od drugiego pasa poprzecznego stanowiącego część 25 ramy. Ponadto w tym przykładzie wykonania każdy z końców 31 i 32 drutu tnącego 30 jest prowadzony przez element dystansowy 33, 34, który znajduje się na tej stronie wewnętrznego pasa poprzecznego stanowiącego część 24 ramy, która jest zwrócona ku osi obrotu, i są, w tym przykładzie, połączone pomiędzy elementami dystansowymi za pomocą elementu łączącego 35. Podobnie jak (krawędzie) przelotowych otworów, elementy dystansowe działają jak odciążone środki pociągowe. Odciążenie pociągowe można powiększyć częściowo owijając drut tnący, lub nawet szereg razy, wokół odpowiedniej części elementu dystansowego lub wokół oddzielnego odciążenia pociągowego.

Element łączący 35, który łączy końce drutu w sposób podobny do naszyjnika, nie został szczegółowo pokazany, ale może mieć, na przykład, centralny korpus rurowy 37, zaopatrzony, na obu końcach, w, na przykład, gwint śrubowy, łącznik zaciskowy, albo w uchwyt bagnetowy lub podobny element do współpracy z odpowiednimi kapturkami blokującymi. Każdy z tych kapturków może być zaopatrzony w płytę końcową, która co najmniej częściowo składa się z materiału, który można przebić za pomocą drutu tnącego albo igły lub podobnego elementu. W każdym kapturku blokującym, jako płytę końcową można używać, na przykład, tarczę z materiału o takich właściwościach, żeby można było przez nią poprowadzić drut tnący przez, ewentualnie, wstępnie wykonany otwór, z równoczesnym zachowaniem przez kapturek blokujący zdolności do uszczelniania. Tarcza ta może być wykonana z, na przykład, gumy lub odpowiedniego materiału syntetycznego. Natomiast element łączący może

PL 206 068 B1 również składać się z elementu pływakowego 100 ze stali nierdzewnej, w który wpawano końce 101, 102 drutu tnącego (fig. 9).

Końce 31 i 32 drutu tnącego dochodzą do wewnętrznej części cylindrycznego korpusu 37 i są tam łączone w sposób, którego dalej nie pokazano, na przykład techniką wiązania i/lub skręcania ze sobą i/lub lutowania (spawania), itp. Ponieważ wewnętrzna część elementu łączącego jest w pokazanych warunkach roboczych całkowicie zamknięta, nie można zanieczyścić połączenia drutowego ani też, ewentualnie, nie może rozpuścić się używany materiał lutowniczy w płynie do czyszczenia.

Na fig. 4 i 5 pokazano schematycznie, w rzucie od czoła i w rzucie pionowym z boku, przykład sekcji ramy tnącej do kadzi serowarskiej według wynalazku. Na fig. 4 pominięto część zespołu drutów tnących. Podobnie jak sekcja ramy tnącej z fig. 3, pokazana sekcja ramy tnącej zawiera ramę z dwoma pasami bocznymi 70, 71, wewnętrznym i zewnętrznym pasem poprzecznym stanowiącymi części 72, 73 ramy, dźwigarem 74 i szeregiem pośrednich pasów promieniowych 75, jak również szereg pośrednich pasów poprzecznych 76. I znowu części ramy są skonstruowane jako noże do cięcia skrzepu mleka, działające co najmniej w jednym kierunku ruchu.

Dźwigar 74 jest zaopatrzony w występy mocujące 77 do mocowania sekcji ramy tnącej do centralnego wału napędowego. Ponadto w tym przykładzie wykonania dźwigar jest połączony z resztą sekcji ramy tnącej za pośrednictwem wygiętych końców 78 pasów bocznych i za pośrednictwem szeregu elementów pośrednich 79.

W pokazanym przykładzie wykonania, sekcja ramy pośredniej jest zaopatrzona w sześć długich drutów, każdy z dużą liczbą sekcji drutu, w tym przypadku 26. W tym przykładzie, wolne końce drutów są zawsze na wewnętrznym pasie poprzecznym stanowiącym część 72 ramy, który podobnie jak zewnętrzny pas poprzeczny i pośrednie pasy poprzeczne, jest zaopatrzony w przelotowe otwory na druty tnące. Na fig. 5, przelotowe otwory w wewnętrznym pasie poprzecznym są na ogół oznaczone przez 80.

W tym przykładzie, wolne końce drutu tnącego nie są przymocowane do siebie ani do odpowiednich końców drutów sąsiednich, ale przechodzą przez pociągowe elementy odciążające, tj. zmniejszające naprężenie, i są przymocowane do samego wewnętrznego pasa poprzecznego techniką spawania. Odciążenie pociągowe można uzyskać owijając drut tnący wokół, na przykład, elementu prętowego, który może, ale nie musi, być częścią elementu dystansowego. Zamiast bezpośrednio do wewnętrznego pasa poprzecznego, drut może być również przyspawany do elementu dystansowego lub samego odciążenia pociągowego, jak pokazano schematycznie na fig. 6 i 7.

Na fig. 6 pokazano, w rzucie głównym z góry, prętowe odciążenie pociągowe 81, usytuowane na pasie stanowiącym część 72 ramy. Koniec drutu tnącego jest częściowo owinięty wokół pręta 8.1 i przyspawany do pręta na wolnym końcu w miejscu 82.

Na fig. 7 pokazano pas stanowiący część 72 ramy w przekroju wzdłużnym z odciążeniem pociągowym 83 na nim, służącym jednocześnie za element dystansowy. W przykładzie tym, w płytowym odciążeniu pociągowym wykonano otwór 84, przez który przeprowadzono koniec 31, 32 drutu tnącego. Wolny koniec drutu tnącego przyspawano do pasa w miejscu 85. W sposobie mocowania zastosowanym w przykładzie z fig. 4 i fig. 5 nie używano żadnego oddzielnego elementu dystansowego. W tym przykładzie, odciążenie pociągowe, które jest pożądane ponieważ drut tnący może stracić wytrzymałość w pobliżu spoiny ze względu na proces spawania, uzyskano wprowadzając koniec drutu tnącego tak, żeby był przymocowany przez dwa dodatkowe otwory w wewnętrznym pasie stanowiącym część 72 ramy i przyspawując go tylko poza tymi otworami.

Ten sposób mocowania pokazano schematycznie bardziej szczegółowo na fig. 8. Na fig. 8 widać część sekcji ramy tnącej znajdującą się w pobliżu centralnej osi obrotu. Jak już wspomniano wcześniej, wewnętrzny pas poprzeczny jest połączony za pomocą elementów pośrednich 79 z dźwigarem 74, który z kolei jest zaopatrzony w występy mocujące 77. W pasie stanowiącym część 72 ramy znajdują się otwory 80 usytuowane w pobliżu siebie w długim rzędzie w sposób pokazany na fig. 5. W pokazanym przykładzie wykonania, w każdej serii otworów znajdujących się pomiędzy dwoma miejscami łączenia drutu tnącego, stosuje się za każdym razem dwa lekko przestawione otwory 90, jak widać na fig. 5. Te przestawione otwory wskazują środek drutu tnącego i stanowią pomoc dla stosowania drutu tnącego. Ponadto, w pewnej odległości od przestawionych otworów, w miejscu znajdującym się na końcach drutu tnącego, zastosowano dodatkowe otwory 91, każdy w pobliżu regularnego otworu 80. Otwory 91 pokazano na fig. 5, a jeden otwór 91 widać na fig. 8. Jak widać na fig. 8, w tym przykładzie, otwór 91 znajduje się, na przykład, pomiędzy wąską powierzchnią 92 krawędzi pasa stanowiącego część 72 ramy a regularnym otworem 80. Koniec drutu tnącego 30, wychodzący z zewnętrznego pasa poprzecznego stanowiącego część 73 ramy, przeprowadzono przez pokazany otwór 80, a następnie

PL 206 068 B1 poprowadzono od górnej powierzchni 86 pasa stanowiącego część 72 ramy przez otwór 91. Zatem drut tnący biegnie przez otwór 91 i w dół (według orientacji z fig. 8) i, w tym przykładzie wykonania, jest następnie wyginany wzdłuż dolnej strony 93 pasa i kieruje się ku powierzchni 92 krawędzi. Na końcu, w tym przykładzie wykonania, koniec drutu tnącego zostaje dodatkowo wygięty wokół krawędzi 94 pomiędzy powierzchnią dolną 93 a wąską powierzchnią 92 krawędzi i jest przyspawany na wąskiej powierzchni 92 krawędzi w miejscu 95. Krawędzie otworów 80 i 91 oraz krawędź 94 działają jak odciążenie pociągowe tak, że następuje zmniejszenie siły ciągnącej, która podczas działania, jest wywierana na spoinę i na koniec drutu tnącego połączonego ze spawem.

Ponadto sekcje 96, 97 drutu, usytuowane, odpowiednio, pomiędzy otworami 80 i 91 oraz pomiędzy otworem 91 a krawędzią 94, nie leżą płasko na powierzchniach 86 i 93 pasa, ponieważ drut tnący ma naturalną skłonność do lekkiego wybrzuszania się pomiędzy dwiema kolejnymi krawędziami. Uzyskane w ten sposób miejsce pomiędzy powierzchnią pasa a drutem tnącym spłukuje się za pomocą odpowiedniego środka czyszczącego, co umożliwia skuteczne czyszczenie zamontowanej ramy tnącej.

Należy zauważyć, że, alternatywnie, drut tnący może być również przyspawany do powierzchni dolnej 93 lub powierzchni górnej 86 pasa stanowiącego część 72 ramy. Również drut można poprowadzić przez więcej niż dwa otwory, i na odwrót, tylko przez jeden otwór. Liczba krawędzi, wokół których jest wyginany drut zanim zostanie przyspawany, jest zależna od stopnia wystąpienia odciążenia pociągowego. Jak już wspomniano wcześniej, krawędzie mogą być albo krawędziami otworów, jak i krawędziami (takimi jak 94) pasa. Na fig. 7 są to w istocie rzeczy krawędzie specjalnego elementu 83 odciążenia pociągowego.

W sytuacji pokazanej na fig. 8, jeżeli potrzebny jest stosunkowo mały stopień odciążenia pociągowego, po przeprowadzeniu przez otwór 80, drut tnący mógłby, na przykład, być wygięty wokół wąskiej powierzchni 92 krawędzi pasa stanowiącego część 72 ramy tak, żeby można go było przyspawać do dolnej strony pasa stanowiącego część 72 ramy. Dla każdej osoby znającej te problemy jest oczywiste, że istnieje kilka wariantów.

Korzystnie, spawanie odbywa się bez dodatkowego materiału spawalniczego.

Ogólnie, według wynalazku, pożądane działanie odciążeniowe w wyniku ciągnięcia, uzyskuje się zmieniając kierunek ruchu końca drutu tnącego o około 90° albo o większy kąt pomiędzy ostatnią sekcją tnącą, a miejscem, w którym koniec drutu tnącego jest przymocowany. W tym wypadku zmiana kierunku może odbywać się w wielu krokach o około 90° (fig. 8) albo mniej niż około 90° (fig. 3, 6 i 7). Stosując pociągowe środki odciążeniowe do drutów tnących w kadzi serowarskiej, jak opisano powyżej, zmniejsza się szansę pęknięcia drutu w pobliżu miejsca mocowania. Również połączenie końca drutu tnącego z innym końcem drutu tnącego lub z ramą ramy tnącej lub podobnym elementem jest mniej obciążone, co skutkuje większą swobodą wyboru sposobu mocowania.

Należy zauważyć, że w zasadzie opisane sposoby mocowania drutów tnących można również stosować w przypadku używania znacznie krótszych drutów mocujących, złożonych tylko z małej liczby sekcji drutu tnącego.

Należy ponadto zauważyć, że według powyższego opisu każda osoba o stosownych umiejętnościach łatwo może sobie wyobrazić różnorodne modyfikacje. W szczególności, można sobie łatwo wyobrazić wiele wariantów długości drutu tnącego oraz pociągowych środków odciążających, bez wychodzenia poza zakres wynalazku. Korzystnie, długość drutu tnącego jest taka, żeby zawierał on pięć lub więcej, korzystnie 10 lub więcej, a bardziej korzystnie pomiędzy 20 a 30 sekcji tnących.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Kadź serowarska, w szczególności do sporządzania świeżego sera miękkiego, a co najmniej do sporządzania skrzepu mleka na świeży miękki ser, zawierająca co najmniej jedną ramę tnącą wyposażoną w układ drutów tnących, w skład którego wchodzi rama z co najmniej dwiema przeciwległymi częściami ramy, pomiędzy którymi rozciągają się sekcje drutów tnących, w których to częściach ramy znajdują się otwory, w które wchodzi drut tnący, znamienna tym, że co najmniej dwie przeciwległe części (24, 25, 72, 73) ramy są zaopatrzone w szereg serii otworów (80) usytuowanych obok siebie w rzędzie, w które wchodzą końce drutu tnącego (30), przy czym w zewnętrznych otworach i/lub w pobliżu zewnętrznych otworów każdej serii, na co najmniej jednej z części (24, 25, 72, 73) ramy znajdują się pociągowe elementy odciążające obejmujące co najmniej jedną krawędź co najmniej jednego otworu (80, 91) umieszczonego w części ramy, przez który prowadzane są końce drutów

PL 206 068 B1 tnących (30), gdzie końce drutów tnących (30) są przymocowane poprzez spawanie do co najmniej jednej części (24, 25, 72, 73) ramy poza pociągowymi elementami odciążającymi.
2. Kadź serowarska według zastrz. 1, znamienna tym, że pociągowe elementy odciążające zawierają ponadto co najmniej jedną krawędź otworu (84) w elemencie pociągowo-odciążającym (83) umieszczonym na ramie.
3. Kadź serowarska według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że pociągowe elementy odciążające zawierają co najmniej jedną krawędź (94) części (72) ramy.
4. Kadź serowarska według zastrz. 1, znamienna tym, że pociągowe środki odciążające zawierają co najmniej jedną krawędź dodatkowego otworu (91) usytuowanego w pobliżu każdego zewnętrznego otworu (80), przy czym koniec drutu tnącego (30) jest przeprowadzany najpierw przez jeden z tych zewnętrznych otworów (80), a następnie jest przeprowadzany przez co najmniej jeden dodatkowy otwór (91), zaś koniec drutu tnącego (30) wychodzący poza dodatkowy otwór (91) jest przymocowany poprzez spawanie.
5. Kadź serowarska według zastrz. 4, znamienna tym, że pomiędzy wylotem dodatkowego otworu (91) a miejscem spawania (95) koniec (31) drutu tnącego (30) wychodzący poza dodatkowy otwór (91) zostaje wygięty wokół co najmniej jednej krawędzi (94) części (72) ramy i/lub znajdującego się w części (24, 25, 72, 73) ramy następnego otworu.
6. Kadź serowarska według zastrz. 1, znamienna tym, że końce (31) drutu tnącego (30) są przyspawane bez dodatku oddzielnego materiału spawalniczego.
7. Kadź serowarska według zastrz. 1, znamienna tym, że każdy koniec (31, 32) drutu tnącego (30) wykazuje zmianę kierunku o co najmniej około 90° pomiędzy sąsiednią sekcją tnącą odpowiedniego drutu tnącego (30), a miejscem, w którym koniec drutu tnącego (30) został przymocowany.
8. Kadź serowarska według zastrz. 1 albo 7, znamienna tym, że długość drutu tnącego (30) jest większa w porównaniu z długością sekcji drutu tnącego.
9. Kadź serowarska według zastrz. 8, znamienna tym, że drut tnący (30) zawiera co najmniej pięć, korzystnie co mniej dziesięć sekcji drutu tnącego.
10. Kadź serowarska według zastrz. 9, znamienna tym, że drut tnący (30) zawiera 20 do 30 sekcji drutu tnącego.
11. Rama tnąca, zwłaszcza do kadzi serowarskiej, zawierająca układ drutów tnących oraz ramę zawierającą co mniej dwie przeciwległe części ramy, pomiędzy którymi rozciągają się sekcje drutów tnących, przy czym te części ramy zapatrzone są w otwory, w które wchodzi drut tnący, znamienna tym, że co najmniej dwie przeciwległe części (24, 25, 72, 73) ramy są zaopatrzone w szereg serii otworów (80) usytuowanych obok siebie w rzędzie, w które wchodzą końce drutu tnącego (30), przy czym w zewnętrznych otworach (80) i/lub w pobliżu zewnętrznych otworów każdej serii, na co najmniej jednej z części (24, 25, 72, 73) ramy znajdują się pociągowe elementy odciążające obejmujące co najmniej jedną krawędź co najmniej jednego otworu (80, 91) umieszczonego w części ramy, przez który wprowadzane są końce drutów tnących (30), gdzie końce drutów tnących (30) są przymocowane poprzez spawanie do co najmniej jednej części (24, 25, 72, 73) ramy poza pociągowymi elementami odciążającymi.
12. Rama tnąca według zastrz. 11, znamienna tym, że pociągowe elementy odciążające zawierają ponadto co najmniej jedną krawędź otworu (84) w elemencie pociągowo-odciążającym (83) umieszczonym na ramie.
13. Rama tnąca według zastrz. 11 albo 12, znamienna tym, pociągowe elementy odciążające zawierają co najmniej jedną krawędź (94) części (72) ramy.
14. Rama tnąca według zastrz. 11, znamienna tym, że pociągowe elementy odciążające zawierają co najmniej jedną krawędź dodatkowego otworu (91) usytuowanego w pobliżu każdego zewnętrznego otworu (80), przy czym koniec drutu tnącego (30) jest przeprowadzany najpierw przez jeden z tych zewnętrznych otworów (80), a następnie jest przeprowadzany przez co najmniej jeden dodatkowy otwór (91), zaś koniec drutu tnącego (30) wychodzący poza dodatkowy otwór (91) jest przymocowany poprzez spawanie.
15. Rama tnąca według zastrz. 14, znamienna tym, że pomiędzy wylotem dodatkowego otworu (91) a miejscem spawania (95) koniec (31) drutu tnącego (30) wychodzący poza dodatkowy otwór (91) zostaje wygięty wokół co najmniej jednej krawędzi (94) części (72) ramy i/lub znajdującego się w części (24, 25, 72, 73) ramy następnego otworu.
16. Rama tnąca według zastrz. 11, znamienna tym, że końce (31) drutu tnącego (30) są przyspawane bez dodatku oddzielnego materiału spawalniczego.

PL 206 068 B1
17. Rama tnąca według zastrz. 11, znamienna tym, że każdy koniec (31, 32) drutu tnącego (30) wykazuje zmianę kierunku o co najmniej około 90° pomiędzy sąsiednią sekcją tnącą odpowiedniego drutu tnącego (30), a miejscem, w którym koniec drutu tnącego (30) został przymocowany.
18. Rama tnąca według zastrz. 11 albo 17, znamienna tym, długość drutu tnącego (30) jest większa w porównaniu z długością sekcji drutu tnącego.
19. Rama tnąca według zastrz. 18, znamienna tym, że drut tnący (30) zawiera co najmniej pięć, korzystnie co najmniej dziesięć sekcji drutu tnącego.
20. Rama tnąca według zastrz. 19, znamienna tym, że drut tnący (30) zawiera 20 do 30 sekcji drutu tnącego.