PL205519B1 - Wykładzina podłogowa z materiału elastomerowego o strukturyzowanej powierzchni - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest wykładzina podłogowa z materiału elastomerowego o strukturyzowanej powierzchni.

Jako wykładziny podłogowe, zależnie od przeznaczenia, stosuje się różne materiały, barwienia i strukturyzacje. Do pracy w szczególnie ciężkich warunkach, na przykład w budynkach użyteczności publicznej, stosuje się wykładziny podłogowe z materiału elastomerowego, charakteryzujące się wysoką odpornością na ścieranie i zachowujące atrakcyjny wygląd przez dłuższy czas. Wynalazek dotyczy tego rodzaju wykładzin podłogowych.

Z europejskiego zgłoszenia patentowego nr EP 0 399 959 Al znana jest wykł adzina podłogowa z materiału elastomerowego, zaopatrzona w wypukł y relief. Wysokość reliefu wynosi od 0,2 do 1,0 mm. Reliefy te są rozmieszczone w grupach i pokryte lustrzanymi powierzchniami, w związku z czym, zależnie od kąta patrzenia na podłogę, zyskuje ona różny wygląd. Chociaż sama wykładzina podłogowa jest jednobarwna, dzięki obecności lustrzanych powierzchni występuje żądany efekt różnego zabarwienia. Wadę tego rodzaju wykładzin podłogowych stanowi to, że są one trudne do czyszczenia i wykazują znaczne opory tarcia tocznego. To ostatnie jest szczególnie niekorzystne na lotniskach, dworcach kolejowych i w temu podobnych miejscach, gdy pasażerowie ciągną po wykładzinie walizki lub torby na kółkach.

W dokumencie DE 100 39 118 A1 opisana jest wykładzina podłogowa z materiału elastomerowego o strukturyzowanej powierzchni, zaopatrzonej w nieregularnie rozmieszczone wgłębienia o podłużnym kształcie, które częściowo stykają się i/lub przecinają ze sobą i których głębokość wynosi od 0,02 do 0,2 mm przy szerokości od 0,2 do 2,5 mm i długości od 5 do 50 mm. Odpowiednie wykładziny podłogowe powinny charakteryzować się znaczną trwałością, łatwością czyszczenia, jak najmniejszym oporem tarcia tocznego i niewielkim zużyciem.

Celem wynalazku jest opracowanie wykładziny podłogowej, która zwiększa bezpieczeństwo chodzenia dzięki wyeliminowaniu odbić i która charakteryzuje się mniejszą widocznością oznak zużycia lub nierówności podłoża na powierzchni wykładziny.

Wykładzina podłogowa z materiału elastomerowego o strukturyzowanej powierzchni, według wynalazku charakteryzuje się tym, że powierzchnia jest zaopatrzona w rozmieszczone nieregularnie, zachodzące częściowo na siebie wypukłości w kształcie prostokątów lub kwadratów o zaokrąglonych narożach, których długości krawędzi wynoszą od 1,2 do 6 mm, zaś wysokość wynosi od 0,01 do 0,1 mm.

Korzystnie długości krawędzi wypukłości wynoszą od 1,3 do 3,6 mm przy wysokości pomiędzy 0,02 i 0,05 mm.

Korzystnie na jedną wypukłość zachodzą co najwyżej dwie następne wypukłości.

Korzystnie wypukłości różnią się wzajemnie kształtem.

Korzystnie wypukłości mają jednakową wysokość.

Korzystnie długości krawędzi poszczególnych wypukłości są zmienne.

Korzystnie wykładzina podłogowa składa się z pojedynczych, powtarzających się jednostek powierzchni.

Korzystnie wykładzina podłogowa jest z jednowarstwowego materiału.

Korzystnie wykładzina podłogowa ma grubość od 2 do 5 mm, korzystnie od 2,5 do 4 mm.

Struktura powierzchni wykładziny podłogowej według wynalazku jest niezorientowana i ma zdolność załamywania światła.

Taka wykładzina podłogowa zachowuje w przybliżeniu dobre własności płaskiej wykładziny podłogowej, polegające przykładowo na bardzo małym oporze tarcia tocznego i łatwości czyszczenia, a równocześ nie ma lepszy wyglą d, jako ż e jest ł adniejsza, zaś niepożądane, nieznaczne zuż ycie nie rzuca się w oczy. Wysokość wypukłości jest na tyle niewielka, że następuje zmniejszenie widocznych osadów zanieczyszczeń. Wybrany kształt wypukłości i ich rozmieszczenie na powierzchni zapewnia ponadto atrakcyjny wygląd wykładziny.

Ze względów technologicznych korzystne jest, jeżeli wykładzina podłogowa jest z jednowarstwowego materiału.

Zaletę takiej wykładziny podłogowej w porównaniu do znanych wykładzin stanowi zmniejszenie stopnia połysku, mierzonego według DIN 5036. Przy pomiarze pod kątem padania równym 85° wykładzina podłogowa o gładkiej powierzchni ma stopień odbicia około 96%, podczas gdy stopień odbicia wykładziny podłogowej według wynalazku wynosi zaledwie około 48%. Dzięki temu, co jest uwarunkowane efektem psychologicznym, osiąga się większą pewność chodzenia na niebłyszczących

PL 205 519 B1 powierzchniach. Jest to korzystne w zastosowaniach, w których przypadkowe padanie światła przez okna na wykładzinę o wysokim połysku może osłabiać pewność chodzenia. Równocześnie matowobłyszcząca powierzchnia powoduje lepsze maskowanie nierówności podłoża niż ma to miejsce w przypadku powierzchni o wysokim połysku. W porównaniu do wykładziny podłogowej z wgłębieniami opisana postać wykonania ma tę zaletę, że ułatwia usuwanie brudnej wody.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia fragment wykładziny podłogowej w widoku z góry, zaś fig. 2 - przekrój wzdłuż linii A - B.

Na fig. 1 ukazany jest w widoku z góry fragment wykładziny podłogowej 1 z materiału elastomerowego. Grubość wykładziny podłogowej 1 wynosi 3 mm. Jej powierzchnia 2 jest zaopatrzona w rozmieszczone nierównomiernie wypukłości 3, przy czym na 4 cm² znajduje się około 18 dużych (długość krawędzi 3,6 mm), 10 średnich (długość krawędzi około 2,1 mm) i 18 małych (długość krawędzi 1,2 mm) kwadratów. Alternatywnie względem powyższego można również zastosować prostokąty, których stosunek długości do szerokości może wynosić co najwyżej 5:1. Szczególnym przypadkiem takiego prostokąta jest wówczas kwadrat o stosunku długości do szerokości równym 1:1.

Na fig. 2 ukazana jest wykładzina podłogowa z materiału elastomerowego w przekroju wzdłuż linii A - B. Wysokość rozmieszczonych nieregularnie i zachodzących częściowo na siebie wypukłości 3 na powierzchni 2 wykładziny podłogowej 1 wynosi do 0,08 mm.

Claims (9)

1. Wykładzina podłogowa z materiału elastomerowego o strukturyzowanej powierzchni, znamienna tym, że powierzchnia (2) jest zaopatrzona w rozmieszczone nieregularnie, zachodzące częściowo na siebie wypukłości (3) w kształcie prostokątów lub kwadratów o zaokrąglonych narożach, których długości krawędzi wynoszą od 1,2 do 6 mm, zaś wysokość wynosi od 0,01 do 0,1 mm.

2. Wykładzina podłogowa według zastrz. 1, znamienna tym, że długości krawędzi wypukłości (3) wynoszą od 1,3 do 3,6 mm przy wysokości pomiędzy 0,02 i 0,05 mm.

3. Wykładzina podłogowa według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że na jedną wypukłość (3) zachodzą co najwyżej dwie następne wypukłości (3).

4. Wykładzina podłogowa według zastrz. 1, znamienna tym, że wypukłości (3) różnią się wzajemnie kształtem.

5. Wykładzina podłogowa według zastrz. 1, znamienna tym, że wypukłości (3) mają jednakową wysokość.

6. Wykładzina podłogowa według zastrz. 1, znamienna tym, że długości krawędzi poszczególnych wypukłości (3) są zmienne.

7. Wykładzina podłogowa według zastrz. 1, znamienna tym, że składa się z pojedynczych, powtarzających się jednostek powierzchni.

8. Wykładzina podłogowa według zastrz. 1, znamienna tym, że jest z jednowarstwowego materiału.

9. Wykładzina podłogowa według zastrz. 1, znamienna tym, że ma grubość od 2 do 5 mm, korzystnie od 2,5 do 4 mm.