PL204644B1 - Okulistyczne urządzenie do podawania leków - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest okulistyczne urządzenie do podawania leków, przeznaczone do podłączania do igły strzykawki dostarczającej lek w postaci płynu zawierającego środek aktywny farmaceutycznie.

Jak wiadomo, jakość widzenia jest zagrożona głównie przez choroby i schorzenia tylnego obszaru oka. Kilka przykładów takich chorób stanowią starcze zwyrodnienie plamki żółtej (ARMD), neowaskularyzacja podsiatkówkowa (CNV), retinopatie (na przykład retinopatia cukrzycowa, witreoretinopatie), zapalenie siatkówki (na przykład zapalenie siatkówki wywoływane przez Cytomegalowirus (CMV)), zapalenia błony naczyniowej, obrzęk siatkówki, jaskra, a także neuropatie.

Starcze zwyrodnienie plamki żółtej (ARMD) stanowi główną przyczynę ślepoty u osób starszych, zaś w stadium początkowym rozmazuje centrum widzenia utrudniając czytanie, prowadzenie samochodu oraz wykonywanie innych precyzyjnych czynności. Każdego roku w samych tylko Stanach Zjednoczonych Ameryki diagnozuje się 200 000 nowych przypadków ARMD. Według obecnych szacunków w przybliżeniu czterdzieści procent populacji w wieku powyżej 75 lat oraz w przybliżeniu dwadzieścia procent populacji w wieku ponad 60 lat cierpi w jakimś stopniu na zwyrodnienie plamki żółtej. Mokra odmiana ARMD najczęściej prowadzi do ślepoty. W mokrej odmianie ARMD z nowopowstałych podsiatkówkowych naczyń krwionośnych (neowaskularyzacja podsiatkówkowa (CNV)) wypływa płyn, który powoduje uszkodzenie siatkówki.

W szczególnym przypadku CNV występującej w schorzeniu ARMD istnieją obecnie trzy główne sposoby leczenia: a) fotokoagulacja, b) zastosowanie inhibitorów angiogenezy oraz c) terapia fotodynamiczna. Fotokoagulacja jest najczęstszym sposobem leczenia CNV. Fotokoagulacja może być jednak szkodliwa dla siatkówki zaś jej stosowanie jest niepraktyczne wtedy, gdy CNV występuje w pobliżu dołka. Ponadto wraz z upływem czasu fotokoagulacja często powoduje nawroty CNV. Podawanie doustne lub pozajelitowe (nie oczne) związków antyangiogenicznych także było badane pod kątem systemicznego leczenia ARMD. Jednakże ze względu na specyficzne ograniczenia metaboliczne, podawanie systemiczne dostarcza w rezultacie do oka subterapeutyczne ilości leku. Dlatego też w celu uzyskania skutecznych wewnątrzgałkowych stężeń leku wymagane są albo niedopuszczalnie duże; albo powtarzane konwencjonalne dawki. Okołoczne zastrzyki tych związków powodują często, iż lek zostaje szybko wypłukany z oka za pośrednictwem okołocznego systemu naczyniowego i tkanki miękkiej do układu krążenia i jego stężenie w oku ulega zmniejszeniu. Powtarzane zastrzyki tych związków dokonywane pod torebkę Tenona niosą z sobą potencjalne ryzyko przebicia gałki ocznej oraz poważnych, często prowadzących do ślepoty, komplikacji związanych z odwarstwieniem siatkówki oraz zapaleniem komór ocznych (endophthalmitis). Ponadto trudne do wykonania są powtarzalne zastrzyki, zaś każdy zastrzyk może wiązać się z różną dystrybucją leku na powierzchni twardówki. Ponadto wielokrotnie powtarzane usiłowania wstrzyknięcia leku pod torebkę Tenona powodują w rzeczywistości wstrzykiwanie leku do wnętrza samej torebki Tenona lub otaczającej tkanki, co jest niepożądane. Powtarzane zastrzyki wewnątrzgałkowe mogą także powodować odwarstwienie siatkówki oraz endophthalmitis. Terapia fotodynamiczna stanowi nową technikę, której długookresowa skuteczność jest wciąż w dużej mierze nieznana.

W celu zapobiegania komplikacjom związanym z opisanymi wyżej sposobami leczenia oraz w celu uzyskania lepszej terapii oka badacze sugerowali zastosowanie różnego rodzaju implantów przeznaczonych do podawania do oka związków antyangiogenicznych. W patencie USA nr 5 824 072 ujawniono nieulegający biodegradacji polimerowy implant zawierający umieszczony w nim aktywny farmaceutycznie środek. Aktywny farmaceutycznie środek dyfunduje do wnętrza tkanki docelowej przez polimerowy korpus implantu. Aktywny farmaceutycznie środek może zawierać leki służące do leczenia zwyrodnienia plamki żółtej oraz retinopatii cukrzycowej. Implant jest umieszczany zasadniczo w płynie łzowym na zewnętrznej powierzchni oka nad nieunaczynionym obszarem i może być zakotwiczony w spojówce lub twardówce oka, na twardówce lub wewnątrztwardówkowo nad obszarem nieunaczynionym, takim jak pars piana lub chirurgicznie wywołany obszar nieunaczyniony lub też w bezpośredniej styczności z ciałem szklistym.

W patencie USA nr 5 476 511 ujawniono polimerowy implant przeznaczony do umieszczenia pod spojówką oka. Implant ten może być wykorzystywany do podawania inhibitorów neowaskularyzacji przy leczeniu ARMD oraz leków służących do leczenia retinopatii a także zapalenia siatkówki. Farmaceutycznie aktywny środek dyfunduje poprzez polimerowy korpus implantu.

PL 204 644 B1

W patencie USA nr 5 7773 019 ujawniono nieulegają cy biodegradacji polimerowy implant przeznaczony do podawania niektórych leków, włączając w to sterydy angiostatyczne oraz leki takie jak cyklosporyna, przeznaczone do leczenia zapalenia błony naczyniowej. Także w tym przypadku aktywny farmaceutycznie środek dyfunduje przez polimerowy korpus implantu.

Wszystkie z opisanych powyżej implantów wymagają starannego zaprojektowania i wykonania w celu umoż liwienia procesu kontrolowanej dyfuzji aktywnego farmaceutycznie ś rodka przez polimerowy korpus lub polimerową membranę do pożądanego docelowego miejsca prowadzenia terapii. Uwalnianie leków z tych urządzeń zależne jest od porowatości i właściwości dyfuzyjnych, odpowiednio matrycy lub membrany. Parametry te muszą zostać dostosowane do każdego leku wykorzystywanego razem z tymi urządzeniami. W konsekwencji wymagania te zwiększają generalnie złożoność i koszt tego rodzaju implantów.

W patencie USA nr 5 824 073 ujawniono urządzenie nacinające przeznaczone do umieszczenia w oku. Urządzenie nacinające zawiera podniesiony element, który wykorzystywany jest do nacinania lub wywierania nacisku na twardówkę oka nad plamkowym obszarem oka. W patencie tym ujawniono fakt, iż tego rodzaju nacisk powoduje zmniejszenie naczyniowego przekrwienia oraz przepływu krwi przez podsiatkówkową błonę neowaskularną, co z kolei powoduje zmniejszenie krwawienia oraz zmniejsza podsiatkówkowe gromadzenie się płynu.

W patentach USA nr 5 725 493 oraz 5 830 173 ujawniono nieulegają ce biodegradacji implanty, które zawierają zbiornik zawierający lek, położony na zewnątrz gałki ocznej oraz rurkę do podawania leku biegnącą od zbiornika do wnętrza jamy szklistej przy pars plana.

Pomimo opisanych wyżej implantów okulistycznych w dalszym ciągu istnieje zapotrzebowanie na chirurgicznie wszczepiane urządzenie do podawania leków, odznaczające się zdolnością do bezpiecznego, skutecznego i kontrolowanego podawania różnego rodzaju aktywnych farmaceutycznie środków. Chirurgiczny zabieg wszczepiania takiego urządzenia powinien być bezpieczny, prosty do wykonania, szybki i możliwy do wykonania w warunkach ambulatoryjnych. Idealnie byłoby, gdyby urządzenie to było łatwe i niedrogie do wytworzenia. Ponadto ze względu na uniwersalność oraz zdolność do podawania dużego zakresu farmaceutycznie aktywnych środków, implant tego rodzaju powinien mieć zdolność do wykorzystania go w okulistycznych badaniach klinicznych celem podawania różnych środków, które stwarzają w organizmie pacjenta specyficzne warunki fizyczne. W idealnym przypadku tego rodzaju okulistyczne urządzenie do podawania leków ma zdolność do zlokalizowanego podawania farmaceutycznie aktywnych środków do określonej, części siatkówki, jak również podawania aktywnych farmaceutycznie środków do całej siatkówki.

Okulistyczne urządzenie do podawania leków, przeznaczone do podłączania do igły strzykawki dostarczającej lek w postaci płynu zawierającego środek aktywny farmaceutycznie, zawierające korpus z otworem wstrzykiwania, przeznaczony do szczelnego połączenia z igłą strzykawki, według wynalazku charakteryzuje się tym, że korpus zawiera pierwsze zakończenie i drugie zakończenie, a także wewnętrzny zbiornik połączony z otworem wstrzykiwania korpusu, przy czym zbiornik zawiera otwory dostarczające płyn do zewnętrznej powierzchni twardówki oka, zaś zachodzące na siebie części pierwszego zakończenia oraz drugiego zakończenia korpusu są połączone za pomocą tulei.

Otwór wstrzykiwania korpusu znajduje się na przedniej powierzchni korpusu.

Tylna powierzchnia korpusu ma ostrą krawędź zewnętrzną.

Zbiornik zawiera liczne otwory.

Ostra krawędź zewnętrzna korpusu jest przeznaczona do przebijania tkanki łącznej, otaczającej urządzenie po jego wszczepieniu na zewnętrzną powierzchnię twardówki.

Urządzenie według wynalazku szczególnie korzystnie podaje aktywny farmaceutycznie środek poprzez twardówkę i naczyniówkę do siatkówki oka, zwłaszcza do całej siatkówki lub do części siatkówki znajdującej się w pobliżu urządzenia.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok w przekroju poprzecznym ilustrujący schematycznie ludzkie oko z nałożonym urządzeniem według wynalazku, fig. 2 - trójwymiarową ilustrację ludzkiego oka w częściowym przekroju z nałożonym urządzeniem według wynalazku, fig. 3 - widok perspektywiczny okulistycznego urządzenia do podawania leków według wynalazku, a fig. 4 - widok perspektywiczny okulistycznego urządzenia do podawania leków z fig. 3 z podłączoną strzykawką.

Na fig. 1-4 zilustrowano schematycznie okulistyczne urządzenie 10 do podawania leków do oka według korzystnego przykładu wykonania wynalazku. Urządzenie 10 jest szczególnie przydatne do podawania aktywnych środków do tylnego segmentu oka. Korzystne zastosowanie urządzenia 10

PL 204 644 B1 stanowi operacja podawania aktywnych farmaceutycznie środków do siatkówki oka w celu leczenia ARMD, neowaskularyzacji podsiatkówkowej (CNV), retinopatii, zapalenia siatkówki, zapalenia błony naczyniowej, obrzęku plamki żółtej oraz jaskry.

Na fig. 1-2 zilustrowano schematycznie ludzkie oko 52. Oko 52 zawiera rogówkę 54, soczewkę 56, twardówkę 58, naczyniówkę 60, siatkówkę 62 oraz nerw wzrokowy 64. Przedni segment 66 oka 52 zawiera generalnie części oka 52 znajdujące się przed linią 67. Tylny segment 68 oka 52 obejmuje generalnie części oka 52 znajdujące się za linią 67. Siatkówka 62 jest fizycznie przymocowana do naczyniówki 60 okrężnie w pobliżu pars piana 70. Siatkówka 62 zawiera plamkę żółtą 72 położoną nieco z boku względem tarczy 19 nerwu wzrokowego. Jak dobrze wiadomo w okulistyce, plamka żółta 72 zbudowana jest głównie z czopków siatkówki i stanowi obszar siatkówki 62 o największej ostrości wzroku. Na twardówce 58 znajduje się torebka Tenona lub błona Tenona 74. Spojówka 76 pokrywa krótki obszar gałki oka 52 znajdujący się za pierścieniem 777 (spojówka twardówkowa) i zawija się do góry (górny ślepy zaułek) lub w dół (dolny ślepy zaułek) przykrywając wewnętrzne obszary odpowiednio górnej powieki 73 lub dolnej powieki 79. Spojówka 76 znajduje się na wierzchu torebki Tenona 74. Oko 52 zawiera także równik 21. Jak przedstawiono na fig. 2 z twardówką 58 łączą się mięsień prosty górny 80, mięsień prosty dolny 82, mięsień prosty boczny 84, a także mięsień prosty przyśrodkowy 86.

Jak przedstawiono na fig. 1 i 2 i opisano bardziej szczegółowo poniżej, urządzenie 10 jest korzystnie umieszczone bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod torebką Tenona 74 w celu leczenia większości chorób i schorzeń tylnego segmentu. Urządzenie 10 jest najkorzystniej umieszczone bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58, pod torebką Tenona 74 w pobliżu równika 21.

Na fig. 3 i 4 zilustrowano schematycznie urządzenie 10 bardziej szczegółowo. Urządzenie 10 zawiera korzystnie korpus 12 o generalnie pierścieniowym trójwymiarowym kształcie w stanie zmontowanym przedstawionym na fig. 3 i 4. W stanie rozmontowanym korpus 12 ma korzystnie generalnie prostokątny trójwymiarowy kształt. Tuleja 26 otacza zachodzące na siebie zakończenia 28 i 30 korpusu 12 w celu utrzymania pierścieniowego trójwymiarowego kształtu.

Korpus 12 zawiera twardówkową powierzchnię 14, orbitalną powierzchnię 16, przednią powierzchnię 18 oraz tylną powierzchnię 20. Korpus 12 zawiera także zbiornik 22 znajdujący się w jego wnętrzu. Zbiornik 22 rozciąga się korzystnie na całej długości korpusu 12 i zawiera korzystnie liczne otwory 25 otwierające się do tylnej powierzchni 20. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 3 - 4, zbiornik 22 może także zawierać jeden lub większą liczbę otworów otwierających się do twardówkowej powierzchni 14, do przedniej powierzchni 18 lub też do orbitalnej powierzchni 16 korpusu 12. Jak przedstawiono na fig. 3 - 4, otwory 25 mają generalnie prostokątny przekrój poprzeczny, ale otwory te mogą mieć dowolny inny przekrój poprzeczny.

Korpus 12 zawiera ponadto otwór wstrzykiwania 24. Przynajmniej część otworu wstrzykiwania 24 jest korzystnie wykonana z materiału nieprzepuszczalnego dla płynu, który może być przebijany przez igłę i który ulega ponownemu zamknięciu po wyjęciu igły. Korzystnym materiałem jest kauczuk silikonowy. Dodatkowo otwór wstrzykiwania 24 jest korzystnie zabarwiony lub wyróżniony przez podnoszące się wypukłości. Otwór wstrzykiwania 24 rozciąga się korzystnie od tylnej powierzchni 18 korpusu 12. Zbiornik 22 rozciąga się do wnętrza otworu wstrzykiwania 24.

Pozostała część korpusu 12 korzystnie zawiera biozgodny, nieulegający biodegradacji materiał. Korpus 12 zawiera korzystniej biozgodną, nieulegającą biodegradacji kompozycję polimerową. Kompozycja ta może być polimerową kompozycją homopolimerową, kopolimerową, prostą, rozgałęzioną, usieciowaną lub też może stanowić blendę. Do przykładów polimerów przydatnych do zastosowania w tego rodzaju polimerowej kompozycji należą silikon, polialkohol winylowy, octan etylenowo winylowy, polikwas mlekowy, nylon, polipropylen, poliwęglan, celuloza, octan celulozy, kwas poliglikolowy, polikwas mlekowo-glikolowy, estry celulozy, polieterosulfon, związki akrylowe, ich pochodne oraz kombinacje. Wymieniona kompozycja polimerowa najkorzystniej zawiera silikon. Oczywiście wymieniona kompozycja polimerowa może także zawierać inne konwencjonalne materiały, które wpływają na jej właściwości fizyczne, do których należą, ale nie tylko, porowatość, krętość, przenikalność, sztywność, twardość oraz gładkość. Do przykładowych materiałów wpływających na niektóre z tych właściwości fizycznych należą konwencjonalne plastyfikatory, wypełniacze i smary. Wymieniona kompozycja polimerowa może zawierać inne konwencjonalne materiały, które wpływają na jej właściwości chemiczne, włączając w to, ale nie tylko, toksyczność i hydrofobowość.

Jak przedstawiono na fig. 4, do wprowadzenia płynu 104 (oznaczonego strzałkami) zawierającego aktywny farmaceutycznie środek lub środki do zbiornika 22 za pośrednictwem otworu wstrzykiPL 204 644 B1 wania 24, zastosowana może być konwencjonalna strzykawka 100 oraz igła 102. Płyn 104 może zawierać roztwór, zawiesinę, emulsję, maść, roztwór tworzący żel, żel, biodegradowalny polimer, polimer nieulegający biodegradacji, mikrocząstki lub ich kombinacje. Najkorzystniej płyn 104 stanowi zawiesina zawierająca lub nie zawierająca mikrocząstek, utworzona z biodegradowalnego polimeru. Płyn 104 zawiera jeden lub większą liczbę okulistycznie dopuszczonych aktywnych farmaceutycznie środków i może także zawierać konwencjonalne nieaktywne składniki. Korpus 12 jest korzystnie nieprzenikalny dla płynu 104.

Urządzenie 10 może być wykonane z zastosowaniem konwencjonalnych sposobów obróbki polimerów, włączając w to formowanie przez wtryskiwanie, formowanie przez wytłaczanie, formowanie transferowe oraz formowanie kompresyjne. Korzystnie urządzenie 10 jest formowane z wykorzystaniem konwencjonalnych technik formowania wtryskowego.

Urządzenie 10 jest korzystnie chirurgicznie umieszczane bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod torebką Tenona 74 z wykorzystaniem prostej techniki chirurgicznej, która daje możliwość wykonania zabiegu w warunkach ambulatoryjnych. Chirurg wykonuje nacięcie o zasięgu 360° około 3 mm za pierścieniami 777 oka 52. Następnie chirurg wykonuje tępą dyssekcję w celu oddzielenia torebki Tenona 74 od twardówki 58 aż do punktu znajdującego się nieco za równikiem 21. Jak najwyraźniej przedstawiono to na fig. 2, chirurg umieszcza wtedy urządzenie 10 na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod mięśniem prostym górnym 80, mięśniem prostym przyśrodkowym 85, mięśniem prostym dolnym 82 oraz mięśniem prostym bocznym 84 generalnie w pobliżu równika 21. Otwór wstrzykiwania 24 znajduje się korzystnie w dolnej skroniowej ćwiartce oka 52 pomiędzy mięśniem prostym dolnym 82 a mięśniem prostym bocznym 84. Chirurg zaciska urządzenie 10 wokół twardówki 58 i mocuje zachodzące na siebie zakończenia 28 i 30 korpusu 12 przy użyciu tulei 26. Chirurg umieszcza następnie torebkę Tenona 74 z powrotem w jej pierwotnym miejscu i przyszywa ją na miejscu. Po zamknięciu chirurg umieszcza antybiotyczną maść na ranie.

Po umieszczeniu urządzenia 10 w pożądanym miejscu, chirurg korzysta ze strzykawki 100 oraz igły 102 w celu wstrzyknięcia płynu 104 do zbiornika 22. Chirurg odchyla korzystnie dolną powiekę 79 w dół i prosi pacjenta, aby skierował on wzrok ku górze w celu odsłonięcia otworu wstrzykiwania 24. Otwór wstrzykiwania 24 może zostać łatwo uwidoczniony poniżej torebki Tenona oraz każdej tkanki łącznej otaczającej urządzenie 10 dzięki jego zabarwieniu lub obecności wypukłości. Następnie chirurg wkłada igłę 102 do otworu wstrzykiwania 24, wstrzykuje płyn 104 do zbiornika 22, po czym usuwa igłę z otworu wstrzykiwania 24. Otwór 24 zamyka się automatycznie po wyjęciu igły. Płyn 104 jest umieszczony wewnątrz zbiornika 22 i łączy się z twardówką 58 za pośrednictwem otworów 25 lub dowolnych innych otworów otwierających się ze zbiornika 22.

Urządzenie 10 według wynalazku może być wykorzystywane do podawania skutecznych farmaceutycznie ilości aktywnych farmaceutycznie środków do siatkówki 62 poprzez twardówkę 58 i naczyniówkę 60 przez wiele lat, zależnie od specyficznych fizykochemicznych właściwości danego rodzaju płynu 104 oraz zastosowanego aktywnego farmaceutycznie środka. Do ważnych właściwości fizykochemicznych należą hydrofobowość, rozpuszczalność, szybkość rozpuszczania, współczynnik dyfuzji, a także powinowactwo tkankowe. Urządzenie 10 może być wykorzystywane zarówno do zlokalizowanego podawania leku głównie w pobliże plamki żółtej 12 albo też do podawania leku zasadniczo do całego obszaru siatkówki, zależnie od szczególnego rodzaju płynu 104 oraz jego aktywnych farmaceutycznie środków i składników. Po opróżnieniu zbiornika 22 z płynu 104, chirurg może ponownie napełnić zbiornik 22, zgodnie z tym co napisano powyżej. Pomimo, iż nie zostało to pokazane na fig. 1-4, tylna powierzchnia 20 korpusu 12 może także zawierać ostrą powierzchnię lub krawędź. W trakcie ponownego napełniania zbiornika 22 chirurg może umieścić urządzenie 10 nieco z tyłu, powodując przebicie przez tego rodzaju ostrą powierzchnię lub krawędź każdej tkanki łącznej, która może otoczyć urządzenie 10 po wszczepieniu. Przebicie takiej tkanki łącznej ułatwia prawidłową dystrybucję płynu 104 za pośrednictwem otworów 25. Ponadto w przeciwieństwie do powtarzanych podtorebkowych zastrzyków zawierających leki, urządzenie minimalizuje ryzyko przebicia gałki ocznej, sprawia, iż płyn 212 zawsze znajduje się pod torebką Tenona 74 na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 a także powoduje odtwarzalny rozkład płynu 212 na pożądanej części zewnętrznej powierzchni twardówki 58.

Wynalazek dostarcza udoskonalone urządzenie do bezpiecznego, skutecznego, i kontrolowanego podawania do oka różnego rodzaju aktywnych farmaceutycznie środków. Urządzenia według wynalazku są szczególnie przydatne do zlokalizowanego i/lub ogólnosiatkówkowego podawania aktywnych farmaceutycznie środków do tylnego segmentu oka w celu zwalczania takich chorób jak na

PL 204 644 B1 przykład ARMD, CNV, retinopatie, zapalenie siatkówki, zapalenia błony naczyniowej, obrzęk plamki żółtej oraz jaskra. Chirurgiczny zabieg wszczepiania tych urządzeń jest bezpieczny, prosty, szybki i może być wykonywany w warunkach ambulatoryjnych. Urządzenia te są łatwe oraz niezbyt kosztowne do wytwarzania. Ponadto ze względu na ich zdolność do podawania szerokiego zakresu aktywnych farmaceutycznie środków, urządzenia te są przydatne do zastosowania w badaniach klinicznych do podawania rozmaitych środków, które stwarzają specyficzne warunki w organizmie pacjenta lub człowieka, lub zwierzęcia.

Claims (4)

1. Okulistyczne urządzenie do podawania leków, przeznaczone do podłączania do igły strzykawki dostarczającej lek w postaci płynu zawierającego środek aktywny farmaceutycznie, zawierające korpus z otworem wstrzykiwania, przeznaczony do szczelnego połączenia z igłą strzykawki, znamienne tym, że korpus (12) zawiera pierwsze zakończenie (28) i drugie zakończenie (30), a także wewnętrzny zbiornik (22) połączony z otworem wstrzykiwania (24) korpusu (12), przy czym zbiornik (22) zawiera otwory (25) dostarczające płyn do zewnętrznej powierzchni twardówki oka, zaś zachodzące na siebie części pierwszego zakończenia (28) oraz drugiego zakończenia (30) korpusu (12) są połączone za pomocą tulei (26).

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że otwór wstrzykiwania (24) korpusu (12) znajduje się na przedniej powierzchni (18) korpusu (12).

3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że tylna powierzchnia (20) korpusu (12) ma ostrą krawędź zewnętrzną.

4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zbiornik (22) zawiera liczne otwory (25).