PL200316B1 - Urządzenie zaworowe dla pojemnika na napoje i sposób stosowania takiego urządzenia - Google Patents

Abstract

Sposób i urz adzenie do kontrolowania wy- p lywu p lynu z pojemnika na napoje, zaopatrzo- ne w membran e (12) po laczon a ruchomo z zaworem (50) w taki sposób, ze powstaje kontrolowany przez ujemne ci snienie zawór p lynu znajduj acego si e w pojemniku. Si la powstaj aca wskutek istnienia ró znicy ci snie n (P1-P2) po obu stronach membrany (12) otwiera zawór nawet przy istnieniu dodatniego ci snienia (P3) we- wn atrz pojemnika na napoje, powsta lego na przyk lad, gdy pojemnik zawiera napój gazowany. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy urządzenia zaworowego dla pojemnika na napoje, na przykład butelki na napoje musujące, butelki do karmienia niemowląt, kartonu, torebki, dzbanka, rurki, papierowego kubka, plastikowej filiżanki itp. Wynalazek dotyczy także sposobu stosowania urządzenia zaworowego i urządzenia ochronnego na dziobek do picia pojemnika na napoje.

Płynem znajdującym się w pojemniku może być rzadki produkt taki jak mleko, sok, napój musujący lub woda, jak również może to być produkt bardziej gęsty jak jogurt, zupa, pudding lub lody. Płyn może być gazowany dwutlenkiem węgla lub innym gazem.

Stan techniki i niedogodności rozwiązań ze stanu techniki

Ze stanu techniki, poza zwykłymi zamknięciami, znanych jest wiele rodzajów urządzeń zamykających, które zapobiegają swobodnemu wyciekaniu płynu z pojemnika.

Przykładami takich urządzeń są urządzenia według patentów amerykańskich nr US 5.975.369 i US 5.465.876. Jednak w celu otwarcia lub zamknięcia takiego urządzenia, użytkownik musi wykonać mechaniczny ruch otwierający lub zamykający urządzenie. Takie urządzenia nie zapewniają właściwej gazoszczelności pojemników na napoje pod ciśnieniem, na przykład płyny gazowane takie jak napoje musujące.

Z dokumentu NO 137258 znane jest urządzenie, które zapobiega wyciekaniu płynu z pojemnika na napoje. Urządzenie działa w ten sposób, że wzmacnia działanie siły zamykającej zawór wskutek działania nadciśnienia panującego w pojemniku. Takie urządzenie zaworowe nie jest więc odpowiednie dla pojemników zawierających płyn pod ciśnieniem.

W dokumencie GB 1.453.968 opisano urządzenie uruchamiane przez przepływ płynu, stosowane w butelkach do karmienia niemowląt. Celem tego wynalazku jest, między innymi, zminimalizowanie podciśnienia, które musi wytworzyć niemowlę aby wyssać płyn przez otwór wylotowy butelki. Urządzenie zaworowe zawiera płytkę między smoczkiem a butelką. Płytka spełnia rolę wywietrznika, który stale wyrównuje ciśnienie miedzy wnętrzem butelki a otoczeniem. Płytka ma również otwór wylotowy i zewnętrzną klapkę, która w sposób sprężysty przykrywa otwór wylotowy płytki. Klapka jest popychana i otwierana przez płyn wypływający z butelki, po czym zamyka się wskutek swojej sprężystości, gdy płyn przestaje płynąć. Tak więc, taki zawór klapkowy otworzy wypływ płynu, jeżeli ciśnienie w smoczku jest niższe, niż ciśnienie wewnątrz butelki, np. gdy butelka trzymana jest smoczkiem do dołu i zawiera dość płynu aby otworzyła się klapka. W rezultacie równowaga zaworu zależy od ciśnienia wewnątrz butelki. Z powodu wywietrznika, który stale wyrównuje ciśnienie, takie urządzenie zaworowe nie może być stosowane do szczelnego zamykania płynu pod ciśnieniem w butelce.

W dokumencie US 5.607.073 również ujawniono urządzenie zaworowe dla butelek do karmienia niemowląt. Urządzenie zaworowe składa się między innymi z zewnętrznego gniazda zaworu uruchamianego podciśnieniem, które to gniazdo jest sprężyście i ruchomo zawieszone między dwiema podporami wewnątrz smoczka wylotowego butelki. Gniazdo zaworu zaopatrzone jest w przykrywkę gniazda zakrywającą otwór w płytce znajdującej się między butelką a smoczkiem. Gdy ciśnienie w smoczku jest niższe niż w butelce, gniazdo zaworu otwiera przepływ płynu. W rezultacie równowaga zaworu zależy od ciśnienia wewnątrz butelki. Podobnie jak urządzenie według GB 1.453.968, urządzenie zaworowe według US 5.607.073 nie może być stosowane do szczelnego zamykania płynu pod ciśnieniem w butelce. Ponadto drugie z wymienionych urządzeń nie ma żadnego wywietrznika, przez który można by wyrównywać ciśnienie w butelce w stosunku do ciśnienia na zewnątrz. Tak więc, w miarę ssania płynu z butelki, powstaje w niej stopniowo narastające podciśnienie, które dociska gniazdo zaworu stopniowo coraz silniej do wylotu butelki, co utrudnia picie.

Cel wynalazku

Celem wynalazku jest zaradzenie niedogodnościom występujących w urządzeniach znanych ze stanu techniki.

Urządzenie zaworowe i sposób według wynalazku zapobiegają rozlewaniu płynu, gdy użytkownik wysysa płyn z pojemnika na napoje. Za pomocą tego urządzenia pojemnik na napoje automatycznie szczelnie się zamyka, gdy ustaje siła ssąca pijącego. Za pomocą urządzenia ochronnego według wynalazku chroniony jest również otwór dziobka służącego do picia z pojemnika.

Jak osiągnięto cel wynalazku

Cel ten osiągnięto dzięki cechom wymienionym w poniższym opisie i w następujących po nim zastrzeżeniach patentowych.

Wynalazek dotyczy między innymi urządzenia zaworowego dla pojemnika na napoje i sposobu stosowania tego urządzenia.

PL 200 316 B1

W położeniu gotowym do pracy zawór połączony jest z co najmniej jednym otworem w ściance połączonej z pojemnikiem. Ścianka może stanowić część samego pojemnika lub może stanowić część zamknięcia, które jest ciśnieniowo-szczelnie połączone z pojemnikiem. Ścianka działa jak przegroda między wnętrzem pojemnika a otoczeniem zewnętrznym. Zawór przystosowany jest do otwierania i zamykania wypływu płynu z pojemnika, który to płyn wypływa dalej znajdującym się otworem. Korzystnie otwór współpracuje z dziobkiem, słomką lub innym urządzeniem odpowiednim do picia. Tak więc urządzenie zaworowe według wynalazku może być założone na pojemnik w taki sposób, że można je zdjąć.

W zasadzie większość zaworów składa się z elementu ruchomego i elementu zamykającego, przy czym element ruchomy połączony jest z elementem zamykającym i może go poruszać między położeniem otwartym a położeniem zamkniętym. Element ruchomy zawiera środek operacyjny i co najmniej jeden element usztywniający, na przykład rozporki, lub co najmniej jeden trzonek, który przekazuje ruch na element zamykający. Trzonek na przykład może przechodzić przez otwór w ściance, ewentualnie kilka trzonków może przechodzić przez kilka otworów. Trzonek taki porusza elementem zamykającym, który zamyka otwór w ściance. Element zamykający, na przykład głowica zaworu, przymocowany jest do trzonka zaworu i dociskany specjalną siłą do ścianki, a siła ta pochodzi na przykład ze sprężystego zespołu przymocowanego do trzonka lub wynika z kształtu elementu ruchomego.

Wynalazek niniejszy został opracowany na bazie wpływu ciśnienia na element ruchomy i tego, że siła ciśnienia przemieszcza element zamykający do położenia otwartego, aby umożliwić wypływanie płynu. Nie jest to nowość w stosunku do urządzeń zaworowych według GB 1.453.968 i US 5.607.073.

Element ruchomy według wynalazku różni się jednak zasadniczo od rozwiązań ze stanu techniki tym, że równowaga jego zależna jest od ciśnienia P1 panującego w otoczeniu pojemnika i tym, że element ruchomy otwiera wypływ płynu, gdy ciśnienie P2 otworu jest niższe, niż ciśnienie P1 otoczenia o określoną wartość. Ponieważ równowaga elementu ruchomego zależna jest od ciśnienia P1 panującego w otoczeniu pojemnika a nie od ciśnienia P3 panującego wewnątrz pojemnika, uruchomienie zaworu w zasadzie jest niezależne od ciśnienia P3 panującego wewnątrz pojemnika. Tak więc ciśnienie P3 w pojemniku może przekroczyć ciśnienie otaczające P1 nie powodując otwarcia wypływu płynu. Rozwiązania według GB 1.453.968 i US 5.607.073 otwierają natomiast wypływ płynu w odpowiednich warunkach ciśnienia.

Korzystnie, pijący zasysając powietrze i następnie płyn przez otwór do picia, powoduje powstanie ciśnienia P2, które jest niższe, niż ciśnienie otoczenia P1 o określoną wartość. W otworze do picia powstaje w ten sposób podciśnienie P2. Różnica ciśnień (P1-P2) powstała na granicy podciśnienia P2 i ciśnienia otoczenia P1, porusza element ruchomy siłą 1l otwierającą zawór dopóki utrzymuje się różnica ciśnień (P1-P2).

Ruchomy element zaworu według wynalazku zawiera ruchomą membranę ukształtowaną wokół osi na ściance, przy czym membrana zaopatrzona jest w co najmniej jedną strefę giętką. Membrana ma krawędź brzegową, która jest w sposób ciśnieniowo-szczelny połączona z zewnętrzną stroną ścianki, i która otacza otwór (otwory) w ściance. W ten sposób między membraną a ścianką powstaje komora. Pod wpływem ciśnienia membrana porusza się w taki sposób, że jej kształt się zmienia. Za pomocą wspomnianego co najmniej jednego elementu usztywniającego zmiana kształtu membrany zamieniana jest na osiową siłę F1 otwierającą zawór, która przekazywana jest na element zamykający. Przynajmniej w położeniu gotowym do pracy dolna część komory jest w sposób ciśnieniowoszczelny połączona z otworem do picia tak, że do komory dochodzi podciśnienie P2, tworząc różnicę ciśnień (P1-P2), która porusza membraną i otwiera wypływ płynu. Korzystnie, picie można kontynuować w miarę ciągłego dostawania się do pojemnika powietrza. Zależy to jednak od rodzaju płynu i od ciśnienia P3 panującego wewnątrz pojemnika.

Urządzenie zaworowe może być wyposażone w przykrywkę, która w położeniu gotowym do pracy połączona jest z pojemnikiem lub jego zamknięciem. Przykrywka może być ukształtowana lub zaopatrzona w dziobek do picia lub smoczek, przez który użytkownik może uruchomić zawór i pić. Jeżeli przykrywka jest ciśnieniowo-szczelnie przymocowana do pojemnika, musi być zaopatrzona w opcję wentylacyjną wychodzącą na zewnątrz membrany, na przykład w postaci co najmniej jednego otworu wentylacyjnego w przykrywce. Aby uzyskać pewne kontrolowane wydłużenie czasu reakcji mechanizmu, otwory wentylacyjne można dostosować pod względem wymiaru/ilości. To samo rozwiązanie tłumi również wszelkie drgania, które mogą wystąpić w trakcie użytkowania urządzenia. Dziobek lub smoczek można umieścić poza środkiem przykrywki, na przykład w przypadku filiżanki lub kubka z dużą powierzchnią górną.

PL 200 316 B1

Element zamykający może stanowić na przykład zamykany dziobek lub pierścień, który otwiera się lub zamyka za pomocą elementu ruchomego. Elementem zamykającym może być również głowica zaworu z odpowiednią powierzchnią uszczelniającą, która styka się w sposób szczelny z gniazdem zaworu, na przykład pierścieniowym obszarem dookoła otworu w ściance. Ewentualnie głowica zaworu może być ukształtowana jak korek ze stożkową powierzchnią uszczelniającą, która szczelnie zamyka otwór w ściance. Głowica zaworu może być wykonana z miękkiego materiału lub może być zaopatrzona w oddzielną, specjalną uszczelkę, która uszczelni gniazdo zaworu. Ewentualnie, głowica zaworu może być przymocowana do oddzielnego trzonka przegubem kulkowym. Dzięki temu głowica może się poruszać względem trzonka i kompensować ewentualne nierówności otworu w ściance. Oddzielny trzonek i/lub głowica zaworu umożliwiają zastosowanie różnych materiałów i/lub metod produkcji dla tych części.

Aby ustawić trzonek zaworu centralnie w otworze zamykającym, można otwór zaopatrzyć na przykład w wystające z niego prowadnice. W tym celu można również zastosować trzonek zaworu o przekroju krzyżowym lub perforowany o przekroju rurowym. Ponadto oba te kształty trzonków pozwalają na wypływ płynu przez otwór, gdy trzonek przeszedł przez otwór.

Dodatkowo do wspomnianego usztywnienia lub zamiast niego, membranę można zaopatrzyć w żeberka usztywniające i/lub nadać jej usztywniający kształt, na przykład wykonać ją z odpowiednimi pofałdowaniami. W ten sposób membrana może zmieniać się i przekazywać różnicę ciśnień w postaci siły F1 otwierającej zawór, która działa na jego element zamykający. Membrana może się również składać z dwóch lub więcej części z materiałów o różnych własnościach. Na przykład membrana może mieć jedną strefę giętką z miękkiego materiału i jedną strefę usztywniającą z materiału twardego. Membrana według wynalazku może być również wykonana z jednej lub więcej części odłączalnych, dla ułatwienia mycia i wymiany części.

Ukształtowanie membrany z co najmniej jednym sprężystym mieszkiem, który łączy się z komorą, może zapewnić dalszą ochronę przed rozlewaniem płynu pozostałego w zaworze. W położeniu pracy mieszek (mieszki) poddany jest działaniu tego samego podciśnienia P2, które panuje w komorze od wewnętrznej strony membrany i kurczy się gdy zawór się otwiera. Gdy przestaje działać podciśnienie P2 i ciśnienie wyrównuje się z ciśnieniem otoczenia, mieszek rozciąga się pod wpływem sprężystości, zasysając tym samym pozostały płyn z otworu, dziobka, słomki lub innego urządzenia do picia nałożonego na otwór.

Dalsze szczegóły wynalazku zilustrowane zostały w następujących poniżej przykładach wykonania.

Krótki opis figur

Przykłady wykonania wynalazku, które nie ograniczają jego zakresu, przedstawiono na załączonym rysunku. Części składowe zastosowane w przykładach wykonania można stosować w kombinacjach innych, niż opisane poniżej. Na przykład, wszystkie warianty urządzenia zaworowego można zastosować w różnych wariantach zamknięć i pojemników na napoje. Odpowiednio, wszystkie warianty połączeń można zastosować między odpowiednimi częściami urządzenia zaworowego i różnymi wariantami zamknięć i pojemników. Następujące figury ilustrują przykłady wykonania: fig. 1a-1b przedstawiają zamknięcie pojemnika na napoje, zaopatrzonego w urządzenie zaworowe według wynalazku, przy czym na figurach przedstawiono zasadę działania urządzenia zaworowego i fig. 1a przedstawia urządzenie zaworowe w położeniu zamknięcia a fig. 1b przedstawia urządzenie zaworowe w położeniu otwarcia; fig. 2 również przedstawia zamknięcie pojemnika na napoje, zaopatrzone w urządzenie zaworowe według jednego z wariantów wynalazku, przy czym urządzenie zaworowe połączone jest z przykrywką i dziobkiem do picia oraz ze zdejmowalną pokrywą ochronną; fig. 2a-2b przedstawiają przekroje szczegółów obrzeża pokrywy ochronnej z fig. 2, przy czym fig. 2a przedstawia pokrywę połączoną z przykrywką, a fig. 2b przedstawia pokrywę odłączoną od przykrywki; fig. 3 przedstawia przekrój szczegółu centralnej części zaworu z fig. 2; fig. 4a-4b przedstawiają zamknięcie według fig. 2, umieszczonego na butelce, przy czym oba zamknięcia zaopatrzone są w przykrywkę i zdejmowalną pokrywę ochronną a na figurach pokazano dwa różne warianty dziobka do picia; fig. 5a-27e przedstawiają dalsze warianty urządzenia zaworowego według wynalazku.

Ponadto figury są schematyczne i mogą być nieco niedokładne pod względem kształtu i wymiarów względnych. Podobne elementy na oznaczone są na poniższych figurach zasadniczo tymi samymi numerami.

Przykłady wykonania wynalazku

Na fig. 1a-1b pokazano zasadę działania urządzenia zaworowego według wynalazku. Na figurach widać pojemnik na napoje w postaci butelki 2, która jest zaopatrzona na otworze 4 w zamknięcie 6. W butelce 2 panuje wewnętrzne ciśnienie P3, które może być większe niż ciśnienie P1 panujące

PL 200 316 B1 w otoczeniu butelki 2, na przykład, gdy butelka zawiera płyn gazowany. Zamknięcie 6 ma wewnątrz ściankę dzielącą w postacie koncentrycznej, płaskiej przegrody 8 z centralnym otworem 10. Przegroda ukształtowana jest wokół podłużnej osi 11 zamknięcia 6. Między przegrodą 8 a krańcową ścianką 14 zamknięcia 6 znajduje się koncentryczna membrana 12. Dookoła swej krawędzi brzegowej 15, membrana 12 jest ciśnieniowo-szczelnie połączona ze ścianką boczną 16 zamknięcia 6, przy czym membrana 12 jest również zaopatrzona w giętką strefę w postaci znajdującej się na obwodzie, pierścieniowej, koncentrycznej fałdy 18. Fałda 18 membrany zachowuje się sprężyście w czasie przemieszczeń membrany 12. W środku membrany 12, z jej wnętrzem 22 połączony jest trzonek 20. Trzonek wystaje wzdłuż podłużnej osi 11 przez wspomniany otwór 10 w przegrodzie 8, przy czym przekrój poprzeczny trzonka 20 jest mniejszy, niż średnica otworu 10. Na swobodnym krańcu trzonek 20 zaopatrzony jest w płaską głowicę zaworu 26, która dociskana jest ciśnieniowo-szczelnie do gniazda zaworu 28 od strony wewnętrznej 30 przegrody 8. Między przegrodą 8 a membraną 12 powstaje w zamknięciu komora ssania 32, która łączy się z otworem do picia 34 w ściance bocznej 16 zamknięcia, przy czym otwór do picia 34 stanowi przewód do picia w postaci krótkiej rurki 36. Między membraną 12 a krańcową ścianką 14 powstaje zewnętrzna komora 38, która jest połączona z otworem wentylacyjnym 40 w zamknięciu 6 tak, że ciśnienie w komorze 38 wyrównane jest z ciśnieniem otoczenia P1. Zewnętrzna komora 38 działa więc jak pokrywa ochronna membrany 12.

Urządzenie zaworowe uruchamiane jest poprzez ssanie przez otwór do picia 34 w ten sposób, że w komorze ssania 32 powstaje podciśnienie P2. Powstała różnica ciśnień P1-P2 działa na membranę 12 siłą F1, która przekazywana jest na głowicę zaworu 26 za pośrednictwem trzonka 20. Jeżeli siła ciśnienia F1 przewyższy skierowaną przeciwnie siłę ciśnienia F2, spowodowaną potencjalnym nadciśnieniem P3 wewnątrz butelki 2, membrana 12 przemieści się w stronę otworu 10, ponieważ ciśnienie P3 zadziała na górną powierzchnię 42 głowicy zaworu 26. W ten sposób trzonek 20 i głowica zaworu 26 przesuną się do położenia otwarcia, fig. 1 b. Gdy ustąpi podciśnienie R2 i siła F1, membrana 12 wróci, dzięki swej strefie giętkiej, do położenia biernego i zamknie przepływ, jak na fig. 1a.

W przypadku istnienia nadciśnienia P3 w butelce 2, powierzchniowy obszar wnętrza 22 membrany 12, na który działa podciśnienie, musi być znacznie większy, niż powierzchniowy obszar 42 głowicy zaworu 26, na który działa nadciśnienie, dzięki odpowiedniemu dobraniu proporcji obszarów 22, 42, pijący może otworzyć zawór używając umiarkowanego podciśnienia P2 spowodowanego ssaniem, panującego w komorze ssania 32, nawet przy stosunkowo wysokim nadciśnieniu P3 panującym wewnątrz butelki 2.

Na fig. 2 i 3 widać korzystny przykład wykonania urządzenia zaworowego według wynalazku, które założone jest z możliwością zdjęcia na zewnętrzną obudowę 46 zamknięcia 6. Figura 3 przedstawia powiększony przekrój szczegółów urządzenia. Na figurach widać zamknięcie 6 zaopatrzone w ściankę w postaci koncentrycznej, płaskiej przegrody 8 z centralnym otworem 10. Zamknięcie 6 ma więc część zewnętrzną i część wewnętrzną. Zewnętrzna obudowa 46 jest ukształtowana koncentrycznie wokół podłużnej osi 11 zamknięcia 6, zaś oś 11 przechodzi przez środek otworu 10. Obudowa 46 rozciąga się między przegrodą 8 a zewnętrznym przedłużeniem 47 ścianki 16 zamknięcia 6. Wewnątrz obudowy 46 i prostopadle do osi 11 umieszczona jest koncentrycznie płaska membrana 48. Membrana 48 jest przymocowana do brzegowego pierścienia mocującego 49, który jest ciśnieniowo-szczelnie i z możliwością zdjęcia zamontowany na obudowie 46. Dla zapewnienia ciśnieniowo-szczelnego mocowania obie strony pierścienia mocującego 49 zaopatrzone są w uszczelkę 50, 51. Ta membrana 48 jest również zaopatrzona w brzegową fałdę 18.

Membrana 48 jest również zaopatrzona w centralny otwór do picia w postaci otworu wylotowego 52. W otworze wylotowym 52 umieszczony jest wystający z niego osiowo trzonek 20, który przechodzi przez otwór 20 w przegrodzie 8. Trzonek 20 przymocowany jest do ścianki membrany wokół otworu 52 za pomocą promieniowych prętów 54, zaś przepływ płynu przez otwór 52 możliwy jest przy otwartym zaworze. Trzonek 20 jest połączony przegubowo na swym swobodnym końcu ze stożkowo ukształtowaną głowicą zaworu 56 za pośrednictwem przegubu kulkowego 55. Głowica zaworu 56 przyłożona jest do giętkiej, zbieżnej uszczelki 57, która może stykać się ciśnieniowo-szczelnie z wnętrzem 30 przegrody 8 i wokół jej otworu 10.

Od strony zewnętrznej 58 i wokół otworu wylotowego 52, membrana 48 wyposażona jest w giętką, pierścieniową uszczelkę 60. Uszczelka 60 ma także wewnętrzny kołnierz łączący 62. Kołnierz 62 jest dopasowany ciśnieniowo-szczelnie i w sposób umożliwiający zdjęcie, do pierścieniowego rowka 64 wokół pierwszego krańca koncentrycznego przewodu do picia 66, znajdującego się w oddzielnej przykrywce 68. W drugim końcu 67 przewodu do picia 66, znajdującego się w przykrywce 68, ukształtowany jest dziobek do picia 70. Ponadto, zewnętrzna część przykrywki 72 i wewnętrzna część przedłużenia 47 zamknięcia

PL 200 316 B1 zaopatrzone są w dodatkowe rowki łączące 73. Dzięki temu przykrywkę 68 można przymocować z możliwością zdjęcia do obudowy 46 zamknięcia i zewnętrznej strony membrany 48. W tym celu przykrywkę 72 dociska się do pierścienia mocującego 49 membrany 48 i jej uszczelek 50, 51, zapewniając w ten sposób ciśnieniowo-szczelne założenie membrany 48 na przegrodę 8. Jednocześnie przewód do picia 66 zostaje ciśnieniowo-szczelnie i w sposób umożliwiający zdjęcie połączony z otworem wylotowym 52 membrany 48. W przykrywce 68 znajduje się także otwór wentylacyjny 74 do zewnętrznej komory 75, znajdującej się między membraną 48 a przykrywką 68, dzięki czemu ciśnienie w komorze 75 wyrównane jest z ciśnieniem otoczenia P1. Membrana 48 jest poza tym umieszczona w pewnej odległości od przegrody tak, że między membraną 48 a przegrodą powstaje komora ssania 76. Gdy w komorze ssania 76 powstaje podciśnienie dochodzące z dziobka do picia 70, membrana 48 przesuwa się w stronę przegrody 8, a trzonek 20 i głowica zaworu 56 przemieszczają się i otwierają wypływ płynu.

Ponadto, zamknięcie 6 z fig. 2 zaopatrzone jest w wewnętrzny gwint 77 i przeciwskręty pierścień blokujący 78 z klapkami blokującymi 80. Są to elementy znane ze stanu techniki. Klapki 80 sprzęgają się ze zgrubieniami, nie pokazanymi, znajdującymi się na pojemniku, zapobiegając nieumyślnemu odkręceniu zamknięcia 6. Pierścień blokujący 78 działa jak plomba między pojemnikiem na napoje 2 a zamknięciem 6. Aby przerwać plombę, obrzeże zamknięcia trzeba poddać działaniu znacznej siły skręcającej. Tak więc przerwana plomba wskazuje, że pojemnik 2 był otwierany.

Takie oznaczenie otwarcia nie jest jednak wystarczające, jeżeli pojemnik 2 zaopatrzony jest w zamknięcie 6 z dziobkiem 70, przez który płyn wypływa z pojemnika 2. Przykrywka 68 zamknięcia 6 i jej dziobek 70 mogą też być zaopatrzone w urządzenie ochronne w postaci ochronnej pokrywy 82, która może zakrywać przykrywkę 68. Urządzenie ochronne pokazano na fig. 2, podczas gdy na fig. 2a i 2b pokazano szczegóły pokrywy 82 i przykrywki 68. Przykrywka 68 i pokrywa 82 są ze sobą rozłącznie połączone na głównej części łączącej 84, na dziobku 70 i na drugorzędnej części łączącej 86, znajdującej się na obwodowym obrzeżu pokrywy 82. Na głównej części łączącej 84 przykrywka 68 i pokrywa 82 są ze sobą połączone za pomocą uzupełniających się części łączących połączenia kołnierzowego 88. Na drugorzędnej części łączącej 86 przykrywka 68 i pokrywa 82 są ze sobą połączone za pomocą uzupełniających się rowka 90 i występu 91, które są skierowane zasadniczo w kierunku promieniowym. Przed wyciągnięciem występu 91 z rowka 90 przy pierwszym zdejmowaniu pokrywy 82, przykrywka 68 i pokrywa 82 są ze sobą połączone na drugorzędnej części łączącej 86, jak na fig. 2a. Później połączeniem jest główna część łącząca 84, jak na fig. 2b, co wskazuje na wcześniejsze otwieranie pojemnika 2.

Na fig. 5a-12b przedstawiono między innymi inaczej ukształtowaną membranę 92, inne przykłady trzonka i inne przykłady elementów uszczelniających. Na wszystkich tych figurach urządzenie zaworowe jest otoczone oddzielną przykrywką 94, która ukształtowana jest inaczej, niż przykrywka 68 pokazana na fig. 2 i 3. Przykrywkę 94 łączy się ciśnieniowo-szczelnie ze ścianką dzielącą 8 za pomocą połączenia zatrzaskowego 99. Przykrywka 94 zaopatrzona jest w otwór wentylacyjny 74 wychodzący do zewnętrznej komory 98, przy czym komora 98 i membrana 92 łączą się, dzięki czemu ciśnienie wyrównuje się do poziomu ciśnienia otoczenia P1.

Na fig. 5a-9b przedstawiono przykrywkę 94 połączoną ciśnieniowo-szczelnie ze ścianką dzielącą 8 między urządzeniem zaworowym a pojemnikiem 2. Poniżej ścianka dzieląca 8 będzie określana w uproszczeniu jako przegroda. Ponadto, na fig. 5a-12b przykrywka 94 ukształtowana jest w dziobek otaczający centralny przewód do picia 102.

Na fig. 5a-12b membrana 92 jest płaska na zewnątrz 22 i umieszczona jest prostopadle do podłużnej osi 11, przy czym membrana 92 jest stosunkowo sztywna w części płaskiej. Zewnętrzna strona 58 otworu wylotowego 52 membrany 92 otoczona jest giętką pierścieniową uszczelką 104 z wewnętrznym kołnierzem łączącym 106, przy czym obie te części składowe 104 i 106 są ukształtowane nieco inaczej, niż odpowiadające im części z fig. 2 i 3. Kołnierz łączący 106 ciśnieniowo-szczelnie otacza w sposób umożliwiający zdjęcie go, pierwszy koniec 108 przewodu do picia 102, podczas gdy drugi koniec 110 przewodu do picia 102 połączony jest z przykrywką 94. Membrana 92 jest na swej krawędzi obwodowej zaopatrzona w rozciągającą się osiowo giętką część kołnierzową 112, którą można ścisnąć i która może się sprężyście odkształcać w kierunku osiowym, przy czym ściskanie osiowe powoduje, że część kołnierzowa 112 wygina się promieniowo na zewnątrz. Część kołnierzowa 112 również oddala membranę 92 od przegrody 8, przez co powstaje komora ssania 114 urządzenia zaworowego. Szczególne podciśnienie P2 panujące w komorze ssania 114 powoduje wspomniane ściskanie, po którym giętka część kołnierzowa 112 prostuje się osiowo. Aby część kołnierzowa 112 mogła się sprężyście

PL 200 316 B1 odkształcać w kierunku osi, można jej obwód zaopatrzyć w osiowo skierowane i sprężyste, giętkie rozporki 116, jak na fig. 5a-5b. Takie rozpórki 116 służą do wywierania specjalnego oporu w przypadku osiowego ściskania membrany 92, przy czym są one giętkie w kierunku promieniowym. Po ściśnięciu sprężyste rozpórki 116 wyprostują część kołnierzową 112 w kierunku osi.

Jak wspomniano, na fig. 5a-12b pokazano również różne typy elementów uszczelniających i różne typy trzonków umieszczonych na stałe w otworze wylotowym 52 membrany 92. Wszystkie figury z wyjątkiem fig. 6a-6b przedstawiają tylko jeden trzonek umieszczony w otworze wylotowym 52.

Na fig. 5a-5b, 9a-9b, 10 i 12a-12b otwór wylotowy 52 zaopatrzony jest w trzonek 118 mający krzyżowy przekrój poprzeczny i przymocowany do ścianki membrany dookoła otworu 52, przy czym kształt trzonka 118 umożliwia niezakłócony wypływ płynu przez otwór wylotowy 52.

Na fig. 5a-5b i 10 swobodny koniec trzonka 118 jest zaopatrzony w płaską głowicę zaworu 120 z otaczającą ją giętką i zbieżną na obrzeżu uszczelkę 122. Na fig. 5a i 10 widać zawór w położeniu zamkniętym, podczas gdy fig. 5b przedstawia zawór w położeniu otwartym, w którym część kołnierzowa 112 jest ściśnięta a rozpórki 116 są wygięte promieniowo w stronę osi podłużnej 11.

Na fig. 9a-9b swobodny koniec trzonka 118 jest zaopatrzony w głowicę zaworu 124 w kształcie korka, który gdy zawór jest zamknięty opiera się szczelnie o pierścieniową uszczelkę 126 ukształtowaną wokół otworu 10 w przegrodzie 8, jak na fig. 9a. Zawór jest otwarty, gdy trzonek 118 i głowica zaworu 124 zostały wepchnięte do pojemnika 2, jak na fig. 9b.

Na fig. 12a-12b swobodny koniec trzonka 118 ma czubek 128. Jednocześnie przegroda 8 ukształtowana jest ze sprężystą, podatną strefą 130, znajdującą się naprzeciw czubka 128. Podatna strefą 130 obejmuje całkowicie lub częściowo przelotowe szczeliny 132 mające kształt krzyża 134 na przegrodzie 8, który wystaje do pojemnika 2. Zawór otwiera się, gdy membrana 92 wywiera na czubek 128 trzonka siłę F1 otwierającą szczeliny, która wypycha i rozdziela szczeliny 132, jak na fig. 12b. Gdy działanie siły F1 ustaje, szczeliny 132 zamykają się sprężyście, jak na fig. 12a.

Na fig. 7a-7b otwór wylotowy 52 zaopatrzony jest w rurowy trzonek 136, w którego ściance znajduje się co najmniej jeden otwór 138 umożliwiający przepływ między pojemnikiem 2 a przewodem do picia 102 i przepływ w kierunku komory ssania 114. Trzonek 136 ma na swym swobodnym końcu płaską głowicę zaworu 120 i pierścieniową uszczelkę 122. Figury 1a i 7b przedstawiają zawór odpowiedni w położeniu zamkniętym i otwartym.

Na fig. 8a-8b otwór wylotowy 52 zaopatrzony jest w rurowy trzonek 140 o przekroju poprzecznym w kształcie krzyża, który przymocowany jest do ścianki membrany za pomocą promieniowych prętów 54. Trzonek 140 ma na swym swobodnym końcu czubek 142, który wystaje do otworu 10 w przegrodzie 8 w stronę spiralnych zwojów 144 pokrywających otwór 10, które stanowią element uszczelniający zaworu. Zwoje 144 są wstępnie naprężone i dociskają się ciśnieniowo-szczelnie do siebie w położeniu biernym, jak na fig. 8a. Gdy w komorze ssania zaczyna działać podciśnienie P2 uruchamiając membranę 92, czubek 142 trzonka naciska osiowo na środek spiralnych zwojów 144. W ten sposób zwoje 144 zostają rozepchnięte w stronę pojemnika 2 tak że zawór otwiera przepływ płynu, jak na fig. 8b. Korzystnie, spiralne zwoje ukształtowane są jako część przegrody 8.

Na fig. 11a-11b trzonek 146 jest również przymocowany do ścianki membrany za pomocą promieniowych prętów 54. Środkowa część oddzielnej, usytuowanej niewspółśrodkowo uszczelki w postaci klapki 148 przymocowana jest w sposób umożliwiający zdjęcie do łącznika 150 znajdującego się na wewnętrznej stronie 30 przegrody 8. W położeniu zamkniętym pierwszy, zewnętrzny fragment 152 klapki 148 przykrywa otwór 10 przegrody 8, jak na fig. 11a. Zawór otwiera się, gdy trzonek 146 wepchnie fragment 152 klapki 148 do pojemnika 2, jak na fig. 11b.

Figury 6a-6b przedstawiają środkową część tej samej uszczelki w postaci klapki 148, przymocowanej w sposób umożliwiający zdjęcie do łącznika 150 znajdującego się na wewnętrznej stronie 30 przegrody 8. Jednakże, łącznik 150 ustawiony jest na osi 11. Ponadto przegroda ma dwa otwory 10, 10', oba przykryte klapką 148. Otwór 10 jest przykryty pierwszym zewnętrznym segmentem 152, podczas gdy przeciwległy, drugi zewnętrzny segment 154 przykrywa otwór 10'. Z wnętrzem 22 membrany 92, wokół otworu wylotowego 52, połączone są pierwszy trzonek 156 i drugi trzonek 158. Trzonki 156, 158 wystają na niejednakowe odległości odpowiednio przez otwory 10 i 10'.

Po uruchomieniu membrany 92 w celu otwarcia zaworu, pierwszy, dłuższy trzonek 156 najpierw dotknie pierwszego fragmentu 152 klapki i przemieści go, dzięki czemu otworzy się przepływ przez otwór 10. Przy dalszym, osiowym ruchu membrany 92 podczas otwierania zaworu, drugi i krótszy trzonek 158 również dotknie drugiego fragmentu 152 klapki i przemieści go. W ten sposób zawór jest

PL 200 316 B1 otwierany stopniowo i po trochu, co może być szczególnie użyteczne, gdy ciśnienie P3 w pojemniku 2 jest bardzo duże.

Na fig. 13a-13c przedstawiono przykłady wykonania wynalazku, w których przeciwnie, membrana urządzenia zaworowego jest ukształtowana jako dziobek otaczający przewód do picia. Na fig. 5a-12b to przykrywka 94 jest zaopatrzona w te elementy. Ponadto, na fig. 13a-15e przegroda 8 jest krańcową ścianką zamknięcia 6, podczas gdy na fig. 16a-18c przegroda 8 stanowi część pojemnika 2.

Na fig. 13a-18c membrana ukształtowana jest z osiowo rozciągającą się i wyśrodkowaną rurką, która stanowi przewód do picia wychodzący na zewnątrz i wyznacza otwór do picia w membranie, którego jeden koniec jest na stałe połączony z górną częścią membrany. Ponadto, membrana ukształtowana jest w dziobek do picia, który otacza rurkę membrany, przy czym membrana jest ciśnieniowo-szczelnie połączona na swym obwodzie z przegrodą 8. Membrana wyznacza w ten sposób komorę ssania, w której znajduje się rurka membrany. Na wszystkich tych figurach swobodny koniec rurki membrany połączony jest z trzonkiem 118 o krzyżowym przekroju poprzecznym w sposób umożliwiający przepływ. Trzonek 118 przechodzi przez otwór 10 w przegrodzie 8, przy czym swobodny koniec trzonka 118 zaopatrzony jest w głowicę zaworu 120 i obwodową uszczelkę pierścieniową 122.

Na fig. 13a-14 membrana ukształtowana jest z zewnętrznym, cylindrycznym dziobkiem do picia 162, który otacza środkową, osiowo rozciągającą się rurkę membrany 164, do której przyłączony jest w sposób umożliwiający przepływ trzonek 118 o krzyżowym przekroju poprzecznym. Membrana 160 jest również zaopatrzona w rozciągający się osiowo, giętki kołnierz 166, który jest połączony z dziobkiem do picia 162 przez promieniowo skierowaną część membrany 167, i który jest ciśnieniowoszczelnie połączony z zamknięciem 6 złączem zatrzaskowym 99. Membrana 160 wyznacza w ten sposób komorę ssania 168. Kołnierz 166 jest sprężysty i można go ścisnąć w kierunku osi, przy czym wygina się on w kierunku promieniowym w stronę podłużnej osi 11 przy ściskaniu osiowym. W ten sposób, zawór otwiera przepływ płynu. Aby zapobiec nieumyślnemu uruchomieniu urządzenia zaworowego, kołnierz 166 zaopatrzony jest na obwodzie w osiowo rozciągające się i sprężyście wyginane rozpórki 170, jak na fig. 13a. Gdy w komorze ssania 168 panuje podciśnienie P2, rozpórki przeciwstawiają się szczególnie ściskaniu osiowemu, lecz są mało odporne na promieniowe wyginanie się do wewnątrz. Każda rozpórka 170 składa się z dwóch elementów 170a i 170b, przy czym ich sąsiadujące ze sobą powierzchnie końcowe, odpowiednio 170a' i 170b', mają kształty uzupełniające się i są połączone zawiasowo od strony promieniowo zewnętrznej, jak na fig. 13a'. W ten sposób elementy rozpórek 170a i 170b blokują się, gdy zawór jest w położeniu biernym a kołnierz 166 jest osiowo rozciągnięty. Po uruchomieniu i ściśnięciu kołnierza 166 elementy 170a i 170b opadają promieniowo wskutek połączenia zawiasowego, jak na fig. 13b. Powiększony przekrój tego szczegółu przedstawiono na fig. 13b'. Na fig. 14 widać koncentryczną osłonę ochronną 172, która jest połączona z zamknięciem 6, która jest ukształtowana z materiału usztywniającego i która otacza kołnierz 166. Osłona ochronna 172 może być również oddzielnym pierścieniem ochronnym (nie pokazanym na figurach), który jest nałożony z możliwością zdjęcia wokół kołnierza 166 membrany 160.

Na fig. 15a-16c przedstawiono przykłady wykonania, w których membrana urządzenia zaworowego ukształtowana jest w dziobek do picia wokół centralnego przewodu do picia. Jednak membrana nie ma osiowo rozciągającego się giętkiego kołnierza 166.

Na fig. 15a-15e przegroda 8 jest krańcową ścianką zamknięcia 6, zaś membrana przymocowana jest bezpośrednio do przegrody 8, na przykład za pomocą kleju lub obróbki cieplnej. Na fig. 16a-16c przegroda 8 stanowi część pojemnika 2, zaś membrana jest ciśnieniowo-szczelnie połączona z przegrodą 8 pojemnika 2 złączem zatrzaskowym 99.

Membrana ukształtowana jest z osiowo rozciągającą się i wyśrodkowaną rurką, która stanowi przewód do picia wychodzący na zewnątrz i wyznacza otwór do picia w membranie, którego jeden koniec jest na stałe połączony z górną częścią membrany. Membrana wyznacza w ten sposób komorę ssania, do której wchodzi rurka membrany. Na figurach 15a-15c swobodny koniec rurki membrany połączony jest z trzonkiem 118 o krzyżowym przekroju poprzecznym w sposób umożliwiający przepływ. Trzonek 118 przechodzi przez otwór 10 w przegrodzie 8 i zaopatrzony jest w głowicę zaworu 120 i obwodową uszczelkę pierścieniową 122 zamykającą otwór 10.

Na fig. 15a-15c widać membranę 174 ukształtowaną z centralnie wystającym dziobkiem do picia 176, która poprzez pochyłą, giętką część membrany 178 nałożona jest ciśnieniowo-szczelnie na przegrodę 8 zamknięcia 6. Dziobek do picia 176 otacza środkową, skierowaną osiowo rurkę membrany 179, do której przyłączone są w sposób umożliwiający przepływ trzonek 118 o krzyżowym przekroju poprzecznym i głowica zaworu 120. Membrana 174 tworzy w ten sposób komorę ssania 180. Wskutek

PL 200 316 B1 działania na membranę 174 ciśnienia, giętka część 178 membrany poddaje się sprężystemu przemieszczeniu w kierunku osi. Gdy głowica zaworu 120 trzonka 118 oprze się o przegrodę 8, sprężystość membrany umożliwi także wstępne dociśnięcie ciśnieniowo-szczelne membrany 174 do przegrody 8. Figura 15c przedstawia zawór w położeniu otwartym.

Na fig. 15a widać membranę 174 przykrytą i otoczoną przez ochronną pokrywę 182, dzięki której zapobiega się nieumyślnemu uruchomieniu i zabrudzeniu membrany 174. Membrana jest ciśnieniowo-szczelnie połączona z zamknięciem 6 złączem zatrzaskowym 99.

Figury 15d-15e przedstawiają rurkę membrany 179 zaopatrzoną w promieniowe, sprężyste klapki 186 dookoła jej wewnętrznego obwodu. Gdy zawór nie jest uruchomiony, swobodne końce klapek 186 spoczywają blisko siebie. Gdy jednak w komorze ssania 180 zacznie działać podciśnienie P2, klapki 186 rozchylają się na zewnątrz i otwierają w kierunku wypływu płynu. Klapki 186 zapobiegają wypływaniu płynu, gdy zawór nie jest uruchomiony. Klapki 186 mogą również tworzyć jednokierunkowe urządzenie blokujące, które zapewnia, że podciśnienie P2 panuje w komorze ssania 180 przez chwilę po zaprzestaniu ssania płynu przez pijącego. W ten sposób zawór pozostaje otwarty jeszcze przez chwile i powietrze dostaje się stopniowo do pojemnika 2. Dzięki temu z zaworu wydostaje się również płyn, który w nim pozostał. Klapki 186 zapobiegają również dostawaniu się do urządzenia zaworowego i do pojemnika 2 takich niepożądanych obiektów, jak na przykład insekty. Figura 15e przedstawia zawór w położeniu otwartym.

Na fig. 16a-16c widać membranę 188 również ukształtowaną z centralnie wystającym dziobkiem do picia 176, otaczającym środkową, skierowaną osiowo rurkę membrany 179, do które przyłączone są w sposób umożliwiający przepływ trzonek 118 o krzyżowym przekroju poprzecznym i głowica zaworu 120. Membrana 188 jest ciśnieniowo-szczelnie połączona z przegrodą 8 pojemnika 2 złączem zatrzaskowym 99. Membrana 188 tworzy w ten sposób komorę ssania 190. Membrana 188 ma również pochyłą, giętką część 192. Jednak część 192 membrany zaopatrzona jest w wiele koncentrycznych, pierścieniowych fałd 194, które poddają się sprężyście ruchom membrany 188.

Na fig. 16b-16c urządzenie zaworowe połączone jest z przegrodą w postaci składanej do środka części ścianki 196 pojemnika 2. Na fig. 16b urządzenie pokazane jest złożone wewnątrz pojemnika 2, gdy złożona część ścianki 196 jest przykryta ochronną przykrywką 198. Na fig. 16c część ścianki 196 jest rozwinięta po zdjęciu przykrywki 198.

Na fig. 17a-18c przedstawiają membranę 200 zaopatrzoną na obwodowej krawędzi 15 w wiele koncentrycznych, pierścieniowych fałd 202. Fałdy 202 membrany rozmieszczone są wzdłuż osi, przez co membrana 200 wyskakuje jak balonik w kierunku osiowym. Membrana 200 jest podobna do membrany 188 z fig. 16a-16c, ponieważ zaopatrzona jest w centralną, skierowaną osiowo rurkę membrany 179, do której przyłączone są w sposób umożliwiający przepływ trzonek 118 o krzyżowym przekroju poprzecznym i głowica zaworu 120. Membrana 200 ma również centralnie wystający dziobek do picia 204, otaczający rurkę membrany 179. Jednak, dzięki osiowo skierowanym fałdom 202, dziobek do picia 204 jest ukształtowany nieco inaczej, niż dziobek do picia 176 z fig. 16a-16c. Membrana 200 jest ciśnieniowoszczelnie połączona złączem zatrzaskowym 99 z przegrodą 8 w postaci składanej ścianki 196 pojemnika 2, jak na fig. 16b-16c. Membrana 200 tworzy w ten sposób komorę ssania 206.

Na fig. 17a urządzenie zaworowe pokazane jest złożone wewnątrz pojemnika, gdy złożona część ścianki 196 jest przykryta ochronną przykrywką 198, zaś fałdy 202 membrany są ściśnięte przykrywką 198. Dzięki temu ściśnięciu zawór znajduje się w położeniu otwartym. Figura 17b przedstawia natomiast zawór w położeniu zamkniętym po zdjęciu przykrywki 198 i wyprostowaniu się fałd 202 membrany wzdłuż osi. Fig. 17c przedstawia przegrodę w postaci złożonej do wewnątrz ścianki 208 zamontowanej na zewnętrznej ściance 96 pojemnika 2.

Na fig. 18a-18c urządzenie zaworowe z fig. 17a-17c złożona do wewnątrz ścianka 208 według fig. 17c zamontowane są na zewnętrznej ściance 96 pojemnika 2 którym jest na przykład kartom wypełniony pasteryzowanym płynem. Ponadto obszar ścianki 209 pojemnika 2, znajdujący się wokół osi 11 i naprzeciw głowicy 120 urządzenia zaworowego zaopatrzone jest w częściowe, pierścieniowe perforacje 210, jak na fig. 18a. Ochronna przykrywka 212, która ma uruchamiany przez ciśnienie wskaźnik 214, znajdujący się naprzeciw dziobka do picia 204, przykrywa urządzenie zaworowe i złożoną do wewnątrz ściankę 208. Pijący, aby otworzyć pojemnik 2 może nacisnąć palcem 216 przykrywkę 212 i jej wskaźnik 214. W ten sposób trzonek 118 zostaje dociśnięty do obszaru ścianki 209 pojemnika 2, tak że obszar ten zostaje odłamany wzdłuż perforacji 210 i wepchnięty do pojemnika 2, jak na fig. 18b. Jednocześnie wskaźnik 214 zostaje odkształcony i pojawia się na nim wzór, który wskazuje, że pojemnik 2

PL 200 316 B1 został otwarty. Następnie zdejmuje się przykrywkę 212 ustawiając urządzenie zaworowe w położeniu biernym, gotowe do użycia, jak na fig. 18c.

Figury 19a-19c przedstawiają zamknięcie 6 z koncentryczną przegrodą 218. Przegroda 218 ma zagłębioną część środkową 220, która ma osiowy, centralny otwór 10. Membrana 222 jest również ukształtowana z zagłębioną, środkową częścią 224, która pasuje do zagłębionej części środkowej 220 przegrody 218. Membrana 222 jest umieszczona w pewnej odległości od przegrody 218, tak że między nimi powstaje komora ssania 226. Membrana 222 umieszczona jest ciśnieniowo-szczelnie wraz z zewnętrzną, odwracaną przykrywką 228, w zewnętrznej osłonie 230 zamknięcia 6. Przykrywka 228 jest również zaopatrzona w wywietrznik 74. Ponadto, środkowa część przykrywki 228 ukształtowana jest z wystającym wzdłuż osi dziobkiem do picia 232, który pasuje do zagłębionej, środkowej części 224 membrany 222. Dziobek do picia 232 ma otwór do picia 234, który przechodzi przez niego wzdłuż, zaś jeden jego koniec zaopatrzony jest w łamliwe zamknięcie 236. Membrana 222 jest ukształtowana ze skierowaną osiowo rurką membrany 238, która wystaje wzdłuż osi z otworu wylotowego 52 na zewnątrz membrany 222 i z komory ssania 226, przechodząc w ten sposób do otworu do picia 234 dziobka 232. Na fig. 19a przedstawiono przykrywkę 228 w konfiguracji jak do transportu lub składowania, gdy zamknięcie 236 nie jest złamane i zakrywa wylot 239 rurki membrany 238. Przykrywka 228 ma też pierścieniowy uchwyt 240, który w tym położeniu wystaje z przykrywki 228. Dzięki uchwytowi przykrywkę 228 można wyciągnąć z osłony 230, po czym przykrywkę odwraca się i ustawia z powrotem w położeniu gotowym do picia w osłonie 230. W położeniu gotowym do picia otwór 234 dziobka 232 umieszczony jest tak, że przykrywa i otacza zewnętrzną część rurki membrany 238. W ten sposób zamknięcie 236 zostaje złamane i na obwodzie rurki 238 membrany powstaje ślizgowe połączenie szczelne, jak na fig. 19b, a urządzenie jest przygotowane do pracy. W tym położeniu między membraną 222 a przykrywką 228 istnieje także zewnętrzna komora 242, w której ciśnienie wyrównane jest z ciśnieniem otoczenia P1 przez wywietrznik 74 przykrywki 228. Rurka membrany 238 jest również połączona z krzyżowym trzonkiem 244, który przystosowany jest do tego, umożliwiał przepływ i który przechodzi przez otwór 10 w przegrodzie 218. Trzonek 244 ma na swym swobodnym końcu głowicę zaworu 120 i pierścieniową uszczelkę 122. Figura 19c przedstawia urządzenie zaworowe w położeniu otwartym.

Na fig. 20a-26c pokazano dalsze przykłady wykonania urządzenia zaworowego według wynalazku, w których membrana ukształtowana jest jako mieszek ustawiony koncentrycznie i wzdłuż podłużnej osi 11. Mieszek ma więc pierwszy kraniec, który jest ciśnieniowo-szczelnie połączony z zewnętrzną stroną przegrody między urządzeniem zaworowym a płynem wewnątrz pojemnika 2 przy czym membrana połączona jest poprzez usztywnienia z elementem zamykającym, który otwiera lub zamyka przepływ płynu. Drugi, znajdujący się naprzeciw wzdłuż osi kraniec ukształtowany jest w otwór do picia. Między pierwszym a drugim krańcem mieszek zawiera przewód do picia, zaś wnętrze mieszka stanowi komorę ssania. Mieszek ma strefy giętkie, które dają się ściskać wzdłuż obwodu i promieniowo. Poprzez usztywnienia ściśnięcie mieszka przekazywane jest na siłę F1 otwierającą zawór.

Na fig. 20a-20c, 22a-22c, 23 i 25 pokazano mieszek 246 ustawiony koncentrycznie i wzdłuż osi. Mieszek 246 ma na obwodzie osiowo skierowane fałdy 248, które usztywniają mieszek 246. Ponadto mieszek membrany 246 jest wzmocniony przekazującymi siłę osiowymi rozporkami 250. Dzięki fałdom 248 mieszek daje się ściskać wzdłuż obwodu i promieniowo. Dla umożliwienia ściskania obwód mieszka 246 jest ukształtowany z zewnętrzną strefą przegubową 252, pośrednią strefą przegubową 254 i wewnętrzną strefą przegubową 256. Rozpórki 250 są połączone ze sobą za pośrednictwem pośredniej strefy przegubowej 254. Wewnętrzna strefa przegubowa 256 znajduje się na pierwszym krańcu 258 mieszka 246. Poza tym, w tych przykładach wykonania przegubowa strefa 256 stanowi obwodową krawędź 15 mieszka 246 membrany, która połączona jest z otworem 10 przegrody 8. Zewnętrzna strefa przegubowa 252 znajduje się jednak na przeciwnym osiowo krańcu 260 mieszka 246 tworząc w nim otwór do picia 262. Wnętrze mieszka 246 stanowi komorę ssania 264. Gdy w komorze ssania zaczyna panować podciśnienie P2, mieszek 246 kurczy się i rozciąga w kierunku osi, wskutek czego powstaje osiowo działająca siła F1, która otwiera zawór.

Na fig. 20a-20c pierwszy kraniec 258 mieszka 246 membrany zaopatrzony jest w brzegową, giętką krawędź uszczelniającą 266, która łączy tę obwodową krawędź 15 membrany z otworem 10 w przegrodzie 8 zamknięcia 6, przy czym krawędź uszczelniająca 266 umieszczona jest na zewnętrznej stronie 96 przegrody 8 i ciśnieniowo-szczelnie otacza otwór 10. Kraniec 258 jest również połączony z pustym trzonkiem 268 z otworami 270, tak że możliwy jest przepływ. Trzonek 268 ma na swym swobodnym końcu stożkową głowicę zaworu 272, która umożliwia zamykanie otworu 10, jak na fig. 20b. W połączeniu z mieszkiem 246 membrany można również zastosować inne rodzaje trzonków i głowic

PL 200 316 B1 zaworu. Jednak drugi kraniec 260 jest przymocowany do przegrody 8 tak, że mieszek rozciąga się wzdłuż osi w stronę otworu 10 po skurczeniu, popychając głowicę zaworu 272 do położenia otwartego, jak na fig. 20c. Kraniec 260 jest przymocowany do przegrody 8 za pomocą koncentrycznej, sztywnej osłony 274 otaczającej mieszek 246. Jeden koniec osłony 274 jest połączony z krańcem 260, podczas gdy drugi jej koniec jest ciśnieniowo-szczelnie połączony ze złączką 276 zewnętrznej osłony 278 zamknięcia. Mieszek 246 i osłona 274 wyznaczają zewnętrzną komorę 280, w której panuje ciśnienie otoczenia P1, gdyż łączy się ona z otoczeniem z przez wywietrznik 282 w osłonie 274. Na fig. 20a osłona 274 i mieszek 246 otoczone są przykrywką ochronną 284, która jest połączona z kolejną złączką 286 na zewnątrz osłony 278 zamknięcia.

Figura 21 przestawia mieszek 288 membrany, podobny do wyżej opisanego mieszka 246. Mieszek 28 ma w kierunku osi kształt krzywoliniowy dzięki sprężystym rozporkom 290, dzięki którym pośrednia strefa przegubowa jest niepotrzebna. Mieszek 288 jest również umieszczony na zewnętrznej osłonie 278 zamknięcia i otoczony przez osłonę 274.

Na fig. 22a-22c mieszek 246 jest również otoczony przez koncentryczną, sztywną osłonę 292 o nieco innym kształcie, niż osłona 274 z fig. 20, ponieważ ta osłona 292 jest także ciśnieniowo-szczelnie połączona ze złączką 276 osłony 278 zamknięcia. Osłona 292 jest również zaopatrzona w wywietrznik 282 i ogranicza zewnętrzną komorę 294. Na tych figurach pierwszy kraniec 258 mieszka 246 membrany kończy się dziobkiem w kształcie zbieżnego czubka stożka 296, jak na fig. 22a. Czubek 296 ma osiowo skierowane zamykane szczelinowe otwory 298, które rozpoczynają się od wewnętrznej strefy przegubowej 256 na pierwszym krańcu 258 mieszka 246. Pod wpływem podciśnienia P2 i osiowej siły F1 czubek stożka 296 poddany jest działaniu otwierającego dziobek momentu, wskutek czego szczelinowe otwory 298 zostają rozchylone, jak na fig. 22b. Czubek stożka 296 i jego szczelinowe otwory 298 tworzą więc element zamykający zaworu. Pierwszy kraniec 258 ma brzegową, giętką krawędź uszczelniającą 302, która jest założona ciśnieniowo-szczelnie z możliwością zdjęcia wokół otworu 10. W tym przykładzie jednak krawędź uszczelniająca 302 styka się z wewnętrzną stroną 30 przegrody 8 zamknięcia 6. W ten sposób, gdy mieszek 246 zostaje ściśnięty i dziobek otworzy się, jak na fig. 22c, między otworem 10 a dziobkiem powstaje wlot 304 powietrza. Po zamknięciu dziobka, krawędź uszczelniająca 302 dociśnie się do przegrody 8, zamykając wlot 304 powietrza.

Figura 23 przedstawia mieszek 246 i stożkowy czubek 296 z fig. 22. W tym przykładzie pierwszy kraniec 258 ma szerszą i giętką krawędź uszczelniającą 306. Drugi kraniec 260 połączony jest za pośrednictwem koncentrycznej, sztywnej osłony 308, zaopatrzonej w promieniowy kołnierz 310 na swobodnym końcu. Kołnierz 310 stanowi przegrodę między mieszkiem 246 a pojemnikiem 2. Kołnierz 310 dołączony jest wokół większego otworu 312 pojemnika 2, przy czym krawędź uszczelniająca 306 założona jest ciśnieniowo-szczelnie z możliwością zdjęcia na wewnętrzną stronę 30 kołnierza 310. Osłona 308 ma również wywietrznik 282 i wyznacza zewnętrzną komorę 314.

Figura 25 przedstawia alternatywny przykład realizacji mieszka 246 membrany, w którym jego pierwszy kraniec 258 zaopatrzony jest w tulejkę łączącą 316 dopasowaną do obwodu wylotowej rurki 318 zaworu butelki aerozolowej 310. Po uruchomieniu mieszka 246, rurka 318 popychana jest w kierunku osi do butelki 320 i otwiera przepływ płynu przez zawór. Otaczająca osłona 322 z wywietrznikiem 282 ogranicza zewnętrzną komorę 324, znajdującą się między mieszkiem 246 a p osłoną 322, przy czym osłona 322 jest ciśnieniowo-szczelnie połączona swoim swobodnym końcem z butelką aerozolową 320 za pośrednictwem połączenia zatrzaskowego 99.

Na fig. 24a-24b przedstawiono osłonę 308, kołnierz 310 i otwór 312 pojemnika 2 z fig. 23. Jednakże, w tym przykładzie wykonania zastosowano giętki mieszek 326 membrany bez pofałdowań. Pierwszy koniec 258 mieszka 326 również kończy się stożkowy czubkiem 328, który ma osiowo rozciągające się, zamykane otwory szczelinowe 330. Otwory szczelinowe 330 tworzą krzyż 332, jak na fig. 24a'-24b', na których pokazano przekroje poprzeczne urządzenia zaworowego. Między otworami szczelinowymi 330 wnętrze stożkowego czubka 328 ma promieniowe, trójkątne rozpórki 334, które zbiegają się w stożkowym czubku 328. Na wierzchołkach trójkątów, znajdujących się osiowo naprzeciw, rozpórki są przymocowane w koncentrycznej, przegubowej strefie pośredniej 336 mieszka membrany 326. Naprzeciw pośrednich wierzchołków trójkątów rozpórek 334, zewnętrzna strona mieszka 326 jest zaopatrzona w brzegową, giętką krawędź uszczelniającą 338 umieszczoną ciśnieniowo-szczelnie w sposób umożliwiający jej zdjęcie na kołnierzu 310. Między przegubową strefą 336 a drugim krańcem 260, mieszek 326 ma gładką ścianką 340 membrany, która w położeniu biernym jest równoległa do podłużnej osi 11, jak na fig. 24a. Mieszek 326 otacza wewnętrzną komorę ssania 342, podczas gdy osłona 308 ogranicza zewnętrzną komorę 344 połączoną przez wywietrznik 282 z otoczeniem zewnętrznym,

PL 200 316 B1 w którym panuje ciśnienie P1. Gdy w komorze 342 zaczyna działać podciśnienie P2, mieszek 326 kurczy się w kierunku promieniowym, jak na fig. 24b. W ten sposób na stożkowy czubek 328 zaczyna działać moment otwierający dziobek, który rozchyla otwory szczelinowe 330, jak na fig. 24b' i zawór się otwiera.

Figury 26a-26c przedstawiają mieszek 346 membrany utworzony z dwóch folii 348, 350 z tworzywa sztucznego lub powleczonych tworzywem sztucznym, zgrzanych ze sobą i zaopatrzonych w osiowe wzmocnienia 352. Wzmocnieniami 352 mogą być osiowe elementy usztywniające lub usztywniające fałdy folii 348, 350. Pierwszy kraniec 354 mieszka 346 tworzy dziobek, który zbiega się w rozciągliwym pierścieniu membrany 356. Pierścień 356 stanowi przedłużenie wewnętrznej, przegubowej strefy 358 na pierwszym krańcu 354 mieszka 346, przy czym pierścień 356 tworzy element uszczelniający zaworu. W tym przykładzie realizacji przegubowa strefa 358 tworzy obwodową krawędź 15 mieszka 346, który przechodzi w rozciągliwy pierścień membrany 356. Pierścień 356 membrany zaopatrzony jest również w obwodowy kołnierz 360, który jest połączony z pojemnikiem 2 i który tworzy w ten sposób przegrodę miedzy mieszkiem 346 a pojemnikiem 2. Drugi, osiowo przeciwległy kraniec 362 mieszka 346 jest ukształtowany w otwór do picia 346. Początkowo zamknięcie 366 zamyka otwór do picia 346, jak na fig. 26a-26b, które przedstawiają dwa różne widoki pojemnika 2. Przed użyciem, aby dostać się do urządzenia zaworowego i płynu znajdującego się w pojemniku 2, ściąga się zamknięcie 366. Ukazuje się wówczas otwór do picia 364 i dostęp do komory ssania 368 otwiera się przez mieszek 346. Wskutek działania w komorze ssania 368 podciśnienia P2, mieszek 346 kurczy się promieniowo, przez co powstaje moment, który rozpycha pierścień membrany 356 promieniowo na zewnątrz otwierając dziobek, jak na fig. 26c.

Figury 27a-27b przedstawiają kolejny przykład realizacji, w którym urządzenie zaworowe według wynalazku umieszczone jest w koncentrycznej, zamkniętej zatyczce 370 zaopatrzonej w promieniową rurkę wlotową 372 i rurkę wylotową 374, która jest również skierowana promieniowo i znajduje się naprzeciw rurki 372. Rurka wlotowa 372 może być połączona ze słomką do picia 376, zaś rurka wylotowa 374 może być ukształtowana w dziobek 378, jak na fig. 27e. Ewentualnie, rurka wlotowa 372 może być zaopatrzona w gwint 379, jak na fig. 27d. Gwint 379 może być nakręcony na pojemnik z napojem, np. karton lub torebkę (nie pokazane). W ten sposób zatyczka 370 może być połączona w sposób umożliwiający jej zdjęcie pojemnikiem 2.

Rurka wlotowa 372 i rurka wylotowa 374 połączone są odpowiednio z komorą wlotową 380 i komorą wylotową 382, które obie znajdują się w zamkniętej zatyczce 370. Obie komory 380, 382 znajdują się jedna obok drugiej i rozdzielone są osiowo skierowaną ścianką 384 zatyczki. Ściankę 384 widać wyraźnie na przekroju z fig. 27a. Na fig. 27b widać linię 27a-27b, wzdłuż której wykonano przekrój przez komory 380, 382.

Ponadto, zatyczka ma promieniową przegrodę 386 oddzielającą komory 380, 382 od płaskiej membrany 388 znajdującej się od zewnętrznej strony 96 przegrody 386. Membrana 388 ma też pierścieniowe fałdy 390 na swej obwodowej krawędzi 392. Poza tym, membrana 388 jest ciśnieniowo-szczelnie połączona z przegrodą 386 i umieszczona w pewnej odległości od niej, dzięki czemu powstaje między nimi komora ssania 394. Membranę 388 otacza również ciśnieniowo-szczelnie zewnętrzna przykrywka 396. Przykrywka 396 jest umieszczona w odległości od membrany 388, przez co powstaje zewnętrzna komora 398 połączona z otoczeniem, w którym panuje ciśnienie otoczenia P1, przez wywietrznik 74 w przykrywce 396. Przegroda 386 ma centralny otwór 10 łączący komorę wlotową 380 z komorą ssania 394. Przegroda 386 ma też znajdujący się poza środkiem otwór do picia 400 wystający na zewnątrz i łączący komorę ssania 394 z komorą wylotową 382, jak na fig. 27b-27e.

Centralna część membrany 388 ukształtowana jest z usztywnionym przedłużeniem osiowym 402, które wystaje przez środkowy otwór 10 w przegrodzie 386. Naprzeciw otworu 10 przedłużenie membrany 402 ma ukształtowaną zwężoną część środkową 406, która może być ciśnieniowo-szczelnie dopasowane do wewnętrznej strony 30 przegrody 386. W ten sposób przedłużenie membrany 402 działa zarówno jako trzonek zaworu jak i jako głowica zaworu. Na fig. 27c membrana pokazana 388 jest w stanie pracy, gdy w komorze ssania 394 panuje podciśnienie 394. Wówczas przedłużenie membrany 402 wpychane jest osiowo do komory wlotowej 380 i otwiera przepływ płynu przez, między innymi leżący poza środkiem otwór 400. Strzałki na fig. 27c wskazują kierunek przepływu.

Claims (32)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. U rządze nie zaworowedo pojemnika na napoje (2, 320), w którym zawór w pozycji pracy połączony jest z co najmniej jednym otworem (10, 10', 312) w ściance działowej (8, 218, 310, 360, 386) pojemnika na napoje (2, 320), przy czym ścianka działowa (8, 218, 310, 360, 386) jest częścią pojemnika na napoje (2, 320) lub częścią zamknięcia (6, 370), które jest ciśnieniowo-szczelnie połączone z pojemnikiem na napoje (2, 320) i w którym zawór otwiera i zamyka wypływ płynu z pojemnika na napoje (2, 320) przez znajdujący się za zaworem otwór do picia (34, 52, 234, 262, 364, 400), przy czym zawór zawiera ruchomy element (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388), który jest połączony z elementem uszczelniającym (26, 56, 120, 124, 272, 296, 328, 356, 406) i który to ruchomy element (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) reaguje na działanie ciśnienia i służy do przemieszczania elementu uszczelniającego (26, 56, 120, 124, 272, 296, 328, 356, 406) do położenia otwierającego wypływ płynu, znamienne tym, że ruchomy element (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) znajduje się w równowadze ciśnieniowej z ciśnieniem otoczenia (P1) pojemnika na napoje (2, 320) i tym, że ruchomy element (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) otwiera wypływ płynu, gdy ciśnienie (P2) w otworze do picia (34, 52, 234, 262, 364, 400) jest niższe o określoną wartość, niż ciśnienie otoczenia (P1), przez co różnica ciśnień (P1-P2) porusza ruchomy element (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) siłą (F1) otwierającą zawór.
2. 2. według zastrz. 1, znamienne tym, że ruchomy element zawiera ruchomą membranę (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388), która ukształtowana jest wokół osi (11) po zewnętrznej stronie (96) ścianki (8, 218, 310, 360, 386) i tym, że membrana (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) ma brzegową krawędź (15, 392), która w położeniu pracy otacza wspomniany co najmniej jeden otwór (10, 10' , 312) w ściance działowej (8, 218, 310, 360, 386), przez co między membraną (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) a ścianką działową (8, 218, 310, 360, 386) istnieje komora ssania (32, 76, 114, 168, 180, 190, 206,

   226, 264, 342, 368, 394), przy czym membrana (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326,

   346, 388) połączona jest z elementem uszczelniającym (26, 56, 120, 124, 272, 296, 328, 356, 406) za pośrednictwem co najmniej jednego elementu usztywniającego (20, 116, 118, 136, 140, 146, 156, 158, 170, 244, 248, 250, 268, 290, 334, 352, 402) i przekazuje osiową siłę (F1), która otwiera zawór, zaś wylotowa strona komory ssania (32, 76, 114, 168, 180, 190, 206, 226, 264, 342, 368, 394) jest w położeniu pracy ciśnieniowo-szczelnie połączona z otworem do picia (34, 52, 234, 262, 364, 400).
3. 3. Urządzenie wedługzassrz. 2, zi^^r^i^i^i^^t^im, że membrana (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) ma co najmniej jedną strefę giętką (18, 178, 192, 194, 202, 248, 252, 254, 256, 336, 358, 390), która zachowuje się sprężyście przy ruchu membrany (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388).
4. 4. Urządzeńie według zas-trz. 3, znamienne tym, że sSrefa giętka skada się z co najmniej (ednej koncentrycznej, pierścieniowej fałdy membrany (18, 194, 202, 390) znajdującej się między osią (11) a brzegową krawędzią (15, 392) membrany ruchomy element (12, 4, 188, 200, 388).
5. 5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że co najmniej jedna fałda (202) membrany jest skierowana w kierunku osi i znajduje się na krawędzi brzegowej (15, 392) membrany (200), dzięki czemu membrana (200) może być sprężysta jak mieszek w kierunku osi.
6. 6. Urządzenie według któregokolwiek z poprzednich zastrz., znamienne tym, że membrana (12, 48, 388) ma kształt zasadniczo płaski przynajmniej od wewnętrznej strony (22) i że membrana (12, 48, 388) jest umieszczona prostopadle do osi (11).
7. 7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że membrana (92, 160) ma na swej krawędzi brzegowej (15, 392) rozciągający się osiowo, giętki kołnierz (112, 166), który jest sprężysty w kierunku osi.
8. 8. Uwedług zas-trz. 7, ζι^^ι^ϊ^ι^ι^^ tym, że kołnierz (112, 166) ma wzdłuż swego obwodu osiowo rozciągające się i sprężyście odkształcalne rozpórki (116, 170), które służą do stawiania oporu specjalnie w przypadku ściskania wzdłuż osi, przy czym rozpórki (116, 170) wyginają się w kierunku promienia.
9. 9. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że rozporka (170) składa się z dwóch elementów (170a, 170b), przy czym ich sąsiadujące powierzchnie końcowe (170a', 170b') mają kształty uzupełniające się i są ze sobą połączone zawiasowo od strony promieniowo zewnętrznej, przez co elementy (170a, 170b) blokują się wzajemnie gdy zawór znajduje się w stanie biernym, lecz wybaczają się w zawiasach po wpływem różnicy ciśnień (P1-P2).

   PL 200 316 B1
10. 10. Urządzenie według któregokolwiek z poprzednich zastrz., znamienne tym, że membrana (388) jest ukształtowana z usztywnionym przedłużeniem (402) wystającym przez otwór (10) w ściance (386), przy czym przedłużenie (402) działa jak trzonek zaworu i jest ukształtowane ze zwężoną częścią środkową (404), znajdującą się naprzeciw otworu (10) w ściance (386), zaś swobodny kraniec przedłużenia (402) ukształtowany jest z poszerzonym kołnierzem (406), który może się ciśnieniowo-szczelnie opierać na wewnętrznej stronie (30) ścianki (386) i przedłużenie (402) zawiera, poprzez swój kształt, zawór.
11. 11. Urządzenie według zas^z. 3, znamienne tym, że membrana ukształtowana restrako mieszek (246, 288, 326, 346), który rozciąga się koncentrycznie i wzdłuż osi (11), przy czym mieszek membrany (246, 288, 326, 346) ma pierwszy kraniec (258, 354), który połączony jest z otworem (10, 312) w ściance (8, 310, 360) i z elementem uszczelniającym (272, 296, 328, 356), oraz drugi kraniec (260, 362) leżący osiowo naprzeciw, ukształtowany jako otwór do picia (262, 364), przy czym wewnętrzna komora mieszka (246, 288, 326, 346) stanowi komorę ssania (264, 342, 368) i że mieszek (246, 288, 326, 346) jest na brzegu promieniowo ściśliwy poprzez swe strefy giętkie (248, 252, 254, 256, 336, 358), zaś skurcz mieszka jest przetwarzany na osiową siłę (F1) otwierającą zawór za pośrednictwem co najmniej jednego elementu usztywniającego (248, 250, 268, 290, 334, 352).
12. 12. Urządzenie według zas^z. 11, znamienne tym, że mieszek (246) ma wzdłuż obwodu osiowo rozciągające się fałdy (248), dzięki czemu daje się ściskać brzegowo i promieniowo, przy czym osiowe fałdy (248) usztywniają również mieszek (246) wzdłuż osi.
13. 13. Urządzenie według zastrz. 11 albo 12, znamienne tym, że mieszek (246, 288, 326, 346) zaopatrzony jest w przenoszące siłę osiowe rozpórki (250, 290, 234).
14. 14. Urządzenie według zas^z. 11, 12 albo 13, znamienne tym, że pierwszy kraniec (258, 354) mieszka (246, 288, 326, 346) zakończony jest zamykanym stożkowym dziobkiem (296, 328, 356), który połączony jest przegubowo z koncentryczną, pierścieniową, strefą przegubową (256, 336, 358) mieszka (246, 288, 326, 346) , przez co na dziobek (296, 328, 356), pod wpływem osiowej siły (F1), działa moment otwierający dziobek, który w ten sposób stanowi element zamykający zaworu.
15. 15. Urządzenie według zastrz. 14, znamienne tym. że dziobek ukształtowany rest przez przekształcenie wylotu mieszka (346) w zbieżny, rozciągliwy pierścień (356), który stanowi element zamykający zaworu i że pierścień (356) ma obwodowy kołnierz (360) połączony z pojemnikiem (2, 320) i tworzy ściankę.
16. 16. Urządzenie według zastrz. 14, znamienne tym. że dziobek rest przez przekształcenie wylotu mieszka (246, 326) w czubek stożka (296, 328) który ma osiowo rozciągające się zamykane otwory szczelinowe (298, 330), tak że czubek stożka (296, 328) i otwory szczelinowe (298, 330) stanowią element zamykający zaworu.
17. 17. Urządzenie według zastrz. 11, 12 albo 13, znamienne tym, że drugi kraniec (258, 354) mieszka (246, 288, 326, 346) jest połączony na stałe ze ścianką (8, 310, 360, 386), przez co mieszek (246, 288, 326, 346) rozciąga się wzdłuż osi w stronę elementu zamykającego (272, 296, 328), pod działaniem promieniowego ściskania.
18. 18. Urządzeniewedługktóregokolwiekz zas^z. 2-9. 11 -13 albo17, znamienne tym, że co najmniej jeden element uszczelniający między membraną (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326) a elementem zamykającym (26, 56, 120, 124, 272) stanowi trzonek (20, 118, 136, 140, 146, 156, 158, 244, 268).
19. 19. Urządzenie według zas^z. 18, znamienne tym, że wokóó otworu wylotowego (52) membrany (92) umieszczone są co najmniej dwa wystające trzonki (156, 158).
20. 20. Urządzenie według zastrz. 18, znamienne tym, że trzonek (20, 118, 136, 140, 146, 156, 158, 244, 268) umieszczony jest w otworze wylotowym (52) membrany (92) i z niego wystaje i że jest przymocowany w sposób umożliwiający przepływ do ścianki membrany (12) wokół otworu wylotowego (52), umożliwiając niezakłócony przepływ płynu przez otwór wylotowy (52), gdy zawór jest otwarty.
21. 21. Urządzenie według zas^z. 20, znamienne tym, że otwór wylotowy (5^^) tworzy osiowo rozciągająca się rurka membrany (164, 179) wystająca do komory ssania (168, 180, 190, 206) i że rurka ta na swym swobodnym końcu połączona jest z trzonkiem (118) a jej drugi koniec połączony jest z otaczającą go membraną (160, 174, 188, 200), przez co rurka tworzy przewód do picia.
22. 22. Urządzenie według zassiz. 21, znamienne tym, że daczająca membrana (160, 174, 188, 200) ukształtowana jest w dziobek do picia (162, 176, 204).

    PL 200 316 B1
23. 23. Urządzenie według zastrz. 20, znamienne tym, że otwór wylotowy (52) stanowi osiowo skierowana rurka membrany (238) wystająca z otworu wylotowego (52) membrany (222) poza jej komorę ssania (226).
24. 24. Urządzenie według zastrz. 23, zn^i^i^ni^^ tym, że rurka membrany (238) jest połączona w sposób umożliwiający odłączenie z odwracaną przykrywką (228), która jest umieszczona na zewnętrznej stronie (96) ścianki (218) w taki sposób, że ciśnienie jest wyrównane, przy czym środkowa część przykrywki jest ukształtowana z osiowo wystającym dziobkiem do picia (232), w którym znajduje się przechodzący na wylot wzdłuż osi otwór do picia (234), przy czym jeden koniec otworu do picia (234) zaopatrzony jest w łamliwe zamknięcie (236), które służy do ochrony wylotu (239) rurki membrany (238), gdy urządzenie zaworowe jest w stanie biernym, lecz po złamaniu zamknięcia (236) i obrocie wokół osi przykrywki (228), która zakrywa i otacza rurkę membrany (238) jako ślizgowa uszczelka ciśnieniowa, urządzenie jest gotowe do użycia.
25. 25. Urządzenie według zs^^sr^^. 2-9, 17-20, znamienne t^im, że me em brana (12, 48, 92) po skonie zewnętrznej (58) i wokół otworu wylotowego (52), zaopatrzona jest w giętką, pierścieniową uszczelkę (60, 104), która w położeniu pracy otacza oddzielny przewód do picia (66, 102), przez co membranę (12, 48, 92) można łączyć z możliwością zdjęcia z przewodem do picia (66, 102).
26. 26. Urządzeeaie według zas^z. 25, znamienne tym, że przewód do picia (66, 102) ukształtowany jest w przykrywce (68, 94), która jest umieszczona na zewnętrznej stronie (96) ścianki (8) w taki sposób, że ciśnienie jest wyrównane i otacza urządzenie zaworowe, przy czym pierwszy koniec (65, 108) przewodu do picia (66, 102) dopasowany jest do uszczelki (60, 104), podczas gdy drugi koniec (67, 110) przewodu do picia (66, 102) połączony jest z przykrywką (68, 94).
27. 27. Urządzej^iewedługzastrz. 26, znamienne tym, że ppzykrywka^S, 94) ο^ζθ^οθ do picia (66, 102) ukształtowana jest jako dziobek do picia (70, 100).
28. 28. Urządzenie według zastrz. 2-10 albo 18, znamienne tym, że ścćanka (386) ma zarówno otwór (10) na element uszczelniający (406) zaworu, jak i zewnętrzny otwór do picia (400), i że otwór (10) elementu uszczelniającego na wewnętrznej stronie (30) ścianki (386) połączony jest z rurką wlotową (372), która jest połączona z możliwością zdjęcia z pojemnikiem (2, 320), podczas gdy otwór do picia (400) na wewnętrznej stronie (30) ścianki (386) połączony jest z rurką wlotową (374).
29. 29. Urządzenie według zastrz. 28, znamienne tym, że rurka wlotowa (372) połączona jest z komorą wlotową (380) i z komorą wylotową (382), zaś komora wlotowa (380) i komora wylotowa (382) znajdują się obok siebie wewnątrz zamkniętej zatyczki (370), oddzielone od siebie za pomocą osiowo skierowanej ścianki (384).
30. 30. Urządzenie według któregokolwiek z poprzednich zas^z.. znamienne tym, że oowór do picia (34, 52, 234, 262, 364), ma dookoła wewnętrznego obwodu sprężyste, promieniowe klapki (186), których swobodne końce dotykają ściśle do siebie, gdy zawór jest w stanie biernym, zaś rozchylają się na zewnątrz i otwierają się w kierunku przepływu płynu, gdy na otwór do picia (34, 52, 234, 262, 364) działa podciśnienie (P2).
31. 31. Urządzenie ochronne na dziobek do pieca (70) zewnętrznej przykrywki (68) z^rm^rn^(^ia (6) pojemnika na napoje (2, 320), które zawiera ochronną przykrywę (82) i uzupełniające części łączące (88, 90, 91) służące do przyłączania przykrywy (82), w sposób umożliwiający jej zdjęcie, do przykrywki (68), przy czym przykrywa (82) umieszczona jest na jest na przykrywce zewnętrznej (68), znamienne tym, że przykrywka (68) i przykrywa (82) są dołączone w sposób umożliwiający zdjęcie z główną i centralną częścią łączącą (84) do dziobka do picia (70) przykrywki (68) na zewnętrznym obwodzie przykrywy (82), przy czym przykrywka (68) i przykrywa (82) są dołączone do głównej i centralnej części łączącej (84) za pomocą uzupełniających się części łączących złącza kołnierzowego (88), podczas, gdy przykrywka (68) i przykrywa (82) są dołączone do dodatkowej części łączącej (86) za pomocą uzupełniających się rowka (90) i występu (91), które są skierowane zasadniczo promieniowo, przy czym przykrywka (68) i przykrywa (82) są dołączone do dodatkowej części łączącej (86) przed pierwszym zdjęciem przykrywy (82), po którym wzajemne połączenie zapewnione jest przez główną część łączącą (84), co wskazuje na uprzednie otwarcie pojemnika (2, 320).
32. 32. Sposób zapobiegania nieejmyślnemu wypraniu (pynu z po-emnika nanapoj (2, 320\ w którym stosuje się zawór, który jest połączony z co najmniej jednym otworem (10, 10', 312) w ściance (8, 218, 310, 360, 386) pojemnika na napoje (2, 320), która jest częścią pojemnika na napoje (2, 320), lub ewentualnie jest częścią zamknięcia (6, 370), które jest w sposób ciśnieniowo-szczelny umieszczone na pojemniku na napoje (2, 320) i w którym umieszczony jest zawór, który kontroluje przepływ płynu przez umieszczony za nim otwór do picia (34, 52, 234, 262, 364, 400), przy czym zawór zawiera ele16

    PL 200 316 B1 ment ruchomy (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388), który jest połączony z elementem uszczelniającym (26, 56, 120, 124, 272, 296, 328, 356, 406) i w którym element ruchomy (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) służy do przemieszczania elementu uszczelniającego (26, 56, 120, 124, 272, 296, 328, 356, 406) pod działaniem ciśnienia do położenia otwierającego przepływ płynu, znamienny tym, że obejmuje etapy wyrównywania ciśnienia w elemencie ruchomym (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) z ciśnieniem otoczenia (P1) wokół pojemnika na napoje (2, 320); wykorzystywania elementu ruchomego (12, 8, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) do otwierania przepływu płynu, gdy ciśnienie (P2) otworu do picia (34, 52, 234, 262, 364) jest niższe o określoną wartość od ciśnienia otoczenia (P1), przez co wypadkowa różnica ciśnień (P1-P2) porusza element ruchomy (12, 48, 92, 160, 174, 188, 200, 222, 246, 288, 326, 346, 388) siłą (F1) otwierającą zawór.