PL194289B1 - Zawór wlotowy powietrza zwłaszcza do sanitarnego systemu rur ściekowych - Google Patents

Abstract

1. Zawór wlotowy powietrza zwlaszcza do sanitarnego systemu rur sciekowych sklada sie z korpusu zaworu maja- cego pionowy czlon rurowy polaczony z rura sciekowa, którego górna czesc jest zwezona do wewnatrz i do góry a jej przekrój poprzeczny jest zmniejszony na jej górnym koncu zco najmniej jednym kanalem ciagnacym sie od przestrzeni wewnatrz czlonu rurowego w kierunku elemen- tów funkcjonalnych zaworu, pokrywy przykrywajacej te górna czesc, której górna scianka jest umieszczona ponad górna czescia czlonu rurowego, zas pomiedzy górna cze- scia czlonu rurowego i górna scianka pokrywy jest umiesz- czony czlon zaworowy, który spoczywa w gniezdzie zaworu i ma powierzchnie uszczelniajaca umieszczona w plasz- czyznie poziomej przebiegajacej w poblizu górnej czesci czlonu rurowego a ponadto jest zamontowany swobodnie i ruchomo z przemieszczeniem ku górze wzgledem gniazda zaworu, przy czym z dolna powierzchnia czlonu zaworowe- go jest polaczony co najmniej jeden otwór wlotowy powie- trza atmosferycznego natomiast górna powierzchnia czlonu zaworowego jest polaczona z systemem rur sciekowych poprzez co najmniej jeden kanal zamykajac czlon zaworo- wy przy cisnieniu w rurze sciekowej równym lub wyzszym od cisnienia atmosferycznego i otwierajac czlon zaworowy z utworzeniem kanalu przeplywu powietrza atmosferyczne- go do rury sciekowej przy cisnieniu w rurze sciekowej nizszym od cisnienia atmosferycznego, znamienny tym, ze korpus (10) zaworu ma podluzna obudowe (20) . . . . . . . . . PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zawór wlotowy powietrza zwłaszcza do sanitarnego systemu rur ściekowych. Zawór ten służy jako ochrona studzienek kontrolnych w systemie i zapobiega połączeniu pomiędzy rurami ściekowymi lub systemami kanalizacyjnymi a otaczającą atmosferą. Zawór ten otwiera się automatycznie aby wpuścić zewnętrzne powietrze atmosferyczne do systemu rur, w przypadku wystąpienia spadku ciśnienia wewnątrz wspomnianego systemu rur.

Systemy odwadniania i wentylacji budynku wymagają, w normalnych warunkach pracy wywołania przepływu powietrza wewnątrz pionów systemu w przypadku wystąpienia niestabilnego spadku wody wywoływanego przez jakikolwiek wypływ z urządzenia. W celu ochrony przestrzeni mieszkalnej przed brzydkimi zapachami, każde urządzenie jest zwykle chronione uszczelką studzienki kontrolnej. Wahania z powodu spadku wody wewnątrz systemu odwadniania powodują przypadkowe wahania ciśnienia powietrza, które często są zdolne do przerywania uszczelnień studzienek kontrolnych, albo przez syfonowanie z powodu powstania nagłego podciśnienia w systemie, albo jako wynik ciśnień wstecznych następujących po zamknięciu dróg powietrza na skutek nadmiaru wody.

Specjalnie skonstruowane zawory wlotowe powietrza zostały wprowadzone po to aby uniknąć wspomnianych niedogodności i oferują także możliwość uniknięcia konieczności umieszczania odpowietrzania systemu rur ściekowych na zewnątrz na dachu budynku, jako że wspomniane zawory otwierają się tylko w odpowiedzi na powstanie podciśnienia atmosferycznego w systemie rur ściekowych.

Korzystnie, wspomniane zawory są skonstruowane tak, aby zapewnić maksymalny możliwy dopływ strumienia powietrza z wlotu powietrza zaworu do systemu rur ściekowych podczas przechodzenia przez tymczasowo otwartą membranę zaworu.

Opis patentowy Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 232 706, wydany na rzecz zgłaszającego ujawnia automatyczny zawór, w którym pionowa rura tworząca korpus zaworu ma na swoim górnym końcu zwężenie w formie zwężki Venturiego, które współdziała z pokrywą tak, aby uformować obwodowy wlot powietrza zaopatrzony w pierścieniowy element zaworowy umieszczony na zewnątrz tego zwężenia. Ten element zaworowy jest przechylany, gdy w rurach wystąpi podciśnienie pozwalając na to aby świeże powietrze wpływało do pionowej rury ściekowej, i który, gdy ciśnienie zostaje zrównoważone lub gdy powstaje nadciśnienie, przyjmuje położenie zamknięte, w którym ucieczka zanieczyszczonego powietrza zostaje uniemożliwiona.

Wspomniany zawór zawiera obwodowy pierścieniowy otwór, który rozprowadza powietrze wlotowe, w przypadku podniesienia pierścieniowego elementu zaworowego, w kierunku pionowej rury połączonej z rurą ściekową. Chociaż to urządzenie daje ogólnie bardzo dobre rezultaty zwiększonej przepustowości powietrza wlotowego dzięki rurze w kształcie zwężki Venturiego, to może się zdarzyć w szczególnych warunkach, że mogą wystąpić pewne turbulencje pomiędzy pierścieniowym wlotem powietrza a kanałem prowadzącym do rury ściekowej. Wspomniane turbulencje mogą wystąpić, gdy cały strumień powietrza płynący od zewnętrznej średnicy pierścieniowego elementu zaworowego umieszczonego w położeniu uniesionym, jest zmuszany do koncentracji w środkowym odcinku rurowym systemu rur, mającym mniejszą średnicę i generalnie mniejszy przekrój poprzeczny niż całkowity przekrój poprzeczny pierścieniowego elementu zaworowego i będzie redukował, w pewnym zakresie, przepustowość powietrza wlotowego.

W zaworach tego rodzaju, okrągły lub pierścieniowy element zaworowy jest generalnie wsparty na dwóch koncentrycznych gniazdach zaworu, z których każde ma okrągłą powierzchnię uszczelniającą. W przypadku deformacji lub zniekształcenia elementu zaworowego mogą wystąpić problemy z niezbędnym szczelnym zamknięciem wspomnianego elementu zaworowego jedną z co najmniej dwóch powierzchni uszczelniających.

Inny rodzaj zaworu wlotowego ujawniony jest w szwajcarskim opisie patentowym nr CH 201 565. Ten zawór zawiera umieszczone naprzeciwko siebie na średnicy otwory wlotowe powietrza na przemian z dwoma położonymi naprzeciwko siebie na średnicy obwodowymi rowkami, które łączą górną powierzchnię okrągłego elementu zaworowego w kształcie dysku z systemem rur ściekowych. Dystrybucja strumienia powietrza we wspomnianym zaworze jest bardzo ograniczona, szczególnie poprzez dwa wąskie rowki tak, że ten rodzaj zaworu może być używany tylko do pojedynczych urządzeń sanitarnych.

Opis patentowy nr EP 0409 506 ujawnia zawór, w którym pierścieniowy, obwodowy wlot powietrza jest połączony z dolną powierzchnią elementu zaworowego w kształcie tarczy za pomocą pojedynczego promieniowego kanału. Ten kanał zakłóca przepływ strumienia powietrza w kierunku systemu

PL 194 289 B1 rur ściekowych przy otwarciu elementu zaworowego. Oczywiście zły rozkład kanałów przepływu powietrza powoduje powstanie poważnych turbulencji w powietrzu wlotowym i ma negatywny wpływ na przepustowość wlotu powietrza zaworu.

Celem wynalazku jest zawór wlotowy powietrza zwłaszcza do sanitarnego systemu rur ściekowych.

Zawór wlotowy powietrza zwłaszcza do sanitarnego systemu rur ściekowych składa się z korpusu zaworu mającego pionowy człon rurowy połączony z rurą ściekową, którego górna część jest zwężona do wewnątrz i do góry a jej przekrój poprzeczny jest zmniejszony na jej górnym końcu z co najmniej jednym kanałem ciągnącym się od przestrzeni wewnątrz członu rurowego w kierunku elementów funkcjonalnych zaworu, pokrywy przykrywającej tę górną część, której górna ścianka jest umieszczona ponad górną częścią członu rurowego, zaś pomiędzy górną częścią członu rurowego i górną ścianką pokrywy jest umieszczony człon zaworowy, który spoczywa w gnieździe zaworu i ma powierzchnię uszczelniającą umieszczoną w płaszczyźnie poziomej przebiegającej w pobliżu górnej części członu rurowego a ponadto jest zamontowany swobodnie i ruchomo z przemieszczeniem ku górze względem gniazda zaworu, przy czym z dolną powierzchnią członu zaworowego jest połączony co najmniej jeden otwór wlotowy powietrza atmosferycznego natomiast górna powierzchnia członu zaworowego jest połączona z systemem rur ściekowych poprzez co najmniej jeden kanał zamykając człon zaworowy przy ciśnieniu w rurze ściekowej równym lub wyższym od ciśnienia atmosferycznego i otwierając człon zaworowy z utworzeniem kanału przepływu powietrza atmosferycznego do rury ściekowej przy ciśnieniu w rurze ściekowej niższym od ciśnienia atmosferycznego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że korpus zaworu ma podłużną obudowę w postaci misy oraz przegrodę dzielącą wnętrze obudowy na ustawione naprzeciwko siebie i prostopadle do siebie pary komór: pierwszą parę komór i drugą parę komór, przy czym pierwsza para komór jest połączona z otaczającą atmosferą poprzez otwory wlotowe w obudowie, zaś druga para komór jest połączona z dolnym członem rurowym i systemem rur ściekowych poprzez kanały umieszczone w stożkowej górnej części członu rurowego a ponadto elementy funkcjonalne zaworu, obejmujące gniazdo zaworu i odpowiadający mu człon zaworowy, mają zasadniczo powierzchnię uszczelniającą w kształcie motylka, która umieszczona jest w kierunku wzdłużnym względem podłużnego korpusu zaworu.

Korzystnie otwory wlotowe powietrza są rozmieszczone na obudowie w postaci misy umieszczonej na zewnątrz stożkowej górnej części członu rurowego, zaś obudowa ma górną krawędź umieszczoną na poziomie gniazda zaworu.

Korzystnie całkowita powierzchnia kanału przepływu powietrza przez elementy funkcjonalne obejmuje gniazdo zaworu i odpowiadający mu człon zaworowy przy otwartym zaworze jest zasadniczo równa całkowitej powierzchni co najmniej jednego otworu wlotowego powietrza.

Korzystnie całkowita powierzchnia kanału przepływu powietrza przez elementy funkcjonalne obejmujące gniazdo zaworu i odpowiadający mu człon zaworowy przy otwartym zaworze jest zasadniczo równa całkowitej powierzchni otworów wlotowych powietrza i zasadniczo równa całkowitej powierzchni kanałów, od elementów funkcjonalnych zaworu do systemu rur ściekowych.

Korzystnie całkowita powierzchnia kanału przepływu powietrza przez elementy funkcjonalne obejmujące gniazdo zaworu i odpowiadający mu człon zaworowy przy otwartym zaworze, jest zasadniczo równa wewnętrznej powierzchni członu rurowego.

Korzystnie gniazdo zaworu składa się z jednej ciągłej powierzchni uszczelniającej, która rozciąga się w dół z przegrodą ograniczającą przestrzeń wewnątrz ściany zewnętrznej, pomiędzy, odpowiednio, kanałami i zamkniętymi odcinkami stożkowej górnej części członu rurowego.

Korzystnie stożkowa górna część członu rurowego jest na swoim końcu zamknięta i zaopatrzona w co najmniej dwa obwodowe kanały pozostawiając pomiędzy nimi zamknięte odcinki.

Korzystnie całkowita powierzchnia wewnątrz gniazda zaworu w kształcie motylka jest mniejsza lub równa całkowitej powierzchni pozostałej pomiędzy gniazdem zaworu a wewnętrzną powierzchnią obudowy w kształcie misy odpowiadającą możliwej strefie depresji.

Korzystnie człon zaworowy jest zaopatrzony w wypust prowadzący współpracujący z nieruchomym wpustem prowadzącym umieszczonym na korpusie zaworu.

Korzystnie człon zaworowy posiada wpust prowadzący współpracujący z nieruchomym wypustem prowadzącym umieszczonym na pokrywie korpusu zaworu.

Korzystnie na wewnętrznej powierzchni korpusu zaworu jest umieszczona rynna, stożkowe ścianki boczne i promieniowo rozstawione żebra do odprowadzenia skroplonej wody.

PL 194 289 B1

Korzystnie człon zaworowy jest wykonany z dwóch różnych materiałów, przy czym główna część z materiału twardego, korzystnie ogniotrwałego, a obwodowa część brzegowa z materiału miękkiego, elastycznego.

Korzystnie otwory wlotowe i kanały są, odpowiednio, zaopatrzone w kratki.

Korzystnie kratki są wykonane z elementów mających aerodynamiczny, kroplowy przekrój poprzeczny.

Korzystnie kratka składa się z elementów, z których co najmniej dwa mają powiększony, spłaszczony górny obszar do podparcia członu zaworu przy wystąpieniu nadciśnienia lub ognia w systemie rur ściekowych.

Korzystnie dwa otwory wlotowe powietrza są umieszczone na średnicy, naprzeciwko siebie i są ustawione prostopadle do dwóch umieszczonych na średnicy, naprzeciwko siebie, kanałów w kierunku systemu rur ściekowych.

Korzystnie stosunek całkowitej powierzchni wewnątrz gniazda zaworu w kształcie motylka do całkowitej powierzchni pozostałej pomiędzy gniazdem i wewnętrzną stroną obudowy w postaci misy, odpowiadającą możliwej strefie depresji, jest korzystnie mniejszy od 1.

Dzięki rozwiązaniu według wynalazku uzyskano automatyczny zawór wlotowy powietrza eliminując na ile jest to możliwe turbulencje powietrza wewnątrz zaworu poprzez zapewnienie optymalnej dystrybucji strumienia powietrza w pobliżu elementów funkcjonalnych zaworu pomiędzy otworami wlotowymi powietrza a kanałami w kierunku rury ściekowej.

Ponadto dzięki dostarczeniu dobrze zrównoważonego kształtu elementu zaworowego i odpowiadającego mu otworu gniazda zaworu, pozwalających na optymalną dystrybucję powietrza wewnątrz zaworu i dostarczających maksymalną siłę unoszącą element zaworowy z gniazdem zaworu mającym tylko jedną powierzchnię uszczelniającą zmniejsza się możliwość przeciekania elementu zaworowego w położeniu zamkniętym.

Ponadto uzyskano wewnętrzną powierzchnię korpusu zaworu z wieloma środkami do poprawy zbierania i odprowadzania skroplonej wody oraz kierowania jej do rury ściekowej.

Włączono mocowanie kratki bezpośrednio do procesu formowania obudowy zaworu, zarówno w otworach wlotowych jak i w kanałach do rury ściekowej, z niektórymi elementami kratki zaopatrzonymi w wydłużone odcinki w celu podparcia elementu zaworowego na wypadek wystąpienia nadciśnienia lub ognia w systemie rur ściekowych.

Uzyskano zawór wlotowy powietrza dla systemu rur ściekowych łatwy do wykonania, składający się z tylko trzech elementów, przy czym każdy z nich otrzymany jest bezpośrednio w procesie formowania.

Powyższe cele osiągane są zgodnie z zasadami obecnego wynalazku, które opisane są bardziej szczegółowo w dołączonym zestawie zastrzeżeń.

Wiele cech charakterystycznych, zalet i właściwości wynalazku ujawnionych zostanie w poniższym opisie wykonań zaworu według wynalazku, w którym znajdują się odniesienia do rysunków, na których:

Przedmiot zgłoszenia jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok zaworu według wynalazku, rozłożonego na trzy główne części składowe; fig. 2 przedstawia w przekroju poprzecznym zmontowany zawór, taki jak na fig. 1; fig. 3 jest powiększonym widokiem szczegółów z fig. 2, na którym pokazano elementy funkcjonalne zaworu, włączając w to człon zaworowy osadzony w gnieździe zaworu; fig. 4 jest widokiem z góry dolnej części korpusu zaworu pokazującym, odpowiednio, dwa otwory wlotowe powietrza i dwa kanały do rury ściekowej; fig. 5 jest szczegółowym przekrojem wzdłuż linii A-A zfig. 4; fig. 6 jest przekrojem poprzecznym dolnej części korpusu zaworu wzdłuż linii B-B z fig. 4; fig. 7 jest widokiem z boku dolnej części korpusu zaworu z kierunku pokazanego strzałką P na fig. 4; fig. 8i 9 przedstawiają częściowe przekroje wzdłuż, odpowiednio, linii C-C i D-D na fig. 7; fig. 10 jest przekrojem poprzecznym jak na fig. 2 ale pokazującym inny przykład wykonania zmontowanego zaworu według wynalazku.

Jak pokazano na fig. 1, zawór wlotowy powietrza, według wynalazku, obejmuje korpus 10 mający dolną część będącą pionowym członem rurowym 12 przystosowanym do podłączenia do sanitarnej rury ściekowej (nie pokazanej) będącej częścią sanitarnego systemu wodnych rur ściekowych.

Zgodnie z wynalazkiem, na górnym końcu pionowego członu rurowego 12 znajduje się górna część 13 mająca kształt stożkowy, tworząca ogranicznik, którego koniec jest zamknięty. Stożkowa górna część 13 członu rurowego 12 ma dwa umieszczone naprzeciwko siebie na średnicy kanały 14, z których każdy ma uformowaną kratkę 16, aby zapobiegać wchodzeniu do systemu rur ściekowych obcych obiektów takich jak zwierzęta czy insekty.

PL 194 289 B1

Stożkowa górna część 13 członu rurowego 12 jest otoczona podłużną obudową 20 w postaci misy ciągnącą się w górę od członu rurowego 12 i mającą górną krawędź 22, która jest usytuowana w poziomej płaszczyźnie H przecinającej górny koniec stożkowej górnej części 13 członu rurowego 12.

Przestrzeń pomiędzy podłużną obudową 20 a stożkową górna częścią 13 członu rurowego 12 jest podzielona przegrodą 26 na wzajemnie przeciwległe prostopadle rozstawione pary komór: pierwszą parę komór 18 i drugą parę komór 19.

Pierwsza para komór 18 jest rozgraniczona za pomocą przegrody 26 i zamkniętych odcinków 28 stożkowej górnej części 13 oraz jest połączona z otaczającą atmosferą poprzez otwory 30 umieszczone w obudowie 20 w postaci misy.

Druga para komór 19 jest rozgraniczona za pomocą przegrody 26 i obudowy 20 w postaci misy oraz jest połączona z pionowym dolnym członem rurowym 12 za pomocą kanałów 14 umieszczonych w stożkowej górnej części 13 członu rurowego 12.

Górna krawędź 25 przegrody 26 jest umieszczona w poziomej płaszczyźnie H i jest ustawiona tak aby utworzyć gniazdo 24 zaworu.

Człon zaworowy 34 jest oparty na górnej krawędzi 25 przegrody 26 i jest prostopadle osadzony w gnieździe 24 zaworu aby izolować pierwszą parę komór 18 od drugiej pary komór 19 kiedy ciśnienie wewnętrzne w systemie rur ściekowych jest co najmniej równe ciśnieniu atmosferycznemu.

W odpowiedzi na spadek ciśnienia wewnętrznego poniżej ciśnienia atmosferycznego człon zaworowy 34 jest unoszony nad gniazdo 24 zaworu aby w ten sposób pierwsza para komór 18 została połączona z drugą parą komór 19, zaś powietrze atmosferyczne zostało wpuszczone do systemu rur ściekowych połączonego z dolnym członem rurowym 12.

Człon zaworowy 34 i odpowiadające mu gniazdo 24 zaworu mają korzystnie kształt motylka, który jest umieszczony w kierunku wzdłużnym wewnątrz podłużnej obudowy 30 w postaci misy.

Otwory 30 w obudowie 20 są także zaopatrzone w kratkę 36 aby uniknąć kolizji członu zaworowego 34 z jakimkolwiek obcym obiektem.

Zgodnie z przykładem wykonania pokazanym na fig. 1 do 6, zamknięty koniec stożkowej górnej części 13 członu rurowego 12 jest zaopatrzony w zamknięte wgłębienie 32 skierowane w dół i ustawione jako nieruchomy wpust prowadzący dla członu zaworowego 34, który w tym celu jest zaopatrzony w występ 35 (ruchomy wypust prowadzący) mający podobne wymiary jak wgłębienie 32.

Człon zaworowy 34 ma specjalny kształt taki, aby pasował do gniazda 24 zaworu w kształcie motylka i jest wykonany z dwóch różnych materiałów: główna część członu zaworowego 34 jest wykonana z twardego tworzywa sztucznego a jego obwodowa część brzegowa 38z miękkiego tworzywa sztucznego.

Te dwie części są stopione razem na gorąco, korzystnie w sposób objaśniony w patencie europejskim nr EP O 701 504 udzielonym na rzecz zgłaszającego.

Jedynie miękka i elastyczna obwodowa część brzegowa 38 członu zaworowego 34 jest połączona z gniazdem 24 zaworu tak aby uzyskać warunki szczelnego zamknięcia gdy człon zaworowy 34 znajduje się w zwykłym, zamkniętym położeniu (zobacz także fig. 3)

Zapewnione są także środki aby zapobiec zastojowi skroplonej wody wewnątrz obudowy zaworu.

Jak pokazano na fig. 3 i 4, obszar pomiędzy górną krawędzią 22 obudowy 20 w postaci misy i gniazdem 24 zaworu jest zaopatrzony w rynnę 23, której dno jest zaokrąglone tak, aby ułatwić odprowadzanie spadających kropli skroplonej wody w kierunku członu rurowego 12 połączonego z systemem rur ściekowych.

W celu poprawienia dopływu powietrza, kratka 36 otworów 30 wykonana jest z elementów o aerodynamicznym lub kroplowym przekroju, jak pokazano na fig. 8i 9.

Korzystnie, co najmniej dwa ze wspomnianych elementów 37 kratki 36 są zaopatrzone w powiększony, spłaszczony górny obszar, tak, aby podpierać człon zaworowy 34 w przypadku wystąpienia dużego nadciśnienia w systemie rur ściekowych. Także w przypadku wystąpienia ognia w systemie rur ściekowych, ogniotrwała część główna członu zaworowego 34 może być podparta przez elementy 37 kratki 36. W rzeczy samej, dzięki miękkiej i elastycznej obwodowej części brzegowej 38, człon zaworowy 34 może być opuszczony w dół i może być umieszczony poniżej poziomu gniazda 24 zaworu na wypadek wystąpienia dużego nadciśnienia lub wybuchu ognia w systemie rur ściekowych.

Oczywiście możliwe jest także zaopatrzenie elementów kratki 16 kanałów 14 w aerodynamiczny, kroplowy przekrój.

Na koniec, korpus 10 zaworu jest zamknięty górną pokrywą 40 zamykającą górną krawędź 22 obudowy 20 w sposób całkowicie szczelny.

PL 194 289 B1

Ścianki boczne 42 górnej pokrywy 40 są lekko stożkowe w celu ułatwienia odprowadzania skroplonej wody. Z tego samego powodu, górna ścianka pokrywy 40 jest lekko zaokrąglona a wewnętrzna powierzchnia górnej pokrywy 40 jest zaopatrzona w promieniowo rozmieszczone żebra 44 do odprowadzania skroplonej wody w kierunku obrzeża.

W przypadku, gdy ciśnienie w rurze ściekowej spada poniżej ciśnienia atmosferycznego, to człon zaworowy 34, na którego dolną powierzchnię działa ciśnienie powietrza atmosferycznego, i na którego górną powierzchnię działa ciśnienie w rurze ściekowej, będzie natychmiast wychylany do góry, pozwalając aby powietrze atmosferyczne wpływało przez otwory 30 i pionową szczelinę, utworzoną pomiędzy gniazdem 24 zaworu a obwodową częścią brzegową 38 członu zaworowego 34 i płynęło w kierunku kanałów 14 członu rurowego 12 i do systemu rur ściekowych.

Zawór według wynalazku, a w szczególności specjalnie w formie motylka ukształtowana powierzchnia elementów funkcjonalnych zaworu, tj. członu zaworowego 34 i gniazda 24 zaworu, zapewnia maksymalną siłę podnoszenia członu zaworowego 34 z jednej strony i równomierne rozprowadzanie strumienia powietrza wewnątrz korpusu 10 zaworu z drugiej strony.

W celu uzyskania wspomnianego równomiernego rozprowadzenia strumienia powietrza ważne jest to, aby całkowita powierzchnia obszaru przepływu strumienia powietrza płynącego przez elementy funkcjonalne 24, 34 otwartego zaworu jest zasadniczo równa całkowitej powierzchni otworów wlotowych 30 powietrza.

Dla optymalnej wydajności zaworu jest także ważne to, że całkowita powierzchnia kanału przepływu powietrza przez elementy funkcjonalne 24, 34 otwartego zaworu jest zasadniczo równa całkowitej powierzchni kanałów 14 od elementów funkcjonalnych zaworu w kierunku systemu rur ściekowych, jak również wewnętrznej powierzchni członu rurowego 12.

Aby poprawić działanie zaworu i w szczególności siłę podnoszącą człon zaworowy 34 z jego gniazda 24, jest ważne także to, że stosunek całkowitej powierzchni wewnątrz obrzeża gniazda 24 zaworu do całkowitej powierzchni pozostałej pomiędzy gniazdem 24 i wewnętrzną stroną obudowy 20 w postaci misy (przedstawiającą możliwą strefę zagłębienia), jest korzystnie mniejszy od 1.

W przypadku gdy ma być więcej niż dwa otwory, na przemian z więcej niż dwoma kanałami, to kształt gniazda zaworu i odpowiadającego mu członu zaworowego musi być odpowiednio dostosowany. Zamiast członu zaworowego w kształcie motylka, można zamontować człon zaworowy trójkątny lub w kształcie liścia koniczyny.

Inny przykład wykonania wynalazku, przedstawiający inną możliwą konfigurację prowadzenia członu zaworowego, pokazane jest na fig. 10.

Według tego wykonania, wewnętrzna powierzchnia górnej pokrywy 50 jest zaopatrzona w co najmniej dwa występy 52 (nieruchome wypusty prowadzące) rozciągające się w dół aż do poziomu H, i wchodzące w odpowiadające im wgłębienia 62 (ruchome wpusty prowadzące) umieszczone na głównej części członu zaworowego 64.

Przy sporadycznym podnoszeniu członu zaworowego 64 wspomniany zawór będzie prowadzony we wgłębieniach 62 za pomocą występów 52 przymocowanych do górnej pokrywy 50. W tym przypadku przepływ powietrza wlotowego będzie nawet zwiększony ponieważ podczas podnoszenia członu zaworowego 64 jego wgłębienia prowadzące 62 częściowo wycofają się ze strumienia powietrza wlotowego.

W celu poprawy charakterystyk prowadzenia, występy 52 mogą być także wykonane z metalu.

Zgodnie z wynalazkiem, prowadzenie członu zaworowego podczas sekwencji podnoszenia i opuszczania, można uzyskać albo za pomocą nieruchomego wpustu prowadzącego 32 i wypustu prowadzącego 35, który jest częścią członu zaworowego, albo za pomocą nieruchomych wypustów prowadzących 52 i ruchomych wpustów prowadzących 62 wchodzących w skład członu zaworowego.

Próby wykazały, że przepustowość zaworu według obecnego wynalazku znacznie się poprawiła w stosunku do istniejących zaworów wlotowych powietrza.

Celem opisanych tutaj wykonań jest tylko zilustrowanie wynalazku, jako że możliwe jest wiele innych odmian, bez wykraczania poza zakres wynalazku, jaki został wyrażony w następujących dalej zastrzeżeniach.

Claims (17)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zawór wlotowy powietrza zwłaszcza do sanitarnego systemu rur ściekowych składa się z korpusu zaworu mającego pionowy człon rurowy połączony z rurą ściekową, którego górna część jest zwężona do wewnątrz i do góry a jej przekrój poprzeczny jest zmniejszony na jej górnym końcu z co najmniej jednym kanałem ciągnącym się od przestrzeni wewnątrz członu rurowego w kierunku elementów funkcjonalnych zaworu, pokrywy przykrywającej tę górną część, której górna ścianka jest umieszczona ponad górną częścią członu rurowego, zaś pomiędzy górną częścią członu rurowego i górną ścianką pokrywy jest umieszczony człon zaworowy, który spoczywa w gnieździe zaworu i ma powierzchnię uszczelniającą umieszczoną w płaszczyźnie poziomej przebiegającej w pobliżu górnej części członu rurowego a ponadto jest zamontowany swobodnie i ruchomo z przemieszczeniem ku górze względem gniazda zaworu, przy czym z dolną powierzchnią członu zaworowego jest połączony co najmniej jeden otwór wlotowy powietrza atmosferycznego natomiast górna powierzchnia członu zaworowego jest połączona z systemem rur ściekowych poprzez co najmniej jeden kanał zamykając człon zaworowy przy ciśnieniu w rurze ściekowej równym lub wyższym od ciśnienia atmosferycznego i otwierając człon zaworowy z utworzeniem kanału przepływu powietrza atmosferycznego do rury ściekowej przy ciśnieniu w rurze ściekowej niższym od ciśnienia atmosferycznego, znamienny tym, że korpus (10) zaworu ma podłużną obudowę (20) w postaci misy oraz przegrodę (26) dzielącą wnętrze obudowy (20) na ustawione naprzeciwko siebie i prostopadle do siebie pary komór: pierwszą parę komór (18) i drugą parę komór (19), przy czym pierwsza para komór (18) jest połączona z otaczającą atmosferą poprzez otwory wlotowe (30) w obudowie (20), zaś druga para komór (19) jest połączona z dolnym członem rurowym (12) i systemem rur ściekowych poprzez kanały (14) umieszczone w stożkowej górnej części (13) członu rurowego (12) a ponadto elementy funkcjonalne zaworu, obejmujące gniazdo (24) zaworu i odpowiadający mu człon zaworowy (34, 64) , mają zasadniczo powierzchnię uszczelniającą w kształcie motylka, która umieszczona jest w kierunku wzdłużnym względem podłużnego korpusu (20) zaworu.
2. 2. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że otwory wlotowe (30) powietrza są rozmieszczone na obudowie (20) w postaci misy umieszczonej na zewnątrz stożkowej górnej części (13) członu rurowego (12), zaś obudowa (20) ma górną krawędź (22) umieszczoną na poziomie (H) gniazda (24) zaworu.
3. 3. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że całkowita powierzchnia kanału przepływu powietrza przez elementy funkcjonalne obejmuje gniazdo (24) zaworu i odpowiadający mu człon zaworowy (34, 64) przy otwartym zaworze jest zasadniczo równa całkowitej powierzchni co najmniej jednego otworu wlotowego powietrza.
4. 4. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że całkowita powierzchnia kanału przepływu powietrza przez elementy funkcjonalne obejmujące gniazdo (24) zaworu i odpowiadający mu człon zaworowy (34, 64) przy otwartym zaworze jest zasadniczo równa całkowitej powierzchni otworów wlotowych (30) powietrza i zasadniczo równa całkowitej powierzchni kanałów (14), od elementów funkcjonalnych zaworu do systemu rur ściekowych.
5. 5. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że całkowita powierzchnia kanału przepływu powietrza przez elementy funkcjonalne obejmujące gniazdo (24) zaworu i odpowiadający mu człon zaworowy (34, 64) przy otwartym zaworze, jest zasadniczo równa wewnętrznej powierzchni członu rurowego (12).
6. 6. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że gniazdo (24) zaworu składa się z jednej ciągłej powierzchni uszczelniającej, która rozciąga się w dół z przegrodą (26) ograniczającą przestrzeń wewnątrz ściany zewnętrznej (20) , pomiędzy, odpowiednio, kanałami (14) i zamkniętymi odcinkami (28) stożkowej górnej części (13) członu rurowego (12).
7. 7. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że stożkowa górna część (13) członu rurowego (12) jest na swoim końcu zamknięta i zaopatrzona w co najmniej dwa obwodowe kanały (14) pozostawiając pomiędzy nimi zamknięte odcinki (28).
8. 8. Zawór według zastrz. 6, znamienny tym, że całkowita powierzchnia wewnątrz gniazda (24) zaworu w kształcie motylka jest mniejsza lub równa całkowitej powierzchni pozostałej pomiędzy gniazdem (24) zaworu a wewnętrzną powierzchnią obudowy (20) w kształcie misy odpowiadającą możliwej strefie depresji.
9. 9. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że człon zaworowy (34) jest zaopatrzony w wypust prowadzący (35) współpracujący z nieruchomym wpustem prowadzącym (32) umieszczonym na korpusie (10) zaworu.

   PL 194 289 B1
10. 10. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że człon zaworowy (64) posiada wpust prowadzący (62) współpracujący z nieruchomym wypustem prowadzącym (52) umieszczonym na pokrywie (50) korpusu (10) zaworu.
11. 11. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że na wewnętrznej powierzchni korpusu (10) zaworu jest umieszczona rynna (23), stożkowe ścianki boczne (42) i promieniowo rozstawione żebra (44) do odprowadzenia skroplonej wody.
12. 12. Zawór według zastrz. 1 znamienny tym, że człon zaworowy (34) jest wykonany z dwóch różnych materiałów, przy czym główna część (34) z materiału twardego, korzystnie ogniotrwałego, a obwodowa część brzegowa (38) z materiału miękkiego, elastycznego.
13. 13. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że otwory wlotowe (30) i kanały (14) są, odpowiednio, zaopatrzone w kratki (36, 16).
14. 14. Zawór według zastrz. 13, znamienny tym, że kratki (16, 36) są wykonane z elementów mających aerodynamiczny, kroplowy przekrój poprzeczny.
15. 15. Zawór według zastrz. 13,znamienny tym, że kratka (36) składa się z elementów, z których co najmniej dwa mają powiększony, spłaszczony górny obszar (37) do podparcia członu (34) zaworu przy wystąpieniu nadciśnienia lub ognia w systemie rur ściekowych.
16. 16. Zawór według zastrz. 13, znamienny tym, że dwa otwory wlotowe (30) powietrza są umieszczone na średnicy, naprzeciwko siebie i są ustawione prostopadle do dwóch umieszczonych na średnicy, naprzeciwko siebie, kanałów (14) w kierunku systemu rur ściekowych.
17. 17. Zawór według zastrz. 8, znamienny tym, że stosunek całkowitej powierzchni wewnątrz gniazda (24) zaworu w kształcie motylka do całkowitej powierzchni pozostałej pomiędzy gniazdem (24) i wewnętrzną stroną obudowy (20) w postaci misy, odpowiadającą możliwej strefie depresji, jest korzystnie mniejszy od 1.