PL185274B1

PL185274B1 - Końcówka odkurzacza do czyszczenia powierzchni na mokro

Info

Publication number: PL185274B1
Application number: PL97334061A
Authority: PL
Inventors: Jürgen Thode; Christian Schröder; Ludger Graute; Johannes Sinstedten
Original assignee: Vorwerk Co Interholding
Priority date: 1996-12-24
Filing date: 1997-12-19
Publication date: 2003-04-30
Also published as: PT948282E; JP2001506530A; DE59708339D1; PL334061A1; HK1024606A1; CZ297725B6; CN1240338A; ATE224668T1; CZ224999A3; WO1998027855A1; ES2181057T3; CN1136811C; EP0948282A1; JP3998045B2; DE19654335A1; EP0948282B1

Abstract

1. Koncówka odkurzacza do czyszczenia powierzchni na mokro, zwlaszcza po- wierzchni pionowych, posiadajaca kanal ssacy do przeplywu strumienia powietrza w którym jest umieszczony zawór odcinaja- cy przeplyw zassanego powietrza, zna- mienna tym, ze zawór (V) posiada ruchomy element zamykajacy (6) w ksztalcie kuli (7) i/lub pólkuli i/lub kubka którego zaokraglo- na dolna powierzchnia jest umieszczona w oplywajacym strumieniu powietrza, prze- ciwlegle do kierunku jego przeplywu (R), przy czym element zamykajacy (6) ma rów- nowagowe, otwarte, polozenie przeplywu powietrza nie zawierajacego wykropionej wody w kierunku kanalu ssacego i za- mkniete polozenie przeplywu powietrza zageszczonego wykroplona woda. F ig. 2 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest końcówka odkurzacza do czyszczenia powierzchni na mokro, zwłaszcza powierzchni pionowych, posiadająca zawór odcinający przepływ cieczy do odkurzacza.

Tego rodzaju końcówka odkurzacza jest znana, na przykład z opisu DE-A1 196 11 371. Za pomocą tej końcówki mogą być czyszczone na mokro powierzchnie, na przykład szyby okienne. Do tego celu w jednym ciągu roboczym zostaje na powierzchnię naniesiona ciecz czyszcząca i jest ona odsysana z pobranymi cząstkami brudu. Pobrana brudna woda jest gromadzona w zbiorniku, umieszczonym w kanale ssącym. Znane są urządzenia zabezpieczające, które są dołączone za zbiornikiem i przerywają strumień zasysanego powietrza. W razie przekroczenia wstępnie określonej wilgoci resztkowej w strumieniu zasysanego powietrza za zbiornikiem, kanał ssący zostaje zamknięty zwalnianym zaworem, co zapobiega uszkodzeniom silnika w odkurzaczu, posiadającym taką końcówkę. Przykładowo mogą być tutaj zastosowane urządzenia, dzięki którym zostają wykorzystane różne fizyczne efekty do pomiaru gęstości przepływającej cieczy. Tak więc na przykład może być wykorzystana siła, wywierana na element zaworu zamykającego przekrój przepływu lub na zmianę przekroju przepływu. Następnie znane jest wykorzystanie ciśnienia spiętrzenia. W przepływie dwufazowym z jedną fazą ciekłą ciśnienie może być wykorzystane do tego, aby zmienić własności materiałowe, na przykład wytrzymałość na rozerwanie kartonu lub podobnego. Znane zawory będące czujnikami gęstości są zależne od prędkości przepływu i czułe na zabrudzenie, a ich instalacja wymaga znacznych nakładów technicznych, co jest spowodowane stosunkowo dużą ilością elementów konstrukcyjnych.

Odkraplacz wody został opisany w patencie europejskim WO 94/08502. Ma on kształt podłużnej komory z centralnym wejściem i wyjściem powietrza. Wewnątrz komory są rozmieszczone labiryntowe przegrody na których wykrapla się zassana z powietrzem woda. Odkraplacz ma pierścieniowy zawór pływakowy, który ze wzrostem poziomu wykroplonej wody podnosi się do góry i zamyka kanał ssący powietrza i tym samym uniemożliwia przedostanie się do niego wody. W alternatywnych rozwiązaniach powyżej przegród do wykraplania wody jest dodatkowo umieszczony zawór kulowy. Podczas normalnej pracy końcówki jego dolne gniazdo zaworowe jest zamknięte, a zassane powietrze wchodzi do zaworu przez boczne otwory i przez otwarte górne gniazdo zaworowe przechodzi do kanału ssącego. Podczas spiętrzenia się wody w zbiorniku zawór pływakowy otwiera dolne gniazdo zaworu kulowego, a strumień powietrza i wody przesuwa kulę do górnego położenia w którym zamyka górne gniazdo zaworowe i odcina kanał ssący. Odkraplacz cieczy może być dołączony bezpośrednio do końcówki odkurzacza albo do przewodu centralnego układu próżniowego.

W odniesieniu do opisanego wyżej stanu techniki celem wynalazku jest opracowanie końcówki odkurzacza z zaworem umieszczonym w kanale ssącym, uruchamianym przez zasysany strumień powietrza i cieczy cieczą, który to zawór, odznacza się wysoką niezawodnością działania.

185 274

Podany cel został osiągnięty dzięki rozwiązaniu konstrukcyjnemu końcówki odkurzacza do czyszczenia powierzchni na mokro, zwłaszcza powierzchni pionowych, posiadającej kanał ssący do przepływu strumienia powietrza w którym jest umieszczony zawór odcinający przepływ zassanego powietrza, która charakteryzuje się tym, że zawór posiada ruchomy element zamykający w kształcie kuli i/lub półkuli i/lub kubka którego zaokrąglona dolna powierzchnia jest umieszczona w opływającym strumieniu powietrza, przeciwlegle do kierunku jego przepływu, przy czym element zamykający ma równowagowe, otwarte, położenie przepływu powietrza nie zawierającego wykroplonej wody w kierunku kanału ssącego i zamknięte położenie przepływu powietrza zagęszczonego wykroploną wodą. Element zamykający korzystnie jest umieszczony przesuwnie, pionowo, a w stanie spoczynku korzystnie jest umieszczony nastawnie względem odstępu od otworu zaworowego. Element zamykający korzystnie jest umieszczony w koszu, na drodze przepływu strumienia. Kosz korzystnie posiada wystające do wewnątrz żebra, które tworzą swobodną przestrzeń elementu zamykającego. Element zamykający korzystnie w swojej pozycji otwarcia jest podparty sprężyną, która jest podparta w obszarze otworu zaworowego najkorzystniej jest podparta centralnie, przy czym sprężyna ta jest umieszczona centralnie względem żebra prowadzącego elementu zamykającego. W wykonaniu alternatywnym końcówka odkurzacza do czyszczenia powierzchni na mokro, zwłaszcza powierzchni pionowych, posiadająca kanał ssący, przez który przepływa strumień masowy i w którym jest umieszczony zawór z elementem zamykającym wstępnie napiętym sprężyną w kierunku swojej pozycji zamknięcia i utrzymywany w pozycji otwarcia przez materiał blokujący, który jest zwalniany po zasileniu cieczą, charakteryzuje się tym, że zapadka blokująca elementu zamykającego jest podparta materiałem blokującym i jest wychylana promieniowo. Element zamykający korzystnie jest połączony z przesuwaną tuleją, która jest oparta o zapadkę blokującą wewnętrznej tulei. Przesuwana tuleja korzystnie ma umieszczony występ blokujący, który jest oparty o zapadkę blokującą wewnętrznej tulei. Występ blokujący korzystnie wystaje promieniowo do wewnątrz, a zapadka blokująca wystaje promieniowo na zewnątrz i korzystnie jest ona wykonana w postaci elementu sprężystego. Materiał blokujący korzystnie jest odcinkowo ma kształt cylindrycznego korpusu, wewnątrz którego jest umieszczona droga przepływu strumienia, przy czym zasilony cieczą materiał blokujący korzystnie jest przesuwny w kierunku zwolnienia blokady występu blokującego przez zapadkę blokującą i zwolnienia napięcia wstępnego sprężyny.

Element zamykający, korzystnie jest połączony z przesuwaną tuleją na drodze jej przemieszczania wzdłuż materiału blokującego. Element blokujący korzystnie ma wystający promieniowo występ blokujący, podparty gąbczastym korpusem, który stanowi blokadę przesuwanej tulei. W przesuwanej tulei wybranie blokujące korzystnie posiada od strony dolnej skierowaną przeciwko kierunkowi przesunięcia krzywkę sterującą do nasterowania występu blokującego podczas ruchu powrotnego przesuwanej tulei do pozycji otwarcia zaworu. Korpus gąbczasty korzystnie posiada obszar blokujący, działający centralnie na występ blokujący.

Zgodnie z wynalazkiem na element zamykający napływa strumień zassanego powietrza. Dzięki specjalnemu profilowi przekroju kanału ssącego w obszarze zaworu, oddziaływanie przepływającego strumienia na element zamykający jest tak ukształtowane, że występujące osiowe siły utrzymują ten element zamykający w stanie równowagi. Tymi siłami mogą być na przykład siły ciężkości, siły wynikające z ciśnienia statycznego i dynamicznego, siły tarcia oraz siły pochodzące od impulsów wzgl. uderzeń. Jeżeli na normalny strumień przepływowy zostanie nałożony strumień masowy o zwiększonej gęstości, wtedy dodatkowy impuls przemieszcza element zamykający z jego położenia równowagi, w pozycji otwarcia, do pozycji zamknięcia. Jeśli impuls strumienia masowego jest mały, wtedy odchylenie elementu zamykającego jest także odpowiednio małe, w wyniku czego element zamykający pozostaje w pozycji wyjściowej wzgl. pozycji otwarcia lub też w ich pobliżu. Jeżeli strumień masowy przekracza wyznaczoną wartość progową, wtedy element zamykający nie może się utrzymać w położeniu równowagi i przemieszcza się w sposób nagły do pozycji zamknięcia, w wyniku czego przerywa on przepływ strumienia objętościowego. Tym samym są określone wyraźne punkty położenia elementu zamykającego zaworu, a mianowicie pierwszy punkt w pozycji przy pełnym otwarciu zaworu i drugi w pozycji elementu zamykającego przy pełnym

185 274 zamknięciu zaworu. Wykonany w ten sposób zawór jest nieczuły na zabrudzenia i niezależny od prędkości przepływu, temperatury i wilgotności powietrza. W wyniku rozwiązania według wynalazku uzyskuje się prostą konstrukcję przy wysokiej niezawodności funkcjonalnej i korzystną pod względem kosztów. Zawór według wynalazku jest nieczuły na małe objętościowo strumienie wody o wielkości ok. 0,5 ml na minutę. Następnie dzięki rozwiązaniu według wynalazku uzyskuje się szczególną geometrię napływu, w której powstaje położenie równowagi dla elementu zamykającego. Szczególnie korzystny jest niewielki wpływ prędkości przepływu na element zamykający, która to prędkość przy wysokiej czułości oddziaływuje na zmianę gęstości w przepływie dwufazowym. Korzystne okazało się przy tym, że zawór jest nieczuły na zakłócenia, ponieważ w układzie zaworowym znajduje tylko jedna ruchoma część tzn. element zamykający. Zawór wykazuje dobry czas reagowania, przy czym utrzymywana jest niewielka strata ciśnienia w przepływającym strumieniu i ponadto można nastawić wartość progową, od której układ powinien reagować. Odbywa się to poprzez proste nastawienie stanu spoczynkowego odstępu elementu zamykającego od gniazda zaworowego. W tym celu może być np. przestawiona osiowa pozycja elementu zamykającego za pomocą osiowego zderzaka, umieszczonego w kanale ssącym w którym kosz jest tak ukształtowany, że działające osiowo siły utrzymują element zamykający w stanie równowagi. W rozwiązaniach w których element zamykający jest podparty sprężyną, przy zwiększonym strumieniu masowym element ten porusza się przeciwko sile sprężyny w kierunku otworu zaworowego i zamyka go szczelnie pierścieniowo w celu przerwania zasysanego strumienia powietrza. Ta pozycja zamknięcia zaworu może być także wykrywana na przykład elektronicznie w celu wyłączenia silnika odkurzacza.

W rozwiązaniach z materiałami blokującymi ukształtowanie według wynalazku opiera się na zasadzie, że materiał absorbujący ciecz, na przykład gąbka lub podobny, zmienia swoje mechaniczne i/lub geometryczne własności w razie kontaktu z cieczą. Element blokujący jest zgodnie z wynalazkiem ukształtowany w postaci materiału absorbującego ciecz i znajduje się w obszarze kanału przepływowego dla cieczy. Mechaniczna i/lub geometryczna zmiana materiału może następować w dowolnym kierunku i tak na przykład w kierunku przepływu, przeciwnie do niego, poprzecznie do kierunku przepływu lub także przez skręcanie. Jeżeli materiał blokujący mięknie w wyniku nabrania większej ilości cieczy, wtedy element zamykający przechodzi przez obszar zapadki blokującej, która w wyniku ukształtowania jako sprężyny płytkowej i niewystarczającego promieniowego podparcia może się wychylić i podparty sprężyną element zamykający zostaje samoczynnie przemieszczony do pozycji otwarcia zaworu.

Poniżej wynalazek jest dokładniej objaśniony w oparciu o załączony rysunek, który pokazuje jedynie kilka przykładów wykonania. Na rysunku fig. 1 przedstawia końcówkę odkurzacza do mycia na mokro powierzchni, połączoną poprzez próżniowy wąż ssący z odkurzaczem, fig. 2 - schematyczne ujęcie przekroju wzdłużnego układu zaworowego według pierwszej postaci wykonania, przy czym zawór znajduje się w pozycji otwarcia, fig. 3 - przekrój według linii III-III na fig. 2, fig. 4 - widok odpowiadający fig. 2, przy czym zawór znajduje się w pozycji zamknięcia, fig. 5 - układ zaworowy według drugiej postaci wykonania, przy czym zawór znajduje się w pozycji otwarcia, fig. 6 - widok odpowiadający fig. 5, przy czym zawór znajduje się w pozycji zamknięcia, fig. 7 - przekrój według linii VII-VII na fig. 6, fig. 8 - trzecią postać wykonania układu zaworowego, gdy zawór znajduje się w pozycji otwarcia, fig. 9 układ zaworowy według fig. 8 w trakcie zamykania zaworu, fig. 10 - pozycję zamknięcia zaworu według fig. 8, fig. 11 - przekrój wzdłużny czwartej postaci wykonania układu zaworowego, przy czym zawór znajduje się w pozycji otwarcia, fig. 12 - przekrój wzdłużny piątej postaci wykonania układu zaworowego, przy czym zawór znajduje się w pozycji otwarcia, fig. 13 - przekrój odpowiadający fig. 12, pokazujący pozycję pośrednią podczas procesu zamykania zaworu, oraz fig. 14 - układ zaworowy według fig. 12, przy czym zawór znajduje się w pozycji zamknięcia.

Na fig. 1 przedstawiono końcówkę 1 odkurzacza do czyszczenia powierzchni na mokro, zwłaszcza powierzchni pionowych. Jest ona połączona za pomocą przepływowego przyłącza poprzez wąż ssący 2 z podłogowym odkurzaczem 3. Przez końcówkę 1 zostaje w znany sposób naniesiona ciecz czyszcząca na oczyszczaną powierzchnię i od razu odsysana razem

185 274 z zabranymi cząsteczkami brudu. W tym celu końcówka 1 odkurzacza posiada nie pokazany bliżej na fig. 1 zbiornik 4 zabrudzonej wody w obszarze kanału ssącego 5, umieszczonego w końcówce. W zbiorniku 4 zassana ciecz zostaje oddzielona.

Za zbiornikiem 4 umieszczony jest w kierunku przepływu R, uruchamiany cieczą zawór V, który przy przekroczeniu zadanej wilgotności końcowej w strumieniu powietrza zamyka kanał ssący w celu przerwania tego strumienia powietrza.

Na fig. 2 do 4 jest przedstawiony w pierwszej postaci wykonania zawór V, który posiada kulę 7, stanowiącą element zamykający 6. Kula 7 jest umieszczona w obszarze o zwiększonym przekroju względem kanału ssącego 5 przesuwnie w kierunku osiowym kanału ssącego 5. W tym obszarze 8 o powiększonym przekroju, ukierunkowanym współosiowo do kanału ssącego 5, umieszczone są na wewnętrznej ściance wystające do wewnątrz żebra 9, tworzące klatkę 10. W pokazanym przykładzie wykonania, zgodnie z przekrojem na fig. 3, przewidziane są cztery promieniowo umieszczone żebra 9, które tworzą swobodną przestrzeń 11, dopasowaną do wielkości kulowych elementów zamykających 6.

Element zamykający 6 jest tym samym umieszczony w koszu 10, drogi swobodnego przepływu strumienia z dopływem i odpływem zasysanego powietrza, przy czym średnice otworów w tym obszarze są mniejsze, niż średnica kulowego elementu zamykającego 6.

W obszarze otworu wlotowego 12 jest umieszczone wystające do wewnątrz kanału ssącego 5 żebro 13, które ma osiowy, przestawiany trzpień zderzakowy 14. Za pomocą tego zderzaka nastawiana jest osiowa pozycja elementu zamykającego 6 pod względem odstępu od otworu zaworowego 15, umieszczonego naprzeciw wlotowego otworu 12.

Podczas eksploatacji element zamykający 6 zostaje otoczony przepływającym strumieniem (strzałka a) i w wyniku zwiększonego obszaru 8 opływanie elementu zamykającego 6 jest tak ukształtowane, że występujące osiowe siły utrzymują ten element zamykający 6 w stanie równowagi. Następnie żebra 9 utrzymują element zamykający 6 w środkowej osi strumienia. Ten stan równowagi jest w szerokim zakresie niezależny od prędkości przepływu.

W wyniku wstępnego nastawienia, wykonanego za pomocą trzpienia zderzakowego 14, może być ustawiona wartość, od której układ zaczyna reagować. Również dzięki temu mechanizmowi nastawczemu przymusowe rozłączenie układu może być wykonywane od zewnątrz.

Na fig. 4 pokazana jest pozycja zamknięcia zaworu V w której nakłada się strumień masowy o podwyższonej gęstości (strzałka b) na strumień normalny (strzałka a). Ten dodatkowy impuls wywiera nacisk na element zamykający 6 z jego położenia równowagi, oznaczonego na fig. 4 linią kropka-kreska, w kierunku otworu zaworowego 15. Wykonany w postaci kuli 7 element zamykający 6 zamka szczelnie otwór zaworowy 15, co powoduje przerwanie strumienia zasysanego powietrza.

Jeżeli impuls strumienia masowego (strzałka b) jest mały, wtedy jest małe także odchylenie i element zamykający 6 ustawia się w pobliżu pozycji wyjściowej, zgodnie z fig. 2. Jeżeli strumień masowy przekracza ustaloną wartość progową, wtedy element zamykający 6 nie może się dłużej utrzymać w położeniu równowagi i przemieszcza się nagle do otworu zaworowego 15, wykonanego jako zawór zwrotny.

Figury 5 do 7 pokazują dalsze postacie wynalazku. W kanale ssącym 5 umieszczona jest redukująca przekrój, pierścieniowa ścianka poprzeczna 16, w której znajduje się centralny otwór zaworowy 15. Przez ten utwór zaworowy 15 przechodzi średnicowo żebro prowadzące 17 (porównaj fig. 7).

Element zamykający 6 ma w tym przykładzie wykonania kształt kubka lub półkuli, przy czym zaokrąglona powierzchnia jest zwrócona przeciwko kierunkowi przepływu R. Następnie element zamykający 6 posiada centralne, obrotowo-symetryczne i mające trapezowy przekrój wybranie 18, otwarte do płaskiej powierzchni elementu zamykającego 6, zwróconej w kierunku przepływu R. Dzięki temu zostaje utworzone pierścieniowe ramię uszczelniające 19, skierowane w stronę przepływu R i usytuowane współosiowo względem kanału ssącego 5, którego średnica jest większa, niż średnica otworu zaworowego 15.

Element zamykający 6 jest przytrzymywany za pomocą osiowo umieszczonego drążka zaworowego 20 w obszarze żebra prowadzącego 17 od strony ścianki poprzecznej. Drążek

185 274 zaworowy 20 wchodzi jednym końcem, przechodząc przez wybranie 18, od strony wewnętrznej w obszar głowicy elementu zamykającego 6. a drugim końcem przechodzi przez centralny otwór 21 żebra prowadzącego 17.

Drążek zaworowy 20 jest w obszarze pomiędzy elementem zamykającym 6 i żebrem prowadzącym 17 otoczony sprężyną naciskową 22, która podpiera element zamykający 6 w jego pozycji otwarcia. W celu ograniczenia ruchu zderzaka drążek zaworowy 20 ma poprzeczny kołek 23, umieszczony po stronie żebra prowadzącego, zwróconej do elementu zamykającego 6.

W tym wykonaniu zaworu V zostaje wykorzystana siła impulsu następującej drugiej fazy cieczy (strzałka b) i zmiana siły oporu opływanego cieczą elementu zamykającego 6. Ponieważ przy stałej prędkości siła oporu w powietrzu jest większa niż w wodzie, przy odpowiednim ukształtowaniu sprężyny 22 zawór pozostaje otwarty podczas zasilania cieczą w pierwszej fazie (strzałka a). Jeżeli impuls siły przekracza siłę oporu sprężyny 22, wtedy element zamykający 6 przemieszcza się w kierunku otworu zaworowego 15 aż do pozycji szczelnego przylegania ramienia 19 do obszaru otaczającego otwór zaworowy 15 (fig. 6). Zasysany strumień powietrza zostaje tym samym przerwany. W tej postaci wykonania korzystnie nie jest potrzebna energia elektryczna ani przetworniki energii, jak na przykład silniki lub elektromagnesy. Następnie wykonany w ten sposób zawór V może łatwo reagować na prawie wszystkie ciecze.

Figury 8 do 10 pokazują dalsze ukształtowanie zaworu V, w którym element zamykający 6 w pozycji zamknięcia zaworu jest napięty wstępnie sprężyną i za pomocą materiału blokującego 24 jest utrzymywany w pozycji otwarcia. Ten materiał blokujący składa się z materiału przyjmującego ciecz, na przykład gąbki i ma kształt odcinka cylindra przez który przepływa strumień.

Materiał blokujący 24 jest umieszczony współosiowo względem kanału ssącego 5 i jest osadzony w tulei 25 w kształcie garnka. Tuleja 25 ma zmniejszoną średnicę względem wewnętrznej średnicy kanału ssącego 5. Zamknięta od czołowej strony tuleja 25 ma promieniowe wycięcia 26, które od wewnętrznej strony są zakryte umieszczonym wewnątrz materiałem blokującym 24. W te promieniowe wycięcia 26 tulei 25, wchodzą zapadki blokujące 27, które są sprężyście wychylane do wewnątrz.

Tuleja 25 jest otoczona przesuwaną tuleją 28, która w obszarze swojego swobodnego, otwartego końca posiada wystające do wewnątrz występy blokujące 29, służące do podparcia przesuwanej tulei 28 na zapadkach blokujących 27. W obszarze końcowym, odwróconym od obszaru styku, przesuwana tuleja 28 jest wykonana w kształcie leja, przy czym od strony wierzchołka posiada ona osiowo popychacz zaworowy 30. Przechodzi on przez otwór zaworowy 15 i posiada na swoim swobodnym końcu talerzowy element zamykający 6.

Element zamykający 6 a tym samym także połączona z nim poprzez popychacz zaworowy 30 przesuwana tuleja 28 są wstępnie naprężone przez sprężynę naciskową 31 w kierunku pozycji zamknięcia zaworu, przy czym sprężyna 31 opiera się jednym końcem o talerzowy element zamykający 6, a drugim końcem o ramię znajdujące się w kanale ssącym 5.

Figura 8 pokazuje stan spoczynkowy zaworu V. Podczas normalnej eksploatacji zassane powietrze przypływa przez materiał blokujący 24 od strony wewnętrznej i przechodzi promieniowo na zewnątrz przez promieniowe wycięcie 26, aby potem, opływając przesuwaną tuleję 28, wyjść przez otwór 15 z układu zaworowego. Element zamykający 6 jest utrzymywany w pozycji otwarcia, co powoduje, że przejmujący ciecz materiał blokujący 24 podpiera zapadkę blokującą 27 w taki sposób, że występy blokujące 29 działające poprzez sprężynę 31 na te zapadki blokujące 27 nie mogą spowodować ich wychylenia. Przesuwana tuleja 28 jest podparta poprzez występy blokujące 29 w sposób zamknięty siłowo o zapadki blokujące 27.

Przy wejściu fazy ciekłej (strzałka b) materiał blokujący 24 o własnościach absorpcyjnych, mięknie w wyniku pobierania cieczy. Odpowiednio do tego zapadki blokujące 27 nie znajdują oparcia, tak że zostają one przemieszczone promieniowo do wewnątrz przez będące pod działaniem siły sprężyny występy blokujące 29 przesuwanej tulei 28. Efekt ten jest jeszcze zwiększony dzięki temu, że zarówno zapadki blokujące 27 jak i występy blokujące 29 mają ukośne powierzchnie zetknięcia.

185 274

Na fig. 9 pokazane jest położenie pośrednie podczas zamykania zaworu V. Przesuwana tuleja 28 a tym samym element zamykający 6 zostają uwolnione dla przemieszczenia elementu zamykającego 6 do pozycji zamknięcia zaworu, pokazanego na fig. 10.

W tej postaci wykonania są wykorzystane mechaniczne i/lub geometryczne zmiany materiału elementu blokującego. Ta zmiana może odbywać się w dowolnym kierunku, i tak na przykład w kierunku przepływu, w kierunku przeciwnym lub w postaci skręcenia. W pokazanym na fig. 8 do 10 przykładzie wykonania występuje geometryczna zmiana tworzywa poprzecznie do kierunku przepływu R.

W wyniku wykonania pustego wewnątrz cylindrycznego materiału blokującego 24 o stosunkowo małej grubości ścianki, została uzyskana duża prędkość zwalniania zaworu V.

Figura 11 pokazuje zawór V, podobny do przykładu wykonania, opisanego uprzednio. Tutaj jednak przyjmujący ciecz materiał blokujący 24 jest połączony od strony czołowej, to znaczy od strony osiowej z przesuwanym talerzem 32, połączonym z elementem zamykającym 6 za pomocą popychacza zaworowego 30. Przy wejściu fazy ciekłej także tutaj mięknie materiał blokujący 24, po czym zostaje ściśnięty w zależności od wstępnego napięcia sprężyny talerza 32, wywierającego działanie na ten materiał blokujący 24. W ciągu tego ściskania element zamykający 6 przemieszcza się do pozycji zamknięcia zaworu.

Na fig. 12 do 14 przedstawiona jest dalsza postać wykonania zaworu V według wynalazku. Zawór V jest usytuowany w kierunku przepływu R i włączony za zbiornikiem 4, przejmującym ciecz.

Także w tej postaci wykonania zawór V jest ukształtowany w taki sposób, że talerzowy element zamykający (i w swojej pozycji zamknięcia jest wstępnie napięty sprężyną i utrzymywany w pozycji otwarcia przez materiał blokujący 24, który jest zwalniany w przypadku zasilenia cieczą. Element zamykający 6 w tym przykładzie wykonania - rozważając w kierunku przepływu R - jest umieszczony między materiałem blokującym 24 i otworem zaworowym 15 oraz ukształtowany jako ścianka czołowa 33 przesuwanej tulei 28, obejmującej w kształcie garnka materiał blokujący 24. W tej ściance czołowej znajdują się osiowe otwory 34 w pewnym odstępie od osi tulei, przy czym nieprzelotowy, centralny obszar czołowej ścianki 33 tworzy talerzowy element zamykający 6, którego średnica jest większa niż średnica otworu zaworowego 15.

W celu szczelnego zamknięcia, talerzowy element zamykający 6 ma na stronie czołowej, zwróconej do otworu zaworowego 15, pierścień uszczelniający 35 obejmujący otwór 15 w pozycji zamknięcia zaworu.

Przesuwana tuleja 28, zwrócona swoją otwartą stroną przeciw kierunkowi przepływu R, posiada wewnętrzny tulejowy stały wspornik 36, którego powierzchnia czołowa ma przelotowy otwór 37 o dużej średnicy. W mającym kształt garnka wsporniku 36 umieszczony jest wykonany z materiału pochłaniającego ciecz materiał blokujący 24, którego średnica zewnętrzna odpowiada wewnętrznej średnicy wspornika 36. Układ jest tak dobrany, że materiał blokujący 24 dochodzi stroną czołową do tylnej strony czołowej ściany wspornika.

Na stronie odwróconej od tej czołowej ścianki wspornika jest umieszczony materiał blokujący 24 z uformowanym daszkowym obszarem blokującym 38. Ten ostatni podpiera płytkowy element przytrzymujący 39, skierowany poprzecznie do osi korpusu przesuwanej tulei 28. Ten element 39 wykonany jest z materiału przepuszczającego powietrze, na przykład materiału porowatego i połączony jest ze wspornikiem 36 materiału blokującego 24, w obszarze wzdłużnego otworu 40 od strony ścianki wspornika, do wejścia w wybranie 41 przesuwanej tulei 32. Wchodzący w to wybranie 41 koniec elementu przytrzymującego 39 jest wykonany jako promieniowo wystający występ blokujący 42.

Jak już wspomniano, element zamykający 6 wzgl. mieszcząca go przesuwana tuleja 28 jest wstępnie napięty sprężyną w kierunku do pozycji zamknięcia zaworu. Do tego służy obejmująca przesuwaną tuleję 28 sprężyna naciskowa 44, która jednym końcem opiera się od tylnej strony o czołową ściankę 33 przesuwanej tulei 28, a drugim końcem o wystający promieniowo do wewnątrz kołnierz 43 obudowy, mieszczącej zawór V.

Na fig. 12 pokazany jest stan spoczynkowy zaworu V. W tym położeniu występ blokujący 42 wchodzi w'tulejowe wybranie 41, przez co przesunięcie tulei przesuwanej 28 wzgl.

185 274 elementu zamykającego 6 jest zablokowane, element przytrzymujący 39 posiadający występ blokujący 42 jest w wyniku działającej na niego siły sprężyny dociskany do blokującego obszaru 38 materiału blokującego 24. Siłą sprężyny naciskowej 44 i siła oporowa występu blokującego 42 są tak dobrane, że w tej pozycji spoczynkowej element przytrzymujący 39 jest utrzymywany w położeniu blokującym.

W pozycji spoczynkowej faza gazowa (strzałka b) przepływa przez kanał ssący 5, przechodzi przez porowaty element przytrzymujący 39 i materiał blokujący 24 i wychodzi z obszaru zaworowego przez otwór przelotowy 37 wspornika 36 i otwory 34 ściany czołowej 13 od strony tulei do otworu zaworowego 15 (fig. 12).

Jeżeli do fazy gazowej (strzałka a) zostanie dołączona faza ciekła (strzałka b), wtedy zmieniają się mechaniczne własności materiału blokującego 24, spowodowane nabraniem cieczy. Materiał blokujący 24, wykonany korzystnie jako korpus gąbczasty 45 w wyniku tego mięknie, zwłaszcza w obszarze występu blokującego 42. Będący pod działaniem sprężyny przez wybranie 41 od strony tulei, element przytrzymujący 39 nie znajduje tym samym wystarczającego podparcia, przez co przesuwana tuleja 28 w wyniku wstępnego napięcia sprężyny zostaje przemieszczona w kierunku otworu zaworowego 15. Występ blokujący 42 elementu przytrzymującego 39 opuszcza wybranie 41 przesuwanej tulei 28 i daje jej swobodę przemieszczania się, przy czym element przytrzymujący 39 przechyla się wewnątrz wspornika 36, mieszczącego materiał blokujący 24 (fig. 13). Na fig. 14 pokazana jest pozycja zamknięcia zaworu. Można rozpoznać, że przesuwana tuleja 28 jest przemieszczona do pozycji końcowej, w której element zamykający 6 zamyka szczelnie otwór zaworowy 15. Strumień zasysanego powietrza zostaje tym samym przerwany.

W tej pozycji zamknięcia zaworu element przytrzymujący 39 zostaje przemieszczony z powrotem do pozycji pionowej względem osi tulei, co w stanie zmiękczonym powoduje elastyczność występu blokującego 42. W wyniku tego ten ostatni ustawia się znowu w pozycji pierwotnej. Występ blokujący 42 elementu przytrzymującego 39 wchodzi przy tym w drugie, mające kształt wydłużonego otworu wybranie 46 przesuwanej tulei 28. To mające kształt wydłużonego otworu wybranie 46 posiada sterującą krzywkę 47 skierowaną przeciwko kierunkowi przemieszczenia przesuwanej tulei 28 przy pomocy której na przykład przy ręcznym przemieszczeniu do tyłu przesuwanej tulei 28 występ blokujący 42 może być nasterowany do następującego po tym wejścia do wybrania blokującego 41 w celu ustalenia pozycji otwarcia zaworu według fig. 12.

185 274 v 47 41 40

33

38 44 36 45 37 34 35

42 44 33

38 24 36 45 37

185 274

27 29 24

'tj

185 274

21 20

6 22 17

1H3°IE

185 274

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 4.00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Końcówka odkurzacza do czyszczenia powierzchni na mokro, zwłaszcza powierzchni pionowych, posiadająca kanał ssący do przepływu strumienia powietrza w którym jest umieszczony zawór odcinający przepływ zassanego powietrza, znamienna tym, że zawór (V) posiada ruchomy element zamykający (6) w kształcie kuli (7) i/lub półkuli i/lub kubka którego zaokrąglona dolna powierzchnia jest umieszczona w opływającym strumieniu powietrza, przeciwległe do kierunku jego przepływu (R), przy czym element zamykający (6) ma równowagowe, otwarte, położenie przepływu powietrza nie zawierającego wykroplonej wody w kierunku kanału ssącego i zamknięte położenie przepływu powietrza zagęszczonego wykroploną wodą.
2. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że element zamykający (6) jest umieszczony przesuwnie pionowo.
3. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że element zamykający (6) w stanie spoczynku jest umieszczony nastawnie względem odstępu od otworu zaworowego (15).
4. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że element zamykający (6) jest umieszczony w koszu (10), na swobodnej drodze przepływu strumienia.
5. Końcówka według zastrz. 4, znamienna tym, że kosz (10) posiada wystające do wewnątrz żebra (9), które tworzą swobodną przestrzeń (11) elementu zamykającego (6).
6. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że element zamykający (6) w swojej pozycji otwarcia jest podparty sprężyną (22).
7. Końcówka według zastrz. 3, znamienna tym, że sprężyna (22) jest podparta w obszarze otworu zaworowego (15).
8. Końcówka według zastrz. 7, znamienna tym, że w obszarze otworu zaworowego (15) sprężyna (22) jest podparta centralnie.
9. Końcówka według zastrz. 7, znamienna tym, że sprężyna (22) jest umieszczona centralnie względem żebra prowadzącego (17) elementu zamykającego (6).
10. Końcówka odkurzacza do czyszczenia powierzchni na mokro, zwłaszcza powierzchni pionowych, posiadająca kanał ssący, przez który przepływa strumień masowy i w którym jest umieszczony zawór z elementem zamykającym wstępnie napiętym sprężyną w kierunku swojej pozycji zamknięcia i utrzymywanym w pozycji otwarcia przez materiał blokujący zwalniany po zasileniu cieczą, znamienna tym, że zapadka blokująca (27) element zamykający (6) jest podparta przez materiał blokujący (24) i wychylana promieniowo.
11. Końcówka według zastrz. 10, znamienna tym, że element zamykający (6) jest połączony z przesuwaną tuleją (28) opartą o zapadkę blokującą (27).
12. Końcówka według zastrz. 11, znamienna tym, że przy przesuwanej tulei (28) jest umieszczony występ blokujący (29), który jest oparty o zapadkę blokującą (27).
13. Końcówka według zastrz. 12, znamienna tym, że występ blokujący (29) wystaje promieniowo do wewnątrz.
14. Końcówka według zastrz. 12, znamienna tym, że zapadka blokująca (27) wystaje promieniowo na zewnątrz.
15. Końcówka według zastrz. 12, znamienna tym, że zapadka blokująca (27) jest elementem sprężystym.
16. Końcówka według zastrz. 10, znamienna tym, że materia! blokujący (24) jest odcinkowo cylindrycznym korpusem, wewnątrz którego jest umieszczona droga przepływu strumienia.
17. Końcówka według zastrz. 16, znamienna tym, że zasilony cieczą materiał blokujący (24) jest przesuwny w kierunku zwolnienia blokady występu blokującego (29) przez zapadkę blokującą (27) i zwolnienia napięcia wstępnego sprężyny (31).

185 274
18. Końcówka według zastrz. 10, znamienna tym, że element zamykający (6) jest połączony z przesuwaną tuleją (28), wzdłuż materiału blokującego (24).
19. Końcówka według zastrz. 13, znamienna tym, że materiał blokujący (24) ma wystający promieniowo występ blokujący (42), podparty gąbczastym korpusem (45).
20. Końcówka według zastrz. 19, znamienna tym, że występ blokujący (42) stanowi blokadę przesuwanej tulei (28).
21. Końcówka według zastrz. 18, znamienna tym, że w przesuwanej tulei (28) wybranie blokujące (41) posiada od strony dolnej skierowaną przeciwko kierunkowi przesunięcia krzywkę sterującą (47) do nasterowania występu blokującego (42) podczas ruchu powrotnego przesuwanej tulei (28) do pozycji otwarcia zaworu.
22. Końcówka według zastrz. 19, znamienna tym, że korpus gąbczasty (45) posiada obszar blokujący (38), działający centralnie na występ blokujący (38).