PL182350B1 - Product made of bristle such as a brush or the like - Google Patents

Abstract

1. Wyrób ze szczeciny, zwlaszcza szczotka, majaca nosnik szczeciny oraz osadzony w niej uklad szczecin, który sklada sie z pojedynczych i/lub pogrupo- wanych szczecin z tworzywa sztucznego, znamienny tym, ze odstep pomiedzy szczecinami (2) odpowiada wielkosci w zakresie (0,5- 4,0)-krotnej wielkosci sredni- cy szczecin (2), które obtryskowo sa zamo- cowywane i zatapiane w nosniku (1) szcze- ciny (2) na glebokosc mniejsza niz 4-krotna wielkosc srednicy szczeciny (2). F¡g.1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest wyrób ze szczeciny, zwłaszcza szczotka, mająca zastosowanie jako szczotka lub pędzel do użytkowania w środowiskach wilgotnych.

Wyroby ze szczeciny, które wchodzą w kontakt z wilgocią, przez to, że używane są do czyszczenia w wilgotnym środowisku, np. szczoteczki do zębów, albo też służą do nakładania wilgotnych substancji, np. pędzle, wysychają po użyciu w stopniu niewystarczającym, ponieważ szczeciny skupione są w pęki i wilgoć utrzymuje się przez dłuższy czas w wąskich kapilarach pomiędzy szczecinami. Tego rodzaju wilgotne środowisko stwarza idealne warunki dla zagnieżdżania się i rozwoju bakterii i innych drobnoustrojów. Niekorzystny ten efekt pogłębiany jest dodatkowo przez osadzanie się cząstek zanieczyszczeń lub resztek nakładanych

182 350 substancji w wąskich kapilarach, skąd nie dają się w wystarczającym stopniu usunąć, nawet poprzez intensywne czyszczenie, ponieważ szczeciny w obszarze zamocowania stoją zbyt blisko siebie. Ow negatywny efekt pogłębiany jest w przypadku wielu znanych konstrukcji szczotek także przez to, że ich nośnik szczeciny ma wgłębienia, w których umieszczane są pęki szczeciny. W tych kawitatach o najmniejszym przekroju bakterie osiadają szczególnie łatwo, niemożliwe jest też usunięcie z nich cząstek zanieczyszczeń i resztek nakładanych substancji.

Występowanie owych negatywnych zjawisk w szczególnie dużym nasileniu stwierdzono w przypadku szczoteczek do zębów, ponieważ dąży się do tego, by ich szczeciny miały jak najmniejszą średnicę i ściskane były ciasno wewnątrz pęku, przez co kapilary i kawitaty są szczególnie wąskie. Ponadto, pomimo stosowania szczeciny wykonanych z wysokowartościowych tworzyw sztucznych, np., z poliamidów, wilgoć wnika także do materiału szczeciny i podczas osuszania wydala się z niego w niewystarczającym stopniu. Przejawem tego jest zmiana właściwości wytrzymałościowych szczeciny. Szczecina traci na sztywności, a przez to na zdolności do wyprostowywania się przez co zmniejsza się skuteczność czyszczenia.

Wymienione wyżej wady występują w przypadku szczoteczek do zębów, ze szczególnym nasileniem podczas przestrzegania zalecanej ze względów medycznych częstotliwości czyszczenia (trzy razy dziennie), ponieważ, w czasie pomiędzy następującymi po sobie czyszczeniami, szczeciny nie wysychają całkowicie, szczególnie w obszarze położonym blisko nośnika.

W związku ze stwierdzeniem występowania wspomnianych problemów higienicznych przystąpiono do rozwiązywania ich w ten sposób, że podczas przymocowywania szczecin do nośnika szczeciny zastosowano metodę spoinowania przy pomocy tworzyw sztucznych, w szczególności po to by zapobiec powstawaniu w nośniku szczeciny, w obrębie obszaru osadzania szczecin, pustych przestrzeni. Do metod tych zalicza się przede wszystkim zgrzewania szczecin i nośnika szczeciny przedstawione w opisie patentowym EP 0 165 546 oraz wtryskiwanie szczecin do nośnika według opisu patentowego DE 1 532 809. W połączeniu ze zgrzewaniem zaproponowano też, w opisie patentowym EP 0165 546, stworzenie układu szczecin nie tylko w postaci pęków, lecz zastosowanie oprócz tego również pojedynczych, gęsto rozmieszczonych szczecin. Dąży się przy tym do uwzględniania, przy kształtowaniu układu szczecin, nierównomiernego zużywania się poszczególnych jego fragmentów. Dzięki temu możliwe jest też dopasowanie różnych fragmentów układu szczecin do różnorodnych funkcji użytkowych (czyszczenie, masaż itp.).

Owe różnorodne funkcje użytkowe uwzględnia inne znane rozwiązanie przestawione w opisie GB 2 035 076, które przewiduje umieszczenie w obszarze środkowo-wzdłużnym nośnika szczeciny pęków szczecin, natomiast po obu stronach tego środkowo wzdłużnego obszaru rzędów kołków z tworzyw sztucznych o różnorodnym kształcie, przy czym główka szczoteczki wykrzywiona jest w kierunku obydwu osi. W ten sposób szczeciny powinny działać tylko na fragmenty zębów, podczas gdy stosunkowo miękkie kołki z tworzywa sztucznego powinny przede wszystkim dokonywać masażu dziąseł. Pomijając komplikacje, które musiałyby wystąpić przy wytwarzaniu tego rodzaju szczoteczki do zębów, nie zostają dzięki niej rozwiązane problemy higieniczne występujące w obrębie układu szczecin, a to przez to, że nie można takiej szczoteczki poprowadzić z dziąseł na zęby, co nie odpowiada nowoczesnym poglądom medycznym na efektywne czyszczenie zębów i wystarczający masaż dziąseł.

Opisane problemy higieniczne powinny były zostać rozwiązane przez następną znaną realizację przedstawioną w opisie EP 0 060 592 w ten sposób, że układ szczecin nie składa się z pęków, lecz z pojedynczych szczecin, które przymocowane są do nośnika i pomiędzy sobą metodami termicznymi, szczególnie przy zastosowaniu techniki laserowej. Przy tym także końce szczecin znajdujące się po stronie nośnika leżą swobodnie, w ten sposób, że nośnik szczeciny ma odpowiadające konturowi układu szczecin duże wydrążenie, w którym szczeciny umieszczane są w ten sposób, że leżą swobodnie po drugiej stronie nośnika. Szczeciny pomiędzy sobą mogą być złączone tylko w obrębie wydrążenia i tylko w obrębie swych stykających się ze sobą powierzchni bocznych. Powinno to zagwarantować zachowanie prze4

182 350 biegających pomiędzy szczecinami kapilarów. Kapilary te mają jakoby umożliwić odsysanie bakterii i resztek płytek. Tekst nie rozstrzyga w jaki sposób miałoby się do dokładnie dokonać i jakich sił fizycznych należałoby do tego użyć. Istotne jest w każdym razie to, że szczeciny muszą do siebie przylegać poprzez powierzchnie boczne, po to by mogły być między sobą poprzez te powierzchnie boczne złączone. Oznacza to jednak, że szczeciny będą ostatecznie tak samo gęsto rozmieszczone jak w pęku, ponieważ przy tym rozwiązaniu szczeciny przylegają do siebie powierzchniami bocznymi tylko liniowo. Tworzą się zatem takie same kapilary jak w pęku szczeciny. Ponadto zagnieżdżanie się i rozwój bakterii możliwy jest nie tylko po jednej, lecz po obydwóch stronach nośnika.

W przypadku innej znanej realizacji wynalazku dla dowolnych szczotek według opisu WO 82/00406 pojedyncze szczeciny zostają w odstępach naklejone na taśmie nośnej, przy czym szczeciny leżą w płaszczyźnie taśmy nośnej i wystają poza jedną z jej krawędzi. Na wystającym końcu każdej ze szczecin zostaje poprzez rozgrzanie uformowane zgrubienie. Taśma nośna zostaje następnie zwinięta z bryłą kształtową i jako zwój zanurzona wolnymi końcami do przodu w formie, która wcześniej została wylana masą z tworzywa sztucznego, z której tworzy się korpus szczotki. Znajdująca się poza formą taśma nośna zostaje po dodaniu środka rozpuszczającego klej usunięta, dzięki czemu przyklejone wcześniej do taśmy nośnej szczeciny zostają uwolnione. Następnie utwardzony korpus szczotki zostaje wyjęty z formy. Metoda ta jest nadzwyczaj praco- i czasochłonna i nie daje się w żaden sposób pogodzić ze współczesnymi wymaganiami co do automatycznej produkcji seryjnej.

Wprawdzie zgrubienie na zatopionym końcu korzystnie wpływa na wytrzymałość szczecin gotowego produktu na wypadanie, jednak nie ma gwarancji zatopienia szczecin na pozostałej długości. Podczas zanurzania zgrubienia masa z tworzywa sztucznego ustępuje pod wpływem napięcia powierzchniowego. Nawet jeśli, dzięki wystarczająco niskiej lepkości, spłynie ona z powrotem, pod wpływem napięcia powierzchniowego powstanie wokół szczeciny zagłębienie o kształcie krateru, w obrębie którego szczecina nie jest zatopiona. Dla osiągnięcia niezbędnej wytrzymałości na wypadanie, długość zatopienia musi być odpowiednio duża. Niezależnie od tego powstaje problem gromadzenia się zanieczyszczeń i zagnieżdżania się bakterii w zagłębieniu o kształcie krateru.

Zadaniem niniejszego wynalazku jest takie udoskonalenie wyrobów ze szczeciny, w których układ szczecin składa się przynajmniej częściowo z pojedynczych szczecin, by zagwarantować szybkie osuszanie szczotki, a przez to skuteczne przeciwdziałanie zagnieżdżaniu się i rozwojowi bakterii oraz osadzaniu się zanieczyszczeń, a także by możliwe było swobodne kształtowanie geometrii szczotki, co pozwoliłoby uzyskać różnorodne właściwości użytkowe.

Zadanie to zostało zgodnie z wynalazkiem rozwiązane w ten sposób, że cały układ szczecin składa się z ciasno rozmieszczonych, pojedynczych, nie dotykających się wzajemnie szczecin, których odstęp odpowiada 0,5 do 4,0-krotnej długości średnicy szczeciny i które poprzez obtryskiwanie zamocowywane są w nośniku szczeciny i zatapiane w nośniku szczeciny na długości, która jest mniejsza niż 4-krotna długość szczeciny.

Współczesna technologia tworzyw sztucznych umożliwia bezprzejściowe zamocowywanie pojedynczych szczecin o małej średnicy na płaskiej powierzchni, a więc na nośniku szczeciny. Dokonuje się tego przy zastosowaniu formowania wtryskowego przez obtryskiwanie końców szczecin masą z tworzywa sztucznego. Ciśnienie wtryskiwania podczas obtryskiwania szczeciny gwarantuje to, że nie utworzy się wokół niej żadne zagłębienie, lecz zostanie ona na całej długości zatopiona trwale zamknięta w nośniku szczeciny. Ponadto wtryskiwana masa, dzięki ciśnieniu wtryskiwania, wnika w zawsze istniejące chropowatości powierzchni, co przyczynia się do lepszego zakotwiczenia szczeciny. Niezbędną wytrzymałość na wypadanie można zatem osiągnąć przy minimalnej długości zatopienia, mniejszej niż czterokrotna długość średnicy szczeciny. W przypadku pojedynczych szczecin, inaczej niż przy zastosowaniu pęków, można uniknąć tworzenia się wgłębień itp., natomiast przy zastosowaniu pęków prawie niemożliwe jest, ze względu na większą roztopioną masę i/lub nie dające się kontrolować z powodu tajże większej masy schładzanie, uzyskanie gładkiej powierzchni nośnika. Ponadto odporność pęków na wypadanie można zagwarantować tylko przez to,

182 350 że wszystkie szczeciny tworzące jeden pęk zostaną na swych końcach mocujących stopione i złączone, w wyniku czego powstanie zgrubienie, co ze względu na odpowiednią masę zgrubienia prowadzi do występowania wcześniej wspomnianych negatywnych efektów. Efekty te nie występują w obrębie zamocowywania pojedynczych szczecin. Ponadto pojedyncze szczeciny mogą być rozmieszczane w takich odstępach od siebie, w przedziale od 0,5 do 4-krotnej długości swojej średnicy, że nie będą się mogły pomiędzy nimi zagnieżdżać ani rozmnażać bakterie, a brud (płytki, środki pielęgnacyjne, resztki nakładanych środków) nie będzie się mógł osadzać. Przestrzenie między szczecinami można bez przeszkód wypłukać.

Szczotka zbudowana w ten sposób wysycha szybko, co skutecznie przeciwdziała wymienionym wcześniej zagrożeniom. Ponadto sama szczecina w ogóle nie wchłania cieczy lub ewentualnie wchłania ją w niewielkim stopniu i oddaje podczas osuszania tak, że krótko po użyciu odzyskuje swe pierwotne właściwości wytrzymałościowe. Dzięki odstępom, choćby niewielkim, pomiędzy szczecinami powstają kanały, które służą do przyjmowania i zatrzymywania nakładanych środków o konsystencji od płynnej począwszy do pastowatej skończywszy, np. farb, lakierów, tuszów do rzęs lub środków czyszczących i polerujących, takich jak pasty do zębów, żele, pasty polerskie itp.

Właściwości użytkowe są w każdym przypadku określane wyłącznie przez samą geometrię szczecin (średnicę i długość) oraz materiał z którego zostały wykonane (poliamid, poliester itd.), jak również przez geometrię ich rozmieszczenia (mniej lub bardziej gęsto, zawsze jednak z odstępami).

Uzyskanie określonych właściwości użytkowych i określonych efektów czyszczących i/lub masujących jest następnie możliwe dzięki temu, że pojedyncze szczeciny lub grupy pojedynczych szczecin mają różną długość, a ich wolne końce leżą na skrzywionej lub zestopniowanej powierzchni obwiedniej.

Takie udoskonalenie gwarantuje, np., w przypadku szczoteczek do zębów to, że pojedyncze dłuższe szczeciny skutecznie wnikają np. w przestrzenie międzyzębowe, podczas gdy krótsze szczeciny działają na powierzchniach zębów. Dzięki zróżnicowaniu długości szczecin dochodzi podczas wykonywania ruchów czyszczących do różnorodnych sprężynowań i powrotnych przeskakiwań dłuższych szczecin, przesuwających się po powierzchni zębów, podczas gdy krótsze szczeciny działają raczej poprzez swe końce. Dzięki temu można mniej więcej osiągnąć efekt sztywnego szczotkowania i względnie miękkiego przesuwania. Można to wzmocnić poprzez przyjęcie różnorodnych odstępów pomiędzy szczecinami tworzącymi układ szczecin, z czym związane będą różnorodne sprężynowania i powrotne przeskakiwania szczecin. Sztywność całego układu szczecin można ustalać nie tylko poprzez samo wymiarowanie szczecin (średnicę, długość) oraz odpowiedni dobór materiału, lecz przede wszystkim przez ustalenie lekko stopniowanych odstępów pomiędzy szczecinami.

Można też skupić szczeciny w grupy, tak by odstępy pomiędzy szczecinami tworzącymi jedną grupę były jednakowe, natomiast odmienne w stosunku do odstępów pomiędzy szczecinami z innych grup. W ten sposób np. szczoteczka do zębów może mieć na obszarze główki lub krawędzi większe zagęszczenie szczecin niż na obszarze środkowym.

Jak już wspomniano, że szczeciny mogą się różnić między sobą sztywnością np. dzięki różnym średnicom, przy czym również w tym przypadku można zebrać szczeciny w grupy o różnej sztywności, jednakże szczeciny tworzące jedną grupę miałyby taką samą sztywność.

Znane jest z opisu EP 0 471312 wyposażanie przędzy jednowłókienkowych na szczeciny w powierzchnie o określonej strukturze, wkładki działające ściernie, zewnętrzne tłokowanie itd. lub profilowanie tych przędzy jednowłokienkowych, np. poprzez falowanie itp., w celu uzyskania innych lub dodatkowych efektów czyszczenia, których nie można osiągnąć stosując proste linearne lub gładkościenne przędze jednowłókienkowe. Działanie tych środków jest w przypadku pęków niewystarczające, ponieważ szczeciny w pękach przylegają do siebie. Inaczej dzieje się w przypadku zgodnych z wynalazkiem szczotek z pojedynczymi szczecinami, ponieważ podczas wykonywania ruchu czyszczącego działają większe części powierzchni bocznych szczecin w obrębie ich wolnych końców. Również w tym przypadku pożądane szczególne efekty nie mogą być z powodu zagęszczenia szczecin w pęku wystarczająco urzeczywistnione, natomiast działanie wolnych końców pojedynczych szczecin

182 350 szczotki zgodnej z wynalazkiem nie napotyka na przeszkody, tak, że można rozwijać formowanie wolnych końców, np. przez zaokrąglanie, stożkowanie lub przymocowywanie sferycznego zgrubienia.

W korzystnej realizacji wynalazku szczeciny są zatapiane w nośniku szczeciny poprzez swoją część o długości mniejszej niż czterokrotna długość średnicy szczeciny. Praktyczne doświadczenia wykazały, że długość zatapianej części szczeciny jest wystarczająca, jeżeli odpowiada w przybliżeniu 1,5-krotnej długości średnicy szczeciny. Zatapianie może następować w substancjach wykazujących zdolność do płynięcia i utwardzania, takich jak np., klej lub nadtopione tworzywo sztuczne nośnika szczeciny. Dzięki niewielkiej długości zatopienia uzyskuje się dużą korzyść polegającą na tym, że wysokość konstrukcyjna nośnika szczeciny może być bardzo mała, co ma duże znaczenie np. w przypadku szczoteczek do zębów, w szczególności szczoteczek do zębów dla dzieci. Odstęp pomiędzy szczecinami odpowiadać będzie zazwyczaj 1,5-krotnej do 2-krotnej długości średnicy szczeciny. Korzystny jest także odstęp mniejszy od średnicy szczeciny.

Istota wynalazku, którym jest wyrób ze szczeciny, zwłaszcza szczotka, mająca nośnik szczeciny oraz osadzony w niej układ szczecin, który składa się z pojedynczych i/lub pogrupowanych szczecin z tworzywa sztucznego, polega na tym, że odstęp pomiędzy szczecinami odpowiada wielkości w zakresie (0,5 - 4,0) krotnej wielkości średnicy szczeciny, które są obtryskowo zamocowane i zatopione w nośniku szczeciny na głębokość mniejszą niż czterokrotna wielkość średnicy szczeciny.

Korzystnym jest, gdy swobodne końce pojedynczych szczecin leżą w przybliżeniu na płaszczyznach o różnej odległości od nośnika lub na płaszczyznach skośnych względem nośnika.

Korzystnym jest też, gdy swobodne końce grup szczecin leżą w przybliżeniu na płaszczyznach o różnej odległości od nośnika.

Korzystnym jest także, gdy grupy szczecin rozmieszczone są względem siebie w różnych odstępach.

Również korzystnym jest, gdy odstępy między jednorodnymi grupami są równe, a między grupami o różnych właściwościach szczeciny są różne.

Także korzystnym jest, gdy szczeciny mają różną sztywność.

Ponadto korzystnym jest, gdy szczeciny mają różne średnice.

Poza tym korzystnym jest, gdy szczeciny mają kształtową powierzchnię sflokowaną, lub mają dodatkową powłokę.

Szczególnie korzystnym jest, gdy szczeciny mają wolny koniec zakończony powierzchnią łukową stożkową lub sferycznym zgrubieniem.

Zwłaszcza korzystnym jest, gdy szczeciny osadzone są w nośniku na głębokość w przybliżeniu równą 1,5 krotnej wielkości średnicy szczeliny.

Dodatkowo korzystnym jest, gdy odstęp między szczecinami jest mniejszy od średnicy szczeliny.

Przedmiotem wynalazku, w przykładowych wykonaniach został uwidoczniony w schematach na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat zamocowania szczeciny w widoku z boku, fig. 2 przedstawia schemat zamocowania szczeciny w widoku z boku z końcami szczecin leżącymi na różnych płaszczyznach równoległych do nośnika, fig. 3 przedstawia schemat zamocowania szczeciny w widoku z boku z końcami szczecin leżącymi w płaszczyznach skośnych do nośnika, fig. 4 przedstawia schemat zamocowania szczeciny w widoku z boku ze szczecinami pogrupowanymi w jednej wersji wykonania, fig. 5 przedstawia schemat zamocowania szczeciny w widoku z boku ze szczecinami pogrupowanymi w innej wersji wykonania, fig. 6 przedstawia końcówkę szczeciny w pierwszej wersji wykonania, fig. 7 przedstawia końcówkę szczeciny w drugiej wersji wykonania, fig. 8 przedstawia końcówkę szczeciny w trzeciej wersji wykonania, fig. 9 przedstawia pfzekrój szczeciny w płaszczyźnie przechodzącej przez jej oś w pierwszej wersji wykonania, fig. 10 przedstawia przekrój szczeciny w płaszczyźnie przechodzącej przez jej oś w drugiej wersji wykonania, zaś fig. 11 przedstawia przekrój szczeciny w płaszczyźnie przechodzącej przez jej oś w trzeciej wersji wykonania.

182 350

Każda z fig. 1 do 5 pokazuje jeden nośnik szczeciny 1 np. w tworzywa sztucznego, jak również przymocowane do niego pojedyncze szczeciny 2. Mają one, w przypadku tego przykładu realizacji wynalazku, kuliste lub soczewkowate zgrubienie 3 na przymocowanym końcu, które uzyskuje się np. poprzez nadtapianie końca szczeciny 2. Poprzez ów pogrubiony koniec 3, szczeciny 2 są zakotwiczane w nośniku 1 szczeciny 2. Realizuje się to poprzez wtryskiwanie względnie obtryskiwanie w tradycyjnej technice formowania wtryskowego. Zamiast zgrubienia szczeciny 2 mogą mieć na swych przymocowywanych końcach wypływkę, która zresztą i tak powstaje podczas przykrawania szczecin 2, zazwyczaj jednak jest niepożądana. Tu można ją nawet celowo wytłoczyć po to, by służyła zakotwiczaniu pojedynczych szczecin.

W przypadku przykładu realizacji według fig. 2, układ szczecin składa się z pojedynczych szczecin 2 o różnej długości, mianowicie z grupy krótszych szczecin 4 i grupy dłuższych szczecin 5.

Natomiast forma realizacji wynalazku zgodna z fig. 3 ma na nośniku 1 szczeciny 2 o różnej długości, które są w tym wypadku równomiernie zestopniowane.

Podczas, gdy w przypadku wcześniej wymienionych przykładów realizacji szczeciny 2 są rozmieszczone w równych odstępach, fig. 4 pokazuje formę realizacji, w której pojedynczo stojące szczeciny 2 są także skupione w grupy 6, 7, przy czym wewnątrz grup 6, 7 szczeciny 2 są rozmieszczone w równych odstępach. W przypadku szczecin grupy 6 odstępy są większe, zaś w przypadku szczecin 2 grupy 7 mniejsze.

Figura 5 pokazuje przykład realizacji wynalazku ze szczecinami 2 o mniejszym przekroju poprzecznym zestawionych w grupach 8 i szczecinami 2 o większym przekroju poprzecznym zestawionych w grupach 9, przy czym zarówno odstępy pomiędzy cieńszymi szczecinami 2 jak i odstępy pomiędzy grubszymi szczecinami 2 są równe.

Figura 6 pokazuje powiększony częściowy widok pojedynczej szczeciny 2 o cylindrycznym przekroju poprzecznym i ze sferycznie zaokrąglonym dolnym wierzchołkiem 10, który tworzy koniec roboczy. W przypadku realizacji zgodnego z fig. 7 koniec roboczy 11 ma formę stożkową, podczas gdy fig. 8 pokazuje szczecinę 2 z kulistym zgrubieniem 12 na końcu roboczym. Dzięki temu, że szczeciny 2 rozmieszczone są pojedynczo, koniec roboczy - w przeciwieństwie do rozwiązań, w których szczeciny 2 skupione są w pęki - może działać całą powierzchnią, także powierzchnią boczną.

Figura 9 pokazuje szczecinę 2 z powierzchnią 13, która w danym wypadku działa ściernie, a dzięki pojedynczemu rozmieszczeniu szczecin może działać na znacznej długości. W przypadku przykładu realizacji zgodnego z fig. 10, szczecina 2 składa się z trzpienia 14, wykonanego np. z tworzywa sztucznego i z powłoki 15, np. ściernej.

Figura 11 pokazuje w przeciwieństwie do tego formę realizacji wynalazku, w której trzpień 14 szczeciny 2 sflokowany jest cienkimi włókienkami 16.

182 350

182 350

Fig.9

Fig.10

Fig.11

182 350

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (16)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wyrób ze szczeciny, zwłaszcza szczotka, mająca nośnik szczeciny oraz osadzony w niej układ szczecin, który składa się z pojedynczych i/lub pogrupowanych szczecin z tworzywa sztucznego, znamienny tym, że odstęp pomiędzy szczecinami (2) odpowiada wielkości w zakresie (0,5- 4,0)-krotnej wielkości średnicy szczecin (2), które obtryskowo są zamocowywane i zatapiane w nośniku (1) szczeciny (2) na głębokość mniejszą niż 4-krotna wielkość średnicy szczeciny (2).
2. 2. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że swobodne końce pojedynczych szczecin (2) leżą w przybliżeniu na płaszczyznach o różnej odległości od nośnika (1).
3. 3. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że swobodne końce pojedynczych szczecin (2) leżą w przybliżeniu na płaszczyznach skośnych względem nośnika (1).
4. 4. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że swobodne końce grupy (4, 5, 6, 7) szczecin (2) leżą w przybliżeniu na płaszczyznach o różnej odległości od nośnika (1).
5. 5. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że grupy (6, 7) szczecin (2) rozmieszczone są względem siebie w różnych odstępach.
6. 6. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że odstępy między jednorodnymi grupami (6, 7) szczecin (2) są równe, zaś między grupami (6) a grupami (7) są różne.
7. 7. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeciny (2) grup (8, 9) mają różną sztywność.
8. 8. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeciny (2) grup (8, 9) mają różne średnice.
9. 9. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeciny (2) mają kształtową powierzchnię (13).
10. 10. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeciny (2) mają powierzchnię sflokowaną(16).
11. 11. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeciny (2) mają powłokę (15).
12. 12. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeciny (2) wolny koniec mają w kształcie powierzchni łukowej (10).
13. 13. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeciny (2) mają wolny koniec w kształcie stożka (11).
14. 14. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeciny (2) na wolnym końcu mają sferyczne zgrubienie (12).
15. 15. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeciny (2) osadzone są w nośniku (1) na głębokość w przybliżeniu równą 1,5-krotnej wielkości średnicy szczeciny (2).
16. 16. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że odstęp między szczecinami (2) jest mniejszy od średnicy szczeciny (2).