PL175807B1

PL175807B1 - Sposób i urządzenie do przędzenia przędzy

Info

Publication number: PL175807B1
Application number: PL94314607A
Authority: PL
Inventors: Martin W. Prins; Peter R. Lamb; Geoffrey R.S. Naylor; Xiaoming Tao
Original assignee: Commonwealth Scientific And Industrial Research Organisation; Commw Scient Ind Res Org
Priority date: 1993-11-23
Filing date: 1994-11-22
Publication date: 1999-02-26
Also published as: ES2174914T3; KR100353672B1; AU688423B2; DE69430267D1; JP3670283B2; CN1050395C; JPH09505362A; CN1139461A; ATE215136T1; BR9408126A; AU1058795A; CZ287519B6; SK67196A3; NZ276337A; EP0746643B1; PL314607A1; CZ148496A3; EP0746643A1; US6012277A; IN182507B

Abstract

1 . Sposób przedzenia przedzy, obejmuja cy ciagniecie niedoprzedu, ksztaltowanie z niego przedzy i odbieranie koncowej prze dzy, znamienny tym, ze dzieli sie ciagniety niedoprzed (8, 208) na wiele (9a, 9b) splotek i nastepnie laczy sie je w postac przedzy (9). 24. Urzadzenie do przedzenia przedzy, za wierajace sekcje ciagniecia przejmujaca i prowadzaca, niedoprzed oraz usytuowany za sekcja ciagnaca obrotowy zespól odbiorczy przejmujacy koncowa przedze, znamienny tym, ze zawiera zespól rozdzielajacy niedo przed (8), który jest usytuowany za sekcja ciagnaca (10, 210) i polaczony z nia do wspól dzialania. P L 175807 B 1 FIO 1 ( 1 1 ) 175807 ( 1 3 ) 1 1 (51) IntCl6 . D01H 7/02 D 0 1 H 1 3 /0 0 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do przędzenia przędzy.

Znany jest sposób wytwarzania przędzy dwuskrętkowej poprzez przędzenie lub skręcanie ze sobą dwóch splotek, polegający na pneumatycznym (na przykład Plyfil) owijaniu końców włókien lub na przemiennym chwytaniu skręcanych splotek podczas procesu (na przykład Sirospun). Przędza otrzymana tym sposobem ma wysoką wytrzymałość mechaniczną i odporność na ścieranie w porównaniu z przędzą pojedynczą, ale podczas czesania jej przeciętny przekrój poprzeczny wynosi około 80 lub więcej włókien.

Bardzo korzystne byłoby wytwarzanie pojedynczej, nadającej się do tkania przędzy o znacznie mniejszym przekroju poprzecznym, na przykład 50-60 włókien lub mniej. Jednakże, jak dotychczas, pojedyncza przędza o takich wymiarach ma nieodpowiednią z punktu widzenia tkania i dziania wytrzymałość mechaniczną i odporność na ścieranie.

Peirce [Peirce, F.T.; Textile Research Journal, 1947, 17, s. 123], Morton i Yen [Morton, W.E. I Yen, K.C.J.; Journal of Textile Institute, 1952, 22, T. 463], i Morton [Morton, W.E.; Annales Scientifiques Textiles Belges, 1956, s. 29] zauważyli, że warunkiem uzyskania odpowiedniej wytrzymałości mechanicznej przędzy i jej odporności na ścieranie jest przemieszczanie się włókien, lub plątanie, podczas nadawania im skrętu. Morton ustalił, że w splotce włókien wychodzącej z przedniej szczeliny pomiędzy rolkami ... ze względu na wzrost długości drogi włókna od rdzenia ku powierzchni musi również rosnąć naprężenie włókien. W każdej sytuacji skutkiem takiego tworzenia zewnętrznej warstwy przędzy jest najdłuższa droga po jakiej się ona tworzy, a w rezultacie silne naprężenie; ponadto krzywizna jej przebiegu jest również największa. Autorzy ci wykazali, że takie silnie naprężone włókna maja skłonność do przemieszczania się ku osi przędzy, co zmniejsza ich naprężenie.

Jednakże, ... skoro tylko tylny koniec włókna wyjdzie ze szczeliny pomiędzy przednimi rolkami, naprężenie włókna musi spaść do zera. Nie ma żadnej przyczyny, która powstrzymałaby je przed przemieszczeniem się ku powierzchni, gdzie pojawia się w postaci włókna sterczącego na zewnątrz. W uwagach końcowych Morton konkluduje Kolejnym praktycznym wnioskiem z takiego przebiegu zjawiskajest konieczność możliwie maksymalnego ograniczenia szerokości wstęgi formowanego niedoprzędu ponieważ jest mało prawdopodobne, żeby zmierzwione, lub częściowo zmierzwione (musimy rozróżnić stopnie zmierzwienia), włókna w istotny sposób wpływały na wytrzymałość mechaniczną przędzy.

175 807

W publikacji W094/01604 międzynarodowego zgłoszenia patentowego Nowozelandzkiej Organizacji Badawczej Wełny ujawniono, oparty na powyższych koncepcjach, sposób wytwarzania pojedynczo ciągnionego zespołu lub skrętki włókien podczas przędzenia skrętki w układzie ciągnącym. W jednym przykładzie tego sposobu przemieszcza się skrętkę poprzecznie ruchem oscylacyjnym za pomocą prowadnicy, co zmienia cyklicznie naprężenie włókien w splotce. Dzięki takiej cyklicznej zmianie naprężenia wymusza się cykliczne przemieszczanie włókien pomiędzy rdzeniem a powierzchnią gotowej przędzy. Według innego przykładu realizacji sposobu według tej publikacji, ciągnioną skrętkę przepuszcza się przez dodatkową parę rolek zaciskowych znajdującą się bezpośrednio za przednimi rolkami ciągnącymi. Rolki te są napędzane z mniejszą prędkością niż prędkość podawania przednich rolek ciągnących, wskutek czego powstaje ujemne ciągnienie wzbudzające strefę podawania nadmiarowego, w której włókna chaotycznie zmieniają swoje położenia w szczelinie zaciskowej. Skutkiem tego włókna chaotycznie przemieszczają się pomiędzy rdzeniem a powierzchnią przędzy. W trzecim przykładzie sposobu wytwarzania skrętki dopuszcza się do bocznego rozprzestrzeniania się ciągnionej skrętki w stopniu wystarczającym do tworzenia podgrup o fałszywym skręcie włókien, w wyniku czego powstają oddzielne skrętki dodatkowe, które następnie skręca się ze sobą tworząc przędzę rekombinowaną.

Ujawniony w publikacji W094/01604 sposób wytwarzania skrętki, wykorzystujący oscylację prowadnicy jest w pewnym st^^^iu podobny do różnych propozycji formowania przędzy dwuskrętkowej z pary oddzielnych splotek, ujawnionej lub omówionej w, na przykład, opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 3,599,416, australijskich opisach patentowych 438072 i 473153 oraz w publikacjach D. Plate i innych zamieszczonych w J. Text. List. 73 (Nr 3 z 1982), s. 99 i 74 (Nr 6 z 1983) s. 320. Tego typu sposób wytwarzania przędzy dwuskrętkowej, znany jest również pod nazwą procesu Sirospun.

Sposób wytwarzania przędzy poprzez wstępne skręcanie małych podgrup włókien za pomocą trójkąta skręcaj ącego w urządzeniach do przędzenia dwuskrętkowego omówiono w artykule Neckara i innych, Melliand T'extilberichte [wydanie angielskie], sierpień 1985, s. 605. Harakawa i inni (J. Text. Machinery Soc. Japan, 43 (Nr 11, 1990) T98 i 41 (1988) T(177). Wychodzącą z przednich rolek urządzenia do przędzenia skrętkę ściąga się w dół do wrzeciona tulejowego, które może poruszać się ruchem oscylacyjnym. Wytwarzana w ten sposób przędza ma różne włókna na powierzchni zewnętrznej w zależności od strony, jaką wychodzą i położenia wrzeciona tulejowego. Odpowiedni opis można znaleźć z japońskiej publikacji patentowej 57-029615.

W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki ujawniono karbowaną rolkę do wytwarzania w maszynach skręcająco-przędzących przędzy ozdobnej, w której rdzeń ma skręt fałszywy i jest owinięty włóknem.

Sposób przędzenia przędzy, według wynalazku, obejmujący ciągnięcie niedoprzędu, kształtowanie z niego przędzy i odbieranie końcowej przędzy charakteryzuje się tym, że ciągnięty niedoprzęd dzieli się na wiele splotek i następnie łączy się je w postać przędzy.

Po podzieleniu niedoprzędu skrętki przemieszcza się wzdłuż różnych torów. Każdą skrętkę przemieszcza się po torze o innej długości, a korzystnie każdą skrętkę przemieszcza się cyklicznie po torach o innej długości.

Przenosi się włókna od jednej skrętki do innej, a także skręca się włókna w skrętkach na zmiennych odcinkach ich długości. Niedoprzęd rozdzielony do postaci splotek łączy się w punkcie zbieżności.

Korzystne jest, że łączy się skrętki poprzez skręcanie ich ze sobą. Skręca się jedną skrętkę wzdłuż drugiej z nich na odcinku sięgającym do tyłu przed ich punkt zbieżności.

Przemieszcza się skrętki po cyklicznie zmiennych torach, a następnie łączy sięje w przędzę poprzez skręcanie ze sobą. Kształtuje się przędzę z wielu splotek. Korzystnie prowadzi się skrętki po torach o cyklicznie zmiennej długości. Prowadzi się s.kr^^ki po torach o cyklicznie zmieniającym się ich wzajemnym usytuowaniu bocznym i tworzy się strukturę splecioną splotek i korzystnie układa się każdą skrętkę w poprzek innej skrętki, a następnie układa się ją z powrotem w jej początkowym położeniu bocznym.

175 807

Przy tym korzystnie steruje się splataniem wzdłuż długości przemieszczanej skrętki włókien według określonej kolejności dobranej pod kątem optymalizacji wzajemnego oddziaływania włókien na siebie. Skrętki włókien splata się poprzez wytwarzanie powiązanej ze sobą sieci nawiniętych włókien przed ich skręceniem.

W korzystnym wariancie sposobu przędzę kształtuje się poprzez skręcanie splotek ze sobą, przy czym wzajemne usytuowanie splotek zmienia się cyklicznie pomiędzy punktem rozdzielania niedoprzędu i punktem skręcaniem splotek. Skrętki prowadzi się po torach o cyklicznie zmieniających się długościach.

Wiele splotek włókien skręca się ze sobą w punkcie zbieżności, przy czym zmienia się cyklicznie względne rozprzestrzenianie skręcania w skrętkach i pomiędzy nimi przed punktem zbieżności, akorzystnie cykliczne względne rozprzestrzenianie się skręcania reguluje się poprzez cykliczne zmienianie jednego lub więcej czynników spośród: odległości pomiędzy ostatnią stycznością powierzchniową albo szczeliną zaciskową skrętek a ich punktem zbieżności, względnych położeń skrętek, oraz długości toru skrętek przed ich punktem zbieżności.

W korzystnym wariancie sposobu przędzę wytwarza się z co najmniej trzech splotek, przy czym zmienia się cyklicznie względne rozprzestrzenienie ich skręcenia lub ich tory poprzez układanie każdej skrętki pomiędzy innymi dwiema skrętkami włókien na odcinkach oddalonych od siebie wzdłuż toru przemieszczania splotek.

Jako niedoprzęd stosuje się zespoły włókien staplowych, naturalnych lub sztucznych, a zwłaszcza jako niedoprzęd stosuje się wełnę.

Urządzenie do przędzenia przędzy, według wynalazku, zawierające sekcję ciągnięcia przqmująca i prowadzącą niedoprzęd oraz usytuowany za sekcją ciągnącą obrotowy zespół odbiorczy przejmujący końcową przędzę, charakteryzuje się tym, że zawiera zespół rozdzielający niedoprzęd, który jest usytuowany za ciągnącą i połączony z nią do współdziałania.

Zespół rozdzielający zawiera rolkę rozdzielająca, przy czym korzystnie rolka rozdzielająca ma co najmniej dwie bieżnie do prowadzenia rozdzielonych splotek, przy czym te bieżnie mają różne długości.

Długości bieżni są zmienne na obwodzie zamontowanej obrotowo rolki rozdzielającej. Korzystnie również bieżnie rolki rozdzielającej stanowią rolki przenoszenia włókien pomiędzy skrętkami, a także stanowią rolki zmiennego skręcania włókien.

Zespół rozdzielający jest usytuowany przed punktem zbieżności splotek.

Bieżnie rolki rozdzielającej mają postać usytuowanych obok siebie współosiowych cylindrycznych powierzchni dolnej i górnej, które mają różny promień. Pomiędzy cylindrycznymi powierzchniami dolną i górną jest usytuowany pierścieniowy próg, który jest ułożony w płaszczyźnie normalnej do osi rolki rozdzielającej i jest ustawiony w jednej linii z linią środkową toru niedoprzędu.

Na powierzchni dolnej o mniejszej średnicy jest usytuowany występ wystający do powierzchni górnej o większej średnicy.

W korzystnym wariancie bieżnie mają postać sąsiadujących powierzchni krzywkowych o zmiennym oddaleniu od osi obrotu rolki rozdzielającej na jej obwodzie. Pomiędzy każdymi dwiema powierzchniami krzywkowymijest usytuowany próg, któryjest ułożony w płaszczyźnie normalnej do osi rolki rozdzielającej. Powierzchnie krzywkowe rolki rozdzielającej mają postać rowków i występów mających głębokość i wysokość zmienną cyklicznie na obwodzie rolki rozdzielającej lub powierzchnie krzywkowe rolki rozdzielającej mają postać układu zmieniających się pojedynczych i podwójnych rowków i usytuowanych pomiędzy nimi występów. W tym drugim przypadku korzystnejest, gdy rolka rozdzielająca zawiera trzy sekcje podwójnych rowków i trzy sekcje pojedynczych rowków równomiernie rozmieszczonych na obwodzie rolki rozdzielającej.

Bieżnie rolki rozdzielającej w korzystnym wariancie urządzenia stanowią powierzchnie dwóch przecinających się spiralnych rowków, przy czym rowki mają podobny kąt nachylenia i pierwszy rowek ma większą głębokość i szerokość niż dragi rowek.

Przy każdym punkcie przecięcia rowków, na powierzchni rolki rozdzielającej znajduje się z jednej strony wycięcie.

175 807

W korzystnym wariancie powierzchnia rowków jest zagięta na końcach bocznych rolki rozdzielającej.

Rolka rozdzielająca styka się z górną rolką ciągnącą sekcji ciągnącej.

Rolka rozdzielająca styka się z dolną rolką ciągnącą sekcji ciągnącej.

W styku z rolką rozdzielającą jest zamontowana rolka stabilizująca.

Rolka rozdzielająca korzystnie jest wyposażona w bieżnię mającą większą średnicę, za pośrednictwem której rolka rozdzielająca styka się z rolką sekcji ciągnącej.

Niniejszy wynalazek umożliwia przetwarzania zespołów włókien, a zwłaszcza przędzenia włókien, także różnych od włókien ciętych, przy czym w zalecanych wariantach wynalazek umożliwia wytwarzanie nadającej się do tkania lub nie zbijającej się w kulki przędzy z pojedynczego lub podwójnego niedoprzędu lub przędzy wstępnej.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przędzarkę według wynalazku, w schematycznie pokazanym rzucie bocznym; fig. 2 - część przędzarki z fig. 1, w powiększeniu; fig. 3 - urządzenie z fig. 1, w rzucie z góry; fig. 4 - inny przykład wykonania formującej części rolki rozdzielającej włókna, stanowiącej część urządzenia z fig. 1 do 3; fig. 5 - kolejny przykład wykonania rolki rozdzielającej, w rzucie z boku; fig. 6 - rolkę rozdzielająca z fig. 5 w widoku z góry; fig. 7 - następny przykład wykonania rolki rozdzielającej, w mniejszym stopniu uzależnioną od dokładnego ustawienia względem biegnącego zespołu włókien wychodzącego ze szczeliny ciągnącej, w rzucie z boku; fig. 8 - rolkę rozdzielającą z fig. 7 w widoku z góry; przekroju; fig. 9 - zmodyfikowaną postać rolki rozdzielającej z fig. 7 i 8, do fałszywego oplatania w rzucie z boku; fig. 10 - rolkę rozdzielającą, z fig. 9 w widoku z góry; fig. 11 - alternatywny przykład wykonania fragmentu urządzenia do przędzenia, w rzucie z boku, podobnie do pokazanego na fig. 2; fig. 12 - kolejny przykład wykonania urządzenie, zawierającego rolkę oplatającą w rzucie bocznym; fig. 13 - schemat objaśniający zasadę koncepcji przykładu wykonania z fig. 12; fig. 14 do 18 - rolka oplątająca do urządzenia do przędzenia z fig. 12, w alternatywnych postaciach wykonaniach; oraz fig. 19 schemat oplecionej struktury przędzy wychodzącej ze szczeliny zaciskowej rolki oplatającej w układzie pokazanym na fig. 18.

Na fig. 1do 3 przedstawiono końcową sekcję ciągnięcia 10 ramy urządzenia do przędzenia o typowej budowie, które zawiera dwie przednie rolki ciągnące górną 12 i dolną 13 tworzących szczelinę ściskającą 14, do której podaje się zespół włókien staplowych w postaci ciągniętego niedoprzędu 8. Ciągnięty zespół w postaci przędzy 9, jest naciągany na wirujący zespół odbiorczy 16 wycentrowany w zespole obrączkowym 18. Przędza 9 przechodzi przez swobodnie wirujący biegacz na obrączce. Dzięki wirowaniu zespołu 16, wymuszającemu przesuwanie biegacza przez przędzę wokół obrączki, przędza jest skręcana i nawijana do wewnątrz zespołu. Przędzarka obrączkowa cyklicznie przemieszcza zesj^<^^ odbiorczy 16 w zwykły sposób.

W skład urządzenia do przędzenia wchodzi również rolka rozdzielająca 20 osadzona w taki sposób, że styka się roboczo z górną przednią rolką ciągnącą 12. Rolka rozdzielająca 20 jest osadzona w łożyskach końcowych (nie pokazanych) i ma dwie sąsiadujące bieżnie, które, w jednym przykładzie wykonania, stanowią współosiowe, cylindryczne powierzchnie dolną 22 i górną 23. Elementem granicznym pomiędzy obu bieżniami jest pierścieniowy próg 24 leżący w płaszczyźnie normalnej do osi rolki rozdzielającej 20. Powierzchnia górna 23 o większej średnicy współpracuje ciernie z rolką ciągnącą 12. Próg 24 jest usytuowany w taki sposób, że jest w przybliżeniu zestrojony pozycyjnie z centralną, osią wstęgi włókien 8a wychodzącej ze szczeliny ściskającej 14. Dzięki temu wstęga włókien 8a jest rozszczepiana lub dzielona na dwa różne podzespoły lub skrętki 9a, 9b biegnące różnymi drogami wokół cylindrycznych bieżni dolnej 22 i górnej 23 rolki rozdzielającej 20, a następnie ponownie łączony się w punkcie zbieżności 30, gdzie skrętki 9a,9b sa skręcane ze sobą do postaci przędzy 9.

Drogi, po jakich biegną skrętki 9a, 9b sa różnej długości: dolna skrętka 9a biegnie po krótszej drodze i styka się z bieżnią rolki rozdzielającej 20 stanowiącą powierzchnię dolną 22 o mniejszej średnicy na krótszej odległości stykowej niż w przypadku górnej skrętki 9b, która styka się z bieżnią stanowiącą powierzchnię górną 23. Przy tym cofa się skręcenie górnej skrętki 9b do tyłu poza punkt zbieżności 30 w zasadzie tylko do punktu zetknięcia 32 z powierzchnią s

175 807 górną 23 rolki rozdzielającej 20, podczas gdy skręcenie dolnej skrętki 9a cofa się prawie do szczeliny zaciskowej 14.

Ponieważ włókna wychodzące ze szczeliny ściskającej 14 pomiędzy przednimi rolkami ciągnącymi 12, 13 nie są, ani proste ani równoległe do kierunku swojego biegu, część włókien łączy dwie skrętki ze sobą. Okazuje się, że skręcenie występuje w rozszczepionej dolnej splotce 9a prawie do szczeliny ściskającej 14 pomiędzy przednimi rolkami ciągnącymi 12,13, więc w miarę przesuwania się ciągnionego zespołu do przodu włókna łączące owijają się wokół dolnej skrętki 9a. Z kolei, w miarę przemieszczania się do przodu i zbiegania rozszczepionych splotek 9a,9b, włókna łączące obie skrętki przechodzą, z jednej lub drugiej skrętki w poprzek progu 24 i owijają się wokół skrętki tak, że kasuje się ich luz. Wskutek tego włókna te na części swojej długości stanowią składnik powierzchniowy lub wewnętrzny dolnej skrętki 9a, a na części górnej skrętki 9b. Ponadto te części włókien łączących owijają się lub skręcają wokół jednej lub obu splotek pod różnymi, i prawdopodobnie większymi kątami spirali niż skręcenie rozprzestrzeniające się do splotek 9a,9b z uformowanej przędzy. Dzięki temu włókna intensywniej przemieszczają się i sprzęgają ze sobą.

W miarę przemieszczania rozszczepionej górnej skrętki 9b dookoła za pomocą mającej dłuższy obwód bieżni górnej 23 rolki skręcającej 20, do miejsca rozpoczęcia się formowania skręcenia, tylne końce włókien również są skręcane w główny zespół włókien, stanowiących przędzę 9 przed punktem zbieżności 30 obu splotek 9a,9b. Ponieważ dolna, rozszczepiona dolna skrętka 9a biegnie po krótszej drodze od szczeliny ściskającej 14 pomiędzy przednimi rolkami ciągnącymi 12,13 do punktu zbieżności 30, naprężenie włókien łączących tę skrętkęjest mniejsze niż naprężenie włókien w górnej splotce 9b. W konsekwencji, po skręcenie ze sobą splotek 9a,9b w punkcie zbieżności 30, mniej włókien można okręcić wokół dolnej skrętki 9a niż wokół górnej skrętki 9b. Skutkiem tego w gotowej przędzy 9 wytworzonej tym sposobem wartości kątów s^^rali sa znacznie silniej rozrzucone niż w konwencjonalnych przędzach pojedynczych. Skutkiem takiego owijania, zarówno włókien jak i większych elementów przędzy, jest zróżnicowane odwijanie, albo wydłużanie przędzy podczas jej odkręcania w trakcie operacji skręcania z niej nitek. Skutkiem tego może być zwiększenie objętości. Rozszczepianie wychodzących splotek włókien zwęża poszczególne pasemka podzespołów, co przyczynia się do lepszego wchłaniania włókien na krawędziach zewnętrznych skrętki w miarę wychodzenia skr<^^ki ze szczeliny ściskającej 14 pomiędzy przednimi rolkami ciągnącymi 12,13.

Mechanizm rozszczepiania przędzy 8 i różnicowania długości drogi włókien, które ślizgają się po krawędziach z większej powierzchni górnej 23 na mniejszy obwód powierzchni dolnej 22 rolki rozdzielającej 20, a tym samym różnicowania naprężeń włókien, zwiększa intensywność przemieszczania się włókien i ich wiązania ze sobą. Zatem gotowa przędza 9 jest potencjalnie bardziej odporna na ścieranie, stanowiąc potencjalnie pojedynczą, przędzę nadającą się do tkania i mając mniejszą skłonność do zbijania się w kulki w materiałach dzianych.

Stwierdzono, że pojedyncza nadająca się do tkania przędza 9, wykonana według pierwszego przykładu wykonania niniejszego wynalazku zawiera w przekroju poprzecznym przeciętnie 50, a nawet mniej włókien. Różnicowanie naprężenia podczas formowania przędzy 9 może również zwiększać objętość przędzy podczas skręcania z niej nitek.

Pokazany na fig. 1 do 3 przykład wykonania rolki rozdzielającej 20 musi być centrowany z biegnącą wstęgą włókien 8a wychodzącym z przednich rolek ciągnących 12, 13, co uniemożliwia poprzeczne poruszanie skrętką, którejest normalne na typowych przędzarkach ze względu na minimalizację zużycia górnej rolki. W celu zmniejszenia możliwości biegnięcia całej skrytki włókien po tej samej drodze wzdłuż boku rolki rozdzielającej 20, której konstrukcję pokazano na fig. 2, to jest po mniejszej średnicy, a tym samym po krótszej drodze, korzystnie na powierzchni dolnej 22 na całej szerokości, jest występ 40, o całkowitej szerokości 1 mm, wspomagający rozszczepianie zespołu włókien (fig. 4).

Na fig. 5 i 6 pokazano inną alternatywną rolkę rozszczepiającą 20', za pomocą której rozszczepia się przędzę w inny sposób. Rolka rozdzielająca 20' według tego przykładu wykonania ma bieżnie w postaci dwóch krzywkowych powierzchni 22' 23', za pomocą których wymusza się rozszczepianie wstęgi włókien 8a najpierw w prawo, a następnie w lewo od środka

175 807 po każdej połowie obrotu rolki rozdzielającej 20'. Zatem krzywkowe powierzchnie 22', 23' wymuszają cykliczną zmianę względnych położeń splotek 9a,9b.

Pokazana na fig. 7 i 8 w innym przykładzie wykonania rolka rozdzielająca 20 ma powierzchnie krzywkowe, które mają postać rowków 50 i występów 52. Eliminuje ona konieczność jej centrowania oraz umożliwia poprzeczne przemieszczanie się sikr^^.ki włókien. Każda para, jaką stanowi rowek 50 i występ 52, działa na takiej samej zasadzie jak rolka rozdzielająca 20' z fig. 5 i 6. Szerokości rowka 50 i występu 52 na tej rolce rozszczepiającej 20 wynoszą, na przykład, 1 mm, ale te wymiary mogą być z korzyścią zmniejszone, to jest może być zastosowanych więcej rowków 50 i występów 52 na jednostkę szerokości rolki rozdzielającej 20, zwłaszcza przy mniejszej szerokości skrętki włókien, to jest podczas formowania cieńszej przędzy. Częstotliwość cyklicznego rozszczepiania wstęgi włókien 8a z jednej strony na drugą można zwiększyć ze wspomnianej powyżej częstotliwości raz na połowę obrotu rolki rozdzielającej 20' do raz na jedną czwartą obrotu lub mniej. W przypadku stosowania rowków 50 i występów 52 o szerokościach rzędu dziesiątek lub setek mikrometrów można w ogóle zrezygnować z układów typu krzywkowego. W takiej sytuacji rowki 50 i występy 52 można wykonywać w postaci szeregu tarcz o stałych lub zmiennych średnicach.

Jak już wspomniano, działanie wielokrzywkowej rolki rozdzielającej 20 z fig. 7 i 8 jest podobne do działania opisanego w odniesieniu do prostej rolki rozdzielającej 20. Przykładowo, w przypadku przędzy czesankowej o grubości 40 teksów, obserwuje się, że wychodzący ze szczeliny ściskającej 14 wstęgę włókien 8a dość często rozszczepia się na trzy skrętki. Jedna skrętka biegnie po dłuższej drodze a dwie pozostałe po drogach krótszych w rowkach. Podczas przędzenia przędz o mniejszych grubościach zespół włókien rozszczepia się na ogół na dwie części. Rozszczepianie zespołu na większą liczbę splotek za pomocą węższych rowków i bieżni polepsza przemieszczanie się i wiązanie ze sobą włókien.

Rolki rozdzielające z fig. 5 i 7 można również skutecznie zastosować do cyklicznego zmieniania względnych długości dróg, pojakich biegną s.kr<^^ki 9a, 9b, do zmieniania ich położeń względem siebie oraz do zmieniania długości skrętki, w której może rozprzestrzeniać się skręcenie, a tym samym do cyklicznego zmieniania względnego skręcenia w skrętkach przed punktem zbieżności 30. Obserwacj a za pomocą szybkiej kamery telewizyjnej procesu przędzenia dwóch splotek za pomocą urządzenia z fig. 5 wykazała, że po każdej zmianie większe skręcenie rozprzestrzeniało się na przemian, raz do jednej skrętki, a następnie do drugiej. Skrętka o mniejszym skręceniu, będąca również podczas każdego cyklu skrętką, ułożoną na powierzchni dolnej 22, owijała się wokół skrętki o większym skręceniu. Taki mechanizm zjawiska umożliwia nadanie poszczególnym skrętkom większego skręcenia.

Na fig. 9 i 10 pokazano rolkę rozdzielającą 120 będącą modyfikacją rolki rozdzielającej 20 z fig. 7 i 8. Rolka rozdzielająca 120 umożliwia wytwarzanie przędzy sposobem fałszywego oplatania. Na rolce 120 znajduje się pewien układ rowków 150 rozmieszczonych wzdłuż obwodu, zawierający zmienne sekcje rowków pojedynczych 152 i podwójnych 154. Rowki te, pełniąc funkcję bieżni prowadzących skrętki, zmieniają przemiennie położenia odpowiednich zewnętrznych i centralnych części wstęgi włókien 8a wychodzącej ze szczeliny ściskającej 14. Warunkiem odpowiedniego związania włókna z przędzą jest istnienie wzdłuż włókna kilku punktów związania. Obwód rolki rozdzielającej 120 jest podzielony na sześć sekeci (trzy sekcje podwójnych rowków 154 na zmianę z trzema sekcjami rowków pojedynczych 152), na przykład, każda o długości 15 mm, dzięki czemu uzyskuje się około czterech punktów na długości włókna rzędu 60 mm, w których centralny podzespół jest uwięziony pomiędzy dwoma innymi. Przerywaną linią 156 pokazano na fig. 9 sposób wycinania rowków w rolce rozdzielającej 120. Długość każdego nacięcia biegnie w tym przypadku na łuku o rozpiętości 60°, co w typowych i praktycznych zastosowaniach jest w przybliżeniu równoważne 15 mm długości obwodu.

Możliwe sa również bardziej złożone konstrukcje realizujące fałszywe oplatanie. Konstrukcje te są różne w zależności od tego na ile podzespołów w postaci splotek dzieli się wstęgę włókien 8a, na trzy, cztery czy więcej. W przypadku trzech splotek zmianę można rozpocząć od opuszczonych dwóch splotek lewych, po czym podnosi się skrętkę centralną (lewa obniżona, 2 prawe w górze), podnosi się skrętkę lewą i równocześnie obniża skrętkę prawą (dwie skrętki lewe podniesione, skrętka prawa opuszczona), a na końcu opuszcza się skrętkę centralną (lewa

175 807 skrętka podniesiona, dwie skrętki prawe opuszczone), po czym wszystko powtarza się od początku.

Pokazany na fig. 9 i 10 przykład wykonania rolki rozdzielającej 120 zawsze wymaga zestrojenia pozycyjnego sekcji rowków 152,154 z wychodzącą wstęgą włókien 8a. W większości przędzarek, w celu zapewnienia równomiernego zużycia górnych przednich rolek ciągnących 12, niedoprzęd 8, z którego są ciągnione, powoli jest przemieszczany poprzecznie tam i z powrotem. Zapewnienie poprzecznego przemieszczania rolki rozszczepiającej 120 z równoczesnym zachowaniem zestrojenia pozycyjnego z niedoprzędem 8 mogłoby okazać się dosyć trudne, albo co najmniej bardzo skomplikowane konstrukcyjnie. W związku z tym, w celu rozwiązania problemu zestrojenia pozycyjnego, można zastosować szereg podobnych układów rowków 150 wzdłuż szerokości rolki rozszczepiającej 120, biegnących wzdłuż linii pokazanych na fig. 8.

Na fig. 1do 3 pokazano, że rolka rozdzielająca 20 styka się z górną, przednią rolką ciągnąca 12 przędzarki. Ułatwia to obserwację mechanizmu formowania przędzy następującego przed rolką rozdzielającą 20. Stwierdzono jednak, że taki sam mechanizm występuje w przypadku montowania rolki rozdzielającej 21 na dolnej przedniej rolce ciągnącej 13a, jak pokazano na fig. 11. Zmiana położenia rur ssących przędzarki poniżej rolek rozdzielających 20, w przypadku ich montażu jak na fig. 1 i 2, umożliwia łatwe przykręcanie (łączenie) włókien podczas rozruchu przędzenia albo w przypadku opadnięcia końca przędzy 9. Wskazuje to na możliwość łatwej realizacji przykręcania w przypadku stosowania rolek rozdzielających 21 zamontowanych na dolnej przedniej rolce ciągnącej 13a. Również rolki rozdzielające według innych przykładów wykonania można montować na dolnej, przedniej rolce ciągnącej 13,13a.

Na fig. 12 przedstawiono końcową sekcję ciągnącą 210 ramy przędzarki czesankowej o typowej budowie w tym sensie, że zawiera dwie przednie rolki ciągnące górną 212 i dolną 213 tworzące szczelinę ściskąaącą 214, do której podaje się zespół włókien staplowych w postaci ciągnionej taśmy przędzy lub niedoprzędu 208. Ciągniona przędza 209jest naciągana za pomocą prowadnicy 217 na wirujący zespół odbiorczy 216 wycentrowany w zespole obrączkowym 218. Przędza 209 przechodzi przez swobodnie wirujący biegacz na obrączce. Dzięki wirowaniu zespołu odbiorczego 216, wymuszającemu przesuwanie biegacza przez przędzę 209 wokół obrączki, przędza 209 jest skręcana i nawijana do wewnątrz zespołu. Przędzarka obrączkowa cyklicznie przemieszcza zespół odbiorczy 216 w zwykły sposób.

W skład urządzenia wchodzi również urzeźbiona rolka rozszczepiająca 220 osadzona w taki sposób, że styka się roboczo z dolną przednią rolką ciągnąca 213. Rolka rozdzielająca 220 jest osadzona w łożyskach końcowych (nie pokazanych) i ma (fig. 14) dwa spiralne rowki pierwszy 222 i drugi 223 nachylone w przeciwne strony, których powierzchnie stanowią bieżnie do prowadzenia splotek. Pierwszy rowek 222 jest znacznie szerszy i głębszy niż drugi rowek 223. Kąt nachylenia spiralnej linii obu rowków 222,223 jest taki sam, ponadto pierwszy rowek 222 przecina drugi rowek 223 dwukrotnie w ciągu jednego obrotu w punkcie przecięcia 225. Kształt przekroju poprzecznego rowków 222, 223, pokazany co prawda jako zaokrąglony, nie ma decydującego znaczenia.

Rolka rozdzielaaąca220 służy do dzielenia niedoprzędu 208 na liczne podzespoły włókien, a następnie do cyklicznego zmieniania drogi, po jakich biegną te podzespoły, oraz ich położeń względnych, wymuszając ich oplatanie się poprzez cykliczne układanie podzespołów na sobie tam i z powrotem. Działającą w tym przypadku zasadę można wyjaśnić posługując się fig. 13. Przyjmując dla uproszczenia, że niedoprzęd 208 ma strukturę podobną do wstęgi, istotne znaczenie dla wymiany położeń w grupach lub podzespołach włókien wstęgi mają dwie składowe ruchu. Analizując dwie sąsiednie wstęgi włókien 8a,8b, najpierwjedna wstęga włókien 8a musi być przemieszczona względem innej poza płaszczyznę niedoprzędu (na przykład na fig. 13(i) wstęga włókien 8a jest unoszona w kierunku Z do położenia pokazanego na fig. 13 (ii), a następnie przemieszczona poprzecznie względem wstęgi niedoprzędu (na przykład na fig. 13(ii) wstęga włókien 8a przesuwa się równolegle do osi Y), a jej położenie względne musi być zmienione przed ponownym wchłonięciem tych grup do wstęgi niedoprzędu (fig. 13(iii)).

Odwołując się ponownie do fig. 12 i 14, widać na nich, że podczas pracy krzyżowy układ rowków 222, 223 zarówno dzieli w naturalny sposób jak i rozprzestrzenia zespół włókien

175 807 niedoprzędu poprzecznie, a różne głębokości w punktach przecięcia 225 wymuszają wzajemnie wiązanie się i oplatanie włókien ostatecznych podzespołów. Zauważono, że po pewnym biegu wstępnym, większość zespołów włókien jest w naturalny sposób rozszczepiona i znajduje się w rowkach 222, 223. Teoretycznie, podczas pierwszego obrotu, wszystkie miejsca w poprzek napływającego wstęgowego zespołu włókien powinny zetknąć się z rowkiem, i, dzięki jego geometrii, powinny wykazywać skłonność do spadania do niego. Po uwięzieniu włókna w rowku 222 lub 223, i w związku z dalszym obracaniem się zespołu, pozostały odcinek włókna (i włókien sąsiednich) wchodzi do rowka, który przemieszcza go poprzecznie na boki. W punktach przecięcia 225 rowków 222,223 włókna wykazują skłonność do pozostawania w swoich dotychczasowych rowkach, a tym samym przeć inaaą się z grupą poprzednią lub wchodzą pod nią.

Korzystnie stosuje się rolkę pomocniczą 230, którą osadza się w pokazany sposób (fig. 12) i napędza się rolką rozdzielaaącą 220, co stabilizuje poślizg podzespołów. Rozumie się również samo przez się, że rolka rozdzielająca 220 może być na przemian napędzana górną przedn ią rolką ciągnącą 212, w której to sytuacji geometria jest nieco różna niż w przypadku biegu przędzy po rolce rozdzielającej 220 a nie pod nią.

Inne możliwe kombinacje rolki rozdzielającej i oplątającej pokazano na fig. 15 do 18. W pierwszym przypadku zastosowano kilka spiralnych rowków, prawych i lewych.

Na fig. 15 pokazano przykład rolki rozdzielającej 220' z trzema rowkami rozpoczynającymi się z lewej strony i trzema z prawej. Większa liczba rowków zwiększa częstotliwość punktów przecięć przypadających na obrót rolki rozdzielającej a tym samym umożliwia więcej oddziaływań na jednostkę długości przędzy.

W dowolnym punkcie przecięcia na rolce rozdzielającej względna głębokość dwóch rowków ma decydujące znaczenie dla ostatecznej kolejności oplatania. W przypadku oplatania wiadomo, że ostateczna struktura silnie zależy od kolejności oplatania oraz, że skutkiem różnych kolejności sa zupełnie inne oddziaływania pomiędzy składnikami oplotu. Na fig. 14 i 15 pokazano przypadek najprostszy, gdzie wszystkie rowki 222,223, i 222', 223' mają taką samą głębokość. Oddziaływanie pomiędzy podzespołami można zwiększyć zmieniając głębokość wzdłuż rowka, tak że na przykład, jest najpierw głęboki a następnie płytki pomiędzy punktami przecięcia. W tym prostym przypadku jednego rowka biegnącego w jedną stronę, to jest w przypadku tylko dwóch przecięć na obrót, takie cykliczne zmiany głębokości łatwo osiąga się wycinając co najmniej jeden rowek mimośrodowo względem osi rolki.

Na fig. 16 pokazano inny przykład wykonania rolki rozdzielającej 220, która jest napędzana przednią rolką przędzarki za pośrednictwem usytuowanej na jednym jej końcu brzegowej bieżni 221 o nieco większej średnicy. Dzięki temu na rowkowaną rolkę rozdzielającej wchodzi trochę za dużo taśmy przędzy. Stwierdzono, że można dopuścić do znacznie większego poprzecznego ruchu każdej skrętki włókien (a tym samym intensywniejszego oddziaływania z innymi skrętkami włókien) przed wystąpieniem naprężenia bocznego i wymuszenia przez nie przeskoku podzespołu do sąsiedniego rowka biegnącego w kierunku przeciwnym.

W punktach przecięcia, w miarę rozwoju naprężeń bocznych, skrętka znajdująca się w płytkim rowku czasami przedwcześnie przeskakuje do rowka głębokiego podczas wirowania rolki rozdzielającej 220. Wycięcie dodatkowej części 240 bezpośrednio za punktem przecięcia, jak pokazano w miejscach zacieniowanych na fig. 17, wymusza powrotny przeskok skrętki do płytkiego rowka, jak widać na rysunku.

Punkt przecięcia rowków w rolce rozdzielającej w konstrukcji pokazanej na fig. 17 jest bardzo podobny do powszechnie stosowanych rolek 320 w maszynach do nawijania przędzy, pokazanych na fig. 18. Konstrukcje te opracowano z myślą o zasilaniu ich przędzą pojedynczą ale w przypadku zastosowania rolki 220 w urządzeniu z fig. 12, konstrukcje te rozszczepiają zespół włókien i nadają mu regularny wzorzec oplotu. Ponadto na skrajach rolki, rowek 322 specjalnie zmienia kierunek ruchu grupy włókien (na przykład w wygięciu 342), podczas gdy w poprzednich przykładach wykonania ta zmiana kierunku polega na naprężeniu krańców wymuszających przesunięcie danej grupy do rowka przeciwnego. Przykład trzydrogowej konstrukcji rozszczepiano-opl atanej, uzyskanej za pomocą rolki z fig. 18, pokazano w uproszczonej, schematycznej postaci na fig. 19.

175 807

Opisana powyżej i ilustrowana na fig. 12 do 19 technika oplatania umożliwia intensyfikację mieszania ze sobą włókien z podzespołów nakładanych na siebie, a tym samym włókien w gotowej przędzy 209. Dzięki takiemu rozwiązaniu uzyskuje się odpowiedni poziom wytrzymałości mechanicznej i/lub odporności na ścieranie przędzy w stosunku do przeciętnej liczby włókien w przekroju przędzy.

Powyższy szczegółowy opis ma się głównie odnosić do przędzenia przędzy czesankowej, ale można go również stosować do innych włókien staplowych, zarówno naturalnych jak i sztucznych. W związku z tym należy oczekiwać, że trzeba będzie przeskalować wymiary poszczególnych składników w stosunku do stosowanej długości włókien. Należy również podkreślić, że pomimo, iż opisane i przedstawione na figurach przykłady wykonania dotyczą głównie dzielenia początkowego pojedynczego zespołu włókien, można również stosować różne alternatywne przykłady wykonania bez takiego dzielenia, tj. poprzez rozciąganie na dwa lub więcej oddzielnych podzespołów, na przykład oddzielnych niedoprzędów lub taśm, oraz ich kombinowanie ze sobą w przędzę.

FIG 2

175 807

FIG 4

175 807

220 222 223

FIG 19

175 807

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób przędzenia przędzy, obejmujący ciągnięcie niedoprzędu, kształtowanie z niego przędzy i odbieranie końcowej przędzy, znamienny tym, że dzieli się ciągnięty niedoprzęd (8,208) na wiele (9a,9b) splotek i następnie łączy się je w postać przędzy (9).
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że po podzieleniu niedoprzędu (8) skrętki (9a,9b) przemieszcza się wzdłuż różnych torów.
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że każdą skrętkę (9a,9b) przemieszcza się po torze o innej długości.
4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że każda skrętkę (9a,9b) przemieszcza się cyklicznie po torach o innej długości.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przenosi się włókna od jednej skrętki (9^,9b) do innej.
6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że skręca się włókna w skrętkach (9a,9b) na zmiennych odcinkach ich długości.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że niedoprzęd (8) rozdzielony do postaci splotek (9a,9b) łączy się w punkcie zbieżności (30).
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że łączy się skrętki (9a,9b) poprzez skręcanie ich ze sobą.
9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że skręca się jedną skrętkę (9a,9b) wzdłuż drugiej z nich na odcinku sięgającym do tyłu przed ich punkt zbieżności (30).
10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przemieszcza się skrętki (9a,9b) po cyklicznie zmiennych torach, a następnie łączy się je w przędzę (9) poprzez skręcanie ze sobą.
11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że kształtuje się przędzę (9) z wielu splotek (9a,9b).
12. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że prowadzi się skrętki (9a,9b) po torach o cyklicznie zmiennej długości.
13. Sposób według zastrz. 12, znamienny tym, że prowadzi się skrętki (9a,9b) po torach o cyklicznie zmieniającym się ich wzajemnym usytuowaniu bocznym i tworzy się strukturę splecioną splotek (9a,9b).
14. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że układa się każdą skrętkę (9a,9b) w poprzek innej skrętki (9a,9b), a następnie układa sięją z powrotem w jej początkowym położeniu bocznym.
15. Sposób według zastrz. 13 albo 14, znamienny tym, że steruje się splataniem wzdłuż długości przemieszczanej skrętki (9a,9b) włókien według określonej kolejności dobranej pod kątem optymalizacji wzajemnego oddziaływania włókien na siebie.
16. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że splata się skrętki (9a,9b) włókien poprzez wytwarzanie powiązanej ze sobą sieci nawiniętych włókien przed ich skręceniem.
17. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przędzę kształtuje się poprzez skręcanie splotek (9a,9b) ze sobą, przy czym wzajemne usytuowanie splotek (9a,9b) zmienia się cyklicznie pomiędzy punktem rozdzielania niedoprzędu (8) i punktem skręcaniem splotek (9a,9b).
18. Sposób według zastrz. 17, znamienny tym, że prowadzi się skrętki (9a,9b) po torach o cyklicznie zmieniających się długościach.
19. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że skręca się wiele splotek (9a,9b) włókien ze sobą, w punkcie zbieżności (30), przy czym zmienia się cyklicznie względne rozprzestrzenianie skręcania w skrętkach (9a,9b) i pomiędzy nimi przed punktem zbieżności (30).
20. Sposób według zastrz. 19, znamienny tym, że cykliczne względne rozprzestrzenianie się skręcania reguluje się poprzez cykliczne zmienianie jednego lub więcej czynników spośród: odległości pomiędzy ostatnią stycznością powierzchniową albo szczeliną zaciskową splotek

175 807 (9a,9b) a ich punktem zbieżności (30), względnych położeń skrętek (9a,9b), oraz długości toru skrętek (9a,9b) przed ich punktem zbieżności (30).
21. Sposób według zastrz. 10 albo 17 albo 20, znamienny tym, że przędzę (9) wytwarza się z co najmniej trzech splotek, przy czym zmienia się cyklicznie względne rozprzestrzenienie ich skręcenia lub ich tory poprzez układanie każdej skrętki pomiędzy innymi dwiema skrętkami włókien na odcinkach oddalonych od siebie wzdłuż toru przemieszczania splotek.
22. Sposób według zastrz. 8 albo 10 albo 17, znamienny tym, że jako niedoprzęd (8) stosuje się zespoły włókien staplowych, naturalnych lub sztucznych.
23. Sposób według zastrz. 22, znamienny tym, że jako niedoprzęd (8) stosuje się wełnę.
24. Urządzenie do przędzenia przędzy, zawierające sekcję ciągnięcia przejmująca i prowadzącą, niedoprzęd oraz usytuowany za sekcją ciągnącą obrotowy zespół odbiorczy przejmujący końcową przędzę, znamienny tym, że zawiera zespół rozdzielający niedoprzęd (8), który jest usytuowany za sekcją ciągnącą (10,210) i połączony z nią do współdziałania.
25. Urządzenie według zastrz. 24, znamienne tym, że zespół rozdzielający zawiera rolkę rozdzielająca (20,20',20^/,120,220,220',22®, 320).
26. Urządzenie według zastrz. 25, znamienne tym, że rolka rozdzielająca (20,20',20', 120,220,220',220,320) ma co najmniej dwie bieżnie do prowadzenia rozdzielonych splotek (9a,9b), przy czym te bieżnie mają różne długości.
27. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że długości bieżni są zmienne na obwodzie zamontowanej obrotowo rolki rozdzielającej (20,20',20',120,220,220',22®,320).
28. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że bieżnie rolki rozdzielającej (20,2®', 20',120,22®,22®',22®,32®) stanowią rolki przenoszenia włókien pomiędzy skrętkami (9a,9b).
29. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że bieżnie rolki rozdzielającej (20,20’, 20',120,220,22®’,22®,32®) stanowią rolki zmiennego skręcania włókien.
30. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że zespół rozdzielający jest usytuowany przed punktem zbieżności (30) splotek (9a,9b).
31. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że bieżnie rolki rozdzielającej (20) mają postać usytuowanych obok siebie współosiowych cylindrycznych powierzchni dolnej (22) i górnej (23), które mają różny promień.
32. Urządzenie według zastrz. 31, znamienne tym, że pomiędzy cylindrycznymi powierzchniami dolną (22) i górną (23) jest usytuowany pierścieniowy próg (24), który jest ułożony w płaszczyźnie normalnej do osi rolki rozdzielającej (20,200 i jest ustawiony w jednej linii z linią środkową toru niedoprzędu (8).
33. Urządzenie według zastrz. 32, znamienne tym, że na powierzchni dolnej (22) o mniejszej średnicyjest usytuowany występ (40) wystający do powierzchni górnej (23) o większej średnicy.
34. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że bieżnie mają postać sąsiadujących powierzchni krzywkowych (22',230 o zmiennym oddaleniu od osi obrotu rolki rozdzielającej (20',20,120) na jej obwodzie.
35. Urządzenie według zastrz. 34, znamienne tym, że pomiędzy każdymi dwiema powierzchniami krzywkowymi (22',23') jest usytuowany próg (24), który jest ułożony w płaszczyźnie normalnej do osi rolki rozdzielającej (20,20', 120).
36. Urządzenie według zastrz. 35, znamienne tym, że powierzchnie krzywkowe rolki rozdzielającej (20) maja postać rowków (50) i występów (52), mających głębokość i wysokość zmienną cyklicznie na obwodzie rolki rozdzielającej (20'0·
37. Urządzenie według zastrz. 35, znamienne tym, że powierzchnie krzywkowe rolki rozdzielającej (120) mają postać układu rowków (150) zmieniających się sekcji rowków pojedynczych (150) i podwójnych (152) i usytuowanych pomiędzy nimi występów.
38. Urządzenie według zastrz. 37, znamienne tym, że rolka rozdzielająca (120) zawiera trzy sekcje rowków podwójnych i trzy sekcje rowków pojedynczych równomiernie rozmieszczonych na obwodzie rolki rozdzielającej (120).

175 807
39. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że bieżnie rolki rozdzielającej (220, 220',220,320) stanowią powierzchnie dwóch przecinających się spiralnych rowków (222,223, 222',223';222,223;322, 323), przy czym rowki (222,223,222',223';222,223;322,323) mają podobny kąt nachylenia i pierwszy rowek (222,222',222,322) ma większą głębokość i szerokość niż drugi rowek (223,223',223,323).
40. Urządzenie według zastrz. 39, znamienne tym, że przy każdym punkcie przecięcia (225) rowków, na powierzchni rolki rozdzielającej (220) znajduje się z jednej strony wycięcie (240).
41. Urządzenie według zastrz. 39, znamienne tym, że powierzchnia rowków jest zagięta na końcach bocznych rolki rozdzielającej (320).
42. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że rolka rozdzielająca (20,20,20', 120,220,220',220,320) styka się z górną rolką ciągnąca (12,12a,212) sekcji ciągnącej (10,210).
43. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że rolka rozdzielająca (20,20^z,20', 120,220,220',220,320) styka się z dolną rolką ciągnącą (13,13a,213) sekcji ciągnącej (10,210).
44. Urządzenie według zastrz. 43, znamienne tym, że w styku z rolką rozdzielającą (220) jest zamontowana rolka sl^^ł^il^zująca (220).
45. Urządzenie według zastrz. 43, znamienne tym, że rolka rozdzielająca (220) jest wyposażona w brzegowej bieżnię (221) mającą większą średnicę, za pośrednictwem której rolka rozdzielająca (220^,z) styka się z rolką sekcji ciągnącej (210).