PL172857B1 - Podstawione pochodne kwasów cykloheksylofenylowych PL - Google Patents

Podstawione pochodne kwasów cykloheksylofenylowych PL

Info

Publication number
PL172857B1
PL172857B1 PL93305614A PL30561493A PL172857B1 PL 172857 B1 PL172857 B1 PL 172857B1 PL 93305614 A PL93305614 A PL 93305614A PL 30561493 A PL30561493 A PL 30561493A PL 172857 B1 PL172857 B1 PL 172857B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
cyano
methoxyphenyl
cis
methyl
cyclohexane
Prior art date
Application number
PL93305614A
Other languages
English (en)
Inventor
Siegfried B Christensen Iv
Original Assignee
Smithkline Beecham Corp
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Smithkline Beecham Corp filed Critical Smithkline Beecham Corp
Priority to PL93305614A priority Critical patent/PL172857B1/pl
Priority claimed from PCT/US1993/001991 external-priority patent/WO1993019749A1/en
Publication of PL172857B1 publication Critical patent/PL172857B1/pl

Links

Landscapes

  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)

Abstract

1 Podstawione pochodne kwasów cykloheksylofenylowych o wzorze (I) w którym R1 oznacza ugrupowanie-(CR4R5)rR6, w którym ugrupowania alki owe moga ewentualnie byc podstawione jednym, lub wiecej niz jednym atomem chlorowca, r oznacza 1 do 6, a w przypadku gdy R6 w ugrupowaniu R1 oznacza grupe C3 -6 cykloalkilowa to r moze takze oznaczac 0, R4 i R5 sa niezaleznie wybrane sposród wodoru lub grupy C 1 -2-alkilowej, R6 , oznacza wodór, grupe metylowa, C3-6-cykloalkilowa ewentualnie podstawiona 1-3 grupami metylowymi lub jedna grupa etylowa, X oznacza YR2. Y oznacza O, X2 oznacza O, X3 oznacza wodór X4 oznacza (a) lub (b) przy czym lima przerywana we wzorze (a) oznacza wiazanie pojedyncze lub podwójne, X 5 oznacza H, OR8, R2 jest niezaleznie wybrany z grupy obejmujacej -CH3 ,-CH2CH3, które to grupy ewentualnie S4 podstawione jednym, lub wiecej niz jednym atomem chlorowca, R3 oznacza CN, Z oznacza C(O)OR1 4, C(Y')NR1 0 R1 4, C(SCH3)3, 5-tetrazolil, 3-lub 5-oksadiazolil[1,2,4], 2-oksadiazolil[1,3,4], 2-nadiazolil[1,3,4], Y' oznacza O, R7 oznacza grupe C 1 -6-alkilowa, ewentualnie podstawiona jedna, lub wieksza iloscia grup C 1 -2-alkilowych, ewentualnie podstawionych przez -C(O)OR8, -OR8 R8 jest niezaleznie wybrany sposród wodoru i podstawnika i symbolu R9, R9 oznacza grupe C1 -4-alkilowa ewentualnie podstawiona jednym do trzech atomów fluoru, R10 oznacza OR8 lub R11, R 1 1 oznacza wodór lub grupe C1 -4-alkilowa ewentualnie podstawiona jednym do trzech atomów fluoru, R14 oznacza wodór lub R7, lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole PL

Description

Przedmiotem wynalazku są nowe związki o wzorze (I) przedstawionym poniżej, użyteczne w pośredniczeniu w działaniu oraz w hamowaniu aktywności enzymatycznej (lub aktywności katalitycznej) fosfodiesterazy IV (PDEIV). Nowe związki o wzorze (I) wykazują także aktywność hamowania czynnika nekrotyzującego (TNF).
Nowe związki pośredniczą w działaniu, lub hamowaniu aktywności enzymatycznej (lub aktywności katalitycznej) PDE [V u ssaków, w tym u człowieka, przez podanie ssakowi, potrzebującemu takiego traktowania, skutecznej ilości związku o wzorze (I), przedstawionym poniżej.
Nowe związki stosuje się do leczenia choroby alergicznej lub związanej ze stanem zapalnym przez podanie ssakowi, w tym człowiekowi, który to potrzebuje, skutecznej ilości związku o wzorze (I).
Nowe związki stosuje się także do hamowania wytwarzania TNF u ssaków, w tym u ludzi. Nowy związek można je wykorzystać w leczeniu zapobiegawczym lub do zapobiegania niektórym stanom chorobowym, w jakich mediatorem jest TNF, a które podatne są na zastosowanie tych związków.
Nowe związki stosuje się także do leczenia ludzi dotkniętych zakażeniem ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV), przez podanie osobom zakażonym związku o wzorze (I) w ilości skutecznej pod względem hamowania TNF.
Związki o wzorze (I) są użyteczne także w leczeniu innych jeszcze zakażeń wirusowych, w przypadku których wirusy są podatne na aktywację przez TNF albo będą wywoływać wytwarzanie TNF in vivo.
Związki o wzorze (I) są także przydatne w leczeniu zakażeń drożdżakami i grzybami, w przypadku których wspomniane drożdżaki i grzyby są podatne na aktywację przez TNF albo będą wywoływać wytwarzanie TNF in vivo.
Związki według niniejszego wynalazku przedstawia wzór (I):
w którym:
R1 oznacza ugrupowanie -(CRąR5)rR6, w którym ugrupowania alkilowe mogą ewentualnie być podstawione jednym, lub więcej niż jednym atomem chlorowca;
r oznacza 1 do 6; a w przypadku gdy R6 w ugrupowaniu R1 oznacza grupę C3-6cykloalkilową to r może także oznaczać 0;
R4 i R5 są niezależnie wybrane spośród wodoru lub grupy C1-2-alkilowej;
R6 oznacza wodór, grupę metylową, C3-6-cykloalkilową ewentualnie podstawioną 1-3 grupami metylowymi lub jedną grupą etylową;
172 857
X oznacza YR2;
Y oznacza O;
X 2 oznacza O;
X 3 oznacza wodór; Χ4 oznacza:
Z
X,
R3 (b) (a) lub przy linia linia przerywana we wzorze (a) oznacza wiązanie pojedyncze lub podwójne;
Χ5 oznacza H, ORs;
R2 jest niezależnie wybrany z grupy obejmującej -CH3 i -CH2CH3, które to grupy ewentualnie są podstawione jednym, lub więcej niż jednym atomem chlorowca;
R 3 oznacza CN;
Z oznaczaC(O)OR14, C(Y')NR1oRt4, C(SCH3)3,5ttetrazolil, 3-lub 5-oksadiazolil[1,2,4], 2-oksadiazolil[1,3,4], 2-tiadiazolil[1,3,4];
Y' oznacza O;
R 7 oznacza grupę C1-6-alkilową, ewentualnie podstawioną jedną, lub większą ilością grup C1-2-alkilowych, ewentualnie podstawionych przez -C(O)ORs, -ORs;
Rs jest niezależnie wybrany spośród wodoru i podstawnika o symbolu R9;
R9 oznacza grupę C1-4-alkilową ewentualnie podstawioną jednym do trzech atomów fluoru;
R10 oznacza ORs lub R11;
R11 oznacza wodór lub grupę C1-4-alkilową ewentualnie podstawioną jednym do trzech atomów fluoru;
R14 oznacza wodór lub R7, który obejmuje także ich farmaceutycznie dopuszczalne sole;
Wynalazek niniejszy dotyczy nowych związków o wzorze (I) które są użyteczne w sposobie pośredniczenia w działaniu, lub hamowaniu aktywności enzymatycznej (lub katalitycznej) PDE IV u ssaka, który tego potrzebuje oraz hamowaniu wytwarzania TNF u ssaka, który tego potrzebuje, który to sposób obejmuje podanie wspomnianemu ssakowi skutecznej ilości związku o wzorze (I).
Inhibitory fosfodiesterazy IV są użyteczne w leczeniu szeregu różnych chorób alergicznych i związanych ze stanem zapalnym, włączając w to takie choroby jak: astma, przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie skóry atopowe, pokrzywka, nieżyt nosa alergiczny, zapalenie spojówek alergiczne, zapalenie spojówek wiosenne, ziarniniak kwasochłonny, łuszczyca, zapalenie stawów reumatoidalne, wstrząs septyczny, zapalenie okrężnicy wrzodziejące, choroba Crohn'a, uszkodzenie reperfuzji mięśnia sercowego i mózgu, zapalenie kłębuszków nerkowych przewlekłe, wstrząs endotoksyczny oraz zespół zaburzeń oddechowych dorosłych. Oprócz tego, inhibitory FDE IV są przydatne w leczeniu moczówki prostej [Kidney Int., 37: 362 (1990); Kidney Int., 35:494 (19s9)] oraz zaburzeń układu nerwowego ośrodkowego, takich jak depresja i otępienie wielozawałowe.
Związki o wzorze (I) są także użyteczne w leczeniu zakażeń wirusowych, w przypadku których wirusy są wrażliwe jeśli chodzi o aktywację przez TNF, lub będą wywoływać wytwarzanie TNF in vivo. Wirusami, których zwalczanie wchodzi tu w grę, są te wirusy, które wytwarzają TNF w rezultacie zakażenia, lub te, które są podatne na zahamowanie, takie jak ograniczenie replikacji, bezpośrednio lub pośrednio, działaniem inhibitorów TNF w postaci związków o wzorze (I). Do tego rodzaju wirusów należą, ale bez ograniczenia się tylko do nich,
172 857
HIV-1, HIV-2 i HIV-3, cytomegalowirus (CMV), wirus grypy, adenowirus oraz wirusy z grupy herpetowirusów, takie jak, ale bez ograniczania się tylko do nich, Herpes zoster Herpes simplex.
Bardziej szczegółowo związki według wynalazku są użyteczne w sposobie leczenia ssaków dotkniętych zakażeniem ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV), który to sposób polega na podawaniu wspomnianym ssakom związku o wzorze (I) użytego w ilości skutecznej pod względem hamowania TNF.
Związków o wzorze (I) można także używać łącznie z weterynaryjnym leczeniem zwierząt, wymagających spowodowania zahamowania wytwarzania TNF, inaczej niż w przypadku człowieka. Do chorób zwierzęcych, w których mediatorem jest TNF, nadających się do leczenia, terapeutycznie lub profilaktycznie, należą stany chorobowe powyżej wspomniane, ale zwłaszcza zakażenia wirusowe. Do przykładowych takich wirusów należą, ale bez ograniczenia się tylko do nich, koci wirus upośledzenia odporności (FIV) i inne retrowirusy powodujące zakażenia, takie jak wirus zakaźnej niedokrwistości koni, wirus zapalenia stawów kóz, wirus wisny owiec, wirus maedi oraz inne lentiwirusy.
Związki o wzorze (I) są także użyteczne w leczeniu zakażeń drożdżakowych i grzybiczych, takich jak zakażenia drożdżakami i grzybami podatnymi na aktywację przez TNF lub wywołującymi wytwarzanie TNF in vivo. Korzystnym z tego punktu widzenia stanem chorobowym jest zapalenie opon grzybicze. Oprócz tego, związki o wzorze (I) można podawać łącznie z innymi lekami z wyboru do leczenia układowych zakażeń drożdżakami i grzybami. Do leków z wyboru przeznaczonych do leczenia zakażeń grzybiczych należy, ale bez ograniczania się tylko do niej, klasa związków znanych pod nazwą polimiksyny, takich jak Polymycin B; klasa związków zwanych imidazolami, takich jak klotrymazol, ekonazol, mikonazol i ketokonazol; klasa związków zwanych triazolami, takich jak flukonazol i itrakonazol, a również klasa związków nazywanych amfoterycynami, a zwłaszcza amfoterycyna B i liposomowa amfoterycyna B.
Łączne podanie środka przeciwgrzybieżnego i związku o wzorze (I) może się odbyć w postaci dowolnej kompozycji korzystnej dlatego związku, tak jak jest to dobrze znane fachowcom w tej dziedzinie wiedzy, na przykład łącznie z różnymi preparatami amfoterycyny B. Łączne podanie ssakom środka przeciwgrzybicznego i związku o wzorze (I) może oznaczać jednoczesne podanie obu tych środków lub, w praktyce, podanie oddzielne ale w sposób następczy. W szczególności, związki o wzorze (I) można podawać łącznie z preparatem amfoterycyny B, zwłaszcza w przypadku grzybiczych zakażeń układowych. Z tego punktu widzenia, korzystnym jeśli chodzi o leczenie, jest w tym przypadku organizm z rodzaju Candida. Związki o wzorze (I) można w podobny sposób podawać łącznie ze środkami przeciwwirusowymi i przeciwbakteryjnymi.
Związków o wzorze (I) można także używać do hamowania toksycznego działania i/lub zmniejszania toksyczności środka przeciwgrzybicznego, przeciwbakteryjnego lub przeciwwirusowego, za pomocą podawania ssakom potrzebującym leczenia tego rodzaju związku o wzorze (I) w ilości skutecznej. Korzystnie związek o wzorze (I) podaje się w celu zahamowania toksycznego działania lub osłabienia toksyczności związków należących do klasy amfoterycyn, a zwłaszcza amfoterycyny B.
Korzystnymi podstawnikami związków o wzorze (I) o symbolu R1 , są: grupa CH2-cyklopropylowa, CH2-C5-6-cykloalkilowa, grupa C4-6-cykloalkilowa lub C1-2-alkilowa.
Korzystnymi atomami chlorowca dla podstawnikaR 2 są atomy fluoru i chloru, korzystniej fluoru. Korzystniejszą grupą o symbolu R2 jest grupa metylowa lub grupa alkilowa podstawiona fluorem, a zwłaszcza grupa C1-2-alkilowa podstawiona fluorem, taka jak -CF3, -CHF2 lub -CH2CHF2. Najkorzystniejszymi ugrupowaniami są : -CHF2 i -CH3.
Korzystnymi związkami są te związki o wzorze (I), w którym R1 oznacza grupę CH2-cyklopropylową, CH2-C5-6-cykloalkilową, -C4-6-cykloalkilową lub -C1-2-alkilową, R2 oznacza grupę metylową lub grupę etylową podstawioną fluorem; R 3 oznacza CN, oraz X oznacza YR2.
Najkorzystniejsze są te związki o wzorze (I), w którym R1 oznacza grupę -CH2-cyklopropylową, cyklopentylową, metylową, R3 oznacza CN, X oznacza YR2, Y oznacza tlen, X2 oznacza tlen, X 3 oznacza wodor, oraz R2 oznacza CF2H lub grupę metylową.
Korzystną podgrupę związków o wzorze (I) stanowią związki o wzorze (Ia):
172 857
R.,0
/V (Ia) w którym:
R1 oznacza grupę CH2-cyklopropylową, CH2-C5-6-cykloalkilową, C4-6-cykloalkilową, lub Ct-2alkilową ewentualnie podstawioną jednym lub więcej niż jednym atomem fluoru,
X oznacza YR 2;
Χ4 oznacza
lub (b) linia przerywana we wzorze (a) oznacza wiązanie pojedyncze lub podwójne;
Χ5 oznacza H, ORg;
Y oznacza O;
R2 oznacza grupę -CH 3 lub -CH2CH3, ewentualnie podstawione jednym, lub więcej niż jednym atomem chlorowca;
R3 oznacza CN;
Z oznacza C(O)OR14, C(O)NRjoRl4, C(SCH3)3,5-tetrazolil, 3-lub ^-oksadiazollif 1,2,4], 2-oksa<^ii^2^olli[ 1,3,4], 2-tiadiazolli[ 1,3,4];
R7 oznacza grupę Ci-6-aIkilową, ewentualnie podstawionąjedną lub większą ilością grup C1-2-alkilowych, ewentualnie podstawionych przez -C(O)OR8, -ORs;
R8 jest niezależnie wybrany spośród wodoru lub podstawnika o symbolu R9;
R9 oznacza grupę C1-4-alkilową ewentualnie podstawioną jednym do trzech atomów fluoru;
Rd oznacza OR8 lub R11;
R11 oznacza wodór lub grupę Ci-4-alkilową ewentualnie podstawioną jednym do trzech atomów fluoru;
R14 oznacza wodór lub R7;
lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.
Przykładowymi związkami o wzorze (I) są związki następujące: 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfeir^4o)icykloh(ek:^^1-emo-1 -karboksylan metylu; 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheks-1-eno-1-karboksylcwy; cis-[4-cyjanc-4-(3-cyklcpentyloksy-4-metcksyfeny]o)cykloheksano-1-karboksylan]metylu; tnais-[4-cyyjaKo4-(3-cykko'KntyyoksyMmietoksyyeiiyyo')cykloheksario-1-karbok.sylan] metylu;
cis-[4-(3,4-bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjanocykloheksano-1-karboksylan]metylu; trans-[4-(3,4-bisdiflucrometoksyfenylo)-4-cyjanocykloheksano-1-karboksylan]metylu; cis-[kwas 4-cyjatκcA4(3-cyklcpeIUyyoksy-4-IΏetoksyyeI^yyo)cyklυheksarnc- 1 -karboksylowy]; cis-[4-cy'jano-4-(?-cyklc)pealtylcιksy-4-metcksyfenylo)cyklcheksaκc-1-karboksylanl, sól z tris(hydroksymetylo)aminometanem;
cis-[kwas4-(3,4-blsdifIuoacmetoksyfenylo)-4-cyjanocyklcheksano-1-karboksylcwy]; trans-[kwas 4-cyjanc-4-(3-cyklcpentyloksy-4-metoksyfenylo)cyk]oheksano-1 -kaa'boksylowy];
172 s57 cis-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1-karboksylowy];
trans-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1-kaboksylowy];
cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopiOpylometoksy-4-metoksyfenylo)-cykloheksano-4 4<arboksylan] metylu;
tr^t^s^--[^^;^ji^i^(^-^-^^(:3-(cyklopn^]^^lometoksy--4metoksyfenylo)cykloheksai^(^-1-karboksylan] metylu;
cl--[4-cyjαno-4-(3-cyklopropylometoksy-4-dlfluorometoksyfenylo)-cykloheksano-4-kαrboksylan]metylu;
transd4-cyJjl!l(o443<cvklopr(Opykcmctυksγ-4-dh^uυron^etokkyίfe^yhc)cγkl0hck^allo4-kαrboksylan]metylu;
cis-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-difluorometoksyfenylo)cykloheksano1-karbok s ylowy];
trais-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-dlfluorometoksyfenylo)cyklohek-ano1-karboksylowy];
cls-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-mjtoksyfenylo)cykloheksano4-karboksyamid];
cis-[4-cyjαno-4-(3,4-bisdifluorometoksyfenylo)cykloheksαno-1-kαrbok-yαmld];
trans--4-cyjaFlO-443,4-4bsdifluor0Πu3oksyfejlγkc)cykloheksail(C-4-karbok.syaπΏd];
^ls-[4-cyjano-4-(3,4-bl-difluorometoksyfenylo)cykloheksano-1-karbohydrazyd];
Cis-[4-cγjano-4-('3,4-bl-dlfΊuoΓomjtok-yfenylo)cyklohjksano-1(2-acetylokarbohγdrazyd)];
cis-{4-(3,4-bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjano4-(3-metylo[1,2,4]oksadiazol-54lo)cykloheksan};
cis-{4-(3,4-bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjano4-(2-metylo[1,3,4]oksadiazol-54lo)cykloheksan};
ci.s-{4-(3,4-bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjano4-(2-metylo[4,3,4]tiadiazol-5-ilo)cykloheksan};
cis-{4-cyjano-4-(43-cγkkcpκφγkcπtjtok5y-4 mmksγ{enylυk14]ydroksγ-4-trls(metylotlo) metylocykloheksan];
ci--[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometok-y-4-metoksyfenylo)4 -^hydroksycyklohcksano-1 karboksylan]metylu;
cis-[kwas 4-cypano-4-(3 cyklopmpYlornetoksy-4-niett)ksYfenykę-1 -hydroksycykloheksano-1-karboksylowy];
cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-1-hydroksycykloheksano-1karboksyamid];
cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-1-metoksycykloheksano-1karboksylan]metylu;
cis-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-1 -meooksycykloheksano-1-karboksylowy];
cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-niemk sy feny Μ- 1 -metoksycykloheksano-1 karboksyamid];
trans-[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)- 1 -hydiOksycYkloheksano-1 karboaldehyd];
trans-[4-cyJano-4-(3-Gyklopropylomejoksy-4-metoksyfenylo)-1-hydroksycykloheksano-1karboksylan]metylu;
trans-[kwas 4-cyjαno-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-14aydroksycykloheksano-1 -karboksy4owv];
trans--4-cyγan0-4-d7-cyFk)propγ40nκ4oksy-4-Hletoksyίenγkc)-1 -mιct.oksγcyklohcksano-1 karboksylan]metylu;
trans-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksy Γεί^ο)-1 -met.oksy· cykloheksano-1 -karboksylow]];
trans-[4<yJano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metok-yfenylo)-1 -metoksycykloheksano-1 karboksyamid];
172 857 cis-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)-cykloheksano-1-karboksamowy];
N-metylo-cis-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1karboksamowy];
cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1-N-(2-cyjanoetylo) karboksyamid];
cis-[1-(2-cyjanoetylo)-5-{4-cyjano-4-(3-cyldopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksylo} tetrazol], oraz cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)-1-(tetrazol-5-ilo)cykloheksam].
Niektóre związki o wzorze (I) mogą istnieć zarówno w postaci racemicznej jak i optycznie czynnej. Pewne mogą także istnieć w postaci oddzielnych diastereoizomerów wykazujących odmienne właściwości fizyczne i biologiczne. Przyjmuje się, że wszystkie tego rodzaju związki mieszczą się w zakresie mniejszego wynalazku. Związki o wzorze (I) mogą być stosowane albo w postaci racemicznej, albo w pojedynczej postaci enancjomerycznej, albo pojedynczej postaci diastereoizomerycznej, albo ich mieszanin.
Terminy cis i trans oznaczają stereochemię w pozycji C-1 pierścienia cykloheksanu względem grupy o symbolu R 3 w pozycji C-4.
Terminy: grupa Ci-4-alkilowa, grupa Ci-6-alkilowa obejmują rodniki zarówno o łańcuchu prostym jak i rozgałęzionym i odnoszą się (ale bez ograniczania się tylko do nich) do grupy metylowej, etylowej, n-propylowej, izopropylowej, n-butylowej, sec-butylowej, izobutylowej, tert-butylowej, itp. Termin grupa cykloalkilowa obejmuje grupy o 3-6 atomach węgla, takie jak grupa cyklopropylowa, cyklopropylometylowa, cyklopentylowa lub cykloheksylowa. Przez stosowany w niniejszym opisie termin chlorowiec: rozumie się wszystkie chlorowce, to znaczy chlor, fluor, brom lub jod.
Wyrażenie hamowanie wytwarzania IL-1 lub hamowanie, wytwarzania TNF oznacza:
a) obniżenie nadmiernego in vivo poziomu, odpowiednio, IL-1 lub TNF u ludzi do poziomu normalnego lub poniżej normalnego, przez zahamowanie in vivo uwalniania IL-1 przez wszystkie komórki, włącznie (ale bez ograniczania się tylko do nich) z monocytami lub makrofagami;
b) supresja, na poziomie tr^mslacji lub transkrypcji, nadmiernego in vivo poziomu, odpowiednio, IL-1 lub TNF u ludzi do poziomu normalnego lub poniżej normalnego; albo
c) supresja, przez zahamowanie bezpośrednio syntezy, poziomu IL-1 lub TNF, jako wydarzenie potranslacyjne.
Wyrażenie choroba lub stany chorobowe, w których rolę mediatora spełnia TNF oznacza dowolne i wszystkie stany chorobowe, w których funkcjonuje TNF, czy to w wyniku samego jego wytwarzania, czy też przez powodowanie przez TNF uwalniania innej cytokiny, takiej jak (ale bez ograniczania się tylko do nich) IL-1 lub IL-6. Stan chorobowy, w którym IL-1 na przykład stanowi główny czynnik, którego wytwarzanie lub działanie ulega wzmożeniu lub wyzwoleniu w odpowiedzi na TNF, należy uważać za stan, w którym czynnikiem pośredniczącym jest TNF. Ponieważ TNF-β (znany także jako limfotoksyna) odznacza się ścisłą homologią strukturalną z TNF-α (znanym także jako kachektyna) i ponieważ oba one wywołują podobne odpowiedzi biologiczne i wiążą się z tym samym receptorem komórkowym, to zarówno TNF-α i TNF-β ulegają zahamowaniu przez związki według niniejszego wynalazku i dlatego określane są łącznie jako TNF, jeżeli nie zostały wyspecyfikowane inaczej. Korzystnie, hamowany jest TNF-β.
Termin cytokina oznacza wydzielany polipeptyd wpływający na czynność komórek. Jest to cząsteczka modulująca interakcje między komórkami w przypadku odpowiedzi immunologicznych, zapalnych lub hematopoetycznych. Do cytokin należą, ale bez ograniczania się tylko do nich, monotiny i limfokiny, niezależnie od rodzaju produkujących je komórek. I tak, na przykład, monokinę określa, się na ogół, jako substancję wytwarzaną i wydzieloną przez komórkę jednojądrową, taką jak makrofag i/lub monocyt, ale monokiny produkowane są także przez liczne inne komórki, takie jak naturalne komórki cytostatyczne, fibroblasty, granulocyty zasadochłonne, granulocyty objętnochłonne, komórki śródbłonka, astrocyty mózgowe, zrąbowe komórki szpiku kostnego, keratynocyty naskórkowe i limfocyty B. Limfokiny określa się jako na ogół
172 857 jako substancje wytwarzane przez limfocyty. Do przykładowych cytokin naieżą ale bez ograniczania się tylko do nich, interleukina-1 (IL-1), interleukina-6 (IL-6), interleukina-8 (IL-8), czynnik nekrotyzujący α (TMF-α) i czynnik nekrotyzujący β (TNF-β).
Cytokiną, hamowaną sposobem z zastosowaniem związków o wzorze (I) z przeznaczeniem do wykorzystania w leczeniu człowieka zakażonego HIV, musi być taka cytokina, co do której sądzi się, że jest zaangażowana w: (a) zapoczątkowaniu i/lub utrzymywaniu aktywacji komórek T i/lub ekspresji genu HIV, w której rolę mediatora spełniają zaktywowane komórki T i/lub replikacji i/lub (b) w jakimkolwiek problemie związanym z chorobą, w której pośredniczą cytokiny, taką jak charłactwo czy zwyrodnienie mięśni. Cytokiną korzystną z tego punktu widzenia jest TNF-α.
Wszystkie związki o wzorze (I) są użyteczne w sposobie hamowania wytwarzania TNF, korzystnie pr/.ez makrofagi, monocyty lub makrofagi i monocyty, wykorzystywanym w leczeniu ssaków, w tym człowieka, potrzebujących takiej terapii. Wszystkie związki o wzorze (I) są użyteczne w sposobie hamowania lub spełniania roli mediatorów w procesach związanych z przejawieniem aktywności enzymatycznej lub katalitycznej przez PDE IV, a także w leczeniu stanów chorobowych, w których ona pośredniczy.
Wytworzenia związków o wzorze 1 może dokonać każdy fachowiec w tej dziedzinie techniki, zgodnie ze sposobami postępowania przedstawionymi w poniższych przykładach. Wytwarzanie jakichkolwiek pozostałych związków może być wprowadzone według etapów ogólnie opisanych poniżej.
Substraty do wytwarzania związków o wzorze (I) można otrzymać zgodnie z metodami opisanymi w publikacji WO 93/19750 (PCT/US93/02325). Proces ten składa się z następujących etapów: wytworzenia 3,4-podstawionego benzaldehydu, przekształcenia go do benzylu, podwójnej alkilacji nitrylu dającej zamknięcie pierścienia pimelanianu i dekarboksylacji otrzymanego beta-keto estru z wytworzeniem 4-podstawionego cykloheksan-1 -onu.
Związki o wzorze (I), które mają podwójne wiązanie w pierścieniu cykloheksanu są wytwarzane z ketonu. Te ketony mogą być wytwarzane zgodnie z procesem opisanym w publikacji WO 93/19750. Proces ten rozpoczyna się od łatwodostępnego 3-hydroksy-4-metoksybenzaldehydu, który poddaje się alkilacji z użyciem na przykład bromocyklopentanu, który wprowadza do cząsteczki podstawnik R z grupy OR wzoru (I). Ten aldehyd jest następnie przekształcany do bromku benzylu i dalej przez wypieranie bromku cyjankiem otrzymuje się nitryl benzylu. Przez podwójną reakcję alkilacji Michaela nitrylu benzylu z akrylanem metylu i następną indukowaną wodorkiem sodowym cyklizację pośredniego pimelanianu otrzymuje się beta-keto ester. Ten esterjest zmydlany i i dekarboksylowany do cykloheksan-1 -onu tj. substratu z przykładu 1. Substraty do wytwarzania innych związków o wzorze (I), w których określono podstawniki w pozycjach 3- i 4- są wytwarzane tak jak wspomniano wcześniej według opisu z publikacji PCT. Związki z podstawnikami w pozycjach 3- i/lub 4- są wytw arzane z benzaldehydu następnie przekształcane do ketonu z użyciem wyżej opisanych przejść chemicznych, dokładniej opisanych w publikacji WO 93/19750.
Aby wytworzyć karboksylan cykloheksylu, grupę karbonylową w ketonie wytworzonąjak opisano w poprzednim paragrafie przekształca się do trójfluorowej z użyciem standardowych procedur trójfluorowania. Korzystnym jest trójfluorometylosulfonian jako związek trójfluorujący. Ta pochodna trójfluorowa jest następnie traktowana tlenkiem węgla w odpowiednich warunkach aby wprowadzić grupę funkcyjną kwasu karboksylowego w pozycji 1 pierścienia cyklopentanu. Po reakcji karbonylacji powstaje ester kwasu cyklohekso-1-eno karboksylowego. Ten ester jest następnie traktowany zasadą w celu zmydlenia estru, powstaje kwas cyklohekso1-eno. Ten ester lub kwas może być dalej przekształcany jak opisano poniżej do wytworzenia amidów, karboksyamidów, związków podstawionych w pozycji 1 tetruzolilo-, tiadiazolilo-, oksadiazolilo-, i podobnych.
Kwasy cykloheksano karboksylowe i ich pochodne są wytwarzane według następującego procesu. Rozpoczynając od kwasu cyklohekso-1-eno lub estru, wiązanie podwójne w pozycji 1 jest redukowane za pomocą katalizatora metalu ciężkiego, korzystnym jest katalizator palladowy. Etap redukcji jest przeprowadzany na estrze, z wytworzeniem obu form cis i trans karboksylanu cykloheksanu. Alternatywnie grupa karboksylowa może być przekształcana do
152 885 tioacetalu ketonu jak hS-ditianu, który jest następnie poddany hydrolizie z promocją chlorku rtęciowego. Tą drogą również otrzymuje się cis i trans 1 -kal'bokeykιrły. któr'e mogą być zmydlane za pomocą zasady do wytworzenia soli, lub gdy zostaną zneutralizowane do wytworzenia kwasu. Trzecią drogą do otrzymania kwasowej formy cykloheksan-l-onu jest wytworzenie cykloheksylldeyg-2-t-butyloksyacetoyitrylu z ketonu z użyciem t-butylo(cyjayo)metylofgsfgyianu i traktowanie ilidenu za pomocą chlorku cynku i bezwodnika kwasowego, następnie traktowanie metoksytlenkiem sodu aby wytworzyć mieszaninę cis/trans karboksylanu metylocykloheksanu. Alternatywnie kwas może być alkilowany z użyciem chlorku trójalkilokrzemu, na przykład trój mety l okrzemu.
Następujące metody mogą być stosowane do wytworzenia dowolnego kwasu karboksylowego i karboksylanu o wzorze (I) rozpoczynając od odpowiedniego cykloheksan()-1-gyu.
Karboksyamidy podstawione w pozycji 1 wytwarza się z karboksylanów przez traktowanie estrów tnmetyloformamidem w obecności silnych zasad jak metanolan sodowy, za pomocą standardowych metod. Alternatywnie karboksyamidy mogą być wytwarzane bezpośrednio przez traktowanie kwasu bezwodnym amoniakiem w obecności śladowych ilości cyjanku sodu. Trzecią metodą jest traktowanie kwasu za pomocą N-metylomorfoliny i chloromrówczanu izobutylu, do którego dodano małe ilości wodorotlenku amonu. Jeżeli stosuje się hydroksyaminę lub N-metylohydrgkeyaminę zamiast amoniaku, otrzymuje się odpowiedni kwas karboksamowy i kwas N-metylokarboksamowy. Innym sposobem jest traktowanie kwasu za pomocą 1-hydrokeybeyzotriazolu, 3-amiygęrgpioyltrylu i chlorowodorku 1-(3-dietylgαmtygęroęylo)-2-etylokarbodiimidu z wytworzeniem 1-N-(2-cyjaiK)et.ylo)kai'boksainidi.i.
Heterocyklicznie podstawione w pozycji 1 pochodne można wytworzyć za pomocą kilku różnych metod. Jedną z nich jest rozpoczynanie od karboksamidu. Na przykład traktując 4-cyjangcyklgheksano-1-karbokeamidu za pomocą dioksanu w obecności kwasu octowego i chlorowodorku hydroksyaminy otrzymuje się pochodne podstawione w pozycji 1 przez 3-metylo[1,2,4]oksadiazollg-8-ll. W alternatywnym sposobie 1-N-(2-cyjayoetyIo)karboksamld jest przekształcany do tetrazolu przez traktowanie karboksamidu trójfenylofoefmą, trójmetylgkrzemoazydkiem, i dietyloazodlkarboksylayjm, do którego dodano azotan cergwgamgngwy. Otrzymuje się 2-cyjαygetylg-4-tetrszgl, który traktuje się zasadą i następnie zakwasza z wytworzeniem pochodnych 1-(8-tetrazolllo)cyklohekeanu.
Alternatywną metodą otrzymania oksadiazolu jest traktowanie karboksylanu za pomocą wodorku hydrazyny z wytworzeniem 1-karbohydrazydu. Hydrazyd jest następnie traktowany trójetyloaminą i bezwodnikiem octowym z wytworzeniem 2-acjtylokarbohydrazydu, który jest następnie traktowany tlenochlorkiem fosforu z wytworzeniem 1-(2-metylo[1,3,4]oksadiazoloÓ-ilowej pochodnej.
Tiadiazole mogą być wytwarzane z 2-acjtylokarbohydrazydu przez traktowanie hydrazydu reagentem Laweeegya w znanych warunkach.
Związki o wzorze (I) w których X8 nie jest wodorem mogą być wytwarzane za pomocą następującej metody.
Związek, w którym Χ5 jest wodorem może być wytworzony przez redukcję cykloheksano1-onu do analogu cykloheksanu z użyciem katahtycznego uwodarniania odpowiednim czynnikiem uwadarniającym jak wodorek glinowolitowy. Cykloheksan jest traktowany tnójC^^t^lotioJmetanem w odpowiednich warunkach, następnie po dodaniu wodnego chlorku amonu otrzymuje się 1 -hydroksy-1 -trój(metylotiometylo)cykloheksnnowy nnalog . Tern wwizeek jest następnie traktowany tlenkiem rtęciowym z wytworzeniem pochodnej 1-hydroesycyelgheesano-1-earbgeeylayu, która może być zmydlana zasadą do wytwoizenia soii lub roztwór może być zakwaszany do wytworzenia kwasu.
Odpowiednie pochodne alkoksy (Χ5 oznacza alegkey) mogą być wytworzone przez traktowanie kwasów 1-hydroksycykloheksayowych za pomocą tlenku srebra i cząsteczki jodoalkanu. Na przykład po traktowaniu 1-hydroksycyelghekssyo-1-ksrboksylsnowegg związku za pomocą tlenku srebra(I) i jodometanu otrzymuje się analog 1 -me·!.!^}' w possaaci esTu . Ten eseer może być zmydlany zasadą z wytworzeniem soli kwasu, lub po zakwaszeniu wolnego kwasu.
172 857
Należy zdawać sobie sprawę z tego, że związki o wzorze (I) mogą istnieć w dwóch różnych postaciach diastereoizomerycznych o odmiennych właściwościach fizycznych i biologicznych. Izomery takie można rozdzielić z zastosowaniem typowych metod chromatograficznych.
Następujące przykłady i metody opisano w celu objaśnienia sposobów realizacji i wykorzystania wynalazku.
Przykład 14-Cyjano-4-( 3~cyklopent yloksy-4-iTietoksy fen y ]°)cykloheks~ 1 -eno-1 -krrboksylan metylu
Trifluorometylosulfonian 4-cyjanor4-(3rCyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)-1rcykloheksenylu
Do roztworu 1,95 ml ( w dalszej części niniejszego opisu ml) (13,9 mmola) (w dalszej części niniejszego opisu mmola) diizopropyloaminy w 12 ml tetrahydrofuranu, dodano w temperaturze 0°C, w atmosferze argonu, 5,8 ml 2,5 M roztworu (14,15 mmola) n-butylolitu. Otrzymany roztwór mieszano w ciągu 25 minut (w dalszej części niniejszego opisu min), po czym ochłodzono do temperatury -78°C. Do roztworu tego dodano roztwór 2 gramów (w dalszej części niniejszego opisu g) (6,64 mmola) 4-cyjano-4r(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)rcyr kloheksan-1 -onu w 9 ml tetrahydrofurainu. Otrzymaną mieszaninę mieszano w temperaturze -78°C w ciągu 2 godzin (w dalszej części niniejszego opisu h) i po upływie tego czasu dodano 4,98 g (13,9 mmola) N-fenylotrifluorometylosulfonoimidf. Mieszaninie pozwolono ogrzać się powoli do temperatury pokojowej i po upływie 5 h mieszaninę wlano do wody i poddano ekstrakcji chlorkiem metylenu. Ekstrakt organiczny osuszono (węglanem potasowym); zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu heksan/octan etylu 4:1, w wyniku czego otrzymano 1,09 g (37%) produktu w postaci oleju.
4-Cyjano-4-(3-cyŁlopentydoksyM-metoksy'fenylo)cykloheks-1-eno-1 -karboksykin metylu
Do roztworu 1,0 g (2,24 mmola) trifluorometylosulfonianu 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)-i-cykloheksenylu w 8 ml mieszaniny metanolu i KN-dimetyloformamidu 1:1, dodano 0,66 ml (4,72 mmola) trietyloaminy oraz 0,13 g (0,11 mmola) tctaa^j.s(tiaif^iyvlofosfina)palladu. Otrzymaną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej bez dostępu światła, w atmosferze tlenku węgla, w ciągu 3 h. Mieszaninę poddano ekstrakcji mieszaniną wody i octanu etylu, po czym ekstrakt organiczny przemyto 3 razy wodą, raz wodnym roztworem chlorku sodowego i osuszono (węglanem potasowym), a następnie odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu heksany/octan etylu 3:1, w wyniku czego otrzymano 0,64 g (80%) ciała stałego o barwie białawej.
Temperatura topnienia: 128-129°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C21H25NO4 1/8 H2O: C 70,52; H7J2. N 3,92;
Znaleziono: C 70,4-4; H 6,93. N 3,^8.
Przykład 2. Kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfeny lo)cykloheks-1-eno1-karboksylowy
Do roztworu 0,07 g (0,18 mmola) 4-cyjano-4r(3-cyklopentyloksy-4rmetoksyfcnylo)cykloheks- 1-eno-1-karboksylanu metylu w 0,5 ml metanolu (zawierającego tyle dokładnie tetrahydrofuranu, ile potrzeba do rozpuszczenia estru, w atmosferze argonu, dodano roztwór 0,03 g (0,55 mmola) wodorotlenku potasowego w 0,4 ml wody. Utworzoną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 4 h, po czym wlano do wody i poddano ekstrakcji octanem etylu. Fazę wodną zakwaszono przy użyciu 3 N kwasu solnego i poddano 2 razy ekstrakcji octanem etylu. Fazę organiczną pochodzącą z ekstrakcji w warunkach kwasowych osuszono (siarczanem sodowym) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, w wyniku czego otrzymano produkt w postaci lepkiego oleju, który zestalił się po odstawieniu. Otrzymane ciało stałe poddano rektystalizacji z mieszaniny heksanu i chlorku metylenu, w wyniku czego otrzymano 0,05 g (82%) żądanego związku.
Temperatura topnienia: 161-163°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H23NO4 · 1/2H2O: C 68,55; H 6,90; N 4,00;
Znaleziono: C 68,65; H 6,55; N 3,82.
172 857
Przykład 3. cis- i trans- [ćCCYyanoAyo^ćlopentykOksyćuuetoksYfenykócykloheksano-1 -karboksylan | metylu
Sposób postępowania 3A:
Do roztworu 0,26 g (0,73 mmola) 4-cyjano-4-(3-cyklcpentyloksy-4-metoksyfenyłc)cyklohiek.s-1-eno-l-karboksylanu metylu w 12 ml metanolu dodano 0,15 g 10% palladu na węglu aktywnym i utworzoną mieszaninę poddano uwodornianiu pod ciśnieniem 50 funtów na cal kwadratowy (psi) w ciągu 5 h. Mieszaninę przesączono przez warstwę Celite i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano ekstrakcji mieszaninąchlorku metylenu i wody, po czym ekstrakt osuszono (węglanem potasowym) i odparowano, w wyniku czego otrzymano ciało stałe, stanowiące głównie ester będący izomerem cis, w ilości 0,14 g (54%).
Temperatura topnienia: 94-95°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C21H27NO4 · 1/8H2O: C 70,32; H 7,38; N 3,90;
Znaleziono: C 70,33; H 7,59; N3,81.
Sposób postępowania 3B:
2-[4-Cyjano-4-(3-cyklcpentylcksy-4-metoksyfenylo)cykloheksylideno]-1,3-dltian
Do roztworu 9,25 ml (48,7 mmola) 2-trii^t^et^ll^5^iilil^-1,3-ditianu w 80 ml suchego tetrahydrofuranu, o temperaturze 0°C, w atmosferze argonu, dodano szybko 19,2 ml 2,5 M roztworu (48 mmoli) n-butylolitu. Po upływie 10 minut mieszaninę oziębiono do -78°C i dodano roztwór 7,53 g (23 mmoli) 4-cyjanc-4-(3-cyklopentylcksy-4-metoksyfenylo)cykloheksan-1-onu w 40 ml tetrahydrofuranu. Po upływie 10 minut dodano wodny roztwór chlorku sodowego, po czym mieszaninie pozwolono ogrzać się do temperatury pokojowej i następnie rozcieńczono ją wodą. Otrzymaną mieszaninę połączono z proszkiem trzech zasadniczo podobnych reakcji przeprowadzonych z udziałem ketonu, użytego w ilości: 3,04g, 6,01 g i 6,1 g (ogółem 48,3 mmola), po czym połączoną mieszaninę poddano ekstrakcji 3 razy przy użyciu chlorku metylenu. Ekstrakt osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu doelucji układu 10% octan etylu/heksany, w wyniku czego otrzymano 26 g (87 %) ciała stałego o barwie białej.
Temperatura topnienia: 115-116°C.
cis-[4-Cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykIoheksano-l-karboksylan]metylu
Do roztworu 13 g (31,3 mmola) 2-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksylideno]-1,3-ditianu w 0,5 litra metanolu dodano w atmosferze argonu 13,8 ml (160 mmoli) 70% kwasu nadchlorowego i 34,1 g (126 mmoli) chlorku rtęciowego, po czym utworzoną mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w ciągu 2 h, a następnie poddano mieszaniu w temperaturze pokojowej w ciągu 24 h. Mieszaninę rozcieńczono chlorkiem metylenu, przesączono przez Celite i otrzymany przesącz połączono z przesączem pochodzącym z reakcji przeprowadzonej w podobny sposób i równocześnie, w tej samej skali. Mieszaninę zobojętniono wodnym roztworem wodorowęglanu sodowego, po czym poddano 3 razy ekstrakcji chlorkiem metylenu. Ekstrakt organiczny przemyto 3 razy wodnym roztworem siarczanu sodowego, osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 15% octan etylu/heksany, w wyniku czego otrzymano 12,4 g (56%) ciała stałego o barwie białej, stanowiącego ester w postaci izomeru cis, i o temperaturze topnienia 119-120°C, razem z dodatkową ilością, a mianowicie 2,6 g (12%), produktu lekko zanieczyszczonego.
trans-[4<CjjUl0-4-(3-cykk)pentyyolksyMuneeΌksyyce^ykckyklcheks;.lI^o-4-karboksylaIll metylu
Ze wspomnianej powyżej mieszaniny wyodrębniono także ester będący izomerem trans w postaci 1,104 g (5%) ciała stałego.
Temperatura topnienia: 50-510C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C21H27NO4 3/4 H2O: C 67,99; H7,74; N3,78;
Znaleziono: C C7,7i^; H 7,35; 53 3,65.
172 857
Przykład 4. cis i taaΓΊS-[4-(3,4-Bisdifluorometoksyfenylo)-4[csianocyk]oheksano-1karboksslaκ]metslu
Sposób postępowania 4A:
2[[4[(3,4-Bl-difluorometok-yfenylo)4[-Gyjarl)x;ykloheksyiideno[-2-ter[-butok-yacetonitI·yl
0,35 g 80% zawiesiny wodorku sodowego (11,7 mmola) przemyto 3 razy pentanem i zawieszono w 15 ml tetrahydrofuran, w temperaturze pokojowej, w atmosferze argonu, po czym dodano 2,66 (10,7 mmola) tetr-butylo(csjano)metylofosfonianu dietylu. Po upływie 0,5 h dodano roztwór 1,77 g (5,34 mmola) 4[(3,4[blsdlfyuorometok-yίenylo)-4[Cyjanocykiohek-an1-onu w 5 ml tetrahydrofuranu i mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w ciągu 0,5 h. Następnie mieszaninę ochłodzono, dodano roztwór chlorku sodowego i wodę, i mieszaninę poddano 3 razy ekstrakcji eterem. Ekstrakt osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 20% octan etylu/heksany, w wyniku czego otrzymano 1,18 g (52%) związku tytułowego w postaci ciała stałego o barwie białej.
cis- i trans--4--3,4-Bi-difluorometoksyfenylo)-4-cyjanocykloheksano-1-karboksylan]metylu
Mieszaninę 0,25 g (0,59 mmola) 2-[4-(3,4-bisdifluorometok-yfenylo)-4-cyJanocykioheksylideno]-2-tetr-butyiok-yacetonitrslu i 0,1 g (0,7 mmola) chlorku cynku w 1,5 ml bezwodnika octowego, ogrzewano w atmosferze argonu, w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną, w ciągu 10 minut, po czym ochłodzono, rozcieńczono wodą i poddano 3 razy ekstrakcji eterem. Ekstrakt organiczny przemyto wodą, osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano. Roztwór tego octanu w 6 ml metanolu zadano 0,17 ml 25% roztworu metanolanu sodowego w metanolu (0,71 mmola) i otrzymaną mieszaninę mieszano w atmosferze argonu w ciągu 2 h. Następnie mieszaninę zakwaszono przy użyciu 1 N kwasu solnego, po czym dodano wodę i mieszaninę poddano 3 razy ekstrakcji chlorkiem metylenu. Ekstrakt organiczny osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 20% octan etylu/heksany, w wyniku czego otrzymano 0,07 g (30%) izomeru trans w postaci bezbarwnego oleju.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C17H17F4NO4: C 54,40; H4,57; N 3,73;
Znaleziono: C 54,57; H4,51; N 3,58.
Wyodrębniono również 0,1 g (47%) izomeru cis w postaci oleju o barwie żółtej.
Sposób postępowania 4B:
ci-[[4[(3,4-BisdlfluolΌmetoksyfenslo)[4[CyJanocykloheksano-1[kaaboksyian]metylu
Roztwór 0,07 g (0,19 mmola) ci--[kwa- 4[(3,4-bisdif]uorometok-yfeκylo)[4[CyJaκocy[ kloheksano-1-karboksylowego] (przykład 10) i 0,12 ml (0,95 mmola) chlorku trimety losililu w 5 ml metanolu, mieszano w temperaturze pokojowej, w atmosferze argonu, w ciągu 24 h. Następnie odparowano rozpuszczalnik i pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 15% octan etylu/heksany, w wyniku czego otrzymano 0,05 g (63%) produktu w postaci bezbarwnego oleju.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C17H17F4NO4: C 54,40; H 4,57; N 3,73;
Znaleziono: C 54,40; H 4,49 N 3,42.
Przykład 5. cis- [Kwa--4-cyjanO[4-(3-csklopeκtyloksy-4-metok-yfenylo)cykioheksaκo-1-kaaboksylowy] i cis-[kwas 4-(3,4-bi-difluorometok-yfenyio)-4-cyjanocykioheksano-1karboksylowy]
Do roztworu 0,12 g (0,34 mmola) cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopentylok-y-4-metoksyfenylo)cykloheksano- 1 -karboksylanu]metylu w 0,9 nd metanolu (zawierającego dokładnie tyle tetrahydrofuranu, ile potrzeba do rozpuszczenia estru), dodano w atmosferze argonu roztwór 0,06 g (0,9 mmola) wodorotlenku potasowego w 0,7 ml wody. Otrzymaną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 1,5 godziny, po czym wlano do wody i poddano ekstrakcji octanem etylu. Fazę wodną zakwaszono przy użyciu 10% kwasu solnego i poddano ekstrakcji 2 razy octanem etylu. Fazę organiczną pochodzącą z ekstrakcji w warunkach kwasowych osuszono (siarczanem sodowym) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, w wyniku czego otrzymano ciało stałe, które poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu
172 857 do elucji układu 4% metanol/chloroform, w wyniku czego otrzymano 0,05 g (44%) ciała stałego o barwie białej.
Temperatura topnienia: 157 C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H25NO4 · 1/8 H2O: C 68,75; H 7,40 ; N 4,01;
Znaleziono: C 68,74; H 7,08 ; N 3,84.
Podobnym sposobem wytworzono:
cis-[kwas 4-(3,4-bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjanocykloheksano-1-karboksylowy], w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 143-144°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dlaC 16H15F4NO4: C 53,19; H4J8; N 3,59;
Znaleziono: C 53,57; H 33,91 ; N 3,59.
Przykład 6. cis-[4-Cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)-cykloheksano-1karboksylan], sól ztris(hydroksymetylo)-aminometanem
Do 2 ml roztworu 0,17 g (0,5 mmola) cis-[kwasu 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1 -karboksylowego] dodano 0,5 ml 1,0 M roztworu tris(hydroksymetylo)aminometanu w wodzie. Po upływie 10 minut odparowano rozpuszczalnik, po czym dodano toluen i metanol i składniki ciekłe usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość ucierano z eterem, w wyniku czego otrzymano 0,18 g (79%) ciała stałego o barwie białej.
Temperatura topnienia: 191-194°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C24H36N2O7 · 2,5 H2O: C 56,57; H 8,1ł ; N 5/^0;
Znaleziono: C 56,44; H7,75; N 5,62.
Przykład 7. trans-[Kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)-cykloheksano-1 -karboksylowy ]
Do roztworu 0,68 g (1,9 mmola) trans-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1-karboksylanu]metylu w 8 ml metanolu (zawierającego dokładnie tyle tetrahydrofuranu, ile potrzeba do rozpuszczenia estru), dodano w atmosferze argonu 4 ml wody i 0,32 g (5,7 mmola) wodorotlenku potasowego. Otrzymaną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 24 godzin, po czym zakwaszono ją przy użyciu 10% kwasu solnego i poddano 3 razy ekstrakcji mieszaniną 10% metanol/chlorek metylenu. Ekstrakt organiczny osuszono (siarczanem magnezowym) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 4% metanol/chlorek metylenu, w wyniku czego otrzymano 0,52 g (80%) ciała półstałego o barwie białej, które ucierano z eterem, w wyniku czego otrzymano 0,43 g ciała stałego o barwie białej.
Temperatura topnienia: 157-158°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H25NO4: C 69,95; N 7,34; N 4,08;
Znaleziono: C 69,69; H 7,30 ; N4,07.
Przykład 8. cis- i trans-[Kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metok-yfenylo)-cykloheksano-1 -karboksylowy]
8A. 2-[4-CyJano-4-(3-cyk]opentyloksy-4-metok-yfenylo)-cykloheksylidyno]-2-tertbutylok-yacetomtryl
Związek ten, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do 2-|4-(3,4-bisdifluoiOmetok-yfenylo)-4-cyjanocykloheksylideno--2ttert-butylok-yacetonltrylu w sposobie postępowania A w przykładzie 4, wyodrębniono w postaci ciała stałego o barwie białej.
Temperatura topnienia: 109-110°C
8B. cis- i tr;Λns-|4-Cyjano-4-(34^ydroksy-4-Inetoks-/ίenylo)cyklobeksano-1 -karboksylan]metylu
Związki te, wytworzone zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis- i trans-[4-(3,4bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjanocykloheksano-1 -karboksylanu]metylu w sposobie postępowania A w przykładzie 4, wyodrębniono w postaci ciała stałego, a mianowicie:
172 857
0,35 g (33% izomeru cis, o temperaturze topnienia 105-106°C, oraz
0,52 g (49%) izomeru trans, o temperaturze topnienia 103-104°C.
8C. cis-[4-7yjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1-karbcksylan]metylu
Zawiesinę 0,35 g (1,20 mmola) cis-[4-cγjano-4-(3-hy'drcksy'-4-metcksytenylo)cykloheksano-1-karboksylanu]metylu, 0,5 g (3,6 mmola) sproszkowanego węglanu potasowego i 0,35 ml (3,6 mmola) bromometylocyklopropanu w 15 ml suchego dimetyloformamidu ogrzewano w atmosferze argonu, w temperaturze 85°C, w ciągu 4 h. Następnie mieszaninę ochłodzono i rozcieńczono wodą, po czym poddano 3 razy ekstrakcji eterem. Ekstrakt organiczny przemyto 4 razy wodą, raz wodnym roztworem chlorku sodowego i osuszono (węglanem potasowym), a następnie odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 20% octan etylu/heksany, w wyniku czego otrzymano 0,34 g (82%) produktu w postaci oleju.
8D. cis-[Kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)cyklcheksano-1karboksylowy]
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposobie opisany odnośnie od cis-[kwasu 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1 -karboksylowego] w przy kładzie 7 powyżej, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 165-167°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C19H23NO4 -1/5 H2O: C 68,53; H 7,08; N4,21;
Znaleziono: C C8,70; H7,07; N4,16.
8E. trans-[4-cyjjino-4-(3-cy k lopropyltometoksy-d-meto ksy l'e ny lo)cykl oh eksano-1 -karboksylan]metylu
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis-^-Gyjano4-(3(Cyklopropylcmetoksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1(karboksylanu] metylu w przykładzie 8C powyżej, wyizolowano w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 127,5-128^.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H25NO4 - 3/8 H2O: C 68,60; H 7,41; N 4,00;
Znaleziono: C 68,50; H7,28; N 3,88.
8F. trans-[Kwas 4(CyjanC(4-(3(Gyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)Gykloheksano-1 karboksylowy]
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cisdkwasu 4-cyjano-4-(3-cyklopenty loksy^-metoksyfenylo^ykloheksano-1 -karboksylowego] w przykładzie 7, powyżej wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 148 °C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C19H23NO4: C 69,28; H7,04; N 4,25;
Znaleziono: C ; H7,03; N 4,25.
Przykład 9 cis-i trans-[Kwas 4-cyjanO(4((3(Cyklcpropylometoksy-4-difluorometC( ksyfenylc)cyklcheksano-1 -karboksylowy]
9A. 2([4(Cyjano-4((3(Cyklopropylometck-y-4-difluorometoksyfeny-o)yyk-oheksylideno]-1,3-ditian
Związek ten, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do 2([4-cyjanO(4((3-cySlcper^tyyoksy^-metoksyfenykOcykloheksy 1 idenoj-1,3-ditia.nu w sposobie postępowania B w przykładzie 3 powyżej, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 74(85°C.
9B. cis- i trans-(4-Cyjano-4-(3(Gyklopropylometoksy(4(diflucrometoksyfenylo)cyklcheksano-1 -karboksylan]metyuu
Związki te, wytworzone zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis- i trans-H-cyjano4((3(Cyklopentyloksy-4(metoksyfenylc)cySloheksano-1-karboksylanu]metylu, w sposobie postępowania B w przykładzie 3 powyżej, wyodrębniono w postaci oleju.
172 857
9C. cis-[Kwas 4-cyjano-4-(3-cykloptopylometoksy-4-difluotometoksyfenylo)cykloheksano-1 -karboksylowy]
Związek ten, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis-[kwasu 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1-karboksylowego] w przykładzie 7 powyżej, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 134-135°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C19H21F2NO4: C 62,46; H 5,79; N 3,83;
Znaleziono: C 62,15; H 5,83; N 3,,88.
9D. trans-[Kwas 4-cyjaiio-4-(3-cyklopropylometoksy-4-difluorornetoksyfenylo)cykloheksano-1 -karboksylowy']
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis-[kwasu 4-cytano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1 -karboksylowego] w przykładzie 7 powyżej, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 128-129°C.
Przykład 10. cis-[4-Cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1karboksyamid]
Do roztworu 0,22 g (0,62 mmola) cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1-karboksylanu]metylu i 0,08 ml (2,08 mmola) formamidu w 2 ml dimetyloformamidu dodano porcjami, w temperaturze 100°C, w atmosferze argonu, w ciągu 20 minut 0,1 ml 25% roztworu metanolanu sodowego w metanolu (0,43 mmola). Po upływie jeszcze 1,25 h w temperaturze 100°C, mieszaninę ochłodzono i wlano do izopropylanu, po czym przesączono i przesącz odparowano. Pozostałość rozpuszczono w octanie etylu i fazę organiczną przemyto 3 razy wodą, a następnie osuszono (siarczanem magnezowym) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 3% metanol/chlorek metylenu, w wyniku czego otrzymano 0,06 g (28%) produktu w postaci piany o barwie białej.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H26N 2O3 -3/8 H 2O: C 68,79; H 7,72; N 8,02;
Znaleziono: C 68.86; H 7,49; N 7,93.
Przykład 11. cis-{4-(3,4-Bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjano-1-(3-metylo[1,2,4]oksadiazol-5-ilo)cykloheksan} cis- i trans-fd-^ABisdifluorometoksyfenylo^-cyjanocykloheksano-1 -karboksyamid]
Związki te, wytworzone zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-1-karboksyamidu] w przykładzie 14 powyżej, wyodrębniono w postaci:
- ciała stałego, o temperaturze 109-110°C (izomer cis) oraz
- oleju (izomer trans).
cis-{4-(3,4^-^f^^^di:l^^c^i^ometoksyfenylo)-4-cyjan(^-1-(3-met:^l^-[1,2,4]oksadiazol-5-ilo) cykloheksan}
Roztwór 0,06 g (0,17 mmola) cis-[4-(3,4-bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjanocykloheksano-1-karboksyamidu] w 0,5 ml acetalu dimetylowego, N,N-dimetyloacetamidu ogrzewano w temperaturze 110°C, w atmosferze argonu, w ciągu godziny, po czym ochłodzono i rozpuszczalnik odparowano. Następnie dodano 0,35 ml dioksanu, 0,35 ml kwasu octowego, 0,02 g (0,29 mmola) chlorowodorku hydroksyloaminy i 0,09 ml 10% wodnego roztworu wodorotlenku sodowego, (0,26 mmola) i utworzoną mieszaninę ogrzewano w temperaturze 95°C, w atmosferze argonu, w ciągu 2,5 h. Następnie mieszaninę ochłodzono, dodano wodę i mieszaninę poddano 3 razy ekstrakcji chlorkiem metylenu. Ekstrakt organiczny osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 4% metanol/chlorek metylenu, w wyniku czego otrzymano 0,03 g (37%) ciała stałego. Produkt ten połączono z produktem otrzymanym w ilości 0,04 g w rezultacie przeprowadzenia podobnego procesu i całość ucierano z heksanem, w wyniku czego otrzymano ciało stałe o barwie brązowej.
172 857
Temperatura topnienia: 83-84°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C18H17F4N 3O3: C 54,14; H 4,29; N 10,52;
Znaleziono: C 54,11; H4,35; N 10,13;
Przykład 12. cis-{4-(3,4-Bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjano-1-(2-metylo[1,3,4]oksadiazol-5-ilo)cykloheksan} cls-[4-(3,4rBisdlf^uolΌmetoksyfcnylo)-4-cyjanocykloheksano-1-karbohydrazyd]
Roztwór 0,2 g (0,53 mmola) cis[4(3,4-bisdinuorometoksyfenylo)-4-cyjjanocykloheksano1-karboksylanu]metylu i 0,28 ml (9,0 mmola) hydratu hydrazyny w 2,5 ml etanolu ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w ciągu 6 h, a następnie mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 16 h. Dodano wodę, po czym mieszaninę poddano 3 razy ekstrakcji chlorkiem metylenu i otrzymany ekstrakt osuszono (siarczanem magnezowym), po czym odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 4% metanol/chlorek metylenu, w wyniku czego otrzymano 0,12 g (58%) ciała stałego.
Temperatura topnienia: 80-81 C.
clsr[4-(3,4-BisdlfluolΌmetoksyfenylo)r4-cyjanocykloheksano-1-(2-acctylokarbohydrazyd]
Roztwór 0,11 g (0,29 mmola) cis-[4-(3,4-bisdifluorometoksyfenylo)-4-cyjanocykloheksano-1-karbohydrazydu], 0,09 ml (0,65 mmola) trietyloaminy i 0,05 ml (0,54 mmola) bezwodnika octowego w 7,5 ml etanolu, ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w ciągu godziny, po czym ochłodzono rozpuszczalnik. Następnie dodano wodę i mieszaninę poddano 3 razy ekstrakcji chlorkiem metylenu. Ekstrakt osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano, w wyniku czego otrzymano 0,11 g (85%) ciała stałego o barwie białej.
Temperatura topnienia: 144-145^.
cisr{4r(3,4-Bisdifluoromctoksyfenylo)-4-cyjano-1-(3-metylo-[i,3,4]oksadiazolr5-ilo) cykloheksan}
Roztwór 0,1 g (0,24 mmola) cis-[4-(3^-bisdfnuorometoksyfenylo)-4-cyjanocykloheksano-i-(2-acetylokarbohydrazydu)] i 0,25 ml (2,68 mmola) tlenochlorku fosforu w 3 ml toluenu ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną, w atmosferze argonu, w ciągu 1,5 h. Mieszaninę ochłodzono i dodano wodę, po czym mieszaninę poddano 3 razy ekstrakcji mieszaniną 5% metanol/chlorek metylenu i ekstrakt organiczny osuszono (siarczanem magnezowym), a następnie odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu heksan/octan etylu 1:2, w wyniku czego otrzymano produkt w postaci oleju.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C18H17F4N3O3 -1,0 H2O: C51,80; H4,59; N 10,07;
Znaleziono: C 52,00; H 4,25; N 9,76.
Przykład 13. cisr{4-(3,4-Bisdifluoroπetoksyfcnylo)-4-cyjano-1 -(2-metylo-[ 1 ^^ttiadiazol-5-ilo)cykloheksan}
Roztwór 0,1 g (0,24 mmola) cis-[4-(3ifbK^i^ometoksyfenylo)-4-cyjanocykloheksano-1 -(2-acetylokarbohydrazydu)] i 0,13 g (0,32 ηιπιο^) odczynnika Lawessona w 3 ml toluenu ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną, w atmosferze argonu, w ciągu 0,5 h. Otrzymaną mieszaninę ochłodzono i dodano nasycony wodny roztwór wodorowęglanu sodowego, po czym mieszaninę poddano 3 razy ekstrakcji chlorkiem metylenu. Ekstrakt organiczny osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu heksany/octan etylu 1:1, w wyniku czego otrzymano ciało stałe.
Temperatura topnienia: 66-67°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C18H17F4N3O2S: C 52,04; H4,13; N 10,12;
Znaleziono: 67 5 1,67; 614,06; N 9,92.
172 s57
Przykład 14. cis- 4-Cyjano-4-(3-cyklopropy llo'1letok kSl-4-lϊmtok ky feny 1ο)-1-1-ιυ<Εόksy-/-tris(metylotio)metylocyklohek-αn
0,4 ml 1,9 M roztworu n-butylolitu w heksanach (0,76% mmola) wkroplono w ciągu 5 minut, w temperaturze -7s°C, w atmosferze argonu, do 0,11 ml roztworu tns(metylotio)-metanu (0^3 mmola) w 3 ml suchego tetrahydrofuranu. Po upływie 15 minut, wkroplono w ciągu 10 minut roztwór 0,2 g (0,67 mmola) 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometok-y-4-metoksyfenylo)cykloheksanu w 3 ml suchego tetrahydrofuranu. Po upływie 0,5 h dodano wodny roztwór chlorku amonowego i otrzymanej mieszaninie pozwolono ogrzać się do temperatury pokojowej. Następnie mieszaninę poddano 3 razy ekstrakcji chlorkiem metylenu i ekstrakt organiczny osuszono (siarczanem magnezowym), po czym odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 25% octan etylenu/heksany, w wyniku czego otrzymano 0,25 g (s4%) ciała stałego o barwie białej.
Temperatura topnienia: 123-124°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C22H31NO3S3: C 58,24; H 6,89; N 3,09;
Znaleziono: C 58,57; H6,s1; N 2,92.
Przykład 15. cls-[4-CyJaIκc-4-(3-cγklopropγlometoksy-4-metokkγfenyloT1-hγdroksycykloheksano-1 -karboksylanlmetylu
Do roztworu 0,1 g (0,22 mmola) cl--[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometok-y-4-metok-yfenylo)-1-hydroksy-1-tris(metylotio)metylocykloheksanu] w mieszaninie metanolu i wody 12:1 użytej w ilości 2 ml, dodano w atmosferze argonu 0,23 g (0^5 mmola) chlorku rtęciowego, i 0,0s g (0,37) tlenku rtęciowego. Utworzoną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 4 h. Następnie mieszaninę przesączono przez Celite, przesącz rozcieńczono wodą i poddano 3 razy ekstrakcji chlorkiem metylenu. Ekstrakt organiczny osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 35% octanu etylu/heksany, w wyniku czego otrzymano 0,67 g lepkiego ciała stałego, z którego, po utarciu z mieszaniną eteru i heksanu otrzymano 0,47 g (59%) ciała stałego.
Temperatura topnienia: 102-103°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H25NO5 · 1/2 H2O: C 65,20; H7,11; N 3,80;
Znaleziono: C 65,31; H 6,83; N 3,54.
Przykład 16. cis-[Kwas 4-cYjano-4-(3-cykkcpropylometoksγ-4-metoksyfenyky)-1hydroksycykloheksano-1 -karboksylowy]
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis-[kwasu-4cyjano-4-(3-cyklopentylok-y-4-metok-yfenylo)cykloheksano-1 -karboksylowego] w przykładzie 5 powyżej, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 16s-169°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C19H23NO5 · U4 H2O: C 65,22; H 6,'^7; N 4,00;
Znaleziono: C 64,94; H 6,62; N 3,80.
Przykład 17. crs-[4-Cyjano-4y3-c\Tk)prυpylometokss<y4--metoksγletlyk))-l·-hydroksycykloheksano-1 -karboksyamid]
Roztwór 0,15 g (0,42 mmoli) cis-[kwasu 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometok-y-4-metoksyfenylo)-1-hydroksycykloheksano-1-karboksylowego] oraz śladowych ilości cyjanku sodowego w 1,5 ml metanolu, zawarty w naczyniu ciśnieniowym, oziębiono do temperatury -7s°C, po czym do rury wprowadzono 2 ml bezwodnego amoniaku. Rurę szczelnie zamknięto i pozostawiono do osiągnięcia temperatury pokojowej, po czym mieszaninę reakcyjną mieszano w ciągu 2 dni. Następnie umożliwiono odparowanie amoniaku i mieszaninę reakcyjną poddano ekstrakcji mieszaniną wody i chlorku metylenu. Ekstrakt organiczny osuszono (siarczanem magnezowym) 1 rozpuszczalnik odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 3% metanol/chloroform, w wyniku czego otrzymano 0,054 g (3s%) ciała stałego.
152 885
Temperatura topnienia: 144-148°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C19H24N2O4 · 1/4 H2O: C68,41; H 7,08; N 8,03;
Znaleziono: C 65,16; H 6,96; N 7,86.
Przykład 18. cls-[4-6yjayo-4-(3-cyelgpropylometoksy-4-metoksyfenylo)l1-metgesycyklohjkesno-1 -earbokeylan]metylu
Do roztworu 0,62 g (1,5 mmola) cis-[4-cyjayo-4-(3-cyelopropylometgesy-4-metoesyfeyylo)-1-hydroksycyeloheksano-1-ksrboksylanu]metylu i 8 ml jgdgmjtsyu w 8 ml acetonitrylu, dodano w atmosferze argonu 0,62 g (2,5 mmola) tlenku srebrowego i utworzoną mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną, bez dostępu światła, w ciągu 18 g. Następnie mieszaninę ochłodzono, przesączono przez Celite i przesącz odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 20% octanu etylu/heksany, w wyniku czego otrzymano 0,88 g (86%) ciała stałego.
Temperatura topnienia: 58-56 C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C21H27NO5: C 67,54; H 7,29 i N 3,58;
Znaleziono: C 67,46; H 7,30; N 3,80.
Przykład 19. cie-[Kwae 4-cyjsyg-4-(3-cyelgpropylometoksy-4-metoksyfenylo)-1metgksycyeIoheksano-1 -karboksylowy]
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis^kwasu 4-cyjano-4-(3-cykloęjntyloksy-4-metoksyfenylg)cykloheksano-1-karboksylowego] w przykładzie 8 powyżej, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 110-112°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H25NO5: C 6^,^^; H 7,01; N 3,90;
Znaleziono: C 66,64; H 7,29 ; N 3,98.
Przykład 20. cls-[4-Cyjano-4-(3-cyelgpropylometgksy-4-metgksyfenylo)-1-metoksycyklgheksano-1 -esrbokeyamid
Do roztworu 0,13 g (0,36 mmola) cis-[kwasu 4-cyjano-4-(3-cyelopropylometgeey-4metoksyfenylo)-1-mjtoesycyeloheksano-1-esrboksylowego] i 0,08 ml (0,48 mmola) N-metylomorfoliny w 2,8 ml 1,2-dimetoksyjtsyu, dodano w temperaturze pokojowej, w atmosferze argonu, 0,08 ml (0,39 mmola) chloromrówczanu izobutylu. Po upływie 10 min dodano 6 kropli stężonego wodorotlenku amonowego i utworzoną mieszaninę mieszano jeszcze w ciągu 0,8 h. Następnie dodano wodę i mieszaninę poddano 3 razy ekstrakcji mieszaniną 8% metanol/chlorek metylenu, po czym ekstrakt organiczny osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano rozpuszczalnik. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu 3% metanol/chloroform, w wyniku czego otrzymano 0,13 g (100%) ciała stałego.
Temperatura topnienia: 168-166°C.
Analiza elemen tarna.
Obliczono dla C20H26N2O4 · 3/8 H2O: C 68,58; H 7,35; N 7,67;
Znaleziono: C H 7,23; N ^4^^.
Przykład 21. trans-[4-Cyjano-4-(3-cyklopropylometokey-4-metgkeyfenylg)- 1 -hydrgksycyeloheesano-1 -earboesylan]metylu traπs-14-Cyós^cg4-13-cy k kgętgys/ loreetoksey4-leetokee' ie ny lo)-1 -cyelghjesang-1,1 -diyoo] oksiran]
Do mieszaniny 0,33 g (11 mmoli) 80% wodorku sodowego w oleju mineralnym i 1,69 g (5,65 mmola) jodku trimetylosulfoksomowjgo, wkroplono w temperaturze pokojowej, w atmosferze argonu, 12 ml sulfgtleyeu dimetylowego, po czym mieszaninę reakcyjną mieszano w ciągu 30 minut. Następnie dodano roztwór 2,00 g (6,68 mmola) 4-cyjayo-4-(3-cykloproęylgmetokey3-mjtoksyfenylg)cyklgheksanonu w ó ml sulfotljneu dimetylowego i mieszanie kontynuowano w ciągu 30 minut. Następnie do mieszaniny reakcyjnej dodano szybko nasycony roztwór chlorku amonowego i poddano ją ekstrakcji mieszaniną octanu etylu i wody, po czym przeprowadzono osuszenie (siarczanem magnezowym) i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem.
172 857
Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu octan etylu/heksany 1:3, w wyniku czego otrzymano 1,-42 (68%) produktu w postaci bezbarwnego oleju.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C19H23NO3 · H2O: C 68,86; H 7,30; N 4,23;
Znaleziono: C 69,22; H^H ; N4,17.
Odzyskano również substancję wyjściową w ilości 0,6 g (30%).
trans-[4-Cyjano-4-(3-cyklopropyloInetoksy-4-metoksyfenylo)-1-hydroksymetylo-1cykloheksanol] ,
Mieszaninę 1,31 g (4,18 mmola) tlenku trans-4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksS[4[ metoksyfenylo)cskloheksano-1 -metylenu ; 0,14 g (2,5 mmola) wodorotlenku potasowego w 140 ml mieszaniny sulfotlenku i wody 85:15, ogrzewano w atmosferze argonu, w temperaturze 100110°C, w ciągu godziny, po czym ochłodzono ją i rozcieńczono wodą, a następnie poddano 3 razy ekstrakcji octanem etylu. Ekstrakt organiczny przemyto 5 razy wodą, osuszono (siarczanem magnezowym) i odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu metanol/dichlorometan 3,5:96,5 w wyniku czego otrzymano 0,96 g (69%) lepkiego ciała stałego o barwie białej.
Temperatura topnienia: 38-42°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C19H25NO4: C 68,86; H 7,60; N 4,23;
Znaleziono: C H8,96; H 7,62; N 4,03.
trans-[4-Cyjano-4-(3-εyklopropylometok-y-4-metoksyfenylo)-1[hsdroksycsklohek-anO[ ł-karl^oaldehyd]
Do roztworu 0,28 ml (3,21 mmola) chlorku oksalilu w 3,5 ml dichlorometanu wkroplono w temperaturze -78°C, w atmosferze argonu, roztwór 0,46 ml (6,48 mmola) sulfotlenku dimetylowego w 3,5 ml dichlorometanu, tak, aby temperatura wewnętrzna nie podwyższała się ponad -60°C, Następnie wkroplono roztwór 0,89 g (2,68 mmola) trans-4-cyjanO[4[(3[ cskiopropyloInetoksy-3-metoksyfenylo)-1-hsdroksymetylo-ł[Cyklohek-anolu w 7 ml dichlorometanu i mieszanie kontynuowano w ciągu 30 min. Następnie w ciągu 10 min. dodano 1,80 ml (12,9 mmola) metyloaminy i po upływie 5 min. mieszaninie pozwolono ogrzać się w ciągu godziny do temperatury pokojowej. Do mieszaniny reakcyjnej dodano szybko wodę i poddano ekstrakcji trzema porcjami dichlorometanu. Połączone warstwy organiczne przemyto 1% kwasem solnym, 5% roztworem węglanu sodowego i wodą, a następnie osuszono (siarczanem magnezowym). Po usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymano 0,85 g (97%) surowego aldehydu.
trarn-[4-CcsaIlo-4-(3-csAlopropylomceoksyy4mleioksyyl·gnS0)-1[tlsOroksycs'kiohgksanO[ 1 -karboksslan]mety lu
Do roztworu 0,79 g (2,4 mmola) trans-[4-cyjano-4-(3-cykiopropylometokss-4[metoksyfenylo)-1-hydroksycykloheksano-ł[karboaldehydu w 25 ml metanolu, dodano szybko, w temperaturze 0°C, w atmosferze argonu, roztwór 0,36 g (6,43 mmola) wodorotlenku potasowego w 5 ml metanolu, a następnie roztwór 0,80 g (3,15 mmola) jodu w 5 ml metanolu. Po upływie 15 minut mle-zamκę reakcyjną zakwaszono przy użyciu 1N kwasu solnego i podano ekstrakcji trzema porcjami dichlorometanu. Połączone warstwy organiczne przemyto wodnym roztworem wodorsiarczynu sodowego, aż do zaniku zabarwienia, a następnie wodą, po czym osuszono (siarczanem magnezowym) i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy uzżsiu do ^R^cjji układu etylu/heksany 35:65, w wyniku czego otrzymano, 0,82 g (94%) ciała stalegg o barwie białej.
Temperatura topnienia: 148-149°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H25NO5 · 1/4 H2O: C 66,01; H 7,06; N 3,84;
Znaleziono: C 65,86; H 6,92; N 3,85.
172 857
Przykład 22. t.rans-[IKwas-d-cyjandT-O-cyklopropysy-4-metoksyfeny 1oJ)1hydroksycykloheksano-1 -karboksylowy]
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany -dn-śnie do ^^kwasu 4(Gyjano-4((3-Gyklopentyloksy-4-metcksyfenylo)Gyklcheksano-1 -karboS.syl-wego; w przykładzie 5 powyżej, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 147-148°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C19H23NO5: C 66,07; H6,71; N 4,06;
Znaleziono: C 66,02; H6,71; N 4,04.
Przykład 23. taar^s-[[--(7yjjlno-(--(3-cyk]oprt>pyll—neeoksy-[[--m^etoksyfenykO-l-metoksycykloheksano-l-karboksyla^metylu
Związek tytułowy, wytworzony, zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis-H-cyjano4((3-cykl-paopylometoksy-4-metoksyfenylo)-1 (metoSsycykloheksano-1 -karbokyylnnu]mtjylu w przykładzie 18 powyżej, wyodrębniono jako ciało stałe.
Temperatura topnienia: 84-85^.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C21H27NO5: C 67,54; H 7,29 ; N 3,75;
Znaleziono: C 67,34; H7,25; N 3,^^.
Przykład 24. trans-[Kwas 4(CyjanO((3(Cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-4( metoksycykloheksano-1 -karboksylowy]
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis([kwa-u 4(cyjano(4((3(cyklopentyloksy-4(metok-yfenylo)cykl-heksano-1 (karb-ksylowego; w przykładzie 5 powyżej, wyodrębniono w p—taci ciała stałego. Temperatura topnienia:
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H25NO5 1 1/4HhO: C 66,01; H7,06 ; N 3,85;
Znaleziono: C 65,98; H6,91; N 3,75.
Przykład 25. t.rans-l4-7yjano-(3-cykll-pIa—^ylorueeoksy-4-[^^ctoksyfenylo)-1-met—k-yGykloheksano-1 -kaIboksj'amic]]
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do ci--[4((3(Gyja( nO(4-Gyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)1(metoksycykl-heksano-1(karbok-yamldu] w przykładzie 20 powyżej, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 1684644C
Analiza elementarna.
Obliczono dla C20H26N2O4 · I/8H2O: C 66,60; H 7,34; N 7,70,
Znaleziono. C 66,60; H 7,30; N 7,74.
Przykład 26. cisTKwas 4(CyjanO((3(Cyklopentyloksy(4(metok-yfenylo)(Gyklohek-a( no-1 -karboksam-wy]
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis-H-cyjano4((3(Gyklopenty 1 oksy-4-metoksyfeny 1o)- 1 -met-k-ycykloheksan-( 1 -karbokyyarmdu ] w przykładzie 20 powyżej, z tym, że zamiast amoniaku została użyta hydroksyloamina, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 100-102°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C2()H 26N 2O4: C 67,02; H7,31; N 7,82;
Znaleziono: C 66,75; H7,58; N 7,42.
Przykład 27. N-Metyl-(CiS([kwas 4(Cyjano-4-(3(Cyklopentyl-k-y-4(metok-yfenyl-)( cykloheksano-1 -karbok-amowy]
Związek tytułowy, wytworzony zasadniczo w sposób opisany odnośnie do cis-^-cyjano4((3(Cyklopentyloksy-4-met0ksyfenyjo)-1 -metoksycykloheksano- --karbokjyamldu ] w pzzykładzie 20 powyżej, z tym, że zamiast amoniaku została użyta N-metylohydroksyloamina, wyodrębniono w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 75-76°C
172 s57
Analiza elementarna.
Obliczono dla C21H28N2O4 M4 H2O: H 7,62; N 7,43;
Znaleziono: C 66,95; H 7,54; N 7,35.
Przykład 2s. cis-14-Cyjano-4-(3-cy'klopentyloksy-4-metoksyi'enylo)-1-cykloheksano-1-N-(2-cyjanoetylo)karbok-yamld]
Do roztworu 0,55 g (1,6 mmola) cis-[kwasu 4-cyjano-4-(3-cyklopentylok-y-4-metok-yfenylo)cykloheksano-1-karboksylowego], 0,24 g (1,76 mmola) 1-hydroksybenzotriazolu i 0,11 g (1,6 mmola) 3-aminopropiononitrylu w 10 ml dichlorometanu, dodano w temperaturze 0°C, w atmosferze argonu, 0,34 g (1,76 mmola) chlorowodorku 1-(3-dietyloaminopropylo)-3etylokarbodiimidu i utworzoną mieszaninę pozostawiono do ogrzania się do temperatury pokojowej. Po upływie 6 h mieszaninę rozcieńczono dichlorometanu i przemyto 2 razy 10% wodnym roztworem węglanu potasowego oraz 2 razy 10% kwasem solnym, po czym osuszono (siarczanem magnezowym). Rozpuszczalnik odparowano i pozostałość poddano krystalizacji z mieszaniny heksanów i octanu etylu, w wyniku czego otrzymano 0,54 g ^5%) produktu w postaci ciała stałego.
Temperatura topnienia: 146-147°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C23H29N3O2: C 69,85; H7,^^; N 10,62;
Znaleziono: C 69,49; H7,41; N 10,46.
Przykład 29. cl--[1-(2-Cyjαnoetylo)-5-{4-cyjαno-4-(3-cyklopentylok-y-4-metok-yfenylo)cykloheksy lo} tetrazol]
Do roztworu 0,15 g (0,37 mmola) ci--[4-cyjano-4-(3-cyklopentylok-y-4-metok-yfenylo)cykloheksano-1 -N-(2-cyjanoe.tylo)karbok.syamiciu]; 0,19 g (0,73 mmola) trifenylofosfiny i 0,097 ml (0,73 mmola) azydku trimetylosililu w 2 ml suchego tetrahydrofuranu, wkroplono, w temperaturze pokojowej, w atmosferze argonu, 0,12 ml (0,73 mmola) azodikarboksylanu dietylu i utworzoną mieszaninę mieszano bez dostępu światła w ciągu 24 godzin. W temperaturze 0°C dodano 0^1 g (1,4s mmola) azotanu amonowo-cerowego w 10 ml wody i uuworzoną mieszaninę poddano 3 raay ekstrakcji dichlorometanem, po czym e^^t^^k: osuszono (siarczanem magnezowym) i rozpuszczalnik odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu octan etylu/heksany 2:1, a następnie rekrystalizacji z mieszaniny heksanów i octanu etylu, w wyniku czego otrzymano 0,03 g (19%) ciała stałego o barwie białej.
Temperatura topnienia: 149-150°C.
Analiza elementarna.
Obliczono dla C23H28N6O2: C 65,69; H6,71; N 19,99;
Znaleziono: C 65,45; H 6,72; N 19,91.
Przykład 30. ci.s-[4-Cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)-1-(5-t.etrazo.lilo)cykloheksan]
Mieszaninę 0,09s g (0,23 mmola) cis-U-^-cyjanoetyloj^-D-cyjanoM-D-cyklopentyloksy-4-metok-yfenylo)-3yklohek-ylo}jetrazolu] i 0,01s g (0,46 mmola) wodorotlenku sodowego w 5 ml mieszaniny tetrahydrofuranu i wody 10:1, mieszano przez noc, w temperaturze pokojowej, w atmosferze argonu. Następnie mieszaninę zakwaszono przy użyciu 3 N kwasu solnego i poddano ekstrakcji 3 razy octanem etylu. Otrzymany ekstrakt osuszono (siarczanem magnezowym) i rozpuszczalnik odparowano. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii szybkiej, przy użyciu do elucji układu chloroform/metanol/woda s0:20:2, a następnie ucieraniu z mieszaniną heksanu i octanu etylu, w wyniku czego otrzymano produkt w postaci ciała stałego o barwie białej , w Uości 0,038 g (4s% ).
Temperatura topnienia: 190-191°C.
Analiza elem entarna.
Obliczono dla C20H25N 5O2 · 1/2 H2O: C 63,s1; H 6,96; N 1s,60;
Znaleziono: C 64,07; H 6,79; N 1s,54.
172 857
SPOSOBY LECZENIA
W celu zastosowania związku o wzorze (I) lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli do leczenia ludzi i innych ssaków, formułuje się go w zwykły sposób, zgodnie z typową praktyką farmaceutyczną, w kompozycję farmaceutyczną. Związków o wzorze (I) lub ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli można używać do wytwarzania leku przeznaczonego do zapobiegania lub leczenia jakiegokolwiek stanu chorobowego u ludzi lub innych ssaków, w którym rolę czynnika pośredniczącego spełnia hamowanie PDE IV, takiego jak (ale bez ograniczania się tylko do nich) astma, choroby alergiczne lub związane ze stanem zapalnym. Związki o wzorze (I) podaje się w ilości wystarczającej do wyleczenia człowieka, lub innego ssaka, z choroby tego rodzaju.
Sposób leczenia i kontroli stanu osoby zakażonej HIV, przejawiającej zaburzenie immunologiczne lub problemy związane z chorobą, w której rolę mediatora spełniają cytokiny, wskazał Hanna w WO 90/15534, z 27 grudnia 1990. Ogólnie, można tu powtórzyć wstępny reżym leczenia, o którym wiadomo, że jest skuteczny pod względem zakłócania aktywności TNF, w przypadkach innych stanów chorobowych, w których rolę mediatora spełnia TNF, przez związki o wzorze (I). Poddani leczeniu osobnicy są regularnie kontrolowani pod względem liczby komórek T i stosunków T4/T8 i/lub przez pomiar wiremii, taki jak oznaczenie poziomu odwrotnej transkryptazy lub białek wirusowych, i/lub pod względem nasilania się problemów związanych z chorobą, w której rolę mediatora pełni monokina, taką jak charłactwo czy zwyrodnienie mięśni. W przypadku, gdy po przeprowadzeniu kuracji z zastosowaniem reżymu normalnego brak widocznych skutków, należy zwiększyć ilość podawanego środka zakłócającego aktywność monokiny, na przykład o 50% tygodniowo.
Kompozycja farmaceutyczna zawiera skuteczną, nietoksyczną ilość związku o wzorze (I) oraz farmaceutycznie dopuszczalny nośnik lub rozcieńczalnik. Związki o wzorze (I) podaje się w formie typowych postaci do dawkowania, sporządzonych przez połączenie związku o wzorze (I), użytego w ilości wystarczającej do zapewnienia działania hamującego wytwarzanie TNF, z typowymi nośnikami farmaceutycznymi, zgodnie ze zwykłymi sposobami postępowania. Tego rodzaju sposobem postępowania może być mieszanie, granulowanie i komprymowanie lub rozpuszczanie składników, odpowiednio do pożądanej postaci preparatu.
I tak, w przypadku gdy używa się nośnika stałego, preparat może być stabletkowany, umieszczony w kapsułce żelatynowej twardej jako proszek lub grudki, albo może' mieć postać kołaczyka lub pastylki do ssania. Ilość stałego nośnika może wahać się w szerokim zakresie, ale korzystnie wynosić będzie od około 25 mg do 1 g. W przypadku zastosowania nośnika stałego, preparat będzie miał postać syropu, emulsji, kapsułki żelatynowej miękkiej, jałowego płynu nadającego się do wstrzykiwania, taką jak ampułka czy niewodna zawiesina ciekła. Gdy kompozycja ma postać kapsułki, stosowany jest każdy rutynowy sposób kapsułkowania, na przykład zamykania wraz z wyżej wymienionymi nośnikami w kapsułce z twardą powłoką. Gdy kompozycja występuje w postaci kapsułki żelatynowej z miękką powłoką, zastosować można każdy nośnik farmaceutyczny rutynowo stosowany w przypadku sporządzania dyspersji lub zawiesin, na przykład taki jak wodny kleik z gumy, różne rodzaje celulozy, krzemiany lub oleje, które można włączyć w skład kapsułki żelatynowej miękkiej. Preparat w postaci syropu, na ogół, składa się z zawiesiny lub roztworu związku lub jego soli w ciekłym nośniku, takim jak, na przykład, etanol, gliceryna lub woda, z dodatkiem środka aromatyzującego lub barwiącego.
Dzienny reżym dawkowania, w przypadku podawania doustnego, przewiduje, stosownie, podawanie związku o wzorze (I) lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, w przeliczeniu na wolną zasadę, w ilości od około 0,001 mg/kg do 100 mg/kg, korzystnie 0,01 mg/kg do 40 mg/kg. Składnik czynny podawać można od 1 do 6 razy dziennie, w ilości wystarczającej do przejawienia aktywności.
Aczkolwiek możliwe jest podawanie składnika czynnego jako takiego, korzystnie formułuje się go w postać preparatu farmaceutycznego. W przypadku stosowania miejscowego, składnik czynny stanowić może od 0,001% do 10% wag/wag, na przykład od 1 do 2% wag. preparatu, aczkolwiek może on stanowić nawet 10% wag/wag preparatu, jednakże korzystnie
172 857 jego ilość nie przekracza 5% wag/wag preparatu, a korzystnie stanowi on od 0,1% do 1% wag/wag preparatu.
Preparaty zawierają składnik czynny razem z jednym, lub więcej niż jednym dopuszczalnym nośnikiem (nośnikami) tego składnika czynnego oraz, ewentualnie, jakiś inny składnik (składniki)o działaniu leczniczym. Nośnik (nośniki) musi być dopuszczalny w takim znaczeniu, że powinien on być zgodny z innymi składnikami preparatu i nie być szkodliwy dla jego biorcy.
Fachowiec w tej dziedzinie techniki zda sobie sprawę z tego, że postać i charakter farmaceutycznie dopuszczalnego nośnika lub rozcieńczalnika podyktowana jest ilością składnika czynnego, z którym ma on zostać połączony, drogą podawania i innymi, dobrze znanymi zmiennymi zależnościami.
W przypadku podawania omawianych zgodnie z niżej podanym sposobem, nie należy spodziewać się żadnych toksycznych skutków działania.
Przykład A. Wpływ hamujący związków o wzorze (I) na in vitro wytwarzanie TNF przez monocyty ludzkie.
Wpływ hamujący związków o wzorze (I) na in vitro wytwarzanie TNF przez monocyty ludzkie można określić przez zastosowanie protokołu, który opisali Badger i in. w opublikowanym przez EPO zgłoszeniu patentowym 0 411 754 A2 z 6 lutego 1991, oraz Hanna w WO 90/15534, z 27 grudnia 1990.
Przykład B. Wykorzystano dwa modele wstrząsu endotoksycznego w celu oznaczenia in vivo aktywności TNF dla związków o wzorze (I). Protokoł zastosowany w tych modelach opisali Badger i in. w opublikowanym przez EPO zgłoszeniu patentowym 0 411 754 z 6 lutego 1991, oraz Hanna w WO 90/15534 z 27 grudnia 1990.
Związki przytoczone tu przykładowo wykazywały dodatnią in vivo odpowiedź pod względem obniżania w surowicy poziomu TNF powstałego w wyniku wstrzyknięcia endotoksyny.
Przykład C. Izolacja izomerów PDE.
Aktywność i selektywność związków o wzorze (I) można oznaczyć przy użyciu zestawu pięciu różnych izomerów PDE. Jako źródło poszczególnych izoenzymów wykorzystano następujące tkanki: 1) tętnica świńska w przypadku PDE Ib; 2) serce świnki morskiej w przypadku pDe Ic; 3) serce świnki morskiej w przypadku PDE III; 4) monocyty ludzkie w przypadku PDE IV; tchawica psa w przypadku PDE V (zwanej także Ia). PDE Ia, PDE Ib, PDE Ic i PDE III zostały częściowo oczyszczone z zastosowaniem typowych metod chromatograficznych [Torphy i Cieśliński, Mol. Pharmacol., 37: 206-214 (1990)]. PDE IV oczyszczono aż do uzyskania jednorodności kinetycznej za pomocą zastosowania kolejno wymiany anionowej, a następnie chromatografii typu heparyna-Sepharose [Torphy i in., J.Biol.Chem., 267: 1798-1804 (1992)].
Aktywność fosfodiesterazy oznaczono w sposób opisany w protokole podanym przez Torphy’ego i Cieślińskiego w Mol. Pharmacol., 37: 206-214 (1990). Otrzymano dodatnie wartości IC 50 w zakresie od wielkości nanomolowych do μΜ dla związków z tu opisanych przykładów roboczych odnośnie do wzoru (I).
Przykład D. Dokonano oceny zdolności wybranych inhibitorów PDE IV do podwyższania poziomu akumulowanego cAMP w nienaruszonych tkankach, przy zastosowaniu komórek U-937, linii komórkowej monocytów ludzkich, co do której wykazano, że zawiera dużą ilość PDE IV. W celu dokonania oceny aktywności hamującej PDE IV w komórkach nienaruszonych przeprowadzono inkubację niezróżnicowanych komórek U-937 (około 105 komórek/probówkę), przy różnych stężeniach (0,01-1000 μM) inhibitorów PDE, w ciągu minuty, po czym z 1 μM prostaglandyny E2 w ciągu następnych 4 min. Po upływie 5 min od rozpoczęcia reakcji przeprowadzono listę komórek za pomocą dodania 17,5% kwasu nadchlorowego i pH doprowadzono do odczynu obojętnego za pomocą dodania 1M roztworu węglanu potasowego. Zawartość cAMP oznaczono z wykorzystaniem RIA. Ogólny protokoł tego badania opisali Brooker i in. w Radioimmunoassay of cyclic AMP and cyclic GMP, Adv. Cyclic Nucleotide Res., 10: 1-33 (1979). Związki z przykładów roboczych opisane tu odnośnie do wzoru (I) wykazały dodatnie wartości EC50 w powyższym badaniu w zakresie μM.
Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims (5)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Podstawione pochodne kwasów cykloheksylofenylowych o wzorze (I) (I) w którym:
    R1 oznacza ugrupowanie -(CR4R5)rR6, w którym ugrupowania alkilowe mogą ewentualnie być podstawione jednym, lub więcej niż jednym atomem chlorowca;
    r oznacza 1 do 6; a w przypadku gdy R6 w ugrupowaniu R1 oznacza grupę C3-6cykloalkilową to r może także oznaczać 0;
    R4 i R5 są niezależnie wybrane spośród wodoru lub grupy C1-2-alkilowej;
    R6 oznacza wodór, grupę metylową, C3-6-cykloalkilową ewentualnie podstawioną 1-3 grupami metylowymi lub jedną grupą etylową;
    X oznacza YR 2;
    Y oznacza O;
    X2 oznacza O;
    X 3 oznacza wodór;
    X4 oznacza lub (b) przy czym linia przerywana we wzorze (a) oznacza wiązanie pojedyncze lub podwójne; X 5 oznacza H, ORs;
    R2 jest niezależnie wybrany z grupy obejmującej -CH3 i -CH2CH3, które to grupy ewentualnie są podstawione jednym, lub więcej niż jednym atomem chlorowca;
    R 3 oznacza CN;
    Z oznacza C(O)OR14, C(Y')NRwR14, C(SCH3)3,5-tetrazolil, 3-lub5-oksadiazolil [1,2,4],
  2. 2-oksadiazoliI[1,3,4], 2-tiadiazolll[1,3,4];
    Y' oznacza O;
    R7 oznacza grupę C1-6-alkilową, ewentualnie podstawioną jedną, lub większą ilością grup Ci-2-alkilowych, ewentualnie podstawionych przez -C(O)ORs, -ORs;
    Rs jest niezależnie wybrany spośród wodoru i podstawnika o symbolu R9;
    R9 oznacza grupę C1-4-alkilową ewentualnie podstawioną jednym do trzech atomów fluoru;
    R10 oznacza ORs lub Ru;
    Rl 1 oznacza wodór lub grupę C1-4-alkilową ewentualnie podstawioną jednym do trzech atomów fluoru;
    R14 oznacza wodór lub R7; lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.
    172 857
    2. Związek według zastrz. 1, stanowiący
    4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheks-1 -cno-1 -karboksylnn metylu;
    kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheks-1-eno-1-karboksylowy;
    cis-|4-cyjano-4-(3-cyklopentyioksy-4-metoksyfcn^,yo)cykloheksano-1-karb()ksyla^i'|metylu;
    trans-i4-cyjjirK)-4--3-cyklopentyloksy-4-mełoksyfenylo)cykloheksano-1-k.arboksylan] metylu;
    cis-[4-(3,4-bisdifluorometok-yfenslo)-4-cyjanocykloheksano-1-karbok-ylan]metylu; trans-[4-(3,4-bisdifluorQmetoksyfenylo)-4-csjanocykloheksano-1[kaaboksylan]metslu; ci--[4-cyjano-4-(3-cyklopentylok-s-4-metokssfenylo)cykloheksano-1-karboksylan], sól ztris(hydroksymetylo)amino-metanem;
    cis-[kwas4-(3,4-bisdifluorometokssfeκslo)-4-cyjanocykloheksano-1-karboksylowy]; trans-[kwas 4-cyjaκo-4-(3-cyklopentsloksy-4-metoksyfeκylo)cyklohek-anα-1-kaaboksylowy];
    cis-[k½''as4-cs'jano-4-(3-cyklopIΌpslometoksy-4-metoksyfenylo)cs'kloheksar.o-1-karb(.)ksylowy];
    trans-[kwas 4-cyjano-4-(3-csklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)cskloheksano-1-karboksylowy];
    ci--[4-csjano-4-(3-cyklopropslometoksy-4-metoksyfenylo)-cskloheksano-1-karboksyla^metylu;
    trains-[4-cy_j jino-atO-cyklopropy loπ^eίokss'4n^etok-sS'eny lo)cy kloheksano 1 -karboksylai^metylu;
    ci--[4-cyjano-4[(3-cyklopropylometokss-4[difluorometoksyfenylo)-cykloheksano-1-kaaboksylan]metylu;
    tι^^lκ^-[[^^[^;sjjπκo[4-^((^^(CSkloJ^Iao^2^1i)Im^l^t^)^.s-^^^<^d^l^coaom3tc)<^5^-^Γt^In^lt))'C^kl(^)h(eksaI^κ^^1 -karboksylan]metylu;
    cis-[kwas 4-cyjanO[4-(3-cyklopropylometoksy-4-difluorometokssfenslo)csklohek-aκo1-karboksylowy];
    trans-[kwas 4-cyjaίl0[4-(3-cyklopropslometoksy-4-dif^uoaometok-sfenylo)cykloheksa[ no-1 -karboksylowy];
    ci--[4-cyjaκO[4-(3[Cyklopeκtylok-s-4[metoksyfenylo)cykloheksano-1[kaaboksyamid]; ciS[[4-cs·jan()[4-(3,4-bisdifΊuoaoInetoksyfenylo)cykloheksano-1 [kaabokss,amid]; trans-[4-cyjano-4-(3,4[bi-difluorometoksyfenyjo)cykloheksano-1-kaaboksyamid]; ci--[4-cyjano-4[(3,4[bisdifluoaometoksyfenylo)cykloheksano-1 -karbohydrazyd]; ci s- [4-cyj ano-kO ,4-bi sdifluorometoksy fenylo)cykloheksano- 1 (2-acety lokarbohydra/.y d)]; cis-{4-(3,4-bi-difluoaometoksyfeκylo)-4-cyjano-1-(3[metylo[1,2,4]oksadiazol-5-ilo)cykloheksan};
    cis- {4[(3,4[bi-difluorometokssfenslo)[4[csjano-1 -(2-metylo[1,31 alloksadiazol^-llolcykooheksan};
    cis-{4-(3 ,4-bisdifluorometokssfeκylo)-4-csjaIlo-1[(2-metylo[1, 3,4]tiadiazol-5-ilo)cyklO[ heksan};
    ci-[[4[Cyjano-4-(3-cyklopropyloInetoksy-4-metoksyfeny jo)-1[hydaoksy-1-tris(Inetylotio)metylocykloheksan];
    cis-[4-cyjaIlo-4[(3-csklopropyloInetoksy-4-metoksyfenylo)-1-hsdroksycykloheksano-1 karbok-slaκ]metslu;
    cis-tkwas 4-cyjano-4[(3-cyklopropslometoksy-4-metoksyfenylo)-1 -hydroksycykloheksano-1 -karbok-slowy];
    ci--[4-cyjaκo-4[(3-cyklopropslometoksy-4-metoksyfenylo)-1-hydroksycskloheksano-1kaabokssamid];
    ci-[|4-cyjano-4[(3-cs'klc^propsiometok-s [4-metoksyfenylo)d -metoksycykloheksano-1 kaabok-ylaκ]metylu;
    cis-[kwas 4-cs'jano-4[(3-cy klopaopylomeΐ.oksy-4-metoksyj'enyjo)- 1 -metoksycykloheksano- 1 -karboksylowy];
    172 857 cjs.[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-l-metoksycykloheksano-lkarboksyamid];
    trans-[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-l-hydroksycykloheksano1-karboaldehyd];
    trans-[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-l-hydroksycykloheksano1 -karboksylanjmetylu;
    trans-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-l-hydroksycykloheksano-1 -karboksylowy];
    trans-[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-l-metoksycykloheksanol-karboksylan]metylu;
    trans-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-l-metoksycykloheksano-1-karboksylowy];
    trans-[4-cyjano-4-(3-cyklopropylometoksy-4-metoksyfenylo)-l-metoksycykloheksano1-karboksyamid];
    cis-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)-cykloheksano-l-karboksamowy];
    N-metylo-cis-[kwas 4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-lkarboksamowy];
    cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksano-l-N-(2-cyjanoetylo) karboksyamid];
    cis-[l-(2-cyjanoetylo)-5-{4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)cykloheksylo] tetrazol], oraz cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)-l-(tetrazol-5-ilo)cykloheksan], albo ich farmaceutycznie dopuszczalną sól.
  3. 3. Związek według zastrz. 1, stanowiący związek o wzorze (la) w którym Ri oznacza grupę CH2-cyklopropylową, CH2-C5-6-cykloalkilową, Cą-6cykloalkilową, lub Ci-2alkilową ewentualnie podstawioną jednym lub więcej niż jednym atomem fluoru,
    X oznacza YR2;
    Χ4 oznacza
    Xr lub (b) linia przerywana we wzorze (a) oznacza wiązanie pojedyncze lub podwójne;
    Χ5 oznacza H, ORg;
    Y oznacza O;
    R2 oznacza grupę -CH3 lub -CH2CH3 ewentualnie podstawioną jednym lub więcej niż jednym atomem chlorowca;
    R3 oznacza CN;
    172 857
    Z oznacza C(O)ORi4, C(O)NRioRl4,C(SCH3)3,5-tetrazolil, 3-lub -5-oksadiazolil[ 1,2,4], 2-oksadi azoli l [1,3,4], 2-tiadiazoli l [1,3,4];
    R7 oznacza grupę Ci-6-alkilową, ewentualnie podstawioną jedną lub większą ilością grup Ci-2alkilowych, ewentualnie podstawionych przez -C(O)OR8, -ORs;
    R8 jest niezależnie wybrany spośród wodoru lub podstawnika o symbolu R9;
    R9 oznacza grupę Ci-4-alkilową ewentualnie podstawioną jednym do trzech atomów fluoru;
    R10 oznacza ORs lub R11;
    Rl 1 oznacza wodór lub grupę Ci-4-alkilową ewentualnie podstawioną jednym lub trzech atomów fluoru;
    Rl4 oznacza wodór lub R7 lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.
  4. 4. Związek według zastrz. 3, w którym Ri oznacza grupę CH2-cyklopropylową, cyklopentylową, metylową, R 3 oznacza grupę CN, a R2 oznacza grupę CF2H lub metylową.
  5. 5. Związek według zastrz. 4, stanowiący kwas cis-[4-cyjano-4-(3-cyklopentyloksy-4metoksyfenylo)cykloheksano-1-karboksylowy] lub jego farmaceutycznie dopuszczalną sól.
    Niniejszy wynalazek dotyczy nowych związków, będących podstawionymi pochodnymi kwasów cykloheksylofenylowych, które są użyteczne w leczeniu chorób alergicznych i związanych ze stanem zapalnym oraz do hamowania wytwarzania czynnika nekrotyzującego (TNF).
    Astma oskrzelowa jest to kompleksowa choroba wieloczynnikowa, charakteryzująca się odwracalnym zwężeniem się dróg oddechowych i zwiększoną reaktywnością przewodu oddechowego w odpowiedzi na bodźce zewnętrzne.
    Identyfikacja nowych środków leczniczych do leczenia astmy nastręcza trudności w wyniku tego, że za rozwój choroby odpowiedzialne są wielorakie mediatory. Stąd też, wydaje się nieprawdopodobne, aby wyeliminowanie działania pojedynczego mediatora miało wywołać wywarcie zasadniczego wpływu na wszystkie trzy elementy astmy przewlekłej. Alternatywę podejścia mediatorowego stanowi regulacja aktywności komórek odpowiedzialnych za patofizjologię choroby.
    Jeden z tego rodzaju sposobów polega na podwyższeniu poziomu cAMP (cyklicznego adenozyno-3', 5'-monofosforanu). Wykazano, że cykliczny AMP jest drugim przekaźnikiem pośredniczącym w odpowiedziach biologicznych na działanie wielu różnych hormonów, neutransmiterów i leków [Krebe Endoorinology Proceedings of the 4 th International Congress Excerpta Medica, 17-29 (1973)]. W przypadku, gdy odpowiedni agonista łączy się ze swoistymi receptorami na powierzchni komórki, dochodzi do aktywacji cyklazy adenylanowej, która przekształca Mg -ATP w cAMP ze zwiększoną prędkością.
    Cykliczny AMP moduluje aktywność większości, jeżeli nie wszystkich, komórek uczestniczących w patofizjologii astmy zewnątrzpochodnej (alergicznej). Tak więc, podwyższenie poziomu cAMP spowoduje korzystne skutki, a w tym: 1) rozluźnienie mięśni gładkich dróg oddechowych, 2) zahamowanie uwalniania mediatora komórek tucznych, 3) stłumienie degranulacji granulocytów obojętnochłonnych, 4) zahamowanie degranulacji granulocytów zasadochłonnych i 5) zahamowanie aktywacji monocytów i makrofagów. Stąd, związki aktywujące cyklazę adenylanową lub hamujące fosfodiesterazę powinny być skuteczne pod względem tłumienia niewłaściwej aktywacji mięśni gładkich dróg oddechowych oraz komórek zapalnych w szerokim zakresie. Podstawowy mechanizm komórkowy, jeśli chodzi o inaktywację cAMP polega na hydrolizie wiązań 3'-fosfodiestrowych z udziałem jednego, lub większej ilości enzymów z rodziny izoenzymów określanych jako fosfodiesterazy cyklicznych nukleotydów (PDE).
    Obecnie okazuje się, że osobny izoenzym stanowiący fosfodiesterazę cyklicznych nukleotydów (PDE), a mianowicie PDE IV, odpowiedzialny jest za rozkład cAMP w mięśniach gładkich dróg oddechowych i komórek zapalnych. [Torphy, Phosphodiesterase Isozymes: Potential Targets for Novel Antiasthmatic Agents w: New Drugs for Asthma, Barnes, wyd. IBC Technical Services Ltd. (1989)]. Wyniki badań wskazują na to, że zahamowanie tego enzymu
    1-72 857 nie tylko prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich dróg oddechowych, ale także powoduje stłumienie degranulacji komórek tucznych, granulocytów, zasadochłonnych i granulocytów obojętnochłonnych wraz z zahamowaniem aktywacji monocytów i granulocytów obojętnochłonnych. Ponadto, korzystne skutki działania inhibitorów PDEIV ulegają wyraźnemu wzmocnieniu, gdy zostanie podwyższona aktywność cyklazy adenylanowej, komórek docelowych w wyniku działania odpowiednich hormonów lub autokoidów, jak to się zdarza in vivo. To też, inhibitory PDE IV będą skutecznie działać w przypadku płuca astmatycznego, kiedy to podwyższony jest poziom prostaglandyny E2 i prostacykliny (aktywatorów cyklazy adenylanowej). Związki takie dają możliwość unikalnego podejścia do farmakoterapii astmy oskrzelowej i odznaczają się tym, że zapewniają znaczące korzyści pod względem terapeutycznym, przewyższające korzyści odnoszone ze stosowania środków znajdujących się obecnie w handlu.
    Związki według niniejszego wynalazku hamują także wytwarzanie czynnika nekrotyzującego (TNF), glikoproteiny surowicy krwi. Sądzi się, że nadmierna lub niekontrolowana produkcja TNF stanowi czynnik wywierający działanie pośredniczące lub zaostrzające stan w przypadku szeregu chorób, włączając w to zapalenie stawów reumatoidalne, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie kości i stawów, zapalenie stawów dnawe i inne stany zapalne stawów, posocznicę, wstrząs septyczny, wstrząs endotoksyczny, posocznicę wywołaną obecnością bakterii gramoujemnych, zespół wstrząsu toksycznego, zespół zaburzeń oddechowych dorosłych, powikłania mózgowe w malarii, przewlekłe stany zapalne płuc, krzemicę sarkoidozę płuc, choroby związane z resorpcją kości, uszkodzenie reperfuzji, reakcja przeszczepu przeciw komórkom biorcy, odrzucenie aloprzeszczepu, gorączka i mięśniobóle w wyniku zakażenia, jak w przypadku grypy, wyniszczenie towarzyszące zakażeniu lub nowotworowi, wyniszczenie towarzyszące zespołowi nabytego upośledzenia odporności (AIDS), AIDS, ARC (zespół pokrewny AIDS), powstawanie bliznowców, tworzenie się tkanki bliznowatej, choroba, Crohn’a, zapalenie okrężnicy wrzodziejące lub stan określany jako Pyresis, oprócz szeregu chorób autoimmunizacyjnych, takich jak stwardnienie rozsiane, cukrzyca autoimmunologiczna i liszaj rumieniowaty układowy.
    AIDS jest rezultatem zakażenia limfocytów T ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV). Zidentyfikowano co najmniej trzy typy lub szczepy HIV, to jest HIV-1, HIV-2 i HIV-3. W wyniku zakażenia HIV następuje upośledzenie odporności, w której rolę mediatorów grają komórki T, w wyniku czego osobnicy zakażeni ujawniają ciężkie zakażenia zarazkami oportunistycznymi i/lub nietypowe nowotwory. Przeniknięcie HIV do limfocytu T wymaga zaktywowania tego limfocytu. Wirusy takie jak HIV-1, lub HIV-2 zakażają limfocyty T po zaktywowaniu komórek T i tego rodzaju ekspresja i/lub replikacja białka wirusa odbywa się za pośrednictwem, i utrzymuje się, w rezultacie takiej właśnie aktywacji komórek T. Gdy zaktywowany limfocyt T został już zakażony HIV, musi być utrzymywany w stanie zaktywowanym, aby mogło dojść do ekspresji genu HIV i/lub replikacji HIV.
    Przyjmuje się, że cytokiny, zwłaszcza TNF, biorą udział w ekspresji białka HIV i/lub replikacji wirusa (w czym rolę pośredniczącą spełniają zaktywowane komórki T), będąc zaangażowane w utrzymywaniu limfocytów T w stanie zaktywowanym. Dlatego, zakłócenie czynności cytokin, na przykład, za pomocą zahamowania, ich wytwarzania, zwłaszcza jeśli chodzi o TNF, u osobnika zakażonego HIV, dopomaga do ograniczenia stanu pozostawania komórki T w stanie zaktywowanym, a przez to uzyskuje się ograniczenie postępu zakażania HIV komórek poprzednio nie zakażonych . Wynikiem tego jest spowołninnie lbb wyeelimmowumie oostęuu dysfunkcji immunologicznej wywołanej zakażeniem HIV. Sądzi się także że w utrzymywaniu się zakażenia HIV uczestniczą również monocyty, makrofagi i komórki pokrewne, takie jak komórki Kupffera i komórki glejowe. Komórki te, podobnie do komórek T, są komórkami docelowymi dla replikacji wirusa i poziom replikacji wirusa zależny jest od stanu aktywacji tych komórek. [Patrz : Rosenberg i in., The Immuyoęathogenjsle of HIV Infection, Advancee in Immunology, tom 57, (1989)]. Wykazano, że monokiny, takie jak TNF, aktywują replikację HIV w monocytach i/lub makrofagach. [Patrz : Poli i in., Proc. Natl. Acad. Sci., 87 : 782 - 784 (1990)]. Dlatego zahamowanie wytwarzania lub działania monokiny dopomaga do ograniczenia rozwoju HIV, jak to stwierdzono powyżej odnośnie do komórek T. TNF, jak się przyjmuje, bierze udział, w rozmaitych rolach, w innych zakażeniach wirusowych, takich jak zakażenie cytomegalowirum 857 sem (CMV), wirusem grypy, adenowirusem oraz wirusem opryszczki, w podobnych okolicznościach jak wyżej podano.
    TNF związany jest również z zakażeniem drożdżakami i grzybami. Zwłaszcza Candida albicans, jak wykazano, wywołuje wytwarzanie TNF in vitro w monocytach ludzkich, i naturalnych komórkach cytotoksycznych. Patrz : Riipi i in., Infection and Immunity, 58(9): 2750-2754 (1990) oraz Jafari i in., Journal of Infectious Diseases, 164: 389-395 (1991); patrz także: Wasan i in., Antimicrobial Agents and Chemotherapy, 35(10): 2046-1048 (1991) oraz Luke i in., Journal of Infecticus Diseases, 162: 211-214(1990).
    Możliwość zwalczania szkodliwych oddziaływań TNF została rozwinięta przez zastosowanie związków wykazujący hamującą aktywność w stosunku do TNF u ssaków, potrzebujących potraktowania tego rodzaju. Nadal jednak utrzymuje się zapotrzebowanie na związki użyteczne w leczeniu stanów chorobowych, w których mediatorem jest TNF i w których dochodzi do zaostrzenia stanu, lub które powodowane są przez nadmierne i/lub niekontrolowane wytwarzanie TNF.
PL93305614A 1993-03-05 1993-03-05 Podstawione pochodne kwasów cykloheksylofenylowych PL PL172857B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL93305614A PL172857B1 (pl) 1993-03-05 1993-03-05 Podstawione pochodne kwasów cykloheksylofenylowych PL

Applications Claiming Priority (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PCT/US1993/001991 WO1993019749A1 (en) 1992-04-02 1993-03-05 Compounds useful for treating allergic and inflammatory diseases
PL93305614A PL172857B1 (pl) 1993-03-05 1993-03-05 Podstawione pochodne kwasów cykloheksylofenylowych PL

Publications (1)

Publication Number Publication Date
PL172857B1 true PL172857B1 (pl) 1997-12-31

Family

ID=20063535

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL93305614A PL172857B1 (pl) 1993-03-05 1993-03-05 Podstawione pochodne kwasów cykloheksylofenylowych PL

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL172857B1 (pl)

Similar Documents

Publication Publication Date Title
SI9300169A (en) 3,4-disubstituted phenylcyclohex-1-yl carboxylates useful tor treatingpde iv related diseases
JPH09510213A (ja) シアノ化合物およびその製造方法
TW201249782A (en) Substituted 1-benzylcycloalkylcarboxylic acids and the use thereof
JPH09501420A (ja) 3−シアノ−3−(3,4−二置換)フェニルシクロヘキシル−1−カルボキシレート類
PL172857B1 (pl) Podstawione pochodne kwasów cykloheksylofenylowych PL
JPH11507331A (ja) 4,4−(二置換)シクロヘキサン−1−オール類モノマーおよび関連化合物
ES2197421T3 (es) Compuestos utiles para tratar enfermedades alergicas e inflamatorias.
PL173963B1 (pl) Kompozycja farmaceutyczna
JPH10511387A (ja) 1,3,3−(三置換)シクロヘキサンダイマーおよび関連化合物
BG62034B1 (bg) 4,4-(дизаместени)циклохексан-1-олови мономери и сроднисъединения
HUT78042A (hu) 4,4-(diszubsztituált)-1-ciklohexanon-származékok, alkalmazásuk és a vegyületeket tartalmazó gyógyászati készítmények
HUT77003A (hu) 3,3-(Diszubsztituált)-1-ciklohexanon-származékok és ezeket tartalmazó gyógyszerkészítmények
HK1022467B (en) Compounds useful for treating allergic and inflammatory diseases
HK1063180A (en) Compounds useful for treating allergic and inflammatory diseases
HK1067621A (en) Compounds useful for treating allergic and inflammatory diseases
JPH10511662A (ja) 1,4,4−(三置換)シクロヘキサン二量体および関連化合物
JPH10511659A (ja) 1,4,4−(三置換)シクロヘキサン単量体および関連する化合物