PL167872B1 - Sposób eksploatacji zlóz wegla o okreslonym zabiorze glebokosci ciecia PL PL PL - Google Patents

Description

Wynalazek dotyczy sposobu eksploatacji złóż węgla o określonym zabiorze głębokości cięcia, przy urabianiu węgla za pomocą struga, przy czym przenośnik ścianowy, przebiegający wzdłuż

167 872 frontu eksploatacji jest przekładany do przodu o określony zabiór głębokości cięcia, a przekładka do przodu następuje przez wysunięcie siłowników kroczących, które są przyłączone przegubowo z jednej strony do przenośnika ścianowego, a z drugiej strony do zestawu obudowy umieszczonego równolegle do preenn^niks. W woda 7 tfuHnn wpaUm ιιΉζΓ»ί#»

H w M-g ulzł.^ov UV^ih\/ w W^g » » » AJ-KtrMWAA H b. 1Ł1 Tt w^l y- c ie*» struga jest znacznie ograniczone, głównie przez blokowanie struga pomimo wysokiej zainstalowanej mocy. Powodem bywa niekontrolowane przekroczenie zadanego cięcia, które prowadzi do zakleszczenia struga w przodku węglowym. Aby tego uniknąć jest znany, powyżej opisany sposób, w którym strug pracuje z określonym zabiorem głębokości cięcia. Nie można jednak utrzymać dokładnego wymiaru głębokości cięcia na całej długości ściany, ponieważ przodek węglowy nie posiada jednolitej wytrzymałości. Prowadzi to do zablokowania struga, które znacznie ogranicza przebieg pracy i wydajność urabiania.

Zadaniem wynalazku jest tego rodzaju ulepszenie wspomnianego sposobu, żeby niezależnie od każdorazowych z siłownikiem kroczącym, automatycznie rabuje się i przesuwa właściwości węgla w przodku węglowym można było ciągle urabiać z określonym wymiarem głębokości cięcia.

Zgodnie z wynalazkiem zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, że przekładką steruje się w zależności od pojedynczych określonych skoków częściowych, odpowiadających zabiorowi głębokości cięcia, przeprowadzanych skokiem tłoczyska siłownika kroczącego, za pomocą sygnałów pomiarowych drogi, wytwarzanych od skoku częściowego, a po osiągnięciu określonego wstępnie maksymalnego, całkowitego skoku tłoka zestawy obudowy, połączone każdorazowo z siłownikiem kroczącym, automatycznie rabuje się i przesuwa do przodu o maksymalny, całkowity skok tłoka, a następnie ponownie osadza się.

Uprzywilejowanie, sterowanie silnikiem kroczącym w ten sposób przeprowadza się, że porównuje się sumę skoków częściowych siłownika kroczącego każdorazowo sąsiadujących zestawów obudowy i, o ile dwa sąsiadujące zestawy obudowy osiągnęły maksymalny, całkowity skok tłoka siłownika kończącego, przeprowadza się kolejno, odpowiednio do ustalonej wstępnie kolejności, proces kroczenia obu sąsiadujących zestawów obudowy. Korzystnie według wynalazku mierzy się ciągle sumę skoków częściowych siłownika kroczącego zestawów obudowy i rejestruje się w centralnej jednostce obliczającej, a zwłaszcza przy braku sygnału pomiarowego drogi, odpowiadającemu skokowi częściowemu jednego lub szeregu siłowników kroczących, wytwarza się sygnał błędu i/lub wskazuje się odpowiedni siłownik kroczący.

Zgodnie z wynalazkiem sumy skoków częściowych siłownika kroczącego określa się sumą średnią odpowiadającą odcinkowi zabioru średniego zestawu obudowy i przy różnicy sumy skoków częściowych siłownika kroczącego zestawu obudowy od sumy średniej wywołuje się meldunek błędu. Korzystnie według wynalazku sposób tak prowadzi się, że odpowiednio do skoku tłoka siłowników kroczących powoduje się skok tłoka przesuwnika jednostki napędowej, umieszczonej w chodniku, przenośnika chodnikowego i przeprowadza się struganie, a po osiągnięciu ustalonego wstępnie maksymalnego skoku przesuwników przekłada się wszystkie przesuwniki, po dopasowaniu do maksymalnego, całkowitego skoku tłoka siłowników kroczących.

Na podstawie tego sposobu według wynalazku jest ciągle zapewniona stała głębokość cięcia struga, chociaż na podstawie różnorodnej rzeczywistości w ścianie i mechanicznych różnic w pojedynczych zestawach obudowy ścianowej, pojedyncze zestawy obudowy po krótkim okresie pracy znajdują się w różnym odstępie od przenośnika. Zgodnie z wynalazkiem unika się zatem blokowania struga i osiąga otrzymanie położenia zadanego przenośnika ścianowego. Jest możliwe w każdym czasie struganie w obu kierunkach oraz w odcinkach.

W powyższym sposobie według wynalazku okazało się że po pewnym okresie czasu i wielokrotnych przekładkach zestawów obudowy występuje położenie ukośne przenośnika, prze co przykładowo zmniejsza się głębokość cięcia struga lub w przypadkach ekstremalnych występuje struganie jałowe. Dlatego też zaproponowano, że drogę skoku częściowego, odpowiadającego zabiorowi głębokości cięcia, powiększa się o wymiar wyrównania średniego, mechanicznego luzu, istniejącego w miejscach przegubowych silnika kroczącego. Korzystnie w określonych odcinkach czasowych na podstawie skoków częściowych pojedynczych zestawów obudowy mierzy się rzeczywiście przebytą drogę skoków częściowych i porównuje się między sobą odcinki drogi pojedynczych zestawów obudowy.

167 872

Zgodnie z wynalazkiem przy różnicy rzeczywiście przebytej drogi pojedynczych zestawów obudowy od wartości odcinka drogi obliczonego rachunkowo, odpowiadającego ilości skoków częściowych zmniejsza się lub powiększa o określoną maksymalnie dopuszczalną wartość wymiaru wyrównania luzu drogi skoku dla każdego siłownika kroczącego.

Odmiana sposobu według wynalazku bazuje na rozpoznaniu, że w miejscu połączenia przegubowego siłownika kroczącego do przenośnika oraz do spągnic występuje mechaniczny luz, który dodaje się przykładowo do wielkości 60 do 80 mm, przez co zabiór głębokości cięcia struga nie jest osiągany pojedynczymi skokami siłownika kroczącego, lecz jest zmniejszony o mechaniczny luz. Jednocześnie jest możliwe określanie na nowo, w ustalonych odcinkach czasowych dla pojedynczych zestawów obudowym potrzebnego wymiaru wyrównującego dla skoków częściowych siłownika kroczącego. Jest to potrzebne, ponieważ z jednej strony jest możliwe podwyższenie luzu wskutek mechanicznego zużycia, a z drugiej strony w miejscach przegubowych mogą występować także zabrudzenia, które zmniejszają mechaniczny luz.

Ponieważ pomiędzy pojedynczymi elementami rynny przenośnika występuje również luz, przez co różnice kątowe pomiędzy pojedynczymi elementami rynny mogą osiągnąć maksimum 3°, wymiar drogi, osiągany z tych różnic kątowych, określa możliwe różnice pomiędzy przesuwem do przodu pojedynczych zestawów obudowy.

Sposób według wynalazku zapewnia ciągłą kontrolę głębokości cięcia struga pomimo, że na podstawie różnych warunków w ścianie i mechanicznych różnic w pojedynczych zestawach obudowy ścianowej, pojedyncze zestawy po krótkim czasie pracy znajdują się w różnych odstępach od przenośnika. Zgodnie z wynalazkiem unika się blokowania struga i osiąga się utrzymanie przenośnika ścianowego w zadanym położeniu.

Przebieg sposobu według wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1-4 przedstawia schematycznie przebieg sposobu eksploatacji złoż węgla w poszczególnych fazach, fig. 5 - 8 - inny przebieg sposobu eksploatacji, w odniesieniu do urządzeń znajdujących się w chodniku, z fig. 9 - 11 - sposób eksploatacji z wyrównywaniem luzu.

Na figurze 1 do 8 jest przedstawiona eksploatacja w ścianie. Wzdłuż czołowej ściany wyrobiska i przejeżdża strug 2, mianowicie wzdłuż przenośnika ścianowego 3, umieszczonego równolegle do frontu eksploatacji czołowej ściany wyrobiska 1. Przenośnik ścianowy 3 jest przekładany za pomocą siłowników kroczących 4, które są przyłączone przegubowo z jednej strony do przenośnika ścianowego 3, a z drugiej strony do zestawów obudowy 5, umieszczonych równolegle do przenośnika ścianowego 3. Jako zestawy obudowy 5 można przykładowo stosować dwie obudowy tarczowe, stojakowe albo mocną przechodnią stropnicę albo nastawne stropnice wysuwne.

Figura 1 pokazuje fazę i sposób według wynalazku, przy czym wszystkie obudowy 5 są posadzone, a siłowniki kroczące 4 znajdują się w swoim położeniu wyjściowym. Strug posiada głębokość cięcia s i przejeżdża w kierunku strzałki x. Na fig. 2 jest przedstawiona faza 2 sposobu według wynalazku, przy czym jest widoczne, że siłowniki kroczące 4 tych obudów, które już wyminął strug 2 zostały wysunięte o określony zabiór głębokości cięcia s, przy czym jednocześnie także przenośnik ścianowy 3 jest przekładany do przodu o określony wymiar s. Zgodnie z wynalazkiem jest teraz przewidziane, że przekładka do przodu jest sterowana w zależności od skoku siłowników kroczących 4 przeprowadzonego w pojedynczych określonych skokach częściowych, za pomocą sygnałów pomiarowych drogi, wytwarzanych ze skoków częściowych. To znaczy na siłownikach kroczących 4 są umieszczone nadajniki pomiarowe drogi, które po skoku częściowym, odpowiadającym wymiarowi określonego zabioru głębokości cięcia s, wytwarzają sygnał pomiarowy drogi.

Na figurze 3 jest przedstawiona faza 3 sposobu według wynalazku, przy czym odwrotny kierunek ruchu struga jest oznaczony strzałką Y. Jest widoczne, że te siłowniki kroczące 4, które strug 2 już wyminął, są wysuwane o wymiar określonego zabioru głębokości cięcia s razy ilość przejść tak, że one wychodząc od pierwszego powrotnego kierunku struga są teraz wysuwane o wymiar 2Xs. Zgodnie z wynalazkiem jest dalej przewidziane, że po osiągnięciu określonego maksymalnego skoku całkowitego tłoka zestaw obudowy, połączony z siłownikiem kroczącym 4 jest automatycznie rabowany, podciągany o maksymalny skok całkowity tłoka i ponownie osadzany (proces kroczenia). Ten proces sposobu jest przedstawiony na fig. 4, przy czym oba zestawy obudowy, które znajdują się po lewej stronie fig. 4, ten proces kroczenia mają już wykonany.

167 872

Zgodnie z wynalazkiem jest dalej przewidziane, że sterowanie siłownikiem kroczącym 4 odbywa się w ten sposób, że porównuje się sumę skoków częściowych siłownika kroczącego każdego sąsiadującego zestawu obudowy i o ile dwa sąsiadujące zestawy obudowy osiągnęły w jednakowym czasie maksymalny skok całkowity siłownika kroczącego, to przeprowadza się kolejno odpowiednio do ustalonej kolejności (algorytmu) procesu kroczenia obu sąsiadujących zestawów obudowy. A zatem zestawy obudowy tarczowej według wynalazku same się kontrolują i zapewniają, że dwa sąsiadujące zestawy obudowy nie mogą jednocześnie wykonać procesu kroczenia. Zasadniczo według wynalazku jest przewidziane, że proces kroczenia przeprowadza najpierw ta obudowa, która jako pierwsza osiągnęła maksymalny skok swojego przesuwnika. Zgodnie z wynalazkiem jest przewidziane, że ciągle mierzy się sumę skoków częściowych siłowników kroczących zestawów obudowy i rejestruje wjednostce liczącej oraz przy braku sygnału pomiaru drogi, odpowiadającego skokowi częściowemu jednego lub szeregu siłowników kroczących, jest wytwarzany sygnał błędu i/lub jest wskazany odpowiedni siłownik kroczący, w którym nie został wytworzony żaden sygnał pomiaru drogi. Dzięki tej automatycznej kontroli uniemożliwia się, żeby zestaw obudowy nie nadążał za innymi zestawami obudowy, przez co uniemożliwiona jest zgodna z przepisami przekładka przenośnika. Zgodnie z wynalazkiem jest również celowe, gdy z sumy skoków częściowych pojedynczego siłownika kroczącego określa się sumą średnią, odpowiadającą średniemu odcinkowi przesuwu zestawu obudowy i przy różnicy sumy skoków częściowych siłownika kroczącego zestawu obudowy od sumy średniej, następuje również meldunek błędu. Dzięki temu następuje bieżąca kontrola stanu pojedynczych zestawów obudowy i jest zapewnione, że funkcje błędu, występujące przykładowo wtedy, gdy pojedyncze zestawy obudowy wykonują swoim siłownikiem kroczącym nieznaczne skoki częściowe, są na czas rozpoznane, aby móc od ręki przeprowadzić korekcję.

Aby zapewnić równoległe urabianie w obszarze strugania, zgodnie z wynalazkiem jest przewidziane, że za pomocą szybkiej analogowej przeróbki procesu sygnałowego określa się chwilowy pobór prądu napędu struga i porównuje się z ustaloną następnie średnią wartością poboru prądu podczas pracy struga, przeprowadzającego określoną grubość cięcia. Dzięki temu jest możliwe, w przypadku ustalenia odbiegania zmierzonej wartości, w sensie zwiększenia poboru prądu, obliczenia z góry możliwego blokowania struga aż do ośmiu tarcz osłonowych tak, że dla przypuszczalnych obszarów blokowania wymiar przekładki przenośnika może być o określoną wartość zmniejszony, a blokowanie uniemożliwione.

Na figurze 5 lub 8 jest przedstawione inne ukształtowanie sposobu według wynalazku. Przy tym w uzupełnieniu do fig. 1 do 4 jest również przedstawione schematycznie usytuowanie obudów w chodniku, przy czym w chodniku znajduje się z jednej strony przenośnik chodnikowy 6, a z drugiej strony napęd 7 dla przenośnika 3 oraz dla przenośnika chodnikowego 6. Jest widoczne, że jednostka napędowa 7 jest przekładana do przodu za pomocą przesuwnika 8, który z jednej strony jest przyłączony przegubowo do napędu, a z drugiej strony do układu 9, zamocowanych do spągu chodnika, który posiada umieszczone jeden za drugim w odstępie ustalacze. Zgodnie ze sposobem według wynalazku, aby umożliwić ciągłe urabiane, posuw do przodu jednostki napędowej 7 jest związany ze sposobem eksploatacji złoża węgla, o określonym zabiorze głębokości cięcia. To znaczy posuw do przodu jednostki napędowej 7 jest dopasowany do posuwu do przodu przenośnika i jest przeprowadzany w zależności od skoku tłoka siłowników kroczących zestawów obudowy. Przesuwnik 8 jednostki napędowej 7 jest również zaopatrzony w czujnik pomiarowy drogi i dodatkowy przyrząd sterujący, jak to ma miejsce w pojedynczych zestawach obudowy. Zamiast procesu kroczenia zestawów obudowy według sposobu fig. 1 do fig. 4, występuje tutaj posuw do przodu przesuwnika w układzie szyn. Dzięki temu jest osiągnięte, że bezpośrednio po rozpoczęciu przodka węglowego jest zapewniony przebieg frontu eksploatacji, który odpowiada frontowi eksploatacji wewnątrz ściany. Zresztą odpowiada to posuwowi do przodu zestawów obudowy i przenośnika oraz położenia siłowników kroczących, zgodnie ze sposobem jaki został wyjaśniony na fig. 1 do 4.

Na figurze 9-11 jest przedstawiona odmiana sposobu eksploatacji złóż węgla o określonym zabiorze głębokości cięcia z wyrównaniem luzu.

Na figurze 9 jest przedstawiona faza 2 sposobu, przy czym jest widoczne, że siłowniki kroczące 4 tych zestawów obudowy 5, które już przejechał strug 2 zostały wysunięte o określony zabiór

167 872 głębokości cięcia s, jednocześnie z wymiarem wyrówania Aa, Aa stanowi wymiar wyrówania dla mechanicznego luzu, istniejącego w miejscach przegubowych siłownika kroczącego, przy czym przesuw do przodu przenośnika i dzięki temu zabiór głębokości cięcia struga jest mniejszy od

Uę jrwitu yt x uwiunu ννιρv »» iuwujijv pvjvwjiivŁV·'· pżpćnmuzomn τ n.

V£jybVlV TT V1UU· XJgVUlXXV TT ,'ynalazkiem droga skoku każdego skoku częściowego jest powiększona o wymiar Aa, odpowiadający istniejącemu mechanicznemu luzowi, co zapewnia, że przenośnik jest stale przekładany o drogę s, a dzięki tenu jest otrzymany zabiór głębokości cięcia s. Przekładka jest sterowana w zależności od sygnałów pomiarowych drogi wytwarzanych na skok częściowy za pomocą pojedynczych skoków tłoka siłownika kroczącego, przeprowadzonych określonymi skokami częściowymi. To znaczy, w siłownikach kroczących są umieszczone nadajniki pomiarowe drogi, które każdorazowo po skoku częściowym wytwarzają sygnał pomiarowy drogi.

Na figurze 10 jest przedstawiona faza 3 sposobu według wynalazku, przy czym strug 2 wykonuje odwrotny kierunek ruchu, zgodnie ze strzałką y. Jest widoczne, że te siłowniki kroczące 4, które już wyminął strug 2 są wysuwane o wymiar wynikający z ilości przejazdów urabiających struga wzdłuż ściany razy wymiar określonego zabioru głębokości cięcia s z jednoczesnym wymiarem wyrównującym Aa, dla wyrównania luzu, to znaczy, w tym przypadku o wymiar 2 x (s + Δ a).

Po osiągnięciu ustalonego wstępnie maksymalniego całkowitego skoku tłoka zestaw obudowy, połączony każdorazowo z siłownikiem kroczącym, jest automatycznie rabowany, przeciągany do przodu o maksymalny, całkowity skok tłoka i następnie ponownie osadzany.

Ten proces sposobu jest przedstawiony na fig. 11, przy czym oba zestawy obudowy, które znajdują się po lewej stronie według fig. 11, ten proces kroczenia już wykonały, względnie go wykonują.

Dalszy przebieg procesu postępowania jest analogiczny do opisanego sposobu według fig. 1 do 4.

Ponieważ zgodnie z wynalazkiem na podstawie skoków częściowych mierzy się rzeczywistą przebytą drogę pojedynczych zestawów obudowy i pojedyncze wartości między sobą porównuje się, jest możliwe na podstawie tych porównań ustalenie wartości średniej i przy różnicach od tej wartości średniej zestawu obudowy takie czasowe korygowanie wymiaru wyrównującego dla wyrównania luzu, że następuje dopasowanie do wartości średniej. Jest także możliwe ustalenie rzeczywiście przebytej drogi pojedynczych zestawów obudowy, odpowiadającej ilości skoków częściowych i porównanie tej drogi z drogą obliczoną rachunkowo. Przy tym ustala się rzeczywistą drogą, mianowicie w sensie przekroczenia lub niedokroczenia odcinka drogi, obliczonego rachunkowo, można odpowiednio zmniejszyć lub powiększyć wymiar wyrówania dla wyrównania luzu drogi skoku. A zatem zgodnie z wynalazkiem przez wyrówanie luzu jest możliwe ograniczenie ukośnego położenia przenośnika do określonego, nieprzekraczającego wymiaru, a poza tym zapewnienie w całej eksploatacji stałej wartości zabioru głębokości cięcia struga.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób eksploatacji złóż węgla o określonym zabiorze głębokości cięcia, przy urabianiu węgla za pomocą struga, przy czym przenośnik ścianowy, przebiegający wzdłuż frontu eksploatacji jest przekład o określony zabiór głębokości cięcia, a przekładka następuje przez wysuwanie siłowników kroczących, które są przyłączone przegubowo z jednej strony do przenośnika ścianowego, a z drugiej strony do zestawów obudowy, umieszczonych równolegle do przenośnika ścianowego, znamienny tym, że przekładką steruje się w zależności od pojedynczych, określonych skoków częściowych, odpowiadających zabiorowi głębokości cięcia, przeprowadzanych skokiem tłoczyska siłownika kroczącego, za pomocą sygnałów pomiarowych drogi, wytwarzanych od skoku częściowego, a po osiągnięciu określonego wstępnie maksymalnego, całkowitego skoku tłoka zestawy obudowy, połączone każdorazowo z siłownikiem kroczącym, automatycznie rabuje się i przesuwa do przodu o maksymalny, całkowity skok tłoka, a następnie ponownie osadza się.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że sterowanie siłownikiem kroczącym w ten sposób przeprowadza się, że porównuje się sumę skoków częściowych siłownika kroczącego każdorazowo sąsiadujących zestawów obudowy i, o ile dwa sąsiadujące zestawy obudowy osiągnęły maksymalny całkowity skok tłoka siłownika kroczącego, przeprowadza się kolejno, odpowiednio do ustalonej wstępnie kolejności, proces kroczenia obu sąsiadujących zestawów obudowy.
3. 3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że mierzy się ciągle sumę skoków częściowych siłownika kroczącego zestawów obudowy i rejestruje się w centralnej jednostce obliczającej, a zwłaszcza przy braku sygnału pomiarowego drogi, odpowiadającemu skokowi częściowemu jednego lub szeregu siłowników kroczących, wytwarza się sygnał błędu i/lub wskazuje się odpowiedni siłownik kroczący.
4. 4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że z sumy skoków częściowych siłownika kroczącego określa się sumę średnią odpowiadającą odcinkowi zabioru średniego zestawu obudowy i przy różnicy sumy skoków częściowych siłownika kroczącego zestawu obudowy od sumy średniej wywołuje się meldunek błędu.
5. 5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że odpowiednio do skoku tłoka siłowników kroczących powoduje się skok tłoka przesuwnika jednostki napędowej, umieszczonej w chodniku, przenośnika chodnikowego i przeprowadza się struganie, a po osiągnięciu ustalonego wstępnie maksymalnego skoku przesuwnika przekłada się wszystkie przesuwniki, po dopasowaniu do maksymalnego, całkowitego skoku tłoka siłownika kroczących.
6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że drogę skoku częściowego, odpowiadającego zabiorowi głębokości cięcia, powiększa się o wymiar wyrównania średniego, mechanicznego luzu, istniejącego w miejscach przegubowych siłownika kroczącego.
7. 7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że w określonych odcinkach czasowych, na podstawie skoków częściowych pojedynczych zestawów obudowy, mierzy się rzeczywiście przebytą drogę skoków częściowych i porównuje się między sobą odcinki drogi pojedynczych zestawów obudowy.
8. 8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że przy różnicy rzeczywiście przebytej drogi pojedynczych zestawów obudowy od wartości odcinka drogi obliczonego rachunkowo, odpowiadającego ilości skoków częściowych, zmniejsza się lub powiększa o określoną maksymalnie dopuszczalną wartość wymiaru wyrównania luzu drogi skoku dla każdego siłownika kroczącego.