PL166439B1 - Kaseta do rejestracji/odtwarzania sygnalów na tasmie magnetycznej PL PL - Google Patents

Abstract

1. KASETA DO REJESTRACJI/ODTWARZANIA SYG- NALÓW NA TASMIE MAGNETYCZNEJ, O PODSTAWO- WYCH WYMIARACH ZGODNYCH Z WYMIARAMI KASETY KOMPAKTOWEJ, KTÓRA MA RÓWNOLEGLE SCIANKI GLÓWNE POLACZONE PRZEZ SCIANKI POPRZECZNE, Z KTÓRYCH JEDNA SCIANKA POPRZECZNA STANOWI PRZYNAJMNIEJ CZESCIOWO OTWARTA SCIANKE CZO- LOWA KASETY, ZNAMIENNA TYM, ZE OBYDWIE SCIANKI GLÓWNE (65, 6 6) W POBLIZU SCIANKI CZO- LOWEJ (29) SA ROZMIESZCZONE W ODSTEPIE Z MIEJS- COWO WIEKSZA ODLEGLOSCIA WZAJEMNA NIZ W POZOSTALEJ CZESCI KASETY, A KASETA MA Z PRZODU MIEJSCOWO GRUBSZA CZESC (38), PRZY CZYM TYLNY BRZEG (50) TEJ GRUBSZEJ CZESCI (38) ZAJMUJE PRZE- STRZEN PRZYNAJMNIEJ DWUWYMIAROWA. PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest kaseta do rejestracj/odtwarzania sygnałów na taśmie magnetycznej.

Znana kaseta tego rodzaju ma równoległe ścianki główne połączone przez ścianki poprzeczne, przy czym jedna ze ścianek poprzecznych stanowi przynajmniej częściowo otwartą ściankę czołową. Zwykle kasety takie są nazywane kasetami kompaktowymi i są wykorzystywane do rejestracji analogowych sygnałów fonicznych. Podstawowe parametry kaset kompaktowych podane są w normach międzynarodowego standardu Międzynarodowej Komisji Elektrotechniki, w publikacji nr 94-7 (1986). Kasety kompaktowe, zaopatrzone w nieco inną taśmę magnetyczną, są również wykorzystywane jako pamięć magnetyczna w małych systemach komputerowych. W takich przypadkach dane są rejestrowane cyfrowo na taśmie magnetycznej zgodnie z określonym formatem.

Ponadto, w europejskim zgłoszeniu patentowym EP 0 148 999 B1 zaproponowano, aby zamiast sygnału analogowego, stosować sygnał foniczny PCM z modulacją kodowo-impulsową. Sygnał, który jest sygnałem cyfrowym, rejestrowany jest wówczas na taśmie magnetycznej kasety kompaktowej.

Przy stosowaniu znanych rozwiązań istnieje duże prawdopodobieństwo wprowadzenia kasety z zarejestrowanym sygnałem analogowym do urządzenia, które nie jest przeznaczone do rejestracji/odtwarzania sygnałów analogowych i odwrotnie, kasety z zarejestrowanym sygnałem cyfrowym do urządzenia, które nie jest przeznaczone do rejestracj/odtwarzania sygnałów cyfrowych, ponieważ do tych celów wykorzystuje się takie same kasety.

Celem wynalazku jest opracowanie kasety, która ogranicza prawdopodobieństwo pomylenia kaset, współpracujących z niekompatybilnymi urządzeniami analogowymi i cyfrowymi.

Kaseta według wynalazku, do rejestracji/odtwarzania sygnałów na taśmie magnetycznej, o podstawowych wymiarach zgodnych z wymiarami kasety kompaktowej, ma równoległe ścianki główne połączone przez ścianki poprzeczne. Jedna ścianka poprzeczna stanowi przynajmniej częściowo otwartą ściankę czołową kasety. Kaseta charakteryzuje się tym, że obydwie ścianki główne w pobliżu ścianki czołowej są rozmieszczone w odstępie, z miejscowo większą odległością wzajemną niż w pozostałej części kasety. Kaseta ma z przodu miejscowo grubszą część, przy czym

166 439 tylny brzeg tej grubszej części zajmuje przestrzeń przynajmniej dwuwymiarową. Tylny brzeg grubszej części kasety ma zakodowany profil, którego rzeźba powierzchni z kodem stanowi odwzorowanie parametru kasety. Zakodowany profil zawiera przynajmniej jedno wgłębienie, a ponadto przynajmniej jeden kołpak jest wpasowany w przynajmniej jedno wgłębienie.

Kaseta w odmiennym wykonaniu według wynalazku, do rejestracji/odtwarzania sygnałów na taśmie magnetycznej, o podstwowych wymiarach zgodnych z wymiarami kasety kompaktowej, ma równoległe ścianki główne połączone przez ścianki poprzeczne. Jedna ścianka poprzeczna stanowi przynajmniej częściowo otwartą ściankę czołową kasety. Kaseta charakteryzuje się tym, że ścianki główne są rozmieszczone względem siebie ze stałą odległością na całej powierzchni. Zewnętrzny kształt kasety według wynalazku nawet przy braku etykiet zapewnia możliwość odróżnienia jej od kasety kompaktowej, ponieważ w kasecie kompaktowej tylny brzeg grubszej części jest linią prostą. Różnica w kształcie jest bardzo łatwa do wykrycia dotykiem, a pomylenie kaset jest mało prawdopodobne, a nawet wykluczone, również w przypadku małych dzieci, osób niewidomych, jak również w sytuacjach, w których niemożliwe jest obejrzenie kasety.

Przedmiot wynalazku jest bliżej objaśniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia urządzenie do rejestracji/odtwarzania i współpracującą z nim kasetę kompaktową w widoku z przodu, w częściowym przekroju, fig. 2 - podobnie jak fig. 1, urządzenie innego rodzaju do rejestracji/odtwarzania z kasetą według wynalazku, fig. 3 - kasetę kompaktową w rozłożeniu, fig. 4 - kasetę z fig. 3 w widoku z góry, przy czym części zacienione oznaczają obszary podtrzymywania kasety zgodnie z międzynarodowym standardem kaset kompaktowych, fig. 5 do fig. 8 przedstawiają część kasety według wynalazku, w widoku z góry, która zasadniczo stanowi zmodyfikowaną miejscowo kasetę kompaktową z fig. 3 i 4, a fig. 9 przedstawia przekrój wzdłuż linii IX-IX z fig. 8.

Na figurze 1 przedstawiono urządzenie DR1, które jest urządzeniem przeznaczonym do rejestracjL/odtwarzania analogowych sygnałów fonicznych na taśmie magnetycznej w kasetach kompaktowych. Urządzenie DR2 przedstawione na fig. 2 przeznaczone jest do rejestraccj/odtwarzania cyfrowych sygnałów fonicznych zgodnie ze standardem cyfrowym, który nie jest kompatybilny ze standardem analogowym. Urządzenie analogowe DR1 zawiera analogową głowicę magnetyczną 1 typową dla urządzeń pracujących z kasetami kompaktowymi oraz głowicę kasującą 2. Obie głowice umieszczone są na ruchomej płycie montażowej głowic 3. Dla przesuwu taśmy zastosowano przeciągarkę 4 i rolkę dociskową 5, która tworzy część obrotowego zespołu dociskowego 6. Ponieważ urządzenia współpracujące z kasetami kompaktowymi są znane, urządzenie analogowe DR1 nie zostanie opisane szczegółowo. Należy zauważyć, że zawiera ono osiowy uchwyt 7, podtrzymujący kasetę kompaktową oraz napędzane silnikiem obrotowe trzpienie 8 i 9, dla napędzania szpul kasety. Urządzenie cyfrowe DR2 jest identyczne z urządzeniem analogowym DR2 na tyle, na ile jest to możliwe, zwłaszcza jeśli chodzi o konstrukcję mechaniczną. Natomiast w miejsce analogowej głowicy magnetycznej zawiera ono cyfrową albo mieszaną analogowo/cyfrową głowicę magnetyczną 10. Ponadto, urządzenie to zawiera głowicę kasującą 11, przeciągarkę 12, rolkę dociskową 13, stanowiącą część zespołu rolek dociskowych 14, uchwyt kasety 15 i obrotowe trzpienie 16 i 17. Cyfrowa głowica magnetyczna 10 połączona jest z obwodem dyskryminatora 18. Dwie głowice magnetyczne 10 i 11 są razem umieszczone na płycie montażowej głowic 19. Urządzenia obu rodzajów współpracują z kasetami analogowymi C1, określonymi przez standard kaset kompaktowych. Jest to możliwe, ponieważ pod względem mechanicznym urządzenia cyfrowe są identyczne z urządzeniami analogowymi. W związku z tym można w nich stosować takie same elementy składowe. Urządzenie cyfrowe DR2 współpracuje ponadto z kasetami cyfrowymi C2. Kaseta cyfrowa C2 jest modyfikacją kompaktowej kasety analogowej C1 i ma zasadniczo te same wymiary. Natomiast, kasety te mają różne kształty zewnętrzne, tak że użytkownik kaset analogowych C1 i cyfrowych C2 może je z łatwością odróżnić wizualnie jak i dotykiem, pomimo tych samych wymiarów i braku etykiet. Urządzenie cyfrowe DR2 ma możliwość rejestracjj/odtwarzania cyfrowo zakodowanych sygnałów fonicznych, ale dodatkowo może ono odtwarzać analogowe sygnały foniczne rejestrowane na taśmie w kasecie kompaktowej. Obwód dyskryminatora 18 wykrywa całkowicie automatycznie czy głowica magnetyczna 10 odczytuje sygnały analogowe, czy cyfrowe. Zależnie od rodzaju wykrytego sygnału, sygnały są przesyłane odpowiednio do analogo4

166 439 wego albo cyfrowego obwodu odtwarzania sygnału fonicznego. Kaseta analogowa C1 może być wykorzystana zarówno w urządzeniach analogowych DR1 jak i urządzeniach cyfrowych DR2. Ponadto, urządzenia cyfrowe DR2 są wykonane tak, by współpracować z kasetami cyfrowymi C2.

Na figurze 3 przedstawiono znaną kasetę kompaktową w rozłożeniu. Kaseta zawiera taśmę magnetyczną 20, nawiniętą na dwie szpule 21 i 22, umieszczone w dwuczęściowej obudowie. Części obudowy zawierają równoległe ścianki główne 23 i 24. Ponadto, części obudowy zawierają poprzeczne półścianki, które razem tworzą ściankę tylną i dwie ścianki boczne, łączące ścianki główne. Poprzeczne ścianki boczne 25,26 i 28 są przedstawione na fig. 3 rysunku. Ścianka poprzeczna 29 na czole kasety stanowi częściowo otwartą ściankę czołową integralną ze ścianką główną 23. Otwory 30 i 31 są przeznaczone dla rolki dociskowej, otwór środkowy 32 dla jednej głowicy albo dla zespołu głowic magnetycznych, a dwa mniejsze otwory 33 i 34 dla czujnika napięcia taśmy. Części obudowy są połączone za pomocą pięciu śrub 35. Wewnątrz kasety umieszczone są dwie rolki naprowadzające 36 i 37, dla naprowadzania taśmy magnetycznej. Przy ściance czołowej 29, ścianki główne kasety są miejscowo odsunięte od siebie na większą odległość, niż w pozostałej części kasety. Tak więc kaseta ma z przodu miejscowo grubszą część 38. Zespół naprowadzający 39, który jest całkowicie integralny z dolną częścią obudowy, znajduje się za otworami 30 do 34. Filc dociskowy 40 umieszczony jest za otworem środkowym 32 na sprężynie listkowej 41 i służy do dociśnięcia taśmy magnetycznej 20 do głowicy magnetycznej z określoną siłą. W miejscu grubszej części 38 ścianki główne mają otwory 42, przez które przechodzi przeciągarka. Ponadto, dla kołków ustalających wykonane są otwory 43 i 44. Powierzchnie zewnętrzne ścianek bocznych 25, 26, 28 kasety posiadają wypukłości 45, które w przypadku kasety kompaktowej, przeznaczone są do zabezpieczania przed nieprawidłowym włożeniem kasety do magnetofonu.

Na figurze 4 przedstawiono obszary podtrzymujące 46 do 49, które są przeznaczone do współpracy kasety kompaktowej z urządzeniem współpracującym z kasetami analogowymi.

Kasety cyfrowe C2 zawierają część o odmiennym kształcie w miejscu, które nie jest przeznaczone do współpracy z częścią urządzenia dla kaset kompaktowych. Na fig. 5 do 8, które przedstawiają różne przykłady kasety cyfrowej C2, te części kasety, które odpowiadają kasecie analogowej C1 mają oznaczenia liczbowe odpowiadające oznaczeniom użytym na fig. 3 i 4. Jednak przedstawione tu przykłady kasety cyfrowej C2 odróżniają się od siebie, przez dodany do oznaczenia liczbowego przyrostek. I tak przykład wykonania z fig. 5 został oznaczony jako C2-5, a przykład z fig. 8 jako C2-8. Kasety cyfrowe C2-5 do C2-8 są w dużym stopniu identyczne z kasetą kompaktową, ale grubsza część 38 tych kaset, mierzona w kierunku poprzecznym do ścianki czołowej, jest znacznie węższa niż w przypadku kaset kompaktowych. Na figurach rysunku grubsza część 38 kasety analogowej C1jest dla porównania oznaczona linią przerywaną. Można zauważyć, że na fig.

do 7 szerokość grubszej części, mierzona w kierunku poprzecznym do ścianki czołowej, jest zasadniczo równa połowie szerokości tej części kasety kompaktowej. Jest to możliwe, ponieważ odległość między zespołem naprowadzania taśmy 39 i ścianką czołową 29 kasety kompaktowej jest znacznie mniejsza niż odległość od tylnego brzegu 50 grubszej części 38 do ścianki czołowej 29. W rozwiązaniu według wynalazku wykorzystano fakt, że w tym miejscu tylna część zespołu naprowadzania taśmy 39 grubszej części 38 kasety nie spełnia żadnej szczególnej funkcji. Dlatego rozmiar grubszej części kasety według wynalazku może być ograniczony do połowy swego pierwotnego rozmiaru. W konsekwencji tylny brzeg 50-5 kasety cyfrowej C2-5 znajduje się znacznie bliżej ścianki czołowej 29-5 niż tylny brzeg 50 kasety analogowej Cl w stosunku do ścianki czołowej 29. Taka znacząca różnica jest łatwa do zauważenia jak i wyczucia. Tak więc występuje istotna różnica między kasetami obu rodzajów, nawet przy braku etykiet oznaczających. W kasecie cyfrowej C2-6 z fig. 6 tylny brzeg 50-6 grubszej części 38-6 ma kształt zaokrąglony, w postaci łuku, który całkowicie różni się od kształtu tylnego brzegu 50 kasety kompaktowej. Tylny brzeg 50-6 znajduje się nie tylko bliżej ścianki czołowej kasety, co samo stanowi wyraźną różnicę, ale dodatkowo kształt tylnego brzegu różni się w porównaniu do kasety analogowej Cl, co daje możliwość lepszego rozróżnienia. W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 7 i 8 tylny brzeg grubszej części kasety ma profil widoczny i wyczuwalny przez dotyk. Łatwo jest więc wyczuć różnicę między tylnymi brzegami 50-7 i 50-8 kaset cyfrowych C2-7 i C2-8, a tylnym brzegiem 50 grubszej części 38 kasety kompaktowej, niezależnie od mniejszego wymiaru w kierunku poprzecznym do ścianki czołowej. Kaseta kompaktowa, jak rówież inne znane i powszechnie używane kasety, są zwykle

166 439 wytwarzane przez formowanie wtryskowe tworzyw sztucznych. Przy formowaniu wtryskowym nietrudno jest nadać pożądany profil tylnego brzegu grubszej części kasety. Brzeg ten korzystnie ma zakodowany profil, zawierający informację o parametrach kasety. W ten sposób możliwe jest na przykład wykonanie kasety cyfrowej C2-7, przedstawionej na fig. 7, w innych wersjach, wyposażonej w pojedynczy występ 51, dwa występy 51 i 52 albo trzy występy 51 do 53. Tak więc trzy różne parametry kasety mogą być rozróżniane między sobą. Na przykład, obecność samego występu 51 może wskazywać na długość taśmy magnetycznej w kasecie odpowiadającą czasowi nagrania 60 min. Obecność obu występów 51 i 52 może oznaczać czas nagrania 90 min., a obecność trzech występów 51 do 53 może oznaczać czas nagrania 120 min. Oczywiście narzuca to konieczność wytwarzania różnych wersji kasety cyfrowej C2-7 za pomocą różnych form. Ponadto, istnieje pewna niedogodność dla użytkownika kaset CO, które nie są jeszcze wyposażone w taśmę magnetyczną, ale zwykle zawierają taśmę rozbiegową umieszczoną między dwoma szpulami. Kasety tego typu są w pełni automatycznie zaopatrywane w taśmę magnetyczną o odpowiedniej długości, za pomocą urządzeń ładujących. Odbywa się to poprzez wyciągnięcie krótkiego odcinka taśmy rozbiegowej, rozerwanie jej i połączenie z taśmą magnetyczną. Następnie odpowiedni odcinek taśmy magnetycznej nawija się na jedną ze szpul, po czym odcina się i łączy z drugim końcem wstępnej taśmy rozbiegowej. Gdy używane są różne kasety o różnych kodach oznaczających długość taśmy, oznacza to dodatkowe trudności. Oznacza to, że kasety różnych typów muszą być składowane w magazynie. Ponadto należy zapewnić, aby tylko właściwy typ kaset był podawany do urządzenia nawijającego taśmę magnetyczną o danej długości. Ponadto, wytwórca kaset CO powinien przechowywać odmienne kasety w osobnych magazynach. Problemy te można rozwiązać przy użyciu kasety według wynalazku przedstawionej na fig. 8. W takiej kasecie, tylny brzeg grubszej części kasety również ma profil umożliwiający odróżnienie jej od kasety kompaktowej. Profil zawiera trzy wgłębienia 54,55 i 56, które są wytwarzane przez formowanie wtryskowe tak, że obudowy kaset są identyczne dla wszystkich rodzajów kaset cyfrowych C2-8. Należy też dodać, że dla umożliwienia łatwiejszego odróżniania kasety cyfrowej C2-8 od kaset kompaktowych, nie wykonano na ich bocznych ściankach żadnych wypukłości odpowiadających wypukłościom 45 kaset kompaktowych. Po wtryskowym uformowaniu kasety cyfrowej C2-8, koduje się profil tylnego brzegu, za pomocą środków zewnętrznych, a mianowicie przez wypełnianie jednego albo więcej wgłębień 54 do 56 w ściance głównej kasety. Jak przedstawiono w przykładzie z fig. 8, dla zakodowania kasety cyfrowej C2-8 na czas nagrania 120 min., do wgłębienia 54 wciśnięto kołpak 57. Dla montowania kołpaków tego typu wykonano trzy prostokątne otwory 58 w ściance głównej kasety cyfrowej C2-8. Jak przedstawiono na fig. 9, otwory 58 są wykonane w podwyższonych częściach 59, które łączą się wewnątrz kasety. Tak więc przez otwór 58 zewnętrzne zanieczyszczenia nie mają dostępu do wnętrza kasety. Jak przedstawiono na rysunku, otwory 58 mają korzystnie kaształt prostokąta. Kołpak 57 zawiera rozszczepiony sprężynujący trzon 60, dla szybkiego i łatwego montowania zatrzaskowego. Trzon 60 ma prostokątny przekrój poprzeczny, zgodny z kształtem otworu 58. Trzon 60 jest zatem zabezpieczony przed obracaniem się w otworze 58. W konsekwencji, jeśli na kopłaku 57 są jakiekolwiek symbole, to pozostaną one w tym samym położeniu względem pozostałej części kasety. Oczywiście kołpaki mogą mieć różne kolory. Jeśli kołpaki mają kolor różniący się od koloru obudowy kasety, to uzyskuje się dodatkowe wizualne oznaczenie wskazujące na to, że kaseta jest kasetą cyfrową. Przykład wykonania kasety cyfrowej mającej ścianki główne, które są oddalone od siebie o stałą odległość, nie został bezpośrednio pokazany na rysunku. Taka kaseta jest identyczna z dowolną z przedstawionych na rysunku kaset, ale nie ma grubszej części 38 z przodu kasety. Kaseta jest zmieniona tak, że jej przednia część nie jest grubsza od pozostałej części kasety.

^35

/

FIG.3

& Ο ο ο

	©
8	1

0RK

FIG.1

Β 13

FIG.2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 1,)00 zł.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kaseta do rejestracji/odtwarzania sygnałów na taśmie magnetycznej, o podstawowych wymiarach zgodnych z wymiarami kasety kompaktowej, która ma równoległe ścianki główne połączone przez ścianki poprzeczne, z których jedna ścianka poprzeczna stanowi przynajmniej częściowo otwartą ściankę czołową kasety, znamienna tym, że obydwie ścianki główne (65, 66) w pobliżu ścianki czołowej (29) są rozmieszczone w odstępie z miejscowo większą odległością wzajemną niż w pozostałej części kasety, a kaseta ma z przodu miejscowo grubszą część (38), przy czym tylny brzeg (50) tej grubszej części (38) zajmuje przestrzeń przynajmniej dwuwymiarową.
2. 2. Kaseta według zastrz. 1, znamienna tym, że tylny brzeg (50) ma zakodowany profil (50-7; (50-8), którego rzeźba powierzchni z kodem stanowi odwzorowanie parametru kasety.
3. 3. Kaseta według zastrz. 2, znamienna tym, że zakodowany profil zawiera przynajmniej jedno wgłębienie (54), a ponadto przynajmniej jeden kołpak (57) jest wpasowany w przynajmniej jedno wgłębienie.
4. 4. Kaseta do rejestracj/odtwarzania sygnałów na taśmie magnetycznej, o podstawowych wymiarach zgodnych z wymiarami kasety kompaktowej, która ma równoległe ścianki główne połączone przez ścianki poprzeczne, z których jedna ścianka poprzeczna stanowi przynajmniej częściowo otwartą ściankę czołową kasety, znamienna tym, że ścianki główne (65, 66) są rozmieszczone względem siebie ze stałą odległością na całej powierzchni.