PL166034B3

PL166034B3 - Sposób kontroli nierówności i rozstawu oraz określania korekt torów prowadzenia naczynia wyciągowego w szybie

Info

Publication number: PL166034B3
Application number: PL29193991A
Authority: PL
Inventors: Stanislaw Kawulok; Leslaw Bura
Original assignee: Glowny Instytut Gornictwa
Priority date: 1991-10-03
Filing date: 1991-10-03
Publication date: 1995-03-31
Also published as: PL291939A3

Abstract

Sposób kontroli nierówności i rozstawu oraz 57) określania korekt torów prowadzenia naczynia wyciągowego w szybie, poprzez pomiar kątowego odchylenia ich elementów, polegający na dyskretnym lub ciągłym pomiarze kąta załamania między sąsiednimi elementami toru prowadzenia naczynia wyciągowego oraz w yznaczaniu nierówności z algebraicznych zależności między kątami załamania, nierówności i rozstawem tych torów, dla określania wymaganych przesunięć torów w stosunku do dźwigarów o takiej wartości, aby kąt załamania i rozstaw lub nierówności i rozstaw mieściły się w przyjętych granicach, według patentu głównego nr 162 703, znamienny tym, że w parze przeciwległych płaszczyzn czołowych torów prowadzenia naczynia wyciągowego lub w parze przeciwległych płaszczyzn bocznych sąsiednich naczyń mierzy się kąt załamania sąsiednich elementów i wyznacza pośrednio rozstaw płaszczyzn czołowych przeciwległych torów danego naczynia wyciągowego lub płaszczyzn bocznych torów sąsiednich naczyń wyciągowych.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób kontroli nierówności i rozstawu oraz określania korekt torów prowadzenia naczynia wyciągowego w szybie, poprzez pomiar kątowego odchylenia i ich elementów.

Znany jest z opisu patentowego patentu głównego nr 162 703 sposób diagnostyki geometrii torów prowadzenia naczyń wyciągowych w szybie, zgodnie z którym najpierw mierzy się jednocześnie, dyskretnie lub ciągle, kąt załamania między sąsiednimi elementami każdego toru prowadzenia naczynia wyciągowego i rozstaw między tymi torami. Następnie wyznacza się nierówności równocześnie dla obu torów przez dwukrotne całkowanie kąta załamania między sąsiednimi elementami każdego toru i określa wymagane przesunięcia torów jako proporcjonalne do iloczynu kąta załamania i pionowego odstępu między dźwigarami lub jako proporcjonalne

166 034 do nierówności, z uwzględnieniem w obu przypadkach mierzonego rozstawu między torami. Pomiary powtarza się i spośród miejsc przekroczeń przyjętych wartości kątów załamania między sąsiednimi elementami każdego toru prowadzenia naczynia wyciągowego lub przyjętych nierówności wybiera powtarzające się miejsca i dla nich, a także dla miejsc wyłącznie przekroczeń granicznych wartości rozstawu, określa się wymagane przesunięcia torów w stosunku do dźwigarów o takiej wartości, aby kąt załamania i rozstaw mieściły się w przyjętych granicach

Taki sposób zapewnia dokładną kontrolę nierówności i rozstawu torów prowadzenia naczynia wyciągowego w szybie, dzięki uniezależnieniu wyników kontroli od ewentualnych zmian odniesienia, które jest tutaj zbędne, a także od chwilowego położenia naczynia w przekroju szybu. Sposób ten wymaga jednak bezpośredniej kontroli co najmniej tylu różnych wielkości, ile elementów geometrii torów zamierza się określić, a tym samym urządzenie do jego stosowania musi mieć skomplikowaną konstrukcję. .

Powyższe wady i niedogodności usuwa sposób kontroli nierówności i rozstawu oraz określania korekt torów prowadzenia naczynia wyciągowego w szybie poprzez pomiar kątowego odchylenia ich elementów według wynalazku, polegający na dyskretnym lub ciągłym pomiarze kąta załamania między sąsiednimi elementami toru prowadzenia naczynia wyciągowego oraz wyznaczaniu nierówności z algebraicznych zależności między kątami załamania, nierównościami i rozstawem tych torów, dla określania wymaganych przesunięć elementów torów w stosunku do dźwigarów o takiej wartości, aby kąt załamania i rozstaw lub nierówności i rozstaw mieściły się w przyjętych granicach. Zgodnie z wynalazkiem w parze przeciwległych płaszczyzn czołowych torów prowadzenia naczynia wyciągowego lub w parze przeciwległych płaszczyzn bocznych sąsiednich elementów i wyznacza pośrednio rozstaw płaszczyzn czołowych przeciwległych torów danego naczynia lub płaszczyzn bocznych torów sąsiednich naczyń wyciągowych. W alternatywnej wersji sposobu według wynalazku w parze przeciwległych płaszczyzn czołowych torów prowadzenia naczynia wyciągowego lub w parze przeciwległych płaszczyzn bocznych sąsiednich naczyń mierzy się kąt załamania sąsiednich elementów na płaszczyźnie czołowej lub bocznej jednego z torów i mierzy się rozstaw płaszczyzn czołowych przeciwległych torów danego naczynia wyciągowego lub płaszczyzn bocznych torów sąsiednich naczyń wyciągowych. W obu przypadkach korzystnie mierzy się kąty załamania między takimi sąsiednimi elementami torów prowadzenia, których długość w stosunku do pionowej drogi naczynia wyciągowego przebywanej między kolejnymi pomiarami jest w przybliżeniu liczbę całkowitą, najkorzystniej równą jedności.

W sposobie według wynalazku rezygnuje się z mierzenia rozstawu płaszczyzn czołowych lub bocznych przeciwległych torów prowadzenia naczynia wyciągowego albo naczyń sąsiednich lub z mierzenia kąta załamania między sąsiednimi elementami na czołowej lub bocznej płaszczyźnie jednego z torów prowadzenia tego naczynia oraz wyznacza się równocześnie nierówności dla każdego z tych torów i ich rozstaw albo nierówności dla obu torów, w obu przypadkach z algebraicznych zależności wiążących kąty załamania z odpowiednimi nierównościami i nierówności te z rozstawem torów. Wynalazek umożliwia więc zminimalizowanie czynności pomiarowych, nie ograniczając mimo to zakresu kontroli geometrii torów prowadzenia naczyń wyciągowych w szybie i nie zmniejszając jej dokładności oraz pozwala na uproszczenie konstrukcji diagnostycznych urządzeń.

Przedmiot wynalazku jest dokładniej przedstawiony poniżej, w oparciu o schematyczny rysunek zainstalowanych w szybie urządzeń diagnostycznych dla czołowych płaszczyzn prowadników, na którym fig. 1 uwidacznia urządzenie stosowane w pierwszej wersji sposobu, a fig. 2 - urządzenie stosowane w jego drugiej wersji.

Urządzenie do kontrolowania nierówności i rozstawu r oraz określania korekt torów prowadzenia naczynia wyciągowego w szybie, według pierwszej wersji sposobu, ma czujnik 1 mijanych dźwigarów D w szybie, czujnik 2 granic odcinka pomiarowego, czujnik 3 pionowej drogi naczynia z generatorem impulsów sterujących, rejestrator 4 z magnetyczną lub półprzewodnikową pamięcią i dla każdej kontrolowanej płaszczyzny czołowej torów prowadzenia naczynia wyciągowego co najmniej trójkołowy dwuczęściowy przegubowy wózek 5. Wózki 5 są zaopatrzone w czujniki 6 mierzące bezpośrednio lub pośrednio kąty β i β 2 załamania między częś6

166 034 ciami tych wózków 5, a tym samym między sąsiednimi elementami toru prowadzenia naczynia wyciągowego, jak uwidoczniono na fig· 1 rysunku. Natomiast urządzenie stosowane w drugiej wersji sposobu, oprócz czujników 1, 2 i 3 oraz rejestratora 4, ma zgodnie z fig. 2 rysunku dla kontrolowanej płaszczyzny czołowej jednego toru co najmniej trójkołowy dwuczęściowy przegubowy wózek 5 z czujnikiem 6 mierzącym pośrednio lub bezpośrednio kąt ji załamania między sąsiednimi elementami tego toru oraz ma dla kontrolowanej płaszczyzny czołowej drugiego toru kółko 7 i dla przeciwległych kontrolowanych płaszczyzn czołowych obu torów co najmniej jeden stykowy lub bezstykowy czujnik 8 mierzący ich rozstaw r. W obu przypadkach wszystkie czujniki, odpowiednio 1, 2, 3 i 6 luD 1, 2, 3, 6 i 8 są dołączone do wspomnianego rejestratora 4 sterującego odczytami sygnałów z czujników 6 mierzących kąty β p, β 2 ² czujnika 6 mierzącego kąt β oraz z czujnika 8 mierzącego rozstaw r, czujnika 1 mijanych dźwigarów D w szybie i czujnika 2 granic odcinka pomiarowego. Całość jest zasilana z akumulatorowego źródła 9 i osadzona na konstrukcjach wsporczych 10. Rejestrator 4 i źródło 9 mają wspólną obudowę dodatkową 11, umocowaną do jednej z konstrukcji wsporczych 10.

Urządzenie na czas kontroli zakłada się na piętro klatki lub skipu, tak aby odpowiednie kółka wózków 5 lub kółka wózka 5 i kółka 7 były w przybliżeniu na jednym poziomie i zapewnione było stałe przyleganie wszystkich kółek do kontrolowanych płaszczyzn torów prowadzenia naczynia, czyli prowadników P, podczas całej jazdy pomiarowej. Jazdę pomiarową wykonuje się z prędkością w przybliżeniu stałą i wynoszącą około 1 m/s. Czujnik 3 pionowej drogi naczynia, po przebyciu każdego kolejnego stałego odcinka drogi, wysyła do rejestratora 4 impuls powodujący odczyt i zapamiętanie w nim, w funkcji numeru impulsu danej jazdy pomiarowej, wyników pomiarów czujników 6 kątów β i, β 2 i czujnika 8 rozstawu r prowadników P oraz czujnika i mijanych dźwigarów D w szybie i czujnika 2 granic odcinka pomiarowego. Kąty β i β 2 załamania między częściami wózków 6 są kątami między sieciowymi toru, po którym jedzie wózek 5, poprowadzonymi przez punkty styku kółek z tym torem. Granice kontrolowanego odcinka szybu są ustalone za pomocą czujnika 2 granic odcinka pomiarowego, oddziaływującego tylko na wybrane skrajne dźwigary D. Długość elementów torów dobiera się tak, aby ich stosunek do pionowej drogi naczynia wyciągowego między kolejnymi pomiarami był w przybliżeniu liczbą całkowitą, najkorzystniej równą jedności.

W zależności od zastosowanego rejestratora 4, zapamiętane wyniki z jazd pomiarowych są przekazywane na dyskietkę mikrokomputerową jeszcze w szybie, między kolejnymi jazdami lub poza szybem, po wykonaniu wystarczającej liczby jazd pomiarowych. Następnie wyniki te są przetwarzane w mikrokomputerze przy użyciu specjalistycznych programów. W toku przetwarzania, na podstawie kątów β p β 2 załamania między sąsiednimi elementami każdego toru prowadzenia naczynia wyciągowego określa się nierówności jednocześnie dla obu torów i rozstaw r prowadników P, albo na podstawie jednego kąta β z aałamania 1 roastawu k określa się nierówności jednocześnie dla obu torów prowadzenia naczynia. Ponadto określa się wymagane przesunięcia prowadników P w stosunku do dźwigarów D. Spośród miejsc przekroczeń przyjętych wartości dopuszczalnych kątów βρ, β 2 załamania lub przyjętych dopuszczalnych przyrostów nierówności na poziomach sąsiednich dźwigarów D, otrzymanych z kilku jazd pomiarowych, wybiera się miejsce powtarzające się i dla nich, a także dla miejsc wyłącznie przekroczeń granicznych wartości rozstawu r prowadników P, określa się wymagane przesunięcia prowadników P w stosunku do dźwigarów D o takiej wartości, aby kąty β p β2 załamania lub przyrosty nierówności na poziomach sąsiednich dźwigarów D i rozstaw r mieściły się w przyjętych granicach.

Wynikiem przetwarzania jests wydruk numerów tych dźwigarów D obu ciągów prowadnikowych na których są wymagane przesunięcia prowadników P w stosunku do dźwigarów D oraz wartości tych przesunięć, wydruk wartości rozstawu r na poziomach wszystkich dźwigarów D oraz wykresy rozkładów wzdłuż głębokości szybu nierówności obu torów prowadzenia naczynia wyciągowego, stwierdzonych w szybie przy kontroli i przewidywanych po wdrożeniu wspomnianych przesunięć prowadników P. Wydrukowane informacje o przesunięciach prowadników są jednoznaczne i mogą, być wdrożone w szybie.

166 034

Fig. 2

166 034

Flg.1.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 1 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób kontroli nierówności i rozstawu oraz określania korekt torów prowadzenia naczynia wyciągowego w szybie, poprzez pomiar kątowego odchylenia ich elementów, polegający na dyskretnym lub ciągłym pomiarze kąta załamania między sąsiednimi elementami toru prowadzenia naczynia wyciągowego oraz wyznaczaniu nierówności z algebraicznych zależności między kątami załamania, nierównościami i rozstawem tych torów, dla określania wymaganych przesunięć torów w stosunku do dźwigarów o takiej wartości, aby kąt załamania i rozstaw lub nierówności i rozstaw mieściły się w przyjętych granicach, według patentu głównego nr 162 703, znamienny tym, że w parze przeciwległych płaszczyzn czołowych torów prowadzenia naczynia wyciągowego lub w parze przeciwległych płaszczyzn bocznych sąsiednich naczyń mierzy się kąt załamania sąsiednich elementów i wyznacza pośrednio rozstaw płaszczyzn czołowych przeciwległych torów danego naczynia wyciągowego lub płaszczyzn bocznych torów sąsiednich naczyń wyciągowych.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że mierzy się kąty załamania między takimi sąsiednimi elementami torów prowadzenia, których długość w stosunku do pionowej drogi naczynia wyciągowego przebywanej między kolejnymi pomiarami jest w przybliżeniu liczbą całkowitą, najkorzystniej równą jedności.
3. Sposób kontroli nierówności i rozstawu oraz określania korekt torów prowadzenia naczynia wyciągowego w szybie, poprzez pomiar kątowego odchylenia ich elementów, polegający na dyskretnym lub ciągłym pomiarze kąta załamania między sąsiednimi elementami toru prowadzenia naczynia wyciągowego oraz wyznaczaniu nierówności z algebraicznych zależności między kątami załamania, nierównościami i rozstawem tych torów, dla określania wymaganych przesunięć torów w stosunku do dźwigarów o takiej wartości, aby kąt załamania i rozstaw lub nierówności i rozstaw mieściły się w przyjętych granicach, według patentu głównego nr 162 703, znamienny tym, ze w parze przeciwległych płaszczyzn czołowych torów prowadzenia naczynia wyciągowego lub w parze przeciwległych płaszczyzn bocznych sąsiednich naczyń mierzy się kąt załamania sąsiednich elementów na płaszczyźnie czołowej lub bocznej jednego z torów i mierzy się rozstaw płaszczyzn czołowych przeciwległych torów danego naczynia wyciągowego lub płaszczyzn bocznych torów sąsiednich naczyń wyciągowych.
4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że mierzy się kąty załamania między takimi elementami sąsiednich torów prowadzenia, których długość w stosunku do pionowej drogi naczynia wyciągowego przebywanej między kolejnymi pomiarami jest w przybliżeniu liczbą całkowitą, najkorzystniej równą jedności.

* * *