PL164257B1 - Sposób wytwarzania środka farmaceutycznego zawierającego fosforan disodowy 3-(hydroksymefylo)-5,5-difenylohydantoiny - Google Patents

Abstract

Sposób wytwarzaniawodnego, nadającego się do wstrzykiwań, środka farmaceutycznego, zawierającego fosforan disodowy 3-(hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoin y, znamienny tym, że do środowiska wodnego wprowadza się, utrzymując jednocześnie wartość pH środowiska około 8,3-9,4, fosforandisodowy3-(hydroksymetylo)-5,5- difenylohydantoiny, który w tych warunkach jest stabilny w środowisku wodnym, wywarzający główny produkt rozkładu difenyloglicynamid, z minimalnymi ilościami fenytoiny oraz bufor, przy czym fosforan disodowy 3-(hydroksymetylo)-5,5- difenylohydantoiny wprowadza się w ilości 35­ 180 mg/ml roztworu, zaś bufor w ilości 0,05-0,2 M.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania środka farmaceutycznego, zawierającego fosforan disodowy 3- (hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoiny. Środek ten stosuje się do leczenia i prowadzenia stanów drgawkowych u ssaków.

5,5-difenylohydantoina, zwana dalej fenytoiną, jest powszechnie stosowanym lekiem do leczenia i prowadzenia epilepsji i innych typów stanów drgawkowych. Chociaż jest ona szeroko stosowana do leczenia tych stanów, posiada wyjątkowo niską rozpuszczalność, a w rezultacie i niską biodostępność.

Fenytoiną jest słabo kwaśnym lekiem, o wysokiej temperaturze topnienia i małej rozpuszczalności w wodzie. Właściwości te powodują nierównomierną absorpcję po podawaniu doustnym zarowno wolnego kwasu jak i soli sodowej (patrz S.A. Varia i in.) Journal of Pharmaceutical Sciences 73(8) : 1068-1090, sierpień 1984). Dla stosowania pozajelitowego przygotowuje się fenytoinę sodową w wodnym alkalicznym środowisku o pH 12, zawierającym 40% glikolu propylenowego i 10% etanolu. Ta postać dawkowania pozajelitowego może być bolesna jeżeli stosuje się szybką iniekcję dożylną i wolny kwas może się wytrącać w miejscu iniekcji domięśniowej.

Zastosowanie pozajelitowe fenytoiny w nagłych przypadkach, to jest w przypadkach napadów u chorych z urazami głowy, może wymagać podania leku domięśniowo. Lek do podawania domięśniowego, aby być klinicznie do przyjęcia, powinien powodować minimalne uszkodzenia tkanki w miejscu iniekcji. Jak doniesiono, podanie domięśniowe fenytoiny sodowej jest bolesne, przypuszczalnie wskutek wytrącenia się fenytoiny. Stwierdzono również, że powoduje to krwotoki, krwiaki lub martwicę w miejscu iniekcji u kotów i królików.

Opis patentowy St.Zjedn.Am. nr 4 260 769 oraz wyżej wspomniane prace S.A.Varia i in. w Journal of Pharmaceutical Sciences ujawniają różne prekursory leku fenytoiny, posiadające bardziej pożądane właściwości fizyko-chemiczne. Powyższy opis i publikacje ujawniają prekursor leku, fosforan disodowy 3-(hydroksymetylo)- 5,5-difenylohydantoiny, który, jak wykazano, posiada właściwości fizykochemiczne odpowiednie dla prekusrsora leku fenytoiny do zastosowania pozajelitowego. S.A. Varia i V.J.Stella, na str. 1087- 1090 w Journal of Pharmaceutical Sciences, donieśli, że związek ten nie powodował żadnego uszkodzenia tkanki po podaniu go podskórnie lub domięśniowo i wobec tego prawdopodobnie nadaje się do rozpatrzenia jako prekursor leku domięśniowego podawania fenytoiny. Jednakże, powyższy prekursor leku ma tendencję do rozkładu, wskutek czego wytrąca się fenytoiną.

Zwykłe sposoby stosowane do opóźnienia momentu wytrącania polegają na modyfikowaniu preparatu przez dodanie składników, które mogłyby solubilizować większe ilości produktów rozkładu. Składniki te obejmują alkohol, glikol propylenowy, L-argininę, dezóksycholan sodu, polisorbate-80 i różne ich mieszaniny.

Sposób według wynalazku wytwarzania wodnego, nadającego się do wstrzykiwali środka farmaceutycznego, zawierającego fosforan disodowy 3-(hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoiny polega na tym, że do środowiska wodnego wprowadza się, utrzymując jednocześnie wartość pH środowiska około 8,3-9,4 fosforan disodowy 3-(hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoiny, który w tych warunkach jest stabilny w środowisku wodnym, wytwarzający jako główny produkt rozkładu difenyloglicynamid, z minimalnymi ilościami fenytoiny oraz bufor, przy czym fosforan disodowy 3- (hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoiny wprowadza się w ilości 35-180 mg/ml roztworu, zaś bufor w ilości 0,05-0,2 M.

Stabilność prekursora leku zawsze była ograniczona wskutek występowania wytrącania się produktu. Wytrącanie to było związane z rozkładem prekursora leku do fenytoiny i wynikającym stąd wytrącaniem się fenytoiny.

Sposób według wynalazku eliminuje tę wadę, dzięki utrzymywaniu ściśle określonego pH w czasie wytwarzania leku, wskutek czego nieoczekiwanie prekursor leku przestał się rozkładać do fenytoiny i wobec tego nie następuje wytrącanie fenytoiny - co występowało we wszystkich dotychczas znanych sposobach i sprawiało, że nie udawało się wytworzyć stabilnej postaci tego leku.

Korzystnie środek farmaceutyczny wytwarzany sposobem według wynalazku zawiera następujące składniki: fosforan disodowy 3-(hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoiny 35-180 mg/ml, alkohol USP 0-25%, glikol propylenowy 0-25%, L-arginina 0-0,2 M, dezoksycholan sodu 0-0,1 M, polysorbate-80 0-1,5%, trometamina 0,05-0,2 M w wodzie do wstrzykiwań, przy pH nastawionym na 8-9,4 kwasem solnym lub wodorotlenkiem sodu.

Stwierdzono, że największą stabilność zapewnia pH około 8,3-9,4. W tym zakresie pH wybór buforów jest ograniczony, do buforów, zdolnych do utrzymania pH w zakresie około 8-10. Poza trometaminą, to jest tris-(hydroksymetylo)-aminometanem, można stosować też jako bufor bicynę, to jest kwas N,N-bis(2-hydroksyetylo)-2-aminoetanosulfonowy; tricynę, to jest N-/tris(hydroksymetylo)metylo/glicynę; kwaśny węglan sodu; glicyloglicynę; Hepes, to jest kwas N-2-hydroksyetylopiperazyno-N’-2-etanosulfonowy; Hepps, to jest kwas N-2-hydroksyetylopiperazyno- N’-3-propanosulfonowy; fosforan sodu i Taps, to jest kwas 3/(tris(hydroksymetylo)metylo)amino/propanosulfonowy. Najkorzystniejsze są trometamina, bicyna lub tricyna. Poza polysorbate-80 można stosować jako środki zwilżające oksyetylenowe estry kwasów tłuszczowych.

P r z y k ł a d. Sporządzono środek o składzie: 75 mg/ml fosforanu disodowego

3-(hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoiny, 0,1 M trometaminy, w wodzie do wstrzykiwań, przy utrzymywaniu wartości pH środowiska około 8,8-9.

Następujące tabele ilustrują stabilność środka zawierającego 75,7 mg/ml fosforanu disodowego 3-(hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoiny, 0,1 M trometaminy i z pH nastawionym na 9,1 za pomocą HCl. W tabelach skrót RT oznacza temperaturę pokojową.

164 257 ii (1)

4-1 3 C Ai dl Ul U >1 O N H 73 Di ,0

I dl •H 3 Ul 1-1 dl o •H Ul C H 73 3 O Ai dl a

-p

O Φ 73 ϋ

O 3 1-1 -H 3i 3

N

I-I

Q

O <D *3* O 00 Γ- O r-l (Ti 7 ® O\ m en oo r~ η o o σι m csinin i—I O O O O 00 O 00 1-1 r-ι N o o o o o o σ o σ o ooo i—I I—I i—I 1—1 1—( I—I 1—I 1—1 1—1 1—1

CO	ΓΜ	o	<r	σ»	Cl		co	(*>	o ro
lO lO	tr o	LO	r-l n	o m	co		o co	σ» 00	m lo ko co
(D	ΙΓ)		<<	i-H		fH	r—1	>·	p* ko m

>£>	CM	o	LO	CO	in	in	o	CM	CM t—1 <O
ci Γ-(	P- i—l	co rH	co rH	co o	LO i—l	uo o	o	CO m	in C0 CM CM
O	o	o	O	o	o	o	o	O	a o o

Tab el a 1

Φ

N

O

Ul

A!

<U a

g >1

O

N

O fM

N

O

T3 >1

Φ g

1-1 o

>1

Ul g

Ul

I

4-1

A!

a o

s r-H

lD	co	o	o	00		rH		'φ	00 ’Τ 1—1
	i-H	co	co	co	CM	rH	o	r*	oo m uo
co	CM			co	r^·	σ	Cl	co ci	Cl ci ci
σ>	ci	ci	σ	o	o	ci	σ

I

4-1

3¹

N ϋ

o a

υ 3 o o S J4

I

Φ a 3 g M Φ 3 E-l 4-1

I 3 Φ -H N C

H 3 '

S 3 O N 3 O O

Ai

Λ

Ό

1-1

Dm

CM	CM	8	<41	CM	in	rH	Cl	CM	i-i o co
CM		O	lo	r*	Cl	<3*		r~~ wo
00	>45	00	00	’Τ	co	o	rH	Όοτ	rH 00 Cl O Cl Cl rH
Cl	σ	Cl	σ	o r—I	o rH	o rH	O rH

Cl	Cl	00	oo	co	Cl	m	co	Cl	Cl Cl Cl
00	co	00	00	00	00	00	00	00	00 00 00

En Eh Eh Eh H Eh Eh O OOO OS OS OS OS OS OS OS <3* M* <3* r~CM

P* «^1 CO co <£> ci co > >

CM CM CM CM CM rH rH m

rH

CM

o	CO	CO	rH		CO	LO
M* rH CM	00 rH CM	00 rH CM	rH CM CM	CM CM CM	Cl CM CM	Cl CM CM

P*· 00 O CM in tf) co co co CM CM CM

Dia = 5,5-difenylo-4-imidazolidynon FORM = formaldehyd

164 257

Tabela 2 +J 3 β 44 φ Μ Ο >ι Ο Ν β Τ3 Oj Ο >1

Ω

O φ

ε □

•Η β

Φ

Ο η

Ο

4J ω

>1

Ν β

Oj tP ε

m r•Η

Ο χη ο

φ (0 β

ο η

Μ φ

β

Oj >ι ω

(0 ε

ω β Φ ι—I •Η Μ (0 β

Ο σι β

Φ β

Ο Ό •Η β Φ •Η

Φ σι γΜ φ 44 ·β Ν β Ο Ό β Ο >ι 3 44 +4 3 β Ό Φ Ο Ο β Ο Oj β

Oj

Ο

kO

ο

C0

Γ*

Ο

γ—i

<Tt

00

<τ»

ΓΩ

σ»

00

ο

ΓΩ

ο

ο

σ»

ιη

<Ν

ιη

ιη

1 101,

ο ο ι—I

ο ο γ-4

ΟΙ ο r—ł

Ο Ο Γ—(

00 σ»

ο ο γΉ

00 α>

ι-Η Ο Γ—(

“Η Ο γ-Η

<Ν Ο ΐ”Η

ο ο <~Η

γω

CN

ο

<Tt

ο>

γ-*

ΓΩ

ΓΩ

Ο

ΓΩ

ιη ιη

Ο

ιη

γ—ł ΓΩ

ο ιη

ΓΩ

Μ* Γ*

Ο ΓΩ

σ» 00

ιη

ιη

νχ> ΓΩ

m

ιη

ρΗ

ι—1

Γ—(

Γ-

Ό

ιη

ο ο

, 604

,262

,132

, 482

,195

,694

,243

,248

σ> ί—ι κο

,774

Ο ι—1

ι ι I I

λ;

ιη

Μ*

ο

ι-i

ι-Η

ιη

ιη

ιη

1

Μ >1 Ν Ό 0

(Ti r—I

172 ! 1

130 ΐ

135 ! 1

033 i

ιη m ι—Ι

m m ο

040 ! 1

382 i

342 ;

251 ]

276

1 1 1

Oj 1S1 «

CM Π Ο Ο Ο ο m m ο ,—ι ο ο ο ο ιη ιο ο ο η ο ο ,—ι ο ο ο ό ιη ο ο ο ο

ιη <τ» (Ν	,245	ΓΩ ιη ο	,0^99	ι—1 Γ—I ο	, 047	ο ο ο	ο ο ο	γ* r—4	<0 Γ-	,704	σ> Γ—ι
ο	Ο	ο	Ο	ο	Ο	ο	ο	ί“Η	Ο	ο	ο
f-1 r-4 CN	<τ> 00 ι—4	γ—i ΓΩ Γ—(	ο ΓΩ ι-Η	<0 r—1 Ο	κο ο »—1	ΓΩ ιη ο	σι ιη ο	ιη 00	<—1 Γ* ο	<τ» Γ*	ο ο αο
ο	Ο	ο	ο	ο	ο	ο	ο	ι-Η	r-4	ο	Ο

i β»

44

!

m

Ο

Γ

00

γ-4

00

Γ—(

ίθ ίθ

(“Η

ΓΩ

ιη

ΓΩ

CM

γ—I

ο

Γ

00

ΓΩ

νο

υ β 0 Η S Φ

! 1

CN <Τ»

ιη <τ»

ΓΩ Ο γ-4

Γ* σ\

<τ» <τ»

<Τ» σ>

ΓΩ (Τι

(Τι

σ>

φ I 3 0 Ο

I 1 ! ™

CM

ΙΧ>

<£>

CM

m

ι-Η

ο>

CM

ι-Η

ο

ΓΩ

-μ

1

Ο

Ο

ιη

Γ*

(Τι

Γ*

ΙΟ

U φ· 0 Ν 2 υ

'86

'96

'86

00 <Τι

ο ι-Η

103,

Όοτ

' τοτ

Όοτ

'τοτ

00 <Τ»

σ» <Τ»

Β

Oj

I Φ Φ β Οι 3 ε 44 φ φ Ε-Ι β

I Φ φ ·β Ν C β φ w 5 Φ ο Ν υ υ ^~Μ

Ο '—Μ oococoaomcTiinmoooooooo oooococooocoooooaocoooao

E-t Eh ca B p'

CM CM

E-iE-iEhEhE-iE-ioooo

050505050505^^^^¹ '^•^•ηηιοΌσιοο CM CM CM CM r-l r-l

Φ

Λ

Ό β

Οι n

r-4

CM m

ao m

oo

CM CM CM

CM

CM

3* m m

CM (Ti <P

CM CM CM

CM CM CM

Γ

CM m

CM r-~ oo o cm m m m co m

CM CM CM >1 β

0/ •β ϋ

Φ

Ν β

Oj

Ο

Oj

Ω

Ζ

W

Oj s

ca o

Oj ffl

Z >4

Z

Ω

Φ β

•H o

(P

O

Φ β □

•H β o β Φ >1 mm β O >1 Φ N β M-4 β φ ·β Φ <44 Ω Λ II II II Z

O Oj Ϊ Oj N Oj Q CD •β ε φ β >1 υ β ι—I σ>

ο r—I >1 β φ <4—1 •β Τ3

Φ

O U Φ* )

Oj β Φ*

O 44 β W >ι Φ Ό β Ή r-β Φ O β Ν Ο Φ Ν Ό Ο •β -β ε^1-1 •β XI I ο

I ο « rM Ί3 >ι Φ >ι β ε Λ

Φ Ο Φ 04 Ό Ό •β Φ ι—I φ ·β φ I $ m φ *» Ή m ζ

Φ β

Φ

Ο •β >1 β

Φ

Ό

-β

Ν

Φ rM φ

ω ο

Ν

Μ

Φ ε

ο

Ό

Φ

Ή

Φ •Η ζ

II II II

Z 2 ν ta ca Μ ζ ο

Ω Ω 0j

Φ (Ρ

Φ

Ω

-Ρ 3 3 Λί ν ω υ >ι Ο Ν U Τ3 a ο kO ί—ł Ρ* r* ko ko ko r* γω ko ο γω m γ* οο σ

ο rH ο ο ο ο σ

σ» σ\ σ

σι οο σ> σ>

σ\ αο (Τι

ΟΊ

Tabela 3 >1

Ό

O +J

CU ε

H c

<ϋ o

ω o

p ω

Ν >1

N

Cl

Ol cn m

ΓΗ

O '01

O

0) <ϋ ρ

o ω

Ci λ:

0) ρ

a ω

<ϋ ε

ω πΐ ι—1 *Η

Ή

Φ 3 3 ·Η Λ! τι ω Φ (β φ >-ι (Μ Ή Λί 3 Ν Ό Ο Ο Ρ >1

Ρ -Ρ .Μ

Ό

Ο

Ρ a

	1 1	^3*	o	r-H		o	r—1	ΓΩ	00	ΓΩ	tn
< α a	1 1 |	r—i	CM	CM O	tn CM	ι—1 00	ΓΩ kO	kO r—{	.0(5	tn rH	r—i r—i
Q	1 1 |	tn	tn	ΓΩ	r—1	ΓΩ	1-1	r—1	tn
	1
	1		(N			ΓΩ			r-	σ	ΓΩ
tS3 H Q	1 1 1	Γ* lH	00 i-i	ΓΩ »—ł	CM o	kO r“l	Q Z	ΓΩ O	ΓΩ	CM ΓΩ	CM ΓΩ

(0

Ρ

Ο ω

Ρ .Μ φ

Ρ γω

CM

ΓCM <ο ο

οο ο

ΓΜ

ΓΩ ο

CM

ΓΜ r* ιη r* kO kO r* ω

6ι

Ν

-σ ο

>ι

-Ρ

Φ¹ •Η ο

φ

Ν

Ρ a

οο r* ο

ο γ* tn

I

-Ρ (tf >1 Ν Ο tn

KO

OS Λί ι φ Φ Ρ a 3 ε -ρ φ Φ EH Ρ ι φ φ -Η Ν 3 Ρ 3 ο as 2 ω 5 <ΰ ο ν λ ο υ ίύ

4* '0

Μ &4 kO ΟΛ Ο Γ* ο ιη k£> co

ΓΩ

LD ι—ι

CM ΓΩ

ΓΩ^ΟΟΟΟ^ΓΟΟΟΟΓΜΓΩΓΜ οοσσ^σσσσσο

ΟΟΟΟΟΟΓΩΟΟΙΠΓΩΟΟΟΟΟΟ

00 00 00 00 00 00 00 00 00

ΗΗΕ-ιΕ-ιΕηΕ-'Εη-οοο ο ο r* ιη ΓΩ ΓΩ csl CM <Ν

00 σ» σ»

ΓΩ

ΓΜ CM

ΓΩ γ-Η CO r-ł γΗ CM CM ΓΜ

ΓΜ

CM

CN

ΓΩ tn σ σ» (Μ CM CM CM r*

CM ιη

ΓΩ ΓΩ ο

kO

ΓΩ

CM CM CM σ β ο *Η rp Ο > -Ρ β >ι Φ 3 >Ρ Φ -Η >Ρ X II II Ζ

W 0 χ a a α

DID = 5,5-difenylo-4-imidazolidynon

DPGd = difenyloglicynamid (UNKd w Tablicy II) ND = nid wykryto

164 257

Początkowo zakładano, że prekursor fenytoiny rozkłada się według prostej dwuetapowej reakcji, dając fenytoinę. Jednakże okazało się, że fenytoina nie jestjedynym produktem rozkładu i stanowi tylko małą część rozłożonego prekursora. Ustalono, że schemat rozkładu prekursora fenytoiny przebiega do formaldehydu, 5,5- difenylo-4-imidazolidynonu (DIZ), difenyloglicynoamidu, difenyloglicyny, benzofenonu i fenytoiny na drodze opisanych reakcji.

Ogólny przebieg reakcji rozkładu przedstawiony jest na załączonym schemacie. Wiele objętych nim etapów obejmuje przyłączenie grupy hydroksylowej, co wskazuje, że pH środka powinno się obniżać w miarę upływu czasu. Zaobserwowano to prowadząc rutynowy program badania stabilności tego produktu. Niezbędne jest dodanie buforu w celu zapobieżenia znacznemu spadkowi pH od jego początkowej wartości w ciągu okresu trwania produktu. W miarę spadku pH następują małe zmiany w reakcji rozkładu. Widać, że w miarę spadku pH wzrasta szybkość tworzenia się fenytoiny i spada szybkość tworzenia się DIZ. Wskazuje to, że zakładane otwieranie pierścienia hydantoiny za pomocą fosforanu wydaje się być etapem ograniczającym szybkość w podstawowej reakcji rozkładu prekursora fenytoiny. Jednakże, w miarę obniżania się pH wzrasta tworzenie się fenytoiny i zmniejsza się rozpuszczalność fenytoiny, co obniża okres trwałości produktu wskutek nasycania wodnego roztworu i ostatecznego wytrącania się fenytoiny. Wybrane pH gotowego produktu pozwala na taki przebieg rozkładu, że podstawowym produktem rozkładu jest difenyloglicynamid, z wytwarzaniem minimalnych ilości fenytoiny, co maksymalizuje okres trwałości.

Oznaczenie bilansu masy

W celu oznaczenia bilansu masy zanalizowano szereg próbek w temperaturze pokojowej i w temperaturze 40°C. Przeprowadzono analizy mocy prekursora fenytoiny oraz stężeli formaldehydu, 2,2- difenyloglicyny, 5,5-difenylohydantoiny, 5,5-difenylo-4- imidazolidynonu i benzofenonu, stosując metodę gradientową cieczowej chromatografii ciśnieniowej. Przeprowadzono też analizy mocy prekursora fenytoiny oraz stężeń 2,2-difenyloglicyny, 2,2difenyloglicynamidu (jako 2,2-difenyloglicyny), 5,5- difenylohydantoiny i 5,5-difenylo-4-imidazoUdynonu, stosując metodę izokratyczną cieczowej chromatografii ciśnieniowej. Obliczono równoważniki molowe oraz oznaczono i porównano wyniki bilansu masy.

Statystyka metody i porównania

Metoda I - gradientowa. Chromatografowano szereg krzywych wzorcowych każdego związku w celu oznaczenia liniowości metody. Sporządzono wykres powierzchni i wysokości pików w zależności od odpowiednich stężeń, otrzymując krzywe kalibracji. Wszystkie krzywe wzorcowe miały typowo współczynnik korelacji > 0,99. Wykazano, że standardowe wysokości lub powierzchnie pików mieściły się w zakresie 4% linii regresji liniowej, spełniając w ten sposób ustalone wstępnie wymagania przydatności dla układu. Chromatografowano powtórzone próbki wzorcowego roztworu każdego związku. Względne standardowe odchylenia były poniżej 1,7% przy użyciu powierzchni pików i poniżej 2,2% przy użyciu wysokości pików. Wyniki te potwierdzają, że metoda jest dokładna.

Te same rozcieńczenia wzorców stosowano do oznaczania granicy wykrywalności i granicy oznaczania ilościowego.

Wszystkie wzorce chromatografowano. Powierzchnie pików mierzono systemem danych i potwierdzono liniowość. Zebrano dane z próbek krzywych wzorcowych przed i po zestawieniu próbek w celu oznaczenia przydatności i skuteczności systemu cieczowej chromatografii ciśnieniowej.

Granice oznaczania ilościowego oznaczano doświadczalnie i przedstawiono w tabeli 4.

T abela4

	Powierzchnia piku	Wysokość piku
Difenyloglicyna	8,3 gg/ml	27,7 mg/ml
Difenylohydantoma	0,5 gg/ml	3,0 gg/ml
Difenylo-4-imidazolidynon	8,9 gg/ml	1,5 gg/ml
Benzofenon	0,05 gg/ml	0,05 gg/ml

Granice wykrywalności oznaczano doświadczalnie i przedstawiono w tabeli 5.

Tabela 5

	Powierzchnia lub wysokość piku
Difenalaglicyna	1,0 pg/ml
Difenylahydantaina	0,3 pg/ml
Difenyla-4-imidazalidynan	0,5 pg/ml
Benzafenan	0,01 pg/ml

Łączną krzywą wzorcową, zawierającą 2,2-difenyloglicynę, 5,5- difenylohydantoinę i 5,5-difenylo-4-imidazolidynon chromatografowano kilkakrotnie w celu oznaczenia równości z inwidualnymi krzywymi wzorcowymi. Sporządzono wykres powierzchni i wysokości pików w zależności od odpowiednich stężeń, otrzymując krzywe kalibracji. Porównano nachylenia i odcinki y z wzorcami indywidualnymi, potwierdzając ich równość. Chromatografowano powtórzone próbki łącznych roztworów wzorcowych.

Względne standardowe odchylenia były niższe niż 1,7% przy stosowaniu powierzchni pików i niższe niż 2,0% przy stosowaniu wysokości pików, z wyjątkiem difenyloglicyny, dla której wynosiło ono 3,09% przy stosowaniu wysokości pików. Potwierdza to dokładność metody z użyciem łącznej krzywej wzorcowej.

Bilans masy. Analizowano szereg próbek, przechowywanych w ciągu różnych okresów czasu, w temperaturze pokojowej i w 40°C, w celu oznaczenia bilansu masy. Bilans masy obliczano opierając się na mocy początkowej i mocy aktualnej i na danych dotyczących aktualnego stężenia formaldehydu. Oznaczono chromatograficznie stężenia difenyloglicyny, difenylohydantoiny, difenylo-4- imidazolidynonu i benzofenonu, stosując metodę I. Z tych danych obliczono bilans masy. Z wartości dotyczących początkowej i aktualnej mocy obliczono początkową i aktualną ilość moli prekursora fenytoiny. Ze stężeń formaldehydu, difenyloglicyny, difenylohydantoiny, difenylo-4-imidazolidynonu i benzofenonu obliczono równoważniki molowe. Stosując wartości odpowiadające molom formaldehydu, difenyloglicyny, difenylohydantoiny i benzofenonu obliczono za pomocą równania 1 ilość moli substancji Niewiadomej B (którą, jak później oznaczono, był difenyloglicynamid).

Mole Niewiadomej B* = Formaldehyd(mole) - difenyloglicyna(mole) difenylohydantoina(mole) - benzofenon(mole) (1)

Mole oznaczone = Mole aktualne + Niewiadoma B(mole)* + difenyloglicyna(mole) + difenylohydantoina(mole) + difenylo-4-imidazolidynon(mole) + benzofenon(mole) (2) % odzyskania w stosunku ^do początkowych warto^ści = ślość moli oznaczonych

Dość moU początkowych x hOO (3) * Oznaczono następnie, że Niewiadomą B był difenyloglicynamid

Procent odzyskania dla 12 analizowanych próbek wynosił 98,0 do 102,6%, co potwierdzało bilans masy (tablica I).

Metoda II - metoda izokratyczna

Liniowość. Przygotowano krzywe wzorcowe i badano je w celu oznaczenia liniowości metody izokratycznej. W każdym przypadku linie regresji liniowej dla difenylaglicyny, 5,5-difenylo-4- imidazolidynonu i fenytoiny miały współczynniki korelacji większe niż 0,999. Zidentyfikowano difenyloglicynamid jako produkt pozostający w czasie rozkładu, który przedtem

164 257 oznaczany był jako Niewiadoma B. Ponieważ nie ma dostępnych wzorców dla difenyloglicynoamidu, do oznaczania stężeń próbek stosowano krzywą dla difenyloglicyny.

Dokładność metody izokratycznej sprawdzono tylko przez analizę szeregu próbek rozłożonego prekursora leku i przez porównanie wyników z wynikami otrzymanymi metodą gradientową (patrz tablice II i III). Wyniki wykazały bardzo korzystne porównania dla wszystkich produktów rozkładu. Największą różnicę obserwuje się dla poziomów difenyloglicynamidu (wcześniej określanego jako Niewiadomą B). Gdy oznaczano go ilościowo stosując raczej difenyloglicynę jako wzorzec a nie z różnicy /Równanie 1/, obserwowano niewielki spadek. Wyniki te wskazują, że na oznaczanie ilościowe z różnicy wpływa tylko zmiana w oznaczaniu formaldehydu.

164 257

Ph Ph

Ph_J—powolhOH Ph — HN yN-CH₂-O-PO2'

O O

HNk.N-CH.-0

Π ² +HPO4

2Ph

Ph_

HN

I—szybko^

K.N-CH.-0

Π ² O

Ph ph_4-f*

HN^N

O

SCHEMAT (1

164 257

Ph.

Ph

HjN n-ch₂-po

CO₂2Ph

Ph by

HN^NH +CCL+HP0. z 4

2Ph ,0

Ph

Ph-j-fż

N-CI^-PO^ CO 2'

2PhH^l

N-CH_o-0H I ² co₂HPO

2Ph

Ph

Ph

Phh^N N-CH₂-OH C02 h₂n

NH

I

C02 + ch₂o

SCHEMAT (cd)<2>

164 257

Ph

Ph

R° h^N NH ćo_f

Ph

Ph

Ph

I λ ph-j^ H^N NH₂ h₂o

Ph

H₂N o nh₃

Ph

Ph-j-/⁵ h₂n oh powoli

Ph ^=0 + C0₂ ♦ NH3 Ph

SCHEMAT (cd)

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 10 000 zł

Claims (2)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób wytwarzania wodnego, nadającego się do wstrzykiwań, środka farmaceutycznego, zawierającego fosforan disodowy 3-(hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoiny, znamienny tym, że do środowiska wodnego wprowadza się, utrzymując jednocześnie wartość pH środowiska około 8,3-9,4, fosforan disodowy 3-(hydroksymetylo)-5,5-difenylohydantoiny, który w tych warunkach jest stabilny w środowisku wodnym, wytwarzający główny produkt rozkładu difenyloglicynamid, z minimalnymi ilościami fenytoiny oraz bufor, przy czym fosforan disodowy
2. 3-(hydroksymetylo)-5,5- difenylohydantoiny wprowadza się w ilości 35-180 mg/ml roztworu, zaś bufor w ilości 0,05-0,2 M.