PL162952B1 - Wkladka dozoladkowaPierwszenstwo: PL - Google Patents

Abstract

1. W kladka dozoladkow a stanowiaca pre- ferowany arkusz elastycznego m aterialu zawie- rajacego substancje czynna, zwinietego w rurke zabezpieczona folie, znamienna tym, ze posiada koreczki, (4) zamykajace koniec rurki. FIG 1 FIG 2 FIG 3 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest wkładka dożołądkowa.

Przeżuwacze, a zwłaszcza bydło i owce, stanowią ważną grupę zwierząt, którym należy okresowo podawać różne substancje przykładowo sole, witaminy lub takie które będą działały na przyrost tkanki mięsnej. Powtarzalne podawanie takich substancji zwierzętom w krótkich odstępach czasu jest kosztowne i niewygodne. Z tego też względu istnieje znaczne zapotrzebowanie na opracowanie dozownika, który mógłby skutecznie dostarczać zwierzęciu taką substancję przez dłuższy okres czasu po jednorazowym jej podaniu.

W brytyjskim opisie patentowym Nr 1 318 259 opisano szereg dozowników zapewniających powolne uwalnianie weterynaryjnych kompozycji leków w żwaczu przez dłuższy okres czasu, dzięki czemu uzyskano pożądany rezultat. Takie przedłużone przebywanie w żwaczu uzyskuje się dzięki dozownikowi. Dozownik ten początkowo jest względnie wąski, co umożliwia podawanie go przeżuwaczom per os, ale który później rozszerza się zmieniając kształt co utrudnia a nawet uniemożliwia wydostawanie go ze żwacza.

Typowym przykładem takiego dozownika, w szczególności opisanym w wymienionym opisie patentowym nr 1 318 259, jest cylindryczna plastikowa kapsułka zawierająca środek powierzchniowo czynny. Długość kapsułki wynosi 150 mm, a jej szerokość 30 mm (co umożliwia jej podawanie per os), przy czym składa się ona z dwóch półwalców połączonych zawiasowo wzdłuż jednego brzegu. Zawiasy wykonane są z gumy i są ścięte tak, że dwa półwalce odskakują od siebie w zwaczu i całość staje się zbyt szeroka, aby mogła przejść przez zwacz lub cofnąć się przez przełyk. Każdy z półwalców zawiera żel etylocelulozowy z substancją czynną która wypłukiwana jest z żelu przez płyny żwaczowe w dłuższym okresie czasu. Zawiasy skonstruowane są tak, że w warunkach panujących w żwaczu odpadają od półwalców po zakończeniu wydzielania się środka, co ułatwia cofnięcie się fragmentów przez przełyk.

Inne dozowniki weterynaryjne mające na celu uzyskiwanie takiego samego efektu, opisane są w europejskich zgłoszeniach patentowych nr 10987 i 21 758. Dozowniki te zawierają elastyczny arkusz nośny zwinięty w formie otwartej na końcach rurki. Arkusz utrzymywany jest w podanej formie za pomocą pasków gumowanego papieru lub innych elementów, które odlepiają się, gdy preparat zostanie wprowadzony do żwacza i zanurzy się w płynie zwaczowym. Typowa średnica walca uzyskanego w wyniku zwinięcia arkusza wynosi 3 cm, a jego długość 10 cm. Dozownik, w formie walca, może być podawany zwierzęciu za pomocą wrzutnika i wprowadzany zostaje do żwacza przez przełyk. W żwaczu opaski odrywają się i rolka odwija się tworząc względnie szeroki arkusz, który pozostaje w żwaczu i nie może się z niego wydostać. Arkusz zawiera lek, który wydzielany jest do płynu żwaczowego w pewnym okresie czasu, przy czym jest on wykonany tak, aby wydzielanie to następowało z ustaloną szybkością.

Jeden z takich arkuszy opisany w europejskim zgłoszeniu patentowym nrO 153070 zawiera plastikową warstwę rdzeniową stanowiącą matrycę zawierającą substancję, którą chcemy wprowadzić do organizmu pokryty na przeważającej części powierzchni obojętną powłokę plastikową. W ten sposób powstaje trójwarstwowy laminat, przy czym w laminacie tym znajduje się szereg perforacji, przez które substancja wydziela się do żwacza. Szybkość wydzielania się substancji, zależy przede wszystkim od ilości i wielkości perforacji.

Stwierdzono, że jakkolwiek takie dozowniki w postaci walca, otwartego na końcach, powstałego w wyniku zwinięcia arkusza, działają skutecznie po przedostaniu się do żwacza, to mogą one utkwić w przełyku, jeśli podawane są przeżuwaczom, zwłaszcza młodym cielętom, a nie mogą być zwrócone w wyniku naturalnego odruchu wymiotnego u zwierzęcia. Ponadto w przełyku mogą oderwać się opaski, w wyniku czego arkusz rozwija się i zakleszcza, tak że nie można go usunąć. Trwałe zatkanie przełyku w ten sposób prowadzi u zwierzęcia do bardzo poważnych skutków.

Próbowano rozwiązać ten problem poprzez zwiększone smarowanie preparatu, np. poprzez powlekanie go olejem kukurydzianym lub woskiem z glikolu polietylenowego, aby ułatwić przedostawanie się tego preparatu do żwacza. Stwierdzono jednak, że zakleszczanie się preparatu w przełyku w dalszym ciągu występuje u znacznej części zwierząt.

Celem wynalazku jest opracowanie wkładki dożołądkowej, która zapobiega temu zjawisku lub łagodzi go.

Wkładka dożołądkowa, według wynalazku posiada zatyczki zamykające końce rurki. Korzystnie zatyczkę stanowią koreczek, który umieszczony na końcach rurki styka się z jej wewnętrzną powierzchnią. Korzystnie koreczek styka się z wewnętrzną powierzchnią rurki w wyniku pasowania z wciskiem. Korzystnie koreczek posiada cylindryczny korpus, mający co najmniej jedno wystające w kierunku promieniowym żebro, przy czym średnica żebra jest taka, że zostaje ono zamocowane wewnątrz rurki. Korzystnie zewnętrzna powierzchnia żebra jest ścięta ukośnie w kierunku końca rurki i żebro jest zakończone ostrą krawędzią.

Korzystnie na końcu koreczka znajduje się wystający w kierunku promieniowym zewnętrzny kołnierz przylegający do brzegu arkusza na końcu jego rurki.

Dzięki prostemu dopasowaniu polegającemu na tym, że koreczki wchodzące do zakończeń rurki przykrywają ich zewnętrzne powierzchnie, uzyskuje się umocowanie wystarczająco szczelne i ścisłe. Takie mocowanie pozwala utrzymać koreczki na miejscu przy podawaniu wkładki i przy jej przechodzeniu przez przełyk.

Koreczki mogą być wykonane z dowolnego biologicznie tolerowanego materiału, np. z polimeru takiego jak polietylen. Dzięki temu, że zewnętrzna powierzchnia żebra jest ścięta i odchylona promieniowo w kierunku końca rurki i zakończona względnie ostrą krawędzią, to koreczek można względnie łatwo wsadzić do rurki natomiast w celu wyciągnięcia go z tej rurki trzeba użyć znacznej siły.

Stwierdzono, że jeśli końce rurki są zatkane, to przy przechodzeniu wkładki przez przełyk praktycznie nie występuje niebezpieczeństwo zakleszczenia się jej w tym przełyku. Wkładka w stanie zwiniętym lub złożonym przechodzi zazwyczaj do żwacza, ale jeśli przez przypadek zatrzyma się w przełyku, zostanie przez zwierzę odruchowo zwrócona. Końce rurki są zamknięte zatyczkami, które trzymają się wystarczająco mocno, aby zapobiec ich wysunięciu się, przed przedostaniem się wkładki do żwacza, ale też nie przeszkadzają rozwinięciu się lub rozłożeniu arkusza po oderwaniu się opaski.

Przedmiotem wynalazku jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia wkładkę w stanie zwiniętym, przygotowaną do podawania przeżuwaczom, fig. 2 - trójwarstwowy laminat, z którego po zwinięciu uzyskuje się wkładkę przedstawioną na fig. 1, a fig. 3 - koreczek stosowany we wkładce z fig. 1.

Wkładka pokazana na fig. 2 jest arkuszem 1 trójwarstwowego laminatu typu opisanego w zgłoszeniu patentowym europejskim nr 0 153 070. Zawiera on w środku sprężysty arkusz rdzeniowy

162 952 z kopolimeru etylen-octan winylu (EVA) impregnowanego substancją czynną taką jak winian morantelu. Arkusz rdzeniowy pokryty jest na górnej i dolnej powierzchni, ale nie na brzegach, warstwami powierzchniowymi z czystego kopolimeru etylen-octan winylu. W arkuszu 1 znajduje się szereg otworów 2, spośród których dwa są przewiercone przez cały laminat trój warstwo wy. Długość arkusza 1 wynosi zazwyczaj około 21 cm, jego szerokość około 9,5 cm, a całkowita grubość 2,15 mm, przy czym grubość rdzenia wynosi 1,91 mm, a grubość każdej z warstw powierzchniowych 0,12 mm. Średnice otworów 2 mogą wynosić 2,7 mm.

Kopolimer etylen-octan winylu w rdzeniu stanowi matrycę zawierającą substancję czynną taką jak winian morantelu. Waga winianu morantelu równa jest w przybliżeniu wadze kopolimeru etylen-octan winylu w rdzeniu, tak że wkładka przedstawiona na rysunku zawiera około 11,8 g morantelu w postaci soli winianowej.

Gdy wkładka w postaci arkusza trójwarstwowego laminatu znajdzie się w żwaczu zwierzęcia, płyny żwaczowe będą stykać się z rdzeniem na brzegach arkusza 1 oraz w otworach 2, ale nie na przeważającej części powierzchni arkusza 1, która jest chroniona powłoką kopolimeru etylen-octan winylu działająca jako warstwa ochronna. Dlatego też substancja czynna będzie się powoli uwalniała do żwacza poprzez brzegi arkusza 1 i otwory 2, przy czym szybkość uwalniania będzie zależała od ilości otworów 2. Szybkość uwalniania substancji czynnej do żwacza jest w zasadzie stała i proces uwalniania kończy się po okresie przebywania wkładki w żwaczu wynoszącym około 90 dni. Arkusz 1 stanowiący trójwarstwowy laminat pozostaje w zasadzie nienaruszony przez cały czas uwalniania się substancji czynnej, po czym stopniowo rozpada się w żwaczu.

Aby umożliwić podawanie zwierzęciu wkładki w postaci arkusza trójwarstwowego laminatu, zwija się ją uzyskując cylinder przedstawiony na fig. 1, po czym okleja się go arkuszem 3 folii klejowej z regenerowanej celulozy, owiniętym wzdłuż całej ścianki cylindra, zapobiegającym rozwinięciu się arkusza 1 przed jego przedostaniem się do żwacza. Średnica zewnętrzna cylindra wynosi około 2,53 cm, tak, że można go podawać zwierzęciu w znany sposób, np. za pomocą wrzutnika. W żwaczu arkusz 3 z folii celulozowej rozpada się, a arkusz 1 trójwarstwowego laminatu rozwija się dzięki swym własnościom sprężystym i pozostaje w żwaczu. Obydwa końce cylindra zatkane są okrągłymi, pustymi koreczkami 4, z których jeden przedstawiono na fig. 3. Koreczki 4 wykonane są z fizjologicznie obojętnego materiału tworzywowego, takiego jak polietylen, i mają zaostrzony, cylindryczny korpus 5 z kołnierzem 6 na zewnętrznym końcu oraz parę pierścieniowych żeber 7,8 o ściętych powierzchniach zewnętrznych 9 i 10, rozbieżnych w kierunku promieniowym na zewnątrz w kierunku zewnętrznego końca koreczka 4 z kołnierzem 6. Średnica korpusu 5 koreczka 4 jest taka, że jest on ściśle dopasowany do kanału utworzonego w wyniku zwijania arkusza 1.

W przedstawionym rozwiązaniu korpus 5 ma średnicę zewnętrzną 9,89 mm, a maksymalna średnica żeber wynosi 13,70 mm. Materiał, z którego wykonano koreczek 4 oraz arkusz 1 wykazują pewien stopień sprężystości, tak że dzięki rozbieżnemu kształtowi żeber 7, 8 koreczek 4 można łatwo wetknąć do rurki, którą uformowano z arkusza 1, z tym, że kołnierz 6 przylega do końca zwiniętej rurki. Żebra 7 i 8 umożliwiają utrzymywanie się wetkniętego koreczka 4 w rurce. Ponieważ koreczki 4 są ściśle osadzone w rurce, pozostają one na miejscu, gdy wkładkę podaje się zwierzęciu oraz gdy przechodzi ona przez przełyk do żwacza. Po rozwinięciu się wkładki koreczki 4 poluzowują się i odpadają od arkusza 1, i nie zakłócają one działania wkładki. Koreczki 4, mogą zostać wydalone ze żwacza wraz z resztkami rozłożonego arkusza 1 w wyniku procesów naturalnych. Stwierdzono, że przy podawaniu wkładki cielętom prawdopodobieństwo zakleszczenia się jej w przełyku jest praktycznie równe 0.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz, Cena ^{10 090} zł

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wkładka dożołądkowa stanowiąca preferowany arkusz elastycznego materiału zawierającego substancję czynną, zwiniętego w rurkę zabezpieczoną folię, znamienna tym, że posiada koreczki, (4) zamykające koniec rurki.
2. 2. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że koreczki (4) są umieszczone na końcach rurki stykając się z jej wewnętrzną powierzchnią.
3. 3. Wkładka według zastrz. 2, znamienna tym, że koreczek (4) styka się z wewnętrzną powierzchnią rurki w wyniku pasowania z wciskiem.
4. 4. Wkładka według zastrz. 3, znamienna tym, że koreczek (4) posiada cylindryczny korpus (5), mający co najmniej jedno wystające w kierunku promieniowym żebro (7,8), przy czym średnica żebra (7,8) jest taka, że zostaje ono zamocowane wewnątrz rurki.
5. 5. Wkładka według zastrz. 4, znamienna tym, że zewnętrzna powierzchnia żebra (7,8) jest ścięta ukośnie w kierunku końca rurki i żebro (7,8) jest zakończone ostrą krawędzią.
6. 6. Wkładka według zastrz. 5, znamienna tym, że na końcu koreczka (4) znajduje się wystający w kierunku promieniowym zewnętrzny kołnierz (6) przylegający do brzegu arkusza (1), na końcu jego rurki.