PL150683B1 - SPOSÓB PRZEMIESZCZANIA TAMY PODSADZKOWEJ W ŚCIANACH I Z OBUDOWA OSŁONOWA z * ORAZ TAMA PODSADZKOWA PRZESUWNA DLA ŚCIAN Z OBUDOWĄ OSŁONOWĄ - Google Patents

Description

OPIS PATENTOWY

150 683

RZECZPOSPOLITA

POLSKA

URZĄD

PATENTOWY

RP

Patent dodatkowy do patentu nr-Zgłoszono: 87 05 11 /P. 265660/

Pierwszeństwo Pqt ''nn/wego

Int. Cl.⁵ E21F 15/00 E21D 23/13

Zgłoszenie ogłoszono: 88 06 09

Opis patentowy opublikowano: 1990 11 30

Twórcy wynalazku: Andrzej Lisowski, Kazimierz Sołtysek, Michał Myszkowski, Krzysztof Kołton, Michał Pels, Wojciech Jurkowski, Aleksander Bier, Bronisław Lisiecki, Marian Pilipe^, Czesław Szatan, Włodzimierz Etryk, Krzysztof Krajewski

Uprawniony z patentu: Główny Instytut Górnictwa, Katowice /Polska/

SPOSÓB PRZEMIESZCZANIA TAMY PODSADZKOWEJ W ŚCIANACH I Z OBUDOWA OSŁONOWA z *

ORAZ TAMA PODSADZKOWA PRZESUWNA DLA ŚCIAN Z OBUDOWĄ OSŁONOWĄ

Przedmiotem wynalazku jest sposób przemieszczania tamy podsadzkowej w ścianach z obudową osłonową zmechanizowaną, prowadzonych z podsadzką hydrauliczną lub suchą oraz tama podsadzkowa przesuwna dla ścian z obudową osłonową zmechanizowaną, której osłony spełniają funkcję konstrukcji wsporczej ciągłej odzyskiwalnej przepony.

Wszystkie przesuwne tamy podsadzkowe dzielą się na takie, w których przepona odgradzająca przestrzeń podsadzaną od przestrzeni roboczej jest stale odzyskiwana i przemieszcza się wraz ze wsporczą konstrukcją tamy oraz takie, w których przepona nie jest odzyskiwana oo oznacza, że każdy kolejny krok podsadzania wymaga wprowadzenia do przodków ścianowych nowego odcinka przepony, w postaci tak zwanego płótna podsadzkowego. Niniejszy wynalazek dotyczy tam z przeponą odzyskiwaną.

Dotychczasowe wsporcze konstrukcje wszystkich tam podsadzkowych, w których przepona jest odzyskiwana charakteryzują się tym, że przepona ta jest połączona ze swą konstrukcją wsporczą bezpośrednio, tak aby zapewnić przemieszczanie przepony i konstrukcji we wspólnym cyklu. Konstrukcje wsporcze bywają różne od sztywnych, słabo odkształcalnych do konstrukcji w pełni odkształcalnych /opis patentowy RP nr 143 579/ które nie krępują ruohu obudowy w ślad za urabianiem, a więc nie hamują wydobycia - jednak zawsze przepona przemieszcza się za frontem śoianowym w tym samym oyklu co jej wsporoza konstrukcja, to znaozy równocześnie z konstrukcją. Sposób ten ma tę zasadniczą wadę, że stosując nawet w pełni elastyczną przeponę wykorzystuje się jej elastyczność tylko w takim stopniu na jaki pozwala odkształoalnośó konstrukcji wsporczej. Konstrukcja wsporcza i przepona krępują się wzajemnie, oo uniemożliwia uzyskanie rozwiązań w pełni efektywnych.

Wspólną wadą stosowanych konstrukcji wsporczych jest przy tym znaczny koszt loh wytwarzania oraz powiększanie odległości między linią podsadzania a oolosem ściany, co jak wla2

150 6Θ3 domo zwiększa zagrożenie obwałami stropu· Zwłaszcza konstrukcje wsporcze stosowane w ścianach z obudową osłonową charakteryzują się dużym kosztem dodatkowej stropnicy, spągnicy i stojaka hydraulicznego demontowanego do właściwej obudowy od etrony zrobów oraz poszerzeniem rozpiętości stropu podpieranego obudową o co najmniej 3-4 metry /opis patentowy RP nr 137 846/.

Są wprawdzie znane rówhież rozwiązania, w których wyeliminowano odrębne konstrukcje wsporcze podtrzymujące tamę, a przeponę oparto wprost na osłonach obudowy osłonowej /to jest na elementach, które łączą stropnicę z lemniskatą/ jednak rozwiązania te mają istotne wady. Na przykład w opisie patentowym PRL nr 121 133 przepona jest trwale przymocowana do osłon sekcji obudowy, co utrudnia ruch sekcji i narzuca im rytm przesuwania niezgodny z rytn^m urabiania. Zgodnie z opisem patentowym RP nr 105 091, stosuje się przeponę, która nie jest odzyskiwana, a więc należy do innej klasy rozwiązań.

Celem wynalazku jest usunięcie podstawowych wad w funkcjonowaniu i budowie dotychczasowych tam przesuwnych stosowanych w przodkach ścianowych z obudową osłonową.

Cel tan został osiągnięty za pomocą tsn^y przesuwanej sposobem według wynalazku i posiadającej urządzenia /rozwiązanie techniczna/, która umożliwia stosowanie tago sposobu·

Sposób polega na wyeliminowaniu równoczasności ruchu przepony i wsporczaj konstrukcji tamy· W sposobie według wynalazku przemieszczaniu ulega najpierw wsporcza konstrukcja tamy i w tym ezasie przepona nie jest przemieszczana· Następnie gdy konstrukcja wsporcza po wykonaniu kroku, jest nieruchoma - przemieszczeniu ulega przepona. W praktyce sposób polega na cyklicznym przesuwaniu się przepony między jej górnym położeniem na wsporcteej konstrukcji taiqy, a położeniem dolnym, w które przesuwa się przepona gdy konstrukcja wsporcza przemieszcza się za frontem ściany.

Rozwiązanie techniczne tamy, które umożliwia stosowanie sposobu według wynalazku składa się z konstrukcji wsporczej, którą w tym rozwiązaniu jest osłona obudowy osłonowej oraz elastycznej, wytrzymałej przepony, połączonej ze swą konstrukcją wsporczą za pomocą hyraulicznych siłowników do jej wyciągania spod materiału podsadzkowego przyciskającego przeponę do spągu i obudowy oraz dociskania przepony do stropu na linii górnych krawędzi osłon. Hydrauliczne siłowniki mogą byó zamocowane na osłonach obudowy i połączone z przeponą bezpośrednio lub pod osłonami i połączone z przeponą za pomocą łącznikowego cięgła.

Elastyczna przepona, wykonana korzystnie z taśmy transportowej, jest ułożona w swej górnej częśoi na konstrukcji wsporczej, to' jest na osłonach obudowy osłonowej. Dolna częśó przepony jest opuszczona poniżej dolnego końca osłony i ułożona na spągu, gdzie spełnia rolę uszczelnienia dolnego, według rozwiązania znanego na przykład z opisu patanetowego PRL nr 138 765 dotyczącego uszczelnienia przyspągowego tamy podsadzkowej dla ścian z obudową kroczącą. Ze względów ruchowych przepona może byó montowana z segmentów, na przykład z zastosowaniem łączy typu nilos. Siłowniki łączące przeponę z osłonami obudowy są umieszozone na każdej lub na przykład co drugiej osłonie· Ilość zastosowanych siłowników zależy od ioh siły, od charakterystyki przepony oraz od konstrukcji zastosowanych połączeń między siłownikiem a przeponą. Górna krawędź przepony jest zaopatrzona w elastyczne zgrubienie spełniające funkcję uszczelnienia górnego poprzez dociśnięcie siłownikiem do stropu na linii górnych krawędzi osłon, gdzie łączą się one ze stropnicą. W przypadku zastosowania stropnic przedłużonych w kierunku zawału, uszozelnlenie tamy następuje poprzez dociśnięcie zgrubienia do osłon i przedłużenia stropnio.

Tama według wynalazku funkcjonuje cyklicznie w ścisłym powiązaniu z cyklem urabiania ściany. Sekcje obudowy są ustawione obok siebie z odstępem, umożliwiającym kontrolę i wymianę uszkodzonej przepony, odprowadzanie wody itp· Mogą byó np· stosowane sekoje w układzie jak dla eksploatacji zawałowej z tym, że oo druga sekcja byłaby opuszczona. Przestrzeń między sekcjami byłaby w takim układzie wykorzystana na ulokowanie dornontowywanego zespołu siłownika z mechanizmem do podolągania przepony 1 ewentualnie na ulokowanie w odpowiednio poszerzonej osłonie wpustów 1 okienek do odprowadzenia wody. Tama jeat gotowa do podsadzania gdy przepona jest podciągnięta na osłonaoh obudowy w górne położenie, a jaj górne uszczelniające zgrubienie jest dociśnięte do stropu lub stropnicy oraz gdy dolne uszczel150 683 nienie działające na zasadzie fartucha jest dokładnie ułożone i dociśnięta do spągu materiałem podsadzkowym, który jest na nim atale wleczony.

Tama według wynalazku nie stawia żadnych szczególnych wymagań w zakresie odprowadzania podsadzki za przeponę. Podczas podsadzania, woda może byó odprowadzana zza tamy w sposób tradycyjny poprzez tak zwane okienka wykonane w przeponie wzdłuż osłony. W miejscach lokalizacji okienek przepona może byó usztywniona odpowiednim obramowaniem. Alternatywnie, niektóre sekcje obudowy mogą być wyposażone w odpowiednio poszerzoną osłonę i okienko wykonane w tej osłonie. Doprowadzenie podsadzki za tamę może również odbywać się w sposób tradycyjny, to jest za pomocą wpustów rozmieszczonych wzdłuż ściany co około 8-20 m /2-5 rur/ odgałęzionych od rurociągu ułożonego pod obudową w roboczej przestrzeni ściany i wprowadzone do przestrzeni podsadzanej przez odpowiednio zabezpieczeone otwory wykonane w osłonach obudowy i w przeponie.

Po podsadzeniu ściany siłowniki zostają zluzowane. Po zluzowaniu siłowników może następować ruch sekcji obudowy w ślad za urabiającym kombajnem, przy czym kolejność przesuwania sąsiednich sekcji nie jest krępowana żadnym ograniczającym wymogiem. Sekcja mogą być przesuwana w dowolnej kolejności wynikającej z sytuacji górniczej. W wyniku ruchu sekcji przepona obsuwa się wzdłuż osłon obudowy lub mówiąc inaczej, sekcja wyjeżdżają spod przepony, a siłowniki mocująca przeponę z osłonami ulegają swobodnemu wydłużeniu.

Dopiero wówczas gdy sekcje przesuwane w ślad za kombahnam znajdują się w nowym położeniu i są rozparte o strop, może nastąpić podciągnięcia obsuniętej przepony za pomocą siłowników hydraulicznych do poprzedniego, górnego położenia. Podciągnięcie możfe być realizowane równocześnie na całej długości ściany po zakończeniu cyklu urabiania i przesunięciu wszystkich sekcji obudowy, co zabezpiecza przeponę przed nawet niewielkimi deformacjami. Jeżeli ze względów ruchowych zachodzi potrzeba podciągania tamy odcinkami, wówczas aby zmniejszyć deformacje przepony - między odcinkiem przepony już podciągniętej a odcinkiem oczekującym na podciągnięcie - można utrzymywać strefę pośrednią, w której rdzenniki siłowników zajmują położenie pośrednie między położeniem najniższym i najwyższym. Można taż zastosować dodatkowe rozwiązania zmniejszające naprężenia deformacyjne przepony, na przykład można tworzyć specjalne fałdy na przeponie, które ulegałyby rozciąganiu eliminując nadmierne lokalne naprężenia deformacyjne przepony.

Wynalazek umożliwia utrzymywanie ściany w stałej gotowości do podsadzania. W skrajnym przypadku przy bardzo lichym stropie, proces podsadzania może być realizowany nawet po każdym cyklu urabiania, co maksymalnie przybliża linię podsadzania ściany do jaj ociosu.

W normalnych warunkaoh podsadzania odbywa się co około 4 cykle urabiania, a więc po 4 cyklach przemieszczania obudowy wraz z przeponą. Staranne dociśnięcie górnego uszczelnienia do stropu lub stropnicy musi następować tylko w tyoh cyklach przemieszczania przepony, w których następuje podsadzanie. Aby nie zużywać nadmiernie uszczelniającego zgrubienia przepony, w cyklach pozostałych przepona nie muai być podciągana do swego górnego położenia.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładowym wykonaniu na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia ułożenie przepony na sekcji obudowy osłonowej rozpartej o strop w położeniu gotowości do podsadzania, fig. 2 - przykładowa rozwiązania fartucha przepony, przy czym na obydwóch figurach jest pokazany wariant, w którym siłownik jest dostosowany do pracy na ciągnienia i jest ułożony na od zawałowej powierzohni osłony, fig. 3 i 4 - ułożenie obudowy osłonowej siłownika i przepony w fazie przesuwania, przy czym na figurach tych pokazano inny wariant, w którym wykorzystuje się siłownik stosowany w obudowie, to jest dostosowany do pracy głównie na ciśnienia; w tym wariancie siłownik jest zamocowany pod osłoną i jest połączony z przeponą za pomooą cięgła za stalowej liny, a fig. 5 - ułożenia rurociągu podsadzkowego 1 wpustów podsadzkowych w ścianie.

Przesuwna tama podsadzkowa dla ścian z obudową osłonową ma zgodnie z fig. 1 elastyczną przeponę 1 wykonaną korzystnie z taśmy transportowej, która odgradza przestrzeń podsadzaną 2 od roboczej przestrzeni 3 ściany wybieranej z podsadzką hyraullczną. Górna część elastycznej przepony 1 wspiera się na wsporozej konstrukoji tamy to jest na osłonach 4

150 683 poszczególnych sekcji obudowy i jest z nimi połączona za pomocą hydraulicznych siłowników 5. W przykładowym wykonaniu przedstawionym na fig. 1 stosuje się siłownik 5 na każdej sekcji, bezpośrednio pod przeponą 1. Uciąg siłownika 5 /jego siłę/ dobiera się stosownie do typu obudowy i wysokości ściany. Gdy opory przemieszczania przepony 1 będą wymagały siłowników o wymiarach utrudniających ich ulokowanie na lub pod przeponą 1, zamiast jednego siłownika 5 mogą byó stosowane na przykład dwa mniejsze. Także umiejscowienie siłownika 5 może być dostosowane do typu obudowy osłonowej; gdy na przykład w danym typie obudowy pod środkową częścią osłony 4 nie ma miejsca na umieszczenie siłownika 5, wówczas szerokość osłon 4 może być odpowiednio powiększona przez przymocowanie odpowiedniej blachy, a siłownik 5 może byó umieszczony pod tą blachą.

Górna krawędź przepony 1 jest w czasie podsadzania dociskana siłownikiem 5 do stropu 6 i dlatego jest wyposażona w zgrubienie 7 korzystnie wykonane z porowatego, elastycznego tworzywa przykrytego nieprzemakalną tkaniną o dużej wytrzymałości. Przystropowe doszczelnienie tamy następuje przez podciągnięcie przepony do górnego położenia i dociśnięcie jej do stropu 6 na linii górnych krawędzi osłon 4 gdzie łączą się one ze stropnicą 8. Gdy strop 6 w ścianie jest kruchy i występuje obawa, że po przesunięciu sekcji może następować obwał brył ze stropu 6, które w tym przypadku mogłyby dostać się między osłonę 4 a przeponę 1, wówczas stosuje się odpowiednie zabezpieczenie, a w omawianym przykładowym rozwiązaniu jest to odpowiednia blacha 9 o długości około 1 m, do montowana na całej szerokości stropnicy 8 od strony zrobów. Aby zabezpieczyć strop między sekcjami, które będą odpowiednio rozsunięte, domontowana blacha 9 ma szerokość odpowiednio większą od szerokości sekcji i jest przedłużona również w kierunku ociosu celem zabezpieczenia przestrzeni między sekcjami

Dolna częśó elastycznej przepony 1 sięga znacznie poza dolną krawędź osłon 4 obudowy i jest ułożona na spągu 10 w formie fartucha 11, który stanowi znane przyspągowe uszczelnienie tamy. Gdyby w zastosowanym typie obudowy osłonowej dolna krawędź osłony 4 była ulokowana zbyt wysoko od spągu 10 ściany, co nie zapewniałoby prawidłowej pracy fartucha 11 stanowiącego dolne uszczelnienie tamy - wówczas osłona 4 może być wyposażona w odpowiednie przedłużenie 12 w kierunku spągu 10. Przedłużenie 12 może byó odpowiednio poszerzone aby podtrzymać przeponę 1 między rozsuniętymi sekcjami.

W omawianym przykładowym rozwiązaniu dolny odcinek przepony 1, aby poprawić jej przyleganie do nierównego spągu, wykonane w sposób pokazany na fig· 2. W tym wykonaniu przeponę 1 przecina się prostopadle do jej dolnej krawędzi, tworząc paski 13 o szerokości około 180-220 mm. Na tak przygotowany pas przepony 1 nakłada się od strony spągu 10 podobny, drugi pas przesuwając go wzdłuż dolnej krawędzi o pół szerokości paska 13· Między pasy przepony 1 wkłada się mocną, elastyczną tkaninę 14 stosowaną do produkcji taśm przenośnikowych i całość spaja na przykład śrubami 15 poprzez podkładki 16. Tak utworzony, łatwo odkształcalny fartuch uszczelniający łączy się łańcuchami 17 bezpośrednio z elementami wzmacniającymi przeponę 1 w miejscu zamocowania siłownika 5· W przykładowym rozwiązaniu na fig. 2 wzmocnienie ma postać grubej blachy 18 przyłożonej do przepony 1 od strony siłownika 5 lub od strony liny łącznikowej oraz kształtownika 19 ujmującego przeponę 1 z drugiej strony. Długość i szerokość elementów 18, 19 wzmacniających przeponę 1 wzdłuż osi osłony 4 oraz wymiary podkładek 16 wzmacniających przeponę 1 wzdłuż osi fartusha 11 dobiera się stosownie do sztywności przepony 1 w taki sposób aby zachowująo jej elastyczność niezbędną w czasie przemieszczania sekoji obudowy, równocześnie uzyskać równomierne przemieszczanie przepony 1 bez jej nadmiernych odkształceń i lokalnych naprężeń, wywołanych przez siłownik 5 podczas wyciągania przepony 1 spod materiału podsadzkowego 1 przemieszczania jej w górne położenie. Ponieważ kopalnie dysponują przede wszystkim siłownikami hydraulicznymi o dużym naolsku /stojaki hydrauliczne, w tym również dwuteleskopowe/ a nie o dużym uolągu, może się okazać celowe zastosowanie siłownika praoującego na doolsk a nie ciągnienie, przy ozym siłownik byłby połączony z przeponą 1 nie w sposób bezpośredni a za pomooą łącznikowego cięgła 20 na przykład liny stalowej o dużej wytrzymałości, która byłaby naciągana poprzez odpowiedni układ rolek umieszczonych przy górnej krawędzi osłony 4 oraz układ prowadząoy uohwyt liny i siłownika. W tym przypadku siłownik 5 mógłby byó umieszczony pod osłoną 4 obudowy /tłoozyskiem w dół/, a na osłonie, bezpośrednio pod przeponą 1 byłaby umleszozona jedynie lina stalowa zamocowana do przepony 1 poprzez wzmocnienie 18 1 19.

150 683

Na figurze 3 pokazano taki właśnie układ siłownika w sytuacji, która może powstać gdy z linii zajmowanej przez obudowę ściany przed rozpoczęciem cyklu urabiania, przesunięciu ulega któraś sekcja nie leżąca na skraju ściany. Jest to sytuacja najbardziej niekorzystna dla tam przesuwnych, gdyż na krótkim odcinku po obydwóch stronach sekcji występuje silne, zróżnicowane ustawienie obudowy, zwłaszcza wówczas gdy operator obudowy, wbrew obowiązującej zasadzie, obniży stropnicę do niskiego położenia.

Jak uwidoczniono na fig. 3, tama według wynalazku jest przygotowana na tego rodzaju ekstremalne sytuacje, przy czym sposób umieszczania siłownika /nad lub pod osłoną/ i jego konstrukcja /siłownik pracujący na docisk lub ciągnienie/ nie ma wpływu na zdolność tamy do funkcjonowania w tych najtrudniejszych warunkach. Osłona 4 obudowy czasowo oddala się od przepony 1, siłownik 5, który w tym czasie jest pozbawiony ciśnienia, ulega skróceniu a lina zamocowana do przepony zajmuje pozycję skośną między przeponą 1 a osłoną 4. Jednak po całkowitym przesunięciu sekcji oraz sekcji sąsiednich i rozparciu stropnicy cały układ powraca do sytuacji wyjściowej, z tym tylko, że jak pokazano na fig. 4 - przepona 1 obniża się i zajmuje na osłonie 4 pozycję dolną. Zgrubienie 7 pełniące funkcję uszczelnienia tamy jest obniżone w stosunku do górnej krawędzi osłony 4 o około 1 m. Tę sytuację pokazano na fig. 4. Od takiego położenia rozpoczyna się cykl wyciągania przepony 1 z materiału podsadzkowego i przemieszczania jej w górne położenie.

Na figurze 5 pokazano znany sposób ułożenia rurociągu podsadzkowego 21 wzdłuż przenośnika ścianowego 22 oraz przykładowy sposób przeprowadzenia wpustów 23 rurociągu podsadzkowego przez osłonę 4 i przeponę 1 do przestrzeni podsadzanej 2. W przykładowym rozwiązaniu przyjęto, najprostszy wariant, w którym wpusty 23 aą każdorazowo montowane na okres podsadzania, a po podsadzeniu ściany są przynajmniej częściowo demontowane, przy czym są one zlokalizowane w tej części osłony 4, która nie jest zajęta przez siłownik 5 i związany z nim uchwyt 18, 19 przepony 1. W czasie montażu wpust 23 jest przeprowadzany przez dostatecznie duży otwór 24 w osłonie 4 i w przeponie 1 i jest każdorazowo mocowany do osłony 4 za pomocą prostego uchwytu 25, który umożliwia regulację kąta ustawienia wpustu 23 i głębokości, na którą jest wpuszczony do przestrzeni podsadzanej 2. Uszczelnienie między wpustem 23 a przeponą 1 jest wykonane w postaci tkaninowego rękawa 26, który jest trwale przymocowany do przepony 1 i przyciśnięty do rury wpustu 23 za pomocą sprężystej opaski dociskowej 27. Rurociąg podsadzkowy 21 wraz ze znanymi zasuwami - prze rzutnicami 28 jest połączony z wpustem 23 sa pomocą znanego rurociągu tkaninowo-gumowego 29 zaopatrzonego na przykład w znane złącza szczękowe.

Aby usunąć konieczność każdorazowego montażu wpustów 23 przed podsadzaniem, a następnie konieczność ich demontażu przed przesuwaniem obudowy mogą być stosowane rożne rozwiązania. Ponieważ w tamie będącej przedmiotem wynalazku między osłoną 4, a przeponą 1 występują wzajemne przemieszczenia - jedno z rozwiązań może polegać na mocowaniu wpustu 23 na przykład do przepony 1 i wykonaniu w osłonie 4 otworu o długości odpowiadającej rozmiarom wzajemnych przemieszczeń przepony 1 i osłony 4· Analogicznie, otwór może byó wykonany w przeponie 1, a wpust 23 może byó mocowany do osłony 4. Szczegóły odpowiednich rozwiązań powinny byó dopracowane w wyniku doświadczeń dołowych.

Claims (4)

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób przesuwania tamy podsadzkowej w ściana oh z obudową osłonową zmechanizowaną, znamienny tym, że przeponę tamy podsadzkowej przemieszcza się w cyklu odwrotnym niż konstrukcję wsporozą tany, przemieszczając najpierw konstrukoję wsporczą z jednoczesnym obniżaniem nieruchomej w tym czasie przepony w dolne położenie na tej konstrukcji, a następnie przeauwająo nadążnie przeponę po nieruohomej wsporczej konstrukcji w położenie górne, wyjściowe do kolejnego cyklu.

2. Tama podsadzkowa przesuwna dla ścian z obudową osłonową zmechanizowaną, której osłony spełniają funkcję konstrukcji wsporczej ciągłej, odzyskiwalne j przepony odgradzającej między spągiem i stropem przestrzeń podsadzaną od roboozej przestrzeni ściany, zna6

150 683 m i e η n a tym, że przepona /1/ jeat połączona z osłonami /4/ obudów ścianowych za pomocą hydraulicznych siłowników /5/ do jej wyciągania spod materiału podsadzkowego przy ciskającego przeponę /1/ do spągu /10/ i obudowy oraz dociskania przepony /1/ do stropu /6/ na linii górnych krawędzi osłon /4/.

3· Tama według zastrz. 2, znamienna tym, że hydrauliczne siłowniki /5/ są zamocowane na osłonach /4/ obudów ścianowych i połączone z przeponą /1/ bezpośrednio.

4. Tama według zastrz. 2, znamienna tym, że hydrauliczne siłowniki /5/ są zamocowane pod osłonami /4/ obudów ścianowych i połączone z przeponą /1/ za pomocą łącznikowego cięgła /20/. .

Fig. Z

150 6Β3

4 5 20 1

Fig.4

4 26 27 23 1 2