PL44754B1 - - Google Patents

Description

Obróbka surowców zawierajacych tlenek gli¬ nowy prowadzi, jak wiadomo, do soli glinowej bogatej w zelazo, której odzelaznianie jest na ogól przewlekle i czasochlonne.Wiadomo na przyklad, ze z roztworów soli glinowych zawierajacych zelazo mozna wydzie¬ lic przez stracenie go za pomoca zelazocyjanku lub zefcztcjanlku jako blekit berlinski. Ta me¬ todo odzelazndahia nie jest jednak dotychczas w sposób zadawalajacy przeprowadzona w tech¬ nice, poniewaz otrzymane przy tym osady sa banidzo drobne i trudne do oddzielenia przez odsaczenie* Z tego wzgledu absorbowano wy¬ tracajacy sie Itoekit feerfldnski na straconykn kwasie krzemowym. Wada tej metody jest szyb¬ kie zatykanie i przedwczesne wyczerpanie sto¬ sowanego adsorbenta przez bardzo drobny osad zelaza. Dalej wiadomo, ze zelazo o ile wyste- •) Wlasciciel patentu oswiadczy?, ze wspól¬ twórcami wynalazku sa Walter Singer i prof. puje^w postaci trójwartosciowej mozna w ten sposób wydzielic z roztworów soli glinowych, ze dodaje sie do tych roztworów zwiazki wytraca¬ jace zelazo, na przyklad dwutlenek manganu, kwas tytanowy, wielosiarczki lub wxxiorotlenki glinu, zelaza, manganu, cyny i olowiu albo tez roztwór oczyszczany przesacza sie przez war¬ stwe tych substancji. Na ogól wymienione spo¬ soby stracania wymagaja dla osiagniecia do¬ brego odzelazmiania duzych ilosci srodków od- zelazniajacych, przy czym odzelaznianie prze- Biega bardzo powoli i powstaja osady, trudno oddzielajace sie od roztworu. W celu zmniejsze¬ nia zawartosci zelaza w roztworach soli glino¬ wych znane jest takze dodawanie jonów mie¬ dzi lub magnezu z nastepujaca potem obróbka H*Sa cisnieniowa metoda hydirohtyczna oraz dodawanie alkoholi Dodawanie tlenku wapnio¬ wego, weglanu wapniowego, siarczku wapnio¬ wego, weglanów alkaliów, wodorotlenków al¬ kaliów lub siarczków alkaliów do roztworu soli glinowych jest jak stwierdzono niekorzystne,gdyz nie ostjaga sie calkowitego odzelazniania.Mozliwe ^jWY^wnieL^a-z^jpoiwadzenie adsorp¬ cji zwiazków* zelaza na weglu aktywnym lub zeowteach* jezeli osiagnietemu efektowi odze¬ lazniania nie stawia sie wysokich wymagan.Znane sa równiez metody Ekstrakcyjne za po¬ moca rozpuszczalników organicznych. Ujemna strona wszystkich tych znanych metod jest to, ze albo osiagniety stopien odzelaznienia nie odpowiada wysokim wymaganiom, albo tez ra¬ zem ze srodkami stracajacymi wprowadza sie niepozadane zwiazki do roztworów soli glino¬ wych. Prócz tego efekt oczyszczania zachodzi przy znanych metodach ogólnie biorac tylko w przypadku bardzo rozcienczonych roztworów, co wymaga dodatkowego nakladu energii na stezanie roztworów.Stwierdzono, ze zelazo wydziela sie z roz¬ tworów soli glinowych w technicznie latwy sposób, jezeli roztwór zawierajacy zelazo o war¬ tosci pH=2,Q—2,5 a szczególnie 2,0—2,3 pozo¬ stawi sie przynajmniej na 20 godzin w tem¬ peraturze ponizej temperatury wrzenia roztwo¬ ru, jednakze nie powyzej temperatury 120°C.Taka wartosc pH mozna na przyklad otrzymac, gdy otrzymane przez dzialanie kwasami mine¬ ralnymi na surowce glinowe kwasne roztwory soli glinowych, zawierajace zelazo, doprowadza sie za pomoca amoniaku do wymienionej war¬ tosci pH. Nie tylko powyzej, lecz równiez po¬ nizej wymaganego zakresu pH efekt odzelaznie¬ nia jest mniej korzystny. Po uplywie przynaj¬ mniej 20 godzin stania roztworu soli glinowych, o wartosci pH=2,0—2,5 i w temperaturze po¬ nizej 120°C, osad oddziela sie. Z oczyszczonego roztworu soli glinowej moze byc teraz w znany sposób wytracony wodorotlenek glinowy. Spo¬ sób wedlug wynalazku daje sie zastosowac w przypadku kazdego roztworu, soli glinowych zawierajacych zelazo, umozliwiajac jego prawie calkowite usuniecie niezaleznie od stopnia zanie¬ czyszczenia, to znaczy do zawartosci okolo 0,05% FCiOz w odniesieniu do zawartosci A120a roztworu.Stopien odzelaznienia mozna polepszyc przez dodatek malych ilosci wodorotlenku glinowego z poprzedzajacego stracenia, mianowicie w ilosci 5 czesci wagowych w stosunku do rozpuszczo¬ nej ilosci tlenku glinu.W zakresie wartosci pH=2,0—2,5 nie zachodza straty glinu przez czesciowe wytracenie zwiaz¬ ków glinu" jednoczesnie ze zwliazkamd zelaza.Prócz tego w przeciwienstwie do wszystkich do¬ tychczasowych metod, zgodnie z wynalezionym sposobem moga byc równiez oczyszczane roz¬ twory stezone.Przyklad I. Roztwór azotanu glinowego za¬ wierajacy 6 g kl203 oraz 1,2 g Fe203 w 100 ml roztworu, który ewentualnie moze zawierac po¬ zostalosci po rozpuszczaniu gliny, doprowadza sie do wartosci pH=2,3 za pomoca amoniaku pod postacia salmiaku i nastepnie pozostawia sie w ciagu 25 godzin w temperaturze okolo 100°C.Nastepnie osad octeacza sie, z czystego roztworu straca sie amoniakiem wodorotlenek glinowy i otrzymany roztwór azotanu amonowego pod-r ? daje sie ofbróbce. Analiza otrzymanego wodoro¬ tlenku glinowego w przeliczeniu na Al203 wy¬ kazuje 0,051% zawartosci Fe2Ó3.• Przyklad II. Wymieniony w przykladzie I roztwór azotanu glinowego doprowadza sie jak opisano do _ wartosci pH=2,0. Po dalszej obróbce, opisanej w przykladzie I, otrzymuje sie wodorotlenek glinowy, w którym zawartosc zelaza wynosi 0,052%.Przyklad HI. Wymieniony w przykladzie I roztwór doprowadza sie j&k opisano do war¬ tosci pH=2,5. Po opisanej obróbce otrzymuje sie wodorotlenek glinowy o zawartosci 0,3% ze¬ laza. ; PL

Claims (1)

1. Zastrzezenia patentowe I.. Sposób odzelazniania roztworów soli glinp- wych, znamienny tym, ze roztwór soli glino¬ wej doprowadza sie do wartosci pH=2,0-^2,5, pozostawia sie przynajmniej w ciagu^ 2Q goh F dzin w temperaturze ponizej 120' C i na^ stepnie przesacza sie. < j\?,C:^ rv 2. Sposób wedlug zastrz, 1, znamienny tym,^a roztwór soli glinowej zawierajacy/zelaze^gar-j daje sie przed, doprowadzeniem do wymaga-, f nej wairtosci pH mala iloscia wodorotlenki^) glinowego^ ; -L/w; % VEB Farbenfabrik Wolfeir ^ ¦,',.¦ -.¦-¦ ;-^" ':¦-¦ -: D-25f^.v-v. Zastepca: dr Andrzej. Ati •¦: rzecznik 'patentowy - ,;¦ *.<¦-¦ :..;.; :;..-;¦ r .:-.v;;.exr (• 866. RSW „Prasa", Kielce. PL