Znane jest pokrywanie przedmiotów, np. garnków, patelni, waz, szkliwem albo emalia przez nalozenie na te przedmioty niewielkiej ilosci zawiesiny szkliwa albo emalii j przez na¬ stepne ogrzanie ich do takiej temperatury, aby szkliwo albo emalia przylgnela do powierzchni danych przedmiotów. Tego rodzaju pokrywanie szkliwem albo emalia mozna równiez zastoso¬ wac przy szczelnym laczeniu pod próznia czesci skladowych, np. elektrycznych lamp wyladow¬ czych i zarowych.W tym przypadku na jedna czesc skladowa naklada sie zawiesine szkliwa albo emalii, po czym ogrzewa sie ja do takiej temperatury, aby szkliwo lub emalia przylgnela mocno do po¬ wierzchni wspomnianej czesci. Na warstwie szkliwa umieszcza sie druga czesc skladowa, po czym calosc ogrzewa sie znowu, uzyskujac szczelne polaczenie pomiedzy obu skladowymi czesciami. ' Nakladanie na przedmioty zawiesiny szkliwa lub emalii posiada te wade, ze wymaga duzo czasu i ze nie latwo jest dobrac odpowiednia ilosc szkliwa.Niedogodnosci tej mozna uniknac przez sto¬ sowanie sposobu wedlug wynalazku polegaja¬ cego na tym, ze zamiast zawiesiny stosuje sie material sproszkowany, któremu przez spraso¬ wanie nadaje sie kszbait odpowiadajacy po¬ wierzchni, na która ma byc nalozony jako szkliwo albo emalia. Uformowane z materialu ksztaltki umieszcza sie na danym przedmiocie, po czym calosc ogrzewa sie do takiej tempe¬ ratury, aby szkliwo lub emalia przylgnela do powierzchni powlekanej.Z ksztaltkami ze szkliwa nalezy obchodzic sie ostroznie. W przypadkach kiedy ze wzgledów praktycznych nie mozna uniknac energicznego obchodzenia sie z ksztaltkami, spieka sie je w ciagu krótkiego okresu czasu w takiej tem¬ peraturze, aby stwardnialy i aby mozna bylo z nimi latwo sie obchodzic. Temperatura ta za¬ lezy od temperatury topnienia emalii i wynosi np. 350—450°C dla szkiwa albo emalii o niskiej' temperaturze topnienia.Uzyte ponizej okreslenie „proszek szklisty" obejmuje zarówno mieszanine tlenków, które przez pózniejsze ogrzanie tworza szkliwo zwane szkliwem niespiekanym, jak i proszek uzyska¬ ny przez zmielenie szkliwa uprzednio wytwo-rzonego przez stopienie róznych skladników, np. tlenków, tworzacych szkliwo zwane spieka¬ nym. Spiekanie szkliwa stosuje sie przy uzyciu latwo parujacych tlenków, np. tlenków metali alkalicznych.Jezeli stosuje sie jako material wyjsciowy proszek uzyskany przez stopienie skladników, trzeba dodac spoiwa, np. parafiny, azeby pod¬ czas formowania ksztaltek uzyskac dobre przy¬ leganie do siebie czastek. Podczas ogrzewania parafina wyparowuje i spala sie, przy czym czynnosc te mozna polaczyc z ogrzewaniem, ma¬ jacym na celu stwardnienie ksztaltek w przy¬ padku, gdy nie mozna uniknac energicznego obchodzenia sie z niemi. Mozna to uskutecznic np. przez wlozenie ksztaltki na chwile w plo¬ mien, tak ze osiaga sie temperature wystar¬ czajaco wysoka (np. 900°C) do zapalenia para¬ finaliaodczas g£3f*wnetrze ksztaltki pozostaje zria&nie poniiej Tej temperatury.Jezeli jako material wyjsciowy stosuje sie niespiekany proszek, nie potrzeba dodawac spoiwa. W niektórych przypadkach czastki proszku moga do siebie zbyt silnie przylegac, co moze powodowac trudnosci przy wsypywaniu go do formy, w której ma byc prasowany, dlate¬ go tez korzystnie jest zwiekszyc sypkosc proszku przed wsypaniem do form za pomoca ogrze¬ wania go w ciagu krótkiego okresu czasu w nizszej temperaturze, np. okolo 300° C.Sposób wedlug wynalazku moze byc zastoso¬ wany do wyrobu przyrzadów prózniowych, np. elektrycznych lamp wyladowczych atbo zaro¬ wych, których czesci skladowe laczy sie ze soba szczelnie za pomoca warstewki szkliwa albo emalii. • ¦ " Przy tym sposobie szkliwo naklada sie wpierw w postaci ksztaltki na jedna albo wiecej czesci skladowych i ogrzewa az przylgnie do niej,* po czym umieszcza sie na niej druga czesc skla¬ dowa, a szczelne polaczenie miedzy czesciami osiaga sie przez powtórne ogrzewanie.Uzyte szkliwo albo emalia moga miec b. rózny sklad. Do powlekania przedmiotów uzytkowych albo zdobniczych stosuje sie szkliwo albo emalie o temperaturze topnienia bardzo róznej. W celu laczenia ze soba czesci przyrzadów prózniowych stosuje sie na ogól szkliwo albo emalie o niskiej temperaturze topnienia.Ponizej opisano szczególowo dwa przyklady przeprowadzenia sposobu wedlug wynalazku.Przykiad I. Mieszanine tlenków boru, krzemianów oraz innych tlenków, np. tlenku olowiu, stapia sie w porcelanowym lub kwarco¬ wym tyglu w temperaturze 600 — 1100° C. Stop wylewa sie do wody, przy czym rozpada sie on na drobne czastki. Czastki (te tworzace szkliwo miele sie nastepnie, co moze trwac kilka dni, , i uzyskany proszek przesiewa sie. Tak przygoto¬ wany proszek szklisty jest gotowy do uzytku.Proszek miesza sie ze spoiwem, np. parafina, i przygotowuje ksztaltke, po czym szybko ogrze¬ wa sie ja w ciagu krótkiego okresu czasu w tern: peraturze okolo 900° C w celu usuniecia para- \ finy. Ksztaltke dajaca sie umiescic na danym przedmiocie ogrzewa sie do chwili trwalego spojenia z przedmiotem.Przyklad II. Mieszanine tlenków two¬ rzacych szkliwo miele sie w ciagu kilku godzin, w mlynie kulowym. Uzyskany w ten sposób pro¬ szek ogrzewa sie wstepnie do temperatury 300° C w celu zwiekszenia jego sypkosci, po czym wsypuje do formy i ogrzewa sie. Otrzy¬ mana ksztaltke umieszcza sie na danym przed¬ miocie, np. na krawedzi dna lampy wyladow¬ czej, po czym ogrzewa sie calosc do temperatury okolo 600° C, wskutek czego uzyskuje sie trwala warstwe szkliwa na wspomnianym dnie. PL