PL25696B1 - Sposób emaliowania. - Google Patents

Description

Wynalazek dotyczy emaliowania przed¬ miotów zelaznych lub stalowych emalia biala lub bezbarwna. Przetopiona mase szklana miele sie jak zwykle w mlynie na proszek i rozposciera na przedmiocie prze¬ znaczonym do emaliowania. Przez ogrzanie masa szklana zostaje, spojona z powierzch¬ nia przedmiotu.Wynalazek dlotyczy znanego sposobu powoidjowania lepszego przylegania emalii do przedmiotu przez miejscowe wytrawia¬ nie powierzchni przedmiotu. Wedlug wyna¬ lazku do szkliwa, stapianego na przedmio¬ cie zelaznym lrtub stalowym, dodaje sie od¬ czynnika, który nagryza zelazo w miej¬ scach nieochronionych powierzchni przed¬ miotu. Wytwarzajacy sie tlenek zelaza roz¬ puszcza sie w emalii. Wskutek tego na! po¬ wierzchni przedmiotu powstaja wglebienia, w które wnika stopiona emalia. Jako srod¬ ki nagryzajace zelazo mozna stosowac zwiazki latwo wywiazujace tlen, zwlaszcza ¦siole poftasowcowe i wapniowcowe kwasu antymonowego, uranowego, manganowego i wanadowego. Najlepsze wyniki daje zasto¬ sowanie antymonianu sodowego. Masa szklana moze miec mp. sklad nastepujacy: szpatu polnego ziemi1 okrzemkowej boraksu kriolitu fluspatu saletry Do tej maisrjT dodaje sie nfiatni sockwego, 17 30 czesci 16,5 „ 27 16,5 „ 3,5 „ 5 czesci antymo-Przy stapianiu na powierzchni zelaznej lub stalowej pieciotlenek antymonu S6205 dziala utleniajapo na zelazo. Powstaje tle¬ nek zelaza, # tlenek lintymonu zostaje prze¬ prowadzony w nizszy stopien utlenienia.Tlenek zelaza rozpuszcza sie w szkle, na¬ tomiast antymon i sód zostaja w roztworze.Aby powierzchnie zelazna lub stalowa ochronic miejscami odl utlenienia, mozna stosowac rozmaite srodki. Mozna np. do masy szklanej w mlynie dodawac mialko rozdrobnionego materialu obojetnego, gli¬ nu, tlenku chromowego i cynkowegoi lub masy ceramicznej. Ten mialko rozdrobnio¬ ny material w stopionej masie szklanej za¬ bezpiecza powierzchnie przedmiotu stalo¬ wego lub zelaznego przed1 dzialaniem srod¬ ka utleniajacego. Mialko rozdrobniony ma¬ terial obojetny mozna równiez wprowadzac na powierzchnie przedmiotu jako' zawiesi¬ ne, zanim przedmiot zostanie zanurzony w muliku albo zanim emalia zostanie wpro¬ wadzona na przedmiot w inny sposób. Pod¬ czas nastepujacego potem wypalania przed¬ miotu powierzchnia zelaza lub stali w o- becnoscii materialu obojetnego jest chro¬ niona nierównomiernie przed wytrawiaja¬ cym dzialaniem odczynnika zawartego w masie szklanej. Ilosc obojetnej lub ognio¬ trwalej masy moze byc bardzo rózna, np, moze wynosic 0,5%. Na ogól dodaje sie nite wiecej niz 10%.Ochrone mozna wytwarzac równiez w postaci osadu metalu bardziej szlachetne¬ go na zelazie albo stali. Ten osad mozna wytwarzac przed wprowadzeniem plynnej masy szklanej. Mozna sie przy tym poslu¬ giwac róznymi metodami w zaleznosci od rodzaju metalu przeznaczonego do osadze¬ nia. Na przyklad, przedbiiot mozna zanu¬ rzyc db roztworu soli metalu szlachetniej¬ szego od zelaza o odpowiednim stezeniu.Niezaleznie od stosowanego sposobu wy¬ twarzanie osadu metalu przerywa sie, za¬ nim osad utworzy zwarta powloke.Osad metalu mozna wytwarzac równiez w chwili, w której masa szklana podczas ogrzewania topi sie na powierzchni przed¬ miotu. Stopiona emalia sluzy przy tym ja¬ ko elektrolit. Przed wprowadzeniem emalii mozna przedmiot powlec zawiesina odpo¬ wiedniego zwiazku metalu. Skoro emalia zostanie nastepnie wprowadzona i stopio¬ na, wymieniony zwiazek przechodzi do roz¬ tworu i z tego roztworu metal zostaje osa¬ dzony na powierzchni stalowej lub zelaz¬ nej. Klaczki metalowe tworza ochrone na powierzchni przedmiotu i powoduja nie¬ równomierne wytrawianie.Zamiast wprowadzac najpierw zwiazek metalu, a nastepnie szkliwo, mozna zwia¬ zek metalu wprowadzic do szkliwa i razem z nim stopic; mozna go jednakze dodawac równiez w mlynie.Kazdy metal bardziej elektrododatni od zelaza mozna w ten sposób wprowadzic na powierzchnie przedmiotu. Ze wzgledów praktycznych stosuje sie zwiazki metali la¬ two dostepne w handlu, przede wszystkim tlenek kobaltu, weglan miedzi, chlorek sre¬ bra, chlorek potasowo-zlotowy oraz tleno¬ chlorek bizmutu.Wytwarzanie sie tlenku zelaza zacho¬ dzi w bardzo drobnym rozproszeniu miej¬ scowym, tak ilz tlenek zelaza, rozpuszcza¬ jacy sie w szkle, na ogól nie przenika az do powierzchni emalii i wskutek tego nie powoduje dostrzegalnych zabarwien. Jesli jednakze zabarwienie nie jest szkodliwe, to mozna proces prowadzic nie tak starannie i nie dbac oi to, ze tlenek zelaza przenik¬ nie na powierzchnie emalii.Jesli osad metalu ochronnego wytraca sie ze stopionego szkla, sluzacego jako e- lektrolit, to ilosc zwiazku metalu przepro- wadzonegoi doi roztworu musi byc starannie ograniczona, aby nie powstawala ciagla po¬ wloka metalowa. Okazalo sie, ze ilosc ma¬ ksymalna jest tym nizsza, im bardziej elek¬ trododatni jest uzyty metal. Na przyklad tlenku kobaltu nalezy dodawac 0,2%; w przypadku stosowania weglanu miedzi ilosc — 2 —maksymalna Wynosi Ó,l$i a w przypadku chlorku zlotowo-potasowego ilosc maksy¬ malna: "wynosi okolo 0;01%. Fakt, ze sto¬ sunkowo male ilosci drozszych metali sa wystarczajace, czyni! równiez i te metale uzytecznymi.Sposród metali, szlachetniejszych od ze¬ laza, w grupie zelaizowców znajduja sie ni¬ kiel i kobalt Kobalt nadaje sie do niniej¬ szego celu, jednakze ilosc dodanego kobal¬ tu nie powinna byc o wiele mniejsza od 0,2% w stosunku do wagi szkliwa. Przy tak duzym dodatku emalia nabiera barwy ble¬ kitnej. Jesli zabarwienie takie jest niepo¬ zadane, to proces nalezy przeprowadzic przy uzyciu metali szlachetniej szych niz metale grupy zelazowców.Ilosc dodanego srodka trawiacego, np. antymonianu sodowego, jest ograniczona ze wzgledu na zabarwienie i wyglad emaliowa¬ nego przedimiotu. Ploza tym antymoniaja so¬ dowy wykazuje wlasciwosc zmetniania e- malii. Ilosc srodka trawiacego musi wystar¬ czyc do nadania szorstkosci zelazu, aby spowodowac dostatecznie mocne przylega¬ nie emalii do zelaza. Jak juz podano uprze¬ dnio, wystarcza 17 czesci antymonianu so¬ dowego na 115,5 czesci szkliwa, przy czym biaila barwa nie ulega pogorszeniu. Okaza¬ lo sie, ze biala barwe i lepsze przyleganie osiaga sie wtedy, gdy ilosc pieciotlenku atn- tymOnu, powstajacego podczas rozpuszcza¬ nia antymonianu, wynosi od 5 — do 12%.Ilosc ta zalezy od czasu oraz temperatury wypalania.Przy uzyciu manganianów tlenek man¬ ganu dziala tak silnie barwiaco, iz soli tej uzywa sie jedynie wtedy, gdy purpurowy odcien, powodowany tlenkiem manganu, jest pozadany, a przynajmniej nieszkodli¬ wy.Mozna równiez stosowac mieszanine dwóch ltub wiekslzej Liczby zwiazków. PL

Claims (6)

1. Zastrzezenia patentowi 1. Sposób emaliowania przedmiotów zelaznych lub stalowych, których po¬ wierzchnie poddaje sie miejscowemu tra¬ wieniu z zastosowaniem ochron, znamienny tym, ze jako ochrone stosuje sie osadl meta¬ lu bardziej elektrodódatniego niz zelazo, jako zas srodek trawiacy — sól potasowco- wa lub wapniowcowa kwasu antymonowe¬ go, uranowego, manganowego lub wanado¬ wego, dodawana do masy szkliwa,
2. 2. Sposób wedlug zastrz, 1 z zastoso¬ waniem kobaltu do wytwarzania powloki1 o- chronnej, znamienny tym, ze stosuje sie i- losc zwiazków kobaltu stanowiaca blisko 0,2% masy emalii.
3. 3. Sposób wedlug zasrtrz. 1 z zastoso¬ waniem miedzi do wytwarzania powloki1 o- chronnej, znamienny tym, ze stosuje sie weglan miedzi w ilosci nie wiekszej od 0,25% masy emalii lub inny zwiazek mie¬ dzi w ilosci równowaznej.
4. 4. Sposób wedlug zastrz. 1 — 3, zna¬ mienny tym, ze do trawienia zelaza stosuje sie taka ilosc antymonianu, by zawartosc pieciotlenku antymonu stanowila od 5 do 12% masy emalii
5. 5. Sposób wedlug zastrz. 1 — 3, zna¬ mienny tym, ze zwiazków metali, sluzacych do wytwarzania powloki ochronnej, dodaje sie do emalii w mlynie i razem poddaje mieleniu.
6. 6. Sposób wedlug zastrz. 1 — 3, zna¬ mienny tym, ze powloke ochronna wytwa¬ rza sie na drodze galwanicznej przed wpro¬ wadzeniem emalii na powierzchnie przed¬ miotu. Jacob Ellis Rosenberg* Zastepca: K. Czempinski, rzecznik patentowy* \ Druk L. Boguslawskiego i Ski, Warszawa. PL