PL247378B1

PL247378B1 - Sposób bioochrony bulw ziemniaka sadzeniaka przed rozwojem fitopatogenów bakteryjnych i grzybowych w trakcie jego przechowywania

Info

Publication number: PL247378B1
Application number: PL441896A
Authority: PL
Inventors: Ilona Motyl; Aleksandra Steglińska; Beata Gutarowska; Joanna Berłowska
Original assignee: Politechnika Lodzka
Priority date: 2022-08-01
Filing date: 2022-08-01
Publication date: 2025-06-23
Also published as: PL441896A1

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest sposób bioochrony bulw ziemniaka sadzeniaka przed rozwojem fitopatogenów bakteryjnych i grzybowych, który charakteryzuje się tym, że, ziemniaki traktuje się zawiesiną komórek bakterii fermentacji mlekowej o gęstości 108 - 109 jtk/ml w postaci kąpieli przez zanurzenie ziemniaków w czasie 5 - 10 minut, gdzie proces namnażania komórek bakterii prowadzi się w temp. 28 - 37°C przez 12 - 32 godz. po zaszczepieniu serwatki czystą kulturą bakterii fermentacji mlekowej w ilości inokulum 5 - 10% v/v, które inkubowano przez 28 - 37°C przez 12 - 30 godz., przy czym stosuje się kwaśną serwatkę pochodzącą z produkcji przemysłowej suplementowaną 4 - 8 g/l ekstraktem drożdżowym, 7 - 14 g/l peptonem, 1 - 2 g/l cytrynianem amonu, 1 - 2 g/l fosforanem dipotasu, 2,5 - 5 g/l octanem sodu, 0,1 - 0,2 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,025 - 0,05 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób bioochrony bulw ziemniaka sadzeniaka przed rozwojem fitopatogenów bakteryjnych i grzybowych w trakcie jego przechowywania.

Infekcje fitopatogenami bakteryjnymi i grzybowymi mogą spowodować obniżenie plonu bulw ziemniaków, szczególnie odmian wrażliwych (np. Impresja) nawet o 70%. Ochrona ziemniaka przed chorobami powodowanymi przez patogenne bakterie i grzyby wymaga zabiegów ochrony roślin m.in. zaprawiania preparatami. Obecnie na rynku krajowym dostępne są preparaty zawierające fungicydy, które w swoim składzie zawierają czynne substancje chemiczne o działaniu przeciwgrzybowym. Ich formulacje oparte są na substancjach czynnych (np. fluazynam, cymoksanil, propineb, difenokonazol, mandipropamid, mankozeb, wodorotlenek miedzi, siarczan miedzi, chlorotalonil, cyjazofamid, ametoktradyna, fluopikolid, chlorowodorek propamokarbu, piraklostrobina, folpet i in.). Dostępne są również bakteriocydy o działaniu przeciwbakteryjnym. Do substancji czynnych wchodzących w skład tych preparatów zalicza się m.in. tlenochlorek miedzi, tlenek miedzi, trójzasadowy siarczan miedzi, tiofanat metylu, kaptan, kwas benzoesowy. Długoterminowe stosowanie fungicydów i bakteriocydów powoduje jednak degradację środowiska naturalnego, zachwianie naturalnych biocenoz oraz wzrost oporności fitopatogenów na zastosowane związki chemiczne. Środki chemiczne stosowane do ochrony roślin charakteryzują się niską biodegradowalnością w środowisku naturalnym, kumulacją w organizmach żywych, przede wszystkim w ziemniakach i mogą przechodzić od końcowego ogniwa w łańcuchu żywienia zwierząt i człowieka. Fungicydy i bakteriocydy stosowane w ochronie sadzeniaków wpływają również na zaburzenie równowagi biologicznej w mikrobiocenozach naturalnych.

Alternatywą dla fungicydów i bakteriocydów są substancje naturalnego pochodzenia które wykazują aktywność przeciwdrobnoustrojową wobec fitopatogenów. Nie ma na rynku preparatów opartych na płynach hodowlanych mikroorganizmów, w tym bakterii fermentacji mlekowej do ochrony ziemniaka sadzeniaka przed rozwojem fitopatogenów.

Środki chemiczne oparte na fungicydach i bakteriocydach przeznaczone są przede wszystkim do stosowania na polu w czasie uprawy ziemniaka, nie ma preparatów stosowanych podczas magazynowania ziemniaków sadzeniaków. Natomiast podstawą produkcji zdrowych ziemniaków sadzeniaków jest profilaktyka w postaci eliminowania źródeł zakażenia, uprawa odmian o podwyższonej odporności, ale przede wszystkim prawidłowe przechowywanie zdrowych ziemniaków.

Trudności utrzymania zdrowego sadzeniaka w czasie jego przechowywania wynikają z faktu zmieniającego się klimatu, w szczególności podwyższonych temperatur w sezonie jesienno - zimowym, co szczególnie dotyka małych i średnich producentów, którzy przechowują sadzeniaki tradycyjnymi metodami. W warunkach podwyższonej temperatury i wilgotności zarażone bulwy ziemniaków ulegają zniszczeniu w ciągu kilkunastu dni, a choroba dotyka do 20% magazynowanych ziemniaków. Gospodarstwa zajmujące się uprawą ekologiczną, w tym przypadku nie posiadają żadnych rozwiązań ochrony ziemniaka przed fitopatogenami.

Niniejszy wynalazek rozwiązuje problem ekologicznego sposobu ochrony bulw ziemniaka sadzeniaka przed rozwojem fitopatogenów bakteryjnych i grzybowych w trakcie jego przechowywania, bez konieczności stosowania środków chemicznych, mogących powodować degradację środowiska naturalnego, zachwianie naturalnych biocenoz oraz wzrost oporności fitopatogenów na zastosowane związki chemiczne z wykorzystaniem bakterii fermentacji mlekowej izolowanych z produktów pochodzenia naturalnego (kiszonek, owoców, warzyw).

Sposób bioochrony bulw ziemniaka sadzeniaka przed rozwojem fitopatogenów bakteryjnych i grzybowych w trakcie jego przechowywania, polegający na wykorzystaniu bakterii fermentacji mlekowej charakteryzuje się tym, że ziemniaki traktuje się zawiesiną komórek bakterii fermentacji mlekowej o gęstości 108-109 jtk/ml w postaci kąpieli przez zanurzenie ziemniaków w czasie 5-10 minut, gdzie proces namnażania komórek bakterii prowadzi się w temp. 28-37°C przez 12-32 godz. po zaszczepieniu serwatki czystą kulturą bakterii fermentacji mlekowej w ilości inokulum 5-10% v/v, które inkubowano przez 28-37°C przez 12-30 godz., przy czym stosuje się kwaśną serwatkę pochodzącą z produkcji przemysłowej suplementowaną 4-8 g/l ekstraktem drożdżowym, 7-14 g/l peptonem, 1-2 g/l cytrynianem amonu, 1-2 g/l fosforanem dipotasu, 2,5-5 g/l octanem sodu, 0,1-0,2 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,025-0,05 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O.

Sposób według wynalazku jest rozwiązaniem ekologicznym, przyczynia się do przywrócenia równowagi biologicznej i ochrony środowiska naturalnego. Sposób stosowany do zaprawiania sadzeniaków

PL 247378 BI wpływa pozytywnie na rozwój systemu korzeniowego, a w konsekwencji rozwój roślin i zwiększone plony podczas uprawy ziemniaka.

Sposób według wynalazku ilustrują poniższe przykłady z powołaniem się na rysunek, na którym Fig. 1 przedstawia wykres ilustrujący aktywność przeciwdrobnoustrojową przykładowych bakterii fermentacji mlekowej wyizolowanych z kiszonek, owoców i warzyw w teście in vitro, Fig. 2 wykres ilustrujący dynamikę wzrostu szczepu izolatu bakterii fermentacji mlekowej w bioreaktorze w pożywce serwatkowej, Fig. 3 A1 i B1 przedstawiają próby kontrolne inhibicji infekcji ziemniaka przez Streptomyces scabiei (A) i Pectobacterium carotovorum (B), a Fig. 3 A2 i B2 próby z naniesioną hodowlą izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym.

Przykład 1

Bakterie fermentacji mlekowej wyizolowano z kiszonek, owoców i warzyw. Bakterie przechowywano na podłożu agarowym MRS temperaturze 4°C po uprzedniej inkubacji bakterii w temp. 28°C przez 24 godz.

Ocenę działania przeciwdrobnoustrojowego bakterii fermentacji mlekowej w warunkach in vitro na fitopatogeny ziemniaka przeprowadzono metodą dyfuzyjno-agarową. Bakterie fermentacji mlekowej hodowano 12 godz. w temp. 28°C w agarze MRS (Merck, Darmstadt, Niemcy), w celu uzyskania słupków agarowych wyciętych po inkubacji sterylnym korkoborem (Φ=10 mm). Świeżo przygotowane zawiesiny patogenów (10⁶ jtk/ml) w objętości 100 μΙ inokulowano na TSA (Merck, Darmstadt, Niemcy) w przypadku bakteryjnych patogenów i PDA (Merck, Darmstadt, Niemcy) w przypadku grzybów patogenów. Następnie słupki agaru z bakteriami kwasu mlekowego przeniesiono na zaszczepione płytki. Jako próbkę kontrolną zastosowano słupki z czystego agaru MRS. Płytki inkubowano przez 2-5 dni (w zależności od patogenu) w temp. 25°C. Po inkubacji zmierzono szerokość stref zahamowania wzrostu fitopatogenów, z wyłączeniem średnicy słupków agarowych. Wyniki wyrażono jako średnią z trzech niezależnych powtórzeń dla każdej kombinacji szczep bakterii fermentacji mlekowej - patogen, uwzględniając wartości odchylenia standardowego. Na Fig. 1 przedstawiono strefy zahamowania wzrostu patogenów przez izolaty bakterii fermentacji mlekowej.

Hodowlę izolatu bakterii fermentacji mlekowej prowadzono w reaktorze szklanym LPP Equipment o objętości całkowitej 5L. W reaktorze, sterylizowano 3L pożywki, którą zaszczepiono 150 ml inokulum (5%). Inokulum stanowiła hodowla bakterii w serwatce kwaśnej suplementowanej 4 g/l ekstraktem drożdżowym, 7 g/l peptonem, 1 g/l cytrynianem amonu, 1 g/l fosforanem dipotasu, 2,5 g/l octanem sodu, 0,1 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,025 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O, inkubowana w temp. 28°C przez czas 12 godz. Hodowlę w reaktorze prowadzono na kwaśnej serwatce suplementowanej 4 g/l ekstraktem drożdżowym, 7 g/l peptonem, 1 g/l cytrynianem amonu, 1 g/l fosforanem dipotasu, 2,5 g/l octanem sodu, 0,1 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,025 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O w reaktorze w temperaturze 28°C w czasie 12 godzin przy prędkościach mieszadła: 80 rpm. Na Fig. 2. przedstawiono dynamikę wzrostu izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym w reaktorze w całym 96 godzinnym cyklu hodowli.

Testy przeciwdrobnoustrojowe in situ na sadzeniakach przeprowadzono po ich kąpieli w płynie po 12-godz. hodowli izolatu bakterii fermentacji mlekowej o gęstości 10⁸ jtk/ml w kwaśnej serwatce suplementowanej 4 g/l ekstraktem drożdżowym, 7 g/l peptonem, 1 g/l cytrynianem amonu, 1 g/l fosforanem dipotasu, 2,5 g/l octanem sodu, 0,1-0,2 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,025 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O, w którym zanurzono ziemniaki na 5 minut i następnie pozostawiono do wyschnięcia. Następnie ziemniaki inokulowano fitopatogenami poprzez nacięcia skalpelem, do których wprowadzono 20 μΙ każdej zawiesiny fitopatogenów. Ziemniaki kontrolne inokulowano jedynie fitopatogenami. Ziemniaki inkubowano w temp. 25°C przez 14 dni.

Dla porównania sprawdzono aktywność hamowania wzrostu fitopatogenów przez hodowlę izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu modelowym MRS. Procent porażenia fitopatogenem mierzono w porównaniu do kontroli zgodnie z równaniem:

Inhibicja (%) = (C - T) / C χ 100 gdzie:

C - % inwazji fitopatogenu na ziemniakach kontrolnych,

T - % inwazji fitopatogenu na ziemniakach traktowanych izolatem bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym / na podłożu MRS

PL 247378 BI

Procent porażonej powierzchni mierzono po przecięciu sadzeniaków na pół. Test przeprowadzono w trzech powtórzeniach. Wyniki przedstawiono w tabeli 1 oraz na Fig. 3.

Tabela 1. Inhibicja porażenia sadzeniaków fitopatogenami [%] przez hodowlę izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym w porównaniu do podłoża MRS

Fitopatogeny	Redukcja porażenia sadzeniaków fitopatogenami [%\|
podłoże serwatkowe	MRS
Alternaria alternata	60±l0	60±5
Alternaria solani	75±10	10±5
Alternaria tenuissima	50±5	25±5
Colletotrichum coccodes	75±5	50=10
Rhizoctonia solani	40±5	40±5
Phoma exigua	70+0	100=0
Pectobacterium carotovorum	9O±IO	85±5
Streptomyces scabiei	85±0	75±5

Hodowla izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym hamuje wzrost fitopatogenów na ziemniaku podczas jego przechowywania, zarówno bakterii: Pectobacterium carotovorum, Streptomyces scabiei jak również grzybów: Alternaria solani, Colletotrichum coccodes, Phoma exigua, Alternaria altemata, Alternaria tenuissima, Rhizoctonia solani.

Przykład 2

Bakterie fermentacji mlekowej wyizolowano z kiszonek, owoców i warzyw. Bakterie przechowywano na podłożu agarowym MRS temperaturze 4°C po uprzedniej inkubacji bakterii w temp. 30°C przez 24 godz.

Ocenę działania przeciwdrobnoustrojowego bakterii fermentacji mlekowej w warunkach in vitro na fitopatogeny ziemniaka przeprowadzono metodą dyfuzyjno-agarową. Bakterie fermentacji mlekowej hodowano 24 godz. w temp. 30°C w agarze MRS (Merck, Darmstadt, Niemcy), w celu uzyskania słupków agarowych wyciętych po inkubacji sterylnym korkoborem (Φ=10 mm). Świeżo przygotowane zawiesiny patogenów (10⁶ jtk/ml) w objętości 100 μΙ inokulowano na TSA (Merck, Darmstadt, Niemcy) w przypadku bakteryjnych patogenów i PDA (Merck, Darmstadt, Niemcy) w przypadku grzybów patogenów. Następnie słupki agaru z bakteriami kwasu mlekowego przeniesiono na zaszczepione płytki. Jako próbkę kontrolną zastosowano słupki z czystego agaru MRS. Płytki inkubowano przez 2-5 dni (w zależności od patogenu) w temp. 25°C. Po inkubacji zmierzono szerokość stref zahamowania wzrostu fitopatogenów, z wyłączeniem średnicy słupków agarowych. Wyniki wyrażono jako średnią z trzech niezależnych powtórzeń dla każdej kombinacji szczep bakterii fermentacji mlekowej - patogen, uwzględniając wartości odchylenia standardowego. Na Fig. 1 przedstawiono strefy zahamowania wzrostu patogenów przez izolaty bakterii fermentacji mlekowej.

Hodowlę izolatu bakterii fermentacji mlekowej prowadzono w reaktorze szklanym LPP Equipment o objętości całkowitej 5L. W reaktorze, sterylizowano 3L pożywki, którą zaszczepiono 150 ml inokulum (7%). Inokulum stanowiła hodowla bakterii w serwatce kwaśnej suplementowanej 6 g/l ekstraktem drożdżowym, 10 g/l peptonem, 1,5 g/l cytrynianem amonu, 1,5 g/l fosforanem dipotasu, 3 g/l octanem sodu, 0,15 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,035 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O, inkubowana w temp. 30°C przez czas 24 godz. Hodowlę w reaktorze prowadzono na kwaśnej serwatce suplementowanej 6 g/l ekstraktem drożdżowym, 10 g/l peptonem, 1,5 g/l cytrynianem amonu, 1,5 g/l fosforanem dipotasu, 3 g/l octanem sodu, 0,15 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,035 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O w reaktorze w temperaturze 30°C w czasie 24 godzin przy prędkościach mieszadła: 80 rpm. Na Fig. 2. przedstawiono dynamikę wzrostu izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym w reaktorze w całym 96 godzinnym cyklu hodowli.

Testy przeciwdrobnoustrojowe in situ na sadzeniakach przeprowadzono po ich kąpieli w płynie po 24-godz. hodowli izolatu bakterii fermentacji mlekowej o gęstości 10⁸ jtk/ml w kwaśnej serwatce su

PL 247378 BI plementowanej 6 g/l ekstraktem drożdżowym, 10 g/l peptonem, 1,5 g/l cytrynianem amonu, 1,5 g/l fosforanem dipotasu, 3 g/l octanem sodu, 0,15 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,035 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O, w którym zanurzono ziemniaki na 7 minut i następnie pozostawiono do wyschnięcia. Następnie ziemniaki inokulowano fitopatogenami poprzez nacięcia skalpelem, do których wprowadzono 20 μΙ każdej zawiesiny fitopatogenów. Ziemniaki kontrolne inokulowano jedynie fitopatogenami. Ziemniaki inkubowano w temp. 25°C przez 14 dni.

Dla porównania sprawdzono aktywność hamowania wzrostu fitopatogenów przez hodowlę izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu modelowym MRS. Procent porażenia fitopatogenem mierzono w porównaniu do kontroli zgodnie z równaniem;

Inhibicja (%) = (C - T) / C * 100 gdzie:

C - % inwazji fitopatogenu na ziemniakach kontrolnych,

T - % inwazji fitopatogenu na ziemniakach traktowanych izolatem bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym / na podłożu MRS.

Procent porażonej powierzchni mierzono po przecięciu sadzeniaków na pół. Test przeprowadzono w trzech powtórzeniach. Wyniki przedstawiono w tabeli 1. oraz na Fig. 3.

Fitopatogeny	Redukcja porażenia sadzeniaków fitopatogenami [%\|
podłoże serwatkowe	MRS
Alternaria ahernaia	60±l0	60±5
Alternaria solani	75±10	10±5
Alternaria tenuissima	50±5	25±5
Colletotrichum coccodes	75±5	50=10
Rhizoctonia solani	40±5	40±5
Phoma exigua	70±0	100=0
Pectobacterium carotovorum	9O±IO	85±5
Streptomyces scabiei	85±0	75±5

Przykład 3

Bakterie fermentacji mlekowej wyizolowano z kiszonek, owoców i warzyw. Bakterie przechowywano na podłożu agarowym MRS temperaturze 4°C po uprzedniej inkubacji bakterii w temp. 37°C przez 48 godz.

Ocenę działania przeciwdrobnoustrojowego bakterii fermentacji mlekowej w warunkach in vitro na fitopatogeny ziemniaka przeprowadzono metodą dyfuzyjno-agarową. Bakterie fermentacji mlekowej hodowano 48 godz. w temp. 37°C w agarze MRS (Merck, Darmstadt, Niemcy), w celu uzyskania słupków agarowych wyciętych po inkubacji sterylnym korkoborem (Φ=10 mm). Świeżo przygotowane zawiesiny patogenów (10⁶ jtk/ml) w objętości 100 μΙ inokulowano na TSA (Merck, Darmstadt, Niemcy) w przypadku bakteryjnych patogenów i PDA (Merck, Darmstadt, Niemcy) w przypadku grzybów patogenów. Następnie słupki agaru z bakteriami kwasu mlekowego przeniesiono na zaszczepione płytki. Jako próbkę kontrolną zastosowano słupki z czystego agaru MRS. Płytki inkubowano przez 2-5 dni (w zależności od patogenu) w temp. 25°C. Po inkubacji zmierzono szerokość stref zahamowania wzrostu fitopatogenów, z wyłączeniem średnicy słupków agarowych. Wyniki wyrażono jako średnią z trzech niezależnych powtórzeń dla każdej kombinacji szczep bakterii fermentacji mlekowej - patogen,

PL 247378 BI uwzględniając wartości odchylenia standardowego. Na Fig. 1 przedstawiono strefy zahamowania wzrostu patogenów przez izolaty bakterii fermentacji mlekowej.

Hodowlę izolatu bakterii fermentacji mlekowej prowadzono w reaktorze szklanym LPP Equipment o objętości całkowitej 5L. W reaktorze, sterylizowano 3L pożywki, którą zaszczepiono 150 ml inokulum (10%). Inokulum stanowiła hodowla bakterii w serwatce kwaśnej suplementowanej 8 g/l ekstraktem drożdżowym, 14 g/l peptonem, 2 g/l cytrynianem amonu, 2 g/l fosforanem dipotasu, 5 g/l octanem sodu, 0,2 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,05 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O, inkubowana w temp. 37°C przez czas 48 godz. Hodowlę w reaktorze prowadzono na kwaśnej serwatce suplementowanej 8 g/l ekstraktem drożdżowym, 14 g/l peptonem, 2 g/l cytrynianem amonu, 2 g/l fosforanem dipotasu, 5 g/l octanem sodu, 0,2 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,05 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O w reaktorze w temperaturze 37°C w czasie 48 godzin przy prędkościach mieszadła: 80 rpm. Na Fig. 2 przedstawiono dynamikę wzrostu izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym w reaktorze w całym 96 godzinnym cyklu hodowli.

Testy przeciwdrobnoustrojowe in situ na sadzeniakach przeprowadzono po ich kąpieli w płynie po 48-godz. hodowli izolatu bakterii fermentacji mlekowej o gęstości 10⁹ jtk/ml w kwaśnej serwatce suplementowanej 8 g/l ekstraktem drożdżowym, 14 g/l peptonem, 2 g/l cytrynianem amonu, 2 g/l fosforanem dipotasu, 5 g/l octanem sodu, 0,2 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,05 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O, w którym zanurzono ziemniaki na 10 minut i następnie pozostawiono do wyschnięcia. Następnie ziemniaki inokulowano fitopatogenami poprzez nacięcia skalpelem, do których wprowadzono 20 μΙ każdej zawiesiny fitopatogenów. Ziemniaki kontrolne inokulowano jedynie fitopatogenami. Ziemniaki inkubowano w temp. 25°C przez 14 dni.

Dla porównania sprawdzono aktywność hamowania wzrostu fitopatogenów przez hodowlę izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu modelowym MRS.

Procent porażenia fitopatogenem mierzono w porównaniu do kontroli zgodnie z równaniem:

Inhibicja (%) = (C -T) / C * 100 gdzie:

C - % inwazji fitopatogenu na ziemniakach kontrolnych,

Tabela 1. Inhibicja porażenia sadzeniaków, fitopatogenami [%] przez hodowlę izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym w porównaniu do podłoża MRS

Fitopatogeny	Redukcja porażenia sadzeniaków fitopatogenami (%]
podłoże serwatkowe	MRS
Altemaria altemata	60±l 0	60±5
Altemaria solani	75±10	10±5
Altemaria tenuissima	5O±5	25±5
Collelotrichum coccodes	75*5	5&Η0
Rhizoefonia solani	40±5	40±5
Phoma erigua	70±0	I00±0
Pectobacterium carofovorum	90±l0	85±5
Streptomyces scabiei	85±0	75±5

Hodowla izolatu bakterii fermentacji mlekowej na podłożu serwatkowym hamuje wzrost fitopatogenów na ziemniaku podczas jego przechowywania, zarówno bakterii: Pectobacterium carotovorum, Streptomyces scabiei\a\ również grzybów: Altemaria solani, Colletotrichum coccodes, Phorna exigua, Altemaria altemata, Altemaria tenuissima, Rhizoctonia solani.

Claims

Zastrzeżenie patentowe

1. Sposób bioochrony bulw ziemniaka sadzeniaka przed rozwojem fitopatogenów bakteryjnych i grzybowych w trakcie jego przechowywania, polegający na wykorzystaniu bakterii fermentacji mlekowej, znamienny tym, że ziemniaki traktuje się zawiesiną komórek bakterii fermentacji mlekowej o gęstości 10⁸—10⁹ jtk/ml w postaci kąpieli przez zanurzenie ziemniaków w czasie 5-10 minut, gdzie proces namnażania komórek bakterii prowadzi się w temp. 28-37°C przez 12-32 godz., po zaszczepieniu serwatki czystą kulturą bakterii fermentacji mlekowej w ilości inokulum 5-10% v/v, które inkubowano przez 28-37°C przez 12-30 godz., przy czym stosuje się kwaśną serwatkę pochodzącą z produkcji przemysłowej suplementowaną 4-8 g/l ekstraktem drożdżowym, 7-14 g/l peptonem, 1-2 g/l cytrynianem amonu, 1-2 g/l fosforanem dipotasu, 2,5-5 g/l octanem sodu, 0,1-0,2 g/l siarczanem magnezu x 7 H2O i 0,025-0,05 g/l siarczanem magnezu x 4 H2O.