PL239808B1 - Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli chemicznych oraz fizycznych - Google Patents

Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli chemicznych oraz fizycznych Download PDF

Info

Publication number
PL239808B1
PL239808B1 PL429746A PL42974619A PL239808B1 PL 239808 B1 PL239808 B1 PL 239808B1 PL 429746 A PL429746 A PL 429746A PL 42974619 A PL42974619 A PL 42974619A PL 239808 B1 PL239808 B1 PL 239808B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
frame
ink
printed
hydrogel
printing
Prior art date
Application number
PL429746A
Other languages
English (en)
Other versions
PL429746A1 (pl
Inventor
Marek Kozicki
Zbigniew Stempień
Original Assignee
Politechnika Lodzka
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Lodzka filed Critical Politechnika Lodzka
Priority to PL429746A priority Critical patent/PL239808B1/pl
Publication of PL429746A1 publication Critical patent/PL429746A1/pl
Publication of PL239808B1 publication Critical patent/PL239808B1/pl

Links

Description

PL 239 808 B1
Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób drukowania hydrożelowych obiektów 3D z hydrożeli chemicznych oraz fizycznych.
Technika drukowania przestrzennego (druk 3D) to technika polegająca na przyrostowym wytwarzaniu trójwymiarowych obiektów fizycznych na podstawie ich modelu wirtualnego zaprojektowanego za pomocą programu komputerowego.
Znane sposoby drukowania 3D prowadzące do precyzyjnego wytwarzania obiektów 3D, bazują na fotopolimeryzacji składników druku, wytłaczaniu roztopionego, spiekaniu proszków, wytwarzaniu druku poprzez punktowe utwardzanie różnego typu materiałów, głównie metali i stopów metali, strumieniem przyspieszonych elektronów, Iaminacji, tj. wycinaniu laserem kolejnych warstw kształtowanego obiektu modelu i łączeniu tych warstw za pomocą kleju.
I tak w opisie zgłoszenia patentowego US 5556590 przedstawiono sposób wytwarzania przestrzennego obiektów z zastosowaniem fotopolimeryzacji, w opisie zgłoszenia patentowego US 5121329 przedstawiono sposób wytwarzania przestrzennego obiektów poprzez nakładanie na siebie kolejnych warstw obiektu z topionego materiału termoplastycznego, w opisie zgłoszenia patentowego US 4938816 zaprezentowano sposób wytwarzania przestrzennego obiektów poprzez spiekanie wiązką laserową warstw proszku, w opisie patentowym US 7168935 przedstawiono sposób wytwarzania obiektów 3D poprzez przetapianie strumieniem elektronów warstw nanoszonego proszku metalu na obniżającą się platformę, w opisie zgłoszenia patentowego US 8452073 przedstawiono sposób wytwarzania przestrzennego obiektów poprzez nanoszenie warstwa po warstwie materiałów stopionych za pomocą zogniskowanego strumienia elektronów, z opisu zgłoszenia patentowego US 5204055 znany jest sposób wytwarzania obiektów 3D polegający na warstwowym nanoszeniu sproszkowanego materiału kompozytowego, a następnie selektywnym zlepianiu go przy pomocy spoiwa nastrzykiwanego za pomocą głowicy poruszającej się w układzie XY, z opisu zgłoszenia patentowego US 5730817 wiadomo o sposobie wytwarzania obiektów 3D polegającym na wycinaniu arkuszy z tworzyw za pomocą plotera, a następnie łączeniu tych arkuszy za pomocą klejów termoutwardzalnych.
Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli chemicznych, na podstawie modeli wirtualnych tych obiektów sporządzonych za pomocą programu komputerowego poprzez wytwarzanie, za pomocą drukarki, której program sterujący jej pracą zawiera model wirtualny wytwarzanego obiektu, kolejnych warstw obiektu, jedna na drugiej aż do wytworzenia całego obiektu na podłożu bazowym umieszczonym na płycie schłodzonej do temperatury, w której następuje zamarzanie nadrukowanych warstw atramentów, a następnie napromieniowanie wytworzonego obiektu, według wynalazku charakteryzuje się tym, że kolejne warstwy obiektu nadrukowuje się według instrukcji programu komputerowego na płycie schłodzonej do temperatury -15°C za pomocą drukarki cyfrowej z atramentu stanowiącego roztwór wodny substratów do wytworzenia in situ hydrożelu lub stanowiącego mieszaninę takich roztworów, jak roztwory wodne monomerów lub oligomerów winylowych lub akrylowych z grupy obejmującej winylopirolidon, pochodne glikoli, jak diakrylany i dimetyloakrylany poliglikolu etylenowego, polialkohol winylowy, metakrylan hydroksyetylu, zawierające inicjatory polimeryzacji, jak nadtlenek wodoru, 2',4',5',7'-tetrabromofluoresceinę (eosynę Y), fenyl-2,4,6-trimetylobenzoilofosfonian litu (LAP), 2,2’-azobis[2-metylo-N-(2-hydroksyetylo)propionamid (VA-086), 2-hydroksy-4'-(2-hydroksyetoksy)-2-metylopropiofenon (Irgacure 2959 I2959), zaś napromieniowanie nadrukowanego zamrożonego obiektu prowadzi się w temperaturze otoczenia do pochłonięcia dawki powodującej polimeryzację i sieciowanie substratów atramentu, to jest za pomocą promieniowania UVC do pochłonięcia dawki 1 J/cm2 lub promieniowania jonizującego 60Co do pochłonięcia dawki 100 Gy.
Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli fizycznych, na podstawie modeli wirtualnych tych obiektów sporządzonych za pomocą programu komputerowego, poprzez wytwarzanie, za pomocą drukarki, której program sterujący jej pracą zawiera model wirtualny wytwarzanego obiektu, kolejnych warstw obiektu, jedna na drugiej aż do wytworzenia całego obiektu, na podłożu bazowym umieszczonym na płycie schłodzonej do temperatury, w której następuje zamarzanie nadrukowanych warstw atramentów, według wynalazku charakteryzuje się tym, że kolejne warstwy obiektu nadrukowuje się według instrukcji programu komputerowego na płycie schłodzonej do temperatury -15°C za pomocą drukarki cyfrowej tak, że jedną linię każdej warstwy obiektu nadrukowuje się z atramentu zawierającego jeden substrat do wytworzenia in situ hydrożelu, zaś drugą linię z atramentu zawierającego drugi substrat do wytworzenia in situ hydrożelu, przy czym jako jeden atrament stosuje się roztwór wodny naturalnego polimeru, jak alginian sodu lub chitozan, zaś jako drugi atrament roztwór wodny soli metalu
PL 239 808 B1 dwuwartościowego, jak chlorku wapnia, soli srebra, zwłaszcza azotanu srebra lub kwasu chlorozłotowego, po czym wydrukowany element utrzymuje się na schłodzonej płycie w czasie do 48 godzin do zakończenia procesu polimeryzacji, po czym zdejmuje się ze schłodzonej płyty i pozostawia w temperaturze pokojowej.
Sposób według wynalazku dotyczy problemu drukowania obiektów 3D z hydrożeli. Wydruki 3D z hydrożeli otrzymane sposobem według wynalazku mogą być wykorzystane jako przestrzenne struktury w medycynie, biologii, inżynierii materiałowej, inżynierii biomedycznej, jako trójwymiarowe podłoża do hodowli komórek, skafoldyrusztowania z komórkami służące jako implanty do regeneracji uszkodzonych tkanek/narządów, struktur anatomicznych. Wydrukowane hydrożele mogą być po procesie drukowania zasiedlane komórkami, co może prowadzić dalej do przerastania komórkami takich obiektów lub komórki mogą być wprowadzane do roztworów-atramentów przed etapem drukowania obiektów z hydrożeli.
Sposób według wynalazku ilustrują poniższe przykłady z powołaniem się na rysunek, na którym fig. 1a i fig. 1b przedstawiają zdjęcia obiektów 3D otrzymanych w przykładach I i II, zaś fig. 2 - wykres zależności ilości frakcji zol i żel w obiekcie z hydrożelu otrzymanym w przykładzie III, od pochłoniętej dawki promieniowania.
P r z y k ł a d I
Za pomocą programu komputerowego CAD zaprojektowano wirtualny model hydrożelu fizycznego 3D w postaci ramki o grubości ścianki 4 mm, o wymiarach podstawy 10 mm x 10 mm i wysokości 5 mm, który następnie załadowano do programu sterującego pracą drukarki cyfrowej. Podłoże, w postaci komercyjnej foli poliestrowej do drukowania za pomocą drukarki atramentowej, umieszczono na płycie chłodzącej o temperaturze -15°C osadzonej na stole roboczym drukarki cyfrowej. Przygotowano atrament w postaci wodnego 10% (w/v) roztworu diakrylanu poli(glikolu etylenowego) (PEGDA) (liczbowo-średnia masa cząsteczkowa = 700 g/mol) zawierającego dodatkowo 10% (w/v) nadtlenku wodoru. Przygotowanym roztworem napełniono pojemnik drukarki cyfrowej z jedną głowicą firmy REA Jet pracującą w technologii „kropla na żądanie”. Zaprojektowaną ramkę tworzono drukując warstwa po warstwie tej ramki. Po wydrukowaniu ramki przeniesiono ją od razu w stanie zamrożonym do radiatora UV, gdzie została poddana napromienieniu promieniowaniem UVC (254 nm) do zaabsbowania dawki promieniowania UV 1J /cm2 (czas napromienienia 1,5 minuty, temperatura wnętrza radiatora około 21°C). Druga próbka wydrukowanej ramki nie była napromieniona i pozostawiono ją na stole laboratoryjnym w temperaturze 21°C. Napromienienie zamrożonej ramki spowodowało polimeryzację i sieciowanie PEGDA, co w efekcie doprowadziło do powstania trwałej ramki z hydrożelu chemicznego PEGDA. Zdjęcie wytworzonej ramki z hydrożelu chemicznego PEGDA, o grubości ścianki 4 mm przedstawiono na fig. 1a rysunku.
Wydrukowaną ramkę z hydrożelu chemicznego PEGDA umieszczono w 100 ml wody destylowanej w celu obserwacji jego trwałości w czasie 4 miesięcy. Nie zaobserwowano rozpuszczania się hydrożelu, a kształt ramki pozostał taki jak po wydrukowaniu. Druga próbka wydrukowanej ramki, która nie została poddana napromienieniu, uległa rozmrożeniu w temperaturze pokojowej, co spowodowało jej rozpłyniecie się na podłożu drukowanym.
P r z y k ł a d II
Za pomocą programu komputerowego CAD zaprojektowano wirtualny model hydrożelu fizycznego 3D w postaci ramki o grubości ścianki 0,5 mm, o wymiarach podstawy 10 mm x 10 mm i wysokości 5 mm, który następnie załadowano do programu sterującego pracą drukarki cyfrowej. Podłoże, w postaci komercyjnej foli poliestrowej do drukowania za pomocą drukarki atramentowej, umieszczono na płycie chłodzącej o temperaturze -15°C osadzonej na stole roboczym drukarki cyfrowej. Przygotowano atrament w postaci wodnego 10% (w/v) roztworu PEGDA zawierającego dodatkowo 10% (w/v) nadtlenku wodoru. Przygotowanym roztworem napełniono pojemnik drukarki cyfrowej z jedną głowicą firmy REA Jet pracującą w technologii „kropla na żądanie”. Zaprojektowaną ramkę tworzono drukując warstwa po warstwie tej ramki. Po wydrukowaniu ramki przeniesiono ją od razu, w stanie zamrożonym, do radiatora UV, gdzie została poddana napromienieniu dawką promieniowania UVC (254 nm) równą 1 J/cm2 (czas napromienienia 1,5 minuty, temperatura wnętrza radiatora około 21°C). Napromienienie zamrożonej ramki spowodowało polimeryzację i sieciowanie PEGDA, co w efekcie doprowadziło do powstania ramki z trwałego hydrożelu chemicznego PEGDA. Zdjęcie wytworzonej ramki z hydrożelu chemicznego PEGDA, o grubości ścianki 0,5 mm przedstawiono na fig. 1b rysunku. Wydrukowaną ramkę z hydrożelu chemicznego PEGDA umieszczono w 100 ml wody destylowanej w celu obserwacji
PL 239 808 B1 jego trwałości w czasie 12 miesięcy. Kształt ramki pozostał niezmieniony w okresie obserwacji; hydrożel nie uległ rozpuszczeniu w wodzie.
P r z y k ł a d III
Za pomocą programu komputerowego CAD zaprojektowano wirtualny model hydrożelu fizycznego 3D w postaci ramki o grubości ścianki 4 mm, o wymiarach podstawy 10 mm x 10 mm i wysokości 5 mm, który następnie załadowano do programu sterującego pracą drukarki cyfrowej. Podłoże, w postaci komercyjnej foli poliestrowej do drukowania za pomocą drukarki atramentowej, umieszczono na płycie chłodzącej o temperaturze -15°C osadzonej na stole roboczym drukarki cyfrowej. Przygotowano atrament w postaci wodnego 10% (w/v) roztworu PEGDA zawierającego dodatkowo 10% (w/v) nadtlenku wodoru. Przygotowanym roztworem napełniono pojemnik drukarki cyfrowej z jedną głowicą firmy REA Jet pracującą w technologii „kropla na żądanie”. Zaprojektowaną ramkę tworzono drukując warstwa po warstwie tej ramki. Po wydrukowaniu ramki 7 próbek tej ramki przeniesiono od razu, w stanie zamrożonym, do radiatora UV, gdzie zostały napromienione dawkami promieniowaniem UVC (254 nm) z zakresu od 0,2 do 5 J/cm2 (temperatura wnętrza radiatora około 21°C). Napromienienie zamrożonych próbek ramki spowodowało polimeryzację i sieciowanie PEGDA, co w efekcie doprowadziło do powstania próbek ramki z trwałego hydrożelu chemicznego PEGDA. Następnie próbki wydrukowanej ramki przeniesiono do zlewek zawierających po 100 ml wody destylowanej w celu przeprowadzenia analizy żel-zol. Wynik analizy ilustruje fig. 2 rysunku, na którym przedstawiono wykres zależności ilości frakcji niespolimeryzowanej/nieusieciowanej (zol) i frakcji spolimeryzowanej/usieciowanej (żel) w funkcji zaabsorbowanej dawki promieniowania UVC. Wykres przedstawiony na fig. 2 rysunku ilustruje możliwość uzyskiwania obiektów drukowanych z hydrożeli o różnej zawartości usieciowanych makrocząsteczek, czyli frakcji żel w zależności od pochłoniętej dawki promieniowania UV.
P r z y k ł a d IV
Za pomocą programu komputerowego CAD zaprojektowano wirtualny model hydrożelu fizycznego 3D w postaci ramki o grubości ścianki 4 mm, o wymiarach podstawy 10 mm x 10 mm i wysokości 5 mm, który następnie załadowano do programu sterującego pracą drukarki cyfrowej. Podłoże, w postaci komercyjnej foli poliestrowej do drukowania za pomocą drukarki atramentowej, umieszczono na płycie chłodzącej o temperaturze -15°C osadzonej na stole roboczym drukarki cyfrowej. Przygotowano atrament w postaci wodnego 2% (w/v) roztworu alginianu sodu oraz roztwór 0,15 mol/dm3 chlorku wapnia. Przygotowanymi roztworami napełniono 2 pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy REA Jet pracującymi w technologii „kropla na żądanie”. Zaprojektowaną ramkę tworzono wykonując warstwa po warstwie tej ramki tak, że na kroplę roztworu alginianu sodu nanoszono kroplę chlorku wapnia, to znaczy najpierw wybraną linię danej warstwy drukowano pierwszym atramentem, a następnie tę samą linię drukowano drugim atramentem. Naniesienie obu roztworów powodowało reakcję in situ sieciowania fizycznego makrocząsteczek alginianu sodowego jonami wapnia.
W ten sposób uzyskano ramkę z hydrożelu fizycznego alginianu wapnia.
Wydrukowaną ramkę utrzymywano w stanie zamrożenia na schłodzonej płycie w czasie 48 godzin, po czym przeniesiono w stanie zamrożenia z płyty chłodzącej na stół laboratoryjny i pozostawiono w temperaturze 21°C na czas potrzebny do osiągnięcia temperatury pokojowej, a następnie przeniesiono do 100 ml wody destylowanej, w której ramka nie uległa rozpuszczeniu w czasie 2-óch tygodni.
P r z y k ł a d V
Za pomocą programu komputerowego CAD zaprojektowano wirtualny model hydrożelu fizycznego 3D w postaci ramki o grubości ścianki 4 mm, o wymiarach podstawy 10 mm x 10 mm i wysokości 5 mm, który następnie załadowano do programu sterującego pracą drukarki cyfrowej. Podłoże, w postaci komercyjnej foli poliestrowej do drukowania za pomocą drukarki atramentowej, umieszczono na płycie chłodzącej o temperaturze -15°C osadzonej na stole roboczym drukarki cyfrowej. Przygotowano atrament w postaci wodnego 2% (w/v) roztworu chitozanu oraz roztwór 10% (w/v) azotanu srebra. Przygotowanymi roztworami napełniono 2 pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy REA Jet pracującymi w technologii „kropla na żądanie”. Zaprojektowaną ramkę tworzono wykonując warstwa po warstwie tej ramki tak, że na kroplę roztworu chitozanu nanoszono kroplę azotanu srebra, to znaczy tak, że najpierw wybraną linię danej warstwy drukowano pierwszym atramentem, a następnie tę samą linię drukowano drugim atramentem. Naniesienie obu roztworów powodowało reakcję in situ sieciowania fizycznego makrocząsteczek chitozanu jonami srebra. W ten sposób uzyskano ramkę w z hydrożelu fizycznego chitozan-srebro.
Wydrukowaną ramkę utrzymywano w stanie zamrożenia na schłodzonej płycie w czasie 48 godzin, po czym przeniesiono w stanie zamrożenia z płyty chłodzącej na stół laboratoryjny i pozostawiono
PL 239 808 B1 w temperaturze 21°C na czas potrzebny do osiągnięcia temperatury pokojowej, a następnie przeniesiono do 100 ml wody destylowanej, w której ramka nie uległa rozpuszczeniu w czasie 72 godzin.
P r z y k ł a d VI
Za pomocą programu komputerowego CAD zaprojektowano wirtualny model hydrożelu fizycznego 3D w postaci ramki o grubości ścianki 4 mm, o wymiarach podstawy 10 mm x 10 mm i wysokości 5 mm, który następnie załadowano do programu sterującego pracą drukarki cyfrowej. Podłoże, w postaci komercyjnej foli poliestrowej do drukowania za pomocą drukarki atramentowej, umieszczono na płycie chłodzącej o temperaturze -15°C osadzonej na stole roboczym drukarki cyfrowej. Przygotowano atrament w postaci wodnego 2% (w/v) roztworu chitozanu oraz roztwór 1 % (w/v) kwasu chloro-złotowego. Przygotowanymi roztworami napełniono 2 pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy REA Jet pracującymi w technologii „kropla na żądanie”. Zaprojektowaną ramkę tworzono wykonując warstwa po warstwie tej ramki tak, że na kroplę roztworu chitozanu nanoszono kroplę roztworu kwasu chloro-złotowego, to znaczy tak, że najpierw wybraną linię danej warstwy drukowano pierwszym atramentem, a następnie tę samą linię drukowano drugim atramentem. Naniesienie obu roztworów powodowało reakcję in situ sieciowania fizycznego makrocząsteczek chitozanu jonami złota. W ten sposób wytworzono ramkę z hydrożelu fizycznego chitozan-złoto.
Wydrukowaną ramkę utrzymywano w stanie zamrożenia na schłodzonej płycie przez 5 godzin, a następnie przenoszono w stanie zamrożenia z płyty chłodzącej na stół laboratoryjny i pozostawiono w temperaturze 21 °C na czas potrzebny do osiągnięcia temperatury pokojowej, a następnie przeniesiono do 100 ml wody destylowanej, w której ramka nie uległa rozpuszczeniu w czasie 72 godzin.
P r z y k ł a d VII
Za pomocą programu komputerowego CAD zaprojektowano wirtualny model hydrożelu fizycznego 3D w postaci ramki o grubości ścianki 4 mm, o wymiarach podstawy 10 mm x 10 mm i wysokości 5 mm, który następnie załadowano do programu sterującego pracą drukarki cyfrowej. Podłoże, w postaci komercyjnej foli poliestrowej do drukowania za pomocą drukarki atramentowej, umieszczono na płycie chłodzącej o temperaturze -15°C osadzonej na stole roboczym drukarki cyfrowej. Przygotowano atrament w postaci wodnego 1,5% (w/v) roztworu chitozanu (polimer kationowy) oraz roztwór 1,5% (w/v) alginianu sodu (polimer anionowy). Przygotowanymi roztworami napełniono 2 pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy REA Jet pracującymi w technologii „kropla na żądanie”. Zaprojektowaną ramkę tworzono wykonując warstwa po warstwie tej ramki tak, że na kroplę roztworu chitozanu nanoszono kroplę roztworu alginianu, to znaczy tak, że najpierw wybraną linię danej warstwy drukowano pierwszym atramentem, a następnie tę samą linię drukowano drugim atramentem. Naniesienie obu roztworów powodowało reakcję in situ między makrocząsteczkami chitozanu i alginianu sodu. W ten sposób wytworzono ramkę z hydrożelu fizycznego chitozan-alginian.
Wydrukowaną ramkę utrzymywano w stanie zamrożenia na schłodzonej płycie przez 5 godzin, a następnie przeniesiono w stanie zamrożenia z płyty chłodzącej na stół laboratoryjny i pozostawiono w temperaturze 21°C, na czas potrzebny do osiągnięcia temperatury pokojowej, a następnie przeniesiono do 100 ml wody destylowanej, w której ramka nie uległa rozpuszczeniu w czasie 72 godzin.
P r z y k ł a d VIII
Za pomocą programu komputerowego CAD zaprojektowano wirtualny model hydrożelu fizycznego 3D w postaci ramki o grubości ścianki 4 mm, o wymiarach podstawy 10 mm x 10 mm i wysokości 5 mm, który następnie załadowano do programu sterującego pracą drukarki cyfrowej. Podłoże, w postaci komercyjnej foli poliestrowej do drukowania za pomocą drukarki atramentowej, umieszczono na płycie chłodzącej o temperaturze -15°C osadzonej na stole roboczym drukarki cyfrowej. Przygotowano 4 atramenty, przy czym każdy zawierał 10% (w/v) roztwór wodny diakrylanu poli(glikolu etylenowego) i jeden z czterech inicjatorów reakcji: 0,1% (w/v) roztwór eosyny Y. 0,1% (w/v) roztwór LAP, 0,1% (w/v) roztwór VA-086, 0,1% (w/v) roztwór Irgacure 2959. Przygotowanymi atramentami napełniano kolejno pojemnik drukarki cyfrowej z 1 głowicą firmy REA Jet pracującą w technologii „kropla na żądanie”. Zaprojektowaną ramkę tworzono wykonując warstwa po warstwie tej ramki kolejno z 4 atramentów. Po wydrukowaniu ramek, przeniesiono je od razu, w stanie zamrożonym, do radiatorów promieniowania o długości fali w zależności od drugiego składnika atramentu, tj. odpowiednio 519, 405, 365 i 365 nm, gdzie zostały poddane napromienieniu w czasie 10 minut, Po tym czasie umieszczono je w 100 ml wody destylowanej, w której ramki nie uległy rozpuszczeniu8 w czasie 48 godzin.

Claims (2)

  1. PL 239 808 B1
    P r z y k ł a d IX
    Za pomocą programu komputerowego CAD zaprojektowano wirtualny model hydrożelu fizycznego 3D w postaci ramki o grubości ścianki 4 mm, o wymiarach podstawy 10 mm x 10 mm i wysokości 5 mm, który następnie załadowano do programu sterującego pracą drukarki cyfrowej. Podłoże, w postaci komercyjnej foli poliestrowej do drukowania za pomocą drukarki atramentowej, umieszczono na płycie chłodzącej o temperaturze -15°C osadzonej na stole roboczym drukarki cyfrowej. Przygotowano atrament w postaci wodnego 10% (w/v) roztworu zawierającego dodatkowo 10% (w/v) nadtlenku wodoru. Przygotowanym roztworem napełniono pojemnik drukarki cyfrowej z jedną głowica firmy RFA Jet pracującą w technologii „kropla na żądanie”. Zaprojektowaną ramkę tworzono wykonując warstwa po warstwie tej ramki. Po wydrukowaniu ramki przeniesiono ja od razu w stanie zamrożonym do komory promieniowania jonizującego (60Co), gdzie została napromieniowana dawką 100 Gy w temperaturze około 21 °C. Napromienienie zamrożonej ramki doprowadziło do powstania trwałego hydrożelu chemicznego PEGDA.
    Wydrukowaną ramkę z hydrożelu chemicznego PEGDA umieszczono w 100 ml wody destylowanej w celu obserwacji jego trwałości w czasie 4 miesięcy. Nie zaobserwowano rozpuszczania się hydrożelu, a kształt ramki pozostał taki jak po wydrukowaniu.
    Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli chemicznych, na podstawie modeli wirtualnych tych obiektów sporządzonych za pomocą programu komputerowego, poprzez wytwarzanie, za pomocą drukarki, której program sterujący jej pracą zawiera model wirtualny wytwarzanego obiektu, kolejnych warstw obiektu, jedna na drugiej aż do wytworzenia całego obiektu na podłożu bazowym umieszczonym na płycie schłodzonej do temperatury, w której następuje zamarzanie nadrukowanych warstw atramentów, a następnie napromieniowanie wytworzonego obiektu, znamienny tym, że kolejne warstwy obiektu nadrukowuje się według instrukcji programu komputerowego na płycie schłodzonej do temperatury -15°C za pomocą drukarki cyfrowej z atramentu stanowiącego roztwór wodny substratów do wytworzenia in situ hydrożelu lub stanowiącego mieszaninę takich roztworów, jak roztwory wodne monomerów lub oligomerów winylowych lub akrylowych z grupy obejmującej winylopirolidon, pochodne glikoli, jak diakrylany i dimetyloakrylany poliglikolu etylenowego, polialkohol winylowy, metakrylan hydroksyetylu, zawierające inicjatory polimeryzacji, jak nadtlenek wodoru, 2',4',5',7'-tetrabromofluoresceinę (eosynę Y), fenyl-2,4,6-trimetylobenzoilofosfonian litu (LAP), 2,2'-azobis[2-metylo-N-(2-hydroksyetylo)propionamid (VA-086), 2-hydroksy-4'-(2-hydroksyetoksy)-2-metyIopropiofenon (Irgacure 2959 I2959), zaś napromieniowanie nadrukowanego zamrożonego obiektu prowadzi się w temperaturze otoczenia do pochłonięcia dawki powodującej polimeryzację i sieciowanie substratów atramentu, to jest za pomocą promieniowania UVC do pochłonięcia dawki 1 J/cm2 lub promieniowania jonizującego 60Co do pochłonięcia dawki 100 Gy.
  2. 2. Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli fizycznych, na podstawie modeli wirtualnych tych obiektów sporządzonych za pomocą programu komputerowego, poprzez wytwarzanie, za pomocą drukarki, której program sterujący jej pracą zawiera model wirtualny wytwarzanego obiektu, kolejnych warstw obiektu, jedna na drugiej aż do wytworzenia całego obiektu, na podłożu bazowym umieszczonym na płycie schłodzonej do temperatury, w której następuje zamarzanie nadrukowanych warstw atramentów, znamienny tym, że kolejne warstwy obiektu nadrukowuje się według instrukcji programu komputerowego na płycie schłodzonej do temperatury -15°C za pomocą drukarki cyfrowej tak, że jedną linię każdej warstwy obiektu nadrukowuje się z atramentu zawierającego jeden substrat do wytworzenia in situ hydrożelu, zaś druga linię z atramentu zawierającego drugi substrat do wytworzenia in situ hydrożelu, przy czym jako jeden atrament stosuje się roztwór wodny naturalnego polimeru, jak alginian sodu lub chitozanu zaś jako drugi atrament roztwór w odm soli metalu dwuwartościowego, jak chlorku wapniu, soli srebra, zwłaszcza azotanu srebra lub kwasu chlorozłotowego, po czym wydrukowany element utrzymuje się na schłodzonej płycie w czasie do 48 godzin do zakończenia procesu polimeryzacji, po czym zdejmuje się ze schłodzonej płyty i pozostawia w temperaturze pokojowej.
PL429746A 2019-04-26 2019-04-26 Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli chemicznych oraz fizycznych PL239808B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL429746A PL239808B1 (pl) 2019-04-26 2019-04-26 Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli chemicznych oraz fizycznych

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL429746A PL239808B1 (pl) 2019-04-26 2019-04-26 Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli chemicznych oraz fizycznych

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL429746A1 PL429746A1 (pl) 2020-11-02
PL239808B1 true PL239808B1 (pl) 2022-01-10

Family

ID=73025094

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL429746A PL239808B1 (pl) 2019-04-26 2019-04-26 Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli chemicznych oraz fizycznych

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL239808B1 (pl)

Cited By (1)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
PL449505A1 (pl) * 2024-08-13 2026-02-16 Politechnika Łódzka Sposób wytwarzania wielofazowego polimerowego dozymetru żelowego 3D imitującego tkanki ludzkie, miękką, kostną i płucną, przeznaczonego do opracowania planu leczenia w radioterapii

Cited By (1)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
PL449505A1 (pl) * 2024-08-13 2026-02-16 Politechnika Łódzka Sposób wytwarzania wielofazowego polimerowego dozymetru żelowego 3D imitującego tkanki ludzkie, miękką, kostną i płucną, przeznaczonego do opracowania planu leczenia w radioterapii

Also Published As

Publication number Publication date
PL429746A1 (pl) 2020-11-02

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Murphy et al. Next evolution in organ‐scale biofabrication: bioresin design for rapid high‐resolution vat polymerization
Schwartz Additive manufacturing: Frameworks for chemical understanding and advancement in vat photopolymerization
JP6720476B2 (ja) 立体造形用液体セット、立体造形物の製造方法、及び立体造形物
EP3371263B1 (en) Biocompatible inks for 3d printing
US7255825B2 (en) Materials and methods for freeform fabrication of solid three-dimensional objects using fusible, water-containing support materials
US11780172B2 (en) Water-breakable formulations and additive manufacturing processes employing same
CN100564007C (zh) 用激光技术制造三维物件的方法和装置和用喷墨法施加吸收剂
JP3117394B2 (ja) 光学的立体造形用樹脂組成物
JP6613659B2 (ja) 立体造形物及びその製造方法
EP3577175B1 (en) Method of 3d printing using 3d printing ink containing a cyclopolymerizable monomer
EP2678147A1 (en) Support material and applications thereof
US12421332B2 (en) Shelf-stable build materials for 3D printing
JP2018075750A (ja) 立体造形物の製造方法、及び製造装置
PL239808B1 (pl) Sposób drukowania obiektów 3D z hydrożeli chemicznych oraz fizycznych
JP7853458B2 (ja) 高解像度を有する3dプリント用ハイドロゲル
EP3698945B1 (en) Solid freeform fabrication object, method of manufacturing solid freeform fabrication object, liquid set for solid freeform fabrication, and device for manufacturing solid freeform fabrication object
JP6809217B2 (ja) ボーラスと保管用部材のセット、ボーラスと保管用部材の製造方法、及び保管用部材
EP4632020A1 (en) Methods and compositions for additive manufacturing having high water permeability
Mokhena et al. Antibiotic 3D printed Materials for healthcare applications
JP2005319618A (ja) 三次元造形方法及びその装置
Chen et al. A multi-material bioprinting platform towards stratified articular cartilage tissue fabrication
JP2005319712A (ja) 三次元造形方法及びその装置
JP2022182263A (ja) 有機無機複合ハイドロゲル前駆体液、有機無機複合ハイドロゲル、ハイドロゲル造形物、及びハイドロゲル造形物の製造方法
Billiet et al. Exploring the Future of hydrogels in rapid prototyping: a review on current trends and limitations
EP4271567A1 (en) Printing 3d-objects by inkjet