PL228672B1 - Zespół bloku podokiennego - Google Patents

Description

(21) Numer zgłoszenia: 411004 (51) Int.CI.

E06B 1/70 (2006.01) E06B 1/56 (2006.01) E06B 1/60 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 20.01.2015

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej

(54)	Zespół bloku podokiennego
(43) Zgłoszenie ogłoszono:		(73) Uprawniony z patentu: KRAWCZYK MACIEJ PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-HANDLOWO-USŁUGOWE KLINAR, Mirachowo, PL KNELSEN POLSKA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ
01.08.2016 BUP 16/16		ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, Bydgoszcz, PL
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:		(72) Twórca(y) wynalazku: MACIEJ KRAWCZYK, Mirachowo, PL
30.04.2018 WUP 04/18		TOMASZ JAGODA, Bieruń, PL MICHAŁ MICHAŁOWICZ, Białe Błota, PL (74) Pełnomocnik: rzecz, pat. Bartosz Szczepaniak

CM rco oo

CM

CM

Q_

PL 228 672 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zespół bloku podokiennego. Rozwiązanie według wynalazku znajduje zastosowanie w budownictwie do parapetów okiennych.

Znanych jest szereg rozwiązań dotyczących parapetów oraz podkładów podparapetowych wykorzystywanych w budownictwie.

Znane rozwiązanie przedstawiono w polskim opisie patentowym wynalazku o numerze zgłoszenia P.388687. W tym opisie przedstawiono zespół montażowy zawierający wspornik z przynależnymi ramionami, osadzony pomiędzy warstwą izolacji termicznej i ścianą nośną, do której zamocowany jest śrubą. Ramię jest oparte na ścianie nośnej, a ramię przylega do warstwy izolacji termicznej. Na ramieniu jest przesuwnie osadzona obejma z trzpieniem, prowadzonym w podłużnym otworze, przynależny do ramienia. W trzpieniu jest zamocowany element kątownikowy do ustalenia położenia i zamocowania do ramienia dolnego ościeżnicy. W takim samym trzpieniu wspornika jest osadzony element łączący. Wsporniki z elementami kątownikowymi są przeznaczone do zamocowania ramion dolnych, a z elementami łączącymi do zamocowania ramion górnych i ramion bocznych ościeżnic.

Inne rozwiązanie zostało przedstawione w opisie patentowym WO 2006/008279. Wynalazek dotyczy mocowania parapetu, który ma co najmniej jeden rowek wycięć służących do umieszczenia go w betonie. Występujące w parapecie kotwy, mają rozbudowaną konstrukcję. Wynalazek umożliwia zakotwiczenie parapetu poprzez środki mocujące występujące wewnątrz rowka wycięcia na parapecie oraz poprzez metalowe środki mocujące w kształcie taśmy. Montaż parapetu wykonywany jest za pomocą jednego z jego końców, korzystnie zakotwiczonych wewnątrz jednego z rowków wycięć na parapecie. Parapet następnie umieszcza się i dostosowuje do wnętrza otworu w murze, a część mocująca w kształcie taśmy, na przedniej krawędzi muru jest wygięta w dół i przymocowana do muru.

Ponadto z opublikowanego opisu zgłoszenia europejskiego wynalazku o numerze EP 2333219 znane jest rozwiązanie w postaci konstrukcji przeciwramy dla ram drzwi/okien, wykorzystywane do umieszczenia w otworze ścianki zewnętrznej lub dachu budynku. Składa się ono z przeciwramy dla ramy drzwi/okna oraz obramowania izolującego z materiału termoizolacyjnego, który otacza przeciwramę po stronach zwróconych ku wspomnianej ścianie, a także w kierunku na zewnątrz budynku.

Z opisu patentowego zgłoszenia europejskiego wynalazku o numerze EP 1788182 znane jest dalsze rozwiązanie składające się z dwóch elementów, w którym jeden płat zawiera zewnętrzną część, przymocowaną do okna zewnętrznego oraz część nośną przypisaną do ramy okiennej. Drugi płat zaś ma przekrój wewnętrzny przyporządkowany do wnętrza okna. Elementy mogą się przemieszczać względem siebie w celu dostosowania do różnych szerokości.

Znane jest także rozwiązanie przedstawione w innym europejskim opisie patentowym o numerze EP 2434082. Panel parapetu posiada podstawę w górnej powierzchni oraz dolnej powierzchni, dwie boczne powierzchnie. Profil nośny jest umieszczony na górnej powierzchni, do podparcia okna lub drzwi. Wysokość elementów zamykających, umieszczonych po obu stronach jest większa niż wysokość profilu nośnego, który rozciąga się wokół przedniej powierzchni czołowej i tylnej powierzchni profilu nośnego.

W innym opisie wzoru przemysłowego nr Wp. 16424 przedstawiono podkład podparapetowy z tworzywa sztucznego. Według tego znanego rozwiązania podkład podparapetowy stanowi kształtkę podłużną układaną na dolnej krawędzi otworu okiennego, na której osadza się dolną krawędź ramy okna oraz po obu jej stronach parapet wewnętrzny i parapet zewnętrzny. Podkład podparapetowy na dolnej powierzchni części zewnętrznej ma wyprofilowane wzdłużne rowki o kątowym przekroju poprzecznym. Każdy wzdłużny rowek usytuowany jest na tej dolnej powierzchni części zewnętrznej w strefie pomiędzy dwoma nacięciami na górnej powierzchni tej części zewnętrznej. Pierwszy rowek znajduje się pomiędzy skrajną wzdłużną krawędzią tej części zewnętrznej podkładu podparapetowego, a pierwszym skrajnym wzdłużnym nacięciem na górnej powierzchni tej części zewnętrznej.

Charakterystyczną cechą w odniesieniu do znanych rozwiązań dotyczących profili podokiennych, jest to, że sposób ich montażu do podłoża opiera się na systemie wzdłużnych rowków o kątowym przekroju poprzecznym zapewniających stabilność całego parapetu, przy użyciu kleju. W znanych rozwiązaniach cała dolna powierzchnia podkładu parapetowego osadzana jest na powierzchni podłoża.

Podstawowym celem niniejszego wynalazku jest utworzenie zespołu bloku podokiennego zwiększającego izolacyjność cieplną w miejscu połączenia okna z krawędzią ściany w części progowej, czyli w obszarze, który ma najsłabsze parametry termiczne. Rozwiązanie według wynalazku zapewnia lepsze efekty w zakresie izolacji termicznej.

PL 228 672 B1

Według wynalazku zespół bloku podokiennego zawiera element podokienny izolacji termicznej o płaskiej podstawie, który zawiera belkę podokienną wyposażoną w system łączenia z ramą okna oraz część podparapetową od strony wnętrza pomieszczenia zawierającą na górnej i dolnej powierzchni uformowane rowki i/lub garby. Zespół bloku podokiennego stanowi element wykończeniowy współpracujący z ramą okna. Zespół bloku podokiennego charakteryzuje się tym, że dolna powierzchnia podstawy belki podokiennej elementu podokiennego izolacji termicznej wyposażona jest w listwę wzmacniającą, przy czym listwa wzmacniająca połączona jest z co najmniej jednym elementem kątowym. Element kątowy zapewnia połączenie zespołu podokiennego z podłożem w ten sposób, że belka podokienna, a tym samym i rama okna znajduje się w obszarze zewnętrznej izolacji cieplnej ściany budynku.

W korzystnym wariancie realizacji wynalazku listwa wzmacniająca połączona jest z elementem kątowym rozłącznie.

Korzystnie listwa wzmacniająca i/lub element kątowy zawiera środki do regulacji miejsca wzajemnego połączenia.

W korzystnym aspekcie realizacji wynalazku środki do regulacji miejsca wzajemnego połączenia stanowią otwory na długości listwy wzmacniającej i/lub na długości ramion elementu kątowego.

Korzystnie listwa wzmacniająca połączona jest z dwoma elementami kątowymi.

W korzystnym wariancie listwa wzmacniająca połączona jest z elementem kątowym za pomocą śruby.

W kolejnym korzystnym wariancie listwa wzmacniająca stanowi kształtownik w postaci ceownika którego górne krawędzie ramion, zagięte są do wewnątrz tego ceownika. Takie rozwiązanie zapewnia stabilne osadzenie listwy wzmacniającej wewnątrz belki podokiennej elementu podokiennego izolacji termicznej.

Korzystnie w podstawie części podparapetowej elementu podokiennego izolacji termicznej znajduje się druga listwa wzmacniająca w postaci kształtownika o przekroju ceownika.

W korzystnym wariancie listwy wzmacniające oraz kątownik wykonane są z tworzywa sztucznego. Listwy wzmacniające zapewniają trwałe połączenie zespołu bloku podokiennego z podłożem.

W innym wariancie listwy wzmacniające oraz kątownik wykonane są z metalu.

Korzystnie górna powierzchnia belki podokiennej elementu podokiennego izolacji termicznej zawiera ukształtowane, biegnące równolegle, wzdłuż belki podokiennej listwy ustalające, między którymi znajduje się szczelina. Elementy te stanowią zaczepy mocująco-ustalające zapewniające stabilne połączenie z ramą okna.

W korzystnym wariancie wewnątrz szczeliny znajduje się listwa z twardego tworzywa sztucznego. Listwa z twardego tworzywa sztucznego, usztywnia profil, pozwalając mocować parapet zewnętrzny oraz stanowi podstawę do zastosowania taśmy rozprężnej.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładzie wykonania na załączonym rysunku, na którym poszczególne figury rysunku przedstawiają:

- fig. 1 - widok zespołu bloku podokiennego z dołu.

- fig. 2 - widok zespołu bloku podokiennego z góry, z fragmentem ramy okna.

- fig. 3 - zespół bloku podokiennego w płaszczyźnie przekroju poprzecznego.

Jak to uwidoczniono na rysunku fig. 1, fig. 2 i fig. 3 zespół bloku podokiennego zawiera element podokienny izolacji termicznej 1 o płaskiej podstawie, który zawiera belkę podokienną 2 wyposażoną w system łączenia z ramą okna oraz część podparapetową 3 od strony wnętrza pomieszczenia zawierającą na górnej i dolnej powierzchni uformowane rowki i garby 4. Dolna powierzchnia podstawy belki podokiennej 2 elementu podokiennego izolacji termicznej 1 wyposażona jest w listwę wzmacniającą 5, co uwidoczniono na rysunku na fig. 1, fig. 2 i fig. 3. Listwa wzmacniająca 5 połączona jest z dwoma elementami kątowymi 6.

Jak to zilustrowano na załączonym rysunku fig. 1, listwa wzmacniająca 5 połączona jest z elementem kątowym 6 rozłącznie. Listwa wzmacniająca 5 i element kątowy 6 zawierają środki do regulacji miejsca wzajemnego połączenia. Środki do regulacji miejsca wzajemnego połączenia stanowią otwory 7 na długości listwy wzmacniającej 5 i na długości ramion elementu kątowego 6. Listwa wzmacniająca 5 połączona jest z elementami kątowymi 6 za pomocą śrub 8, co uwidoczniono na załączonym rysunku fig. 1.

Listwa wzmacniająca 5 stanowi kształtownik w postaci ceownika którego górne krawędzie ramion 9, zagięte są do wewnątrz tego ceownika. W podstawie części podparapetowej 3 elementu podokiennego izolacji termicznej 1 znajduje się listwa wzmacniająca 10 w postaci kształtownika o przekroju

PL 228 672 B1 ceownika, co uwidoczniono na załączonym rysunku fig. 1, fig. 2 i fig. 3. W tym przykładzie wykonania listwy wzmacniające 5, 10 oraz kątownik 6 wykonane są z tworzywa sztucznego.

Górna powierzchnia belki podokiennej 2 elementu podokiennego izolacji termicznej 1 zawiera ukształtowane, biegnące równolegle, wzdłuż belki podokiennej 2 listwy ustalające 11, między którymi znajduje się szczelina 12, co zilustrowano na załączonym rysunku fig. 3. Wewnątrz szczeliny 12 znajduje się listwa 13 z twardego tworzywa sztucznego. Listwa 13 z twardego tworzywa sztucznego, usztywnia profil, pozwalając mocować parapet zewnętrzny oraz stanowi podstawę do zastosowania taśmy rozprężnej 14. Jak to uwidoczniono na rysunku fig. 2, na górnej powierzchni belki podokiennej osadzona jest rama okna 15.

Claims (12)

Zastrzeżenia patentowe

1. Zespół bloku podokiennego zawierający element podokienny izolacji termicznej (1) o płaskiej podstawie, który zawiera belkę podokienną (2) wyposażoną w system łączenia z ramą okna oraz część podparapetową (3) od strony wnętrza pomieszczenia zawierającą na górnej i dolnej powierzchni uformowane rowki i/lub garby (4), znamienny tym, że dolna powierzchnia podstawy belki podokiennej (2) elementu podokiennego izolacji termicznej (1) wyposażona jest w listwę wzmacniającą (5), przy czym listwa wzmacniająca (5) połączona jest z co najmniej jednym elementem kątowym (6).

2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że listwa wzmacniająca (5) połączona jest z elementem kątowym (6) rozłącznie.

3. Zespół według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że listwa wzmacniająca (5) i/lub element kątowy (6) zawiera środki do regulacji miejsca wzajemnego połączenia.

4. Zespół według zastrz. 3, znamienny tym, że środki do regulacji miejsca wzajemnego połączenia stanowią otwory (7) na długości listwy wzmacniającej (5) i/lub na długości ramion elementu kątowego (6).

5. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że listwa wzmacniająca (5) połączona jest z dwoma elementami kątowymi (6).

6. Zespół według zastrz. 1 albo 5, znamienny tym, że listwa wzmacniająca (5) połączona jest z elementem kątowym (6) za pomocą śruby (8).

7. Zespół według zastrz. 1 albo 5, albo 6, znamienny tym, że listwa wzmacniająca (5) stanowi kształtownik w postaci ceownika, którego górne krawędzie ramion (9), zagięte są do wewnątrz tego ceownika.

8. Zespół według zastrz. 1 albo 5, znamienny tym, że w podstawie części podparapetowej (3) elementu podokiennego izolacji termicznej (1) znajduje się listwa wzmacniająca (10) w postaci kształtownika o przekroju ceownika.

9. Zespół według zastrz. 1 albo 5, albo 7, albo 8, znamienny tym, że listwy wzmacniające (5, 10) oraz kątownik (6) wykonane są z tworzywa sztucznego.

10. Zespół według zastrz. 1 albo 5, albo 7, albo 8, znamienny tym, że listwy wzmacniające (5, 10) oraz kątownik (6) wykonane są z metalu.

11. Zespół kątownika według zastrz. 1 albo 3, albo 5, albo 7, albo 8, znamienny tym, że górna powierzchnia belki podokiennej (2) elementu podokiennego izolacji termicznej (1) zawiera ukształtowane, biegnące równolegle, wzdłuż belki podokiennej (2) listwy ustalające (11), między którymi znajduje się szczelina (12).

12. Zespół według zastrz. 11, znamienny tym, że wewnątrz szczeliny (12) znajduje się listwa (13) z twardego tworzywa sztucznego.