PL224118B1 - Polieterol, sposób jego wytwarzania i zastosowanie - Google Patents

Polieterol, sposób jego wytwarzania i zastosowanie

Info

Publication number
PL224118B1
PL224118B1 PL406723A PL40672313A PL224118B1 PL 224118 B1 PL224118 B1 PL 224118B1 PL 406723 A PL406723 A PL 406723A PL 40672313 A PL40672313 A PL 40672313A PL 224118 B1 PL224118 B1 PL 224118B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
polyetherol
urea
formula
borate
bisdiborate
Prior art date
Application number
PL406723A
Other languages
English (en)
Other versions
PL406723A1 (pl
Inventor
Iwona Zarzyka
Original Assignee
Politechnika Rzeszowska Im Ignacego Łukasiewicza
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Rzeszowska Im Ignacego Łukasiewicza filed Critical Politechnika Rzeszowska Im Ignacego Łukasiewicza
Priority to PL406723A priority Critical patent/PL224118B1/pl
Publication of PL406723A1 publication Critical patent/PL406723A1/pl
Publication of PL224118B1 publication Critical patent/PL224118B1/pl

Links

Landscapes

  • Polyurethanes Or Polyureas (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest nowy polieterol, sposób jego wytwarzania i zastosowanie.
Znane pochodne mocznika, stosowane jako polieterole do otrzymywania ognioodpornych pianek poliuretanowych używanych do izolacji, są żywicami mocznikowo-formaldehydowymi. Na przykład według publikacji kanadyjskiego opisu zgłoszeniowego wynalazku nr CA 817936 A z roku 1969 mocznik poddaje się reakcji z 2 do 2,1-molowym nadmiarem formaldehydu w środowisku wodnym z dodatkiem kilku procent glikolu etylenowego i pochodnych furanu w obecności wodorotlenku sodu w temperaturze 95°C przez 30 minut. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwasza się kwasem mrówkowym i utrzymuje przez 5 do 15 minut w temperaturze 100°C. Otrzymaną żywicę mocznikowoformaldehydową miesza się w końcowym etapie z 10 + 30% wagowymi glikolu etylenowego i tak przygotowaną mieszaninę stosuje się jako składnik poliolowy do wytwarzania pianek poliuretanowych.
W publikacji kanadyjskiego opisu zgłoszeniowego wynalazku nr CA 828803 A z roku 1969 ujawniono modyfikację wspomnianej żywicy mocznikowo-formaldehydowej za pomocą fizycznego dodatku alkanofosfonianu dialkilu w celu wywołania zwiększonego efektu uniepalnienia pianek poliuretanowych.
Z kolei z publikacji japońskiego opisu zgłoszeniowego wynalazku nr JPS 57102956 A z roku 1982 znane są również hydroksyalkilowe pochodne mocznika otrzymywane w reakcjach mocznika z tlenkiem etylenu lub tlenkiem butylenu, to znaczy N,N'-bis(hydroksyalkilo)moczniki o krótkich łańcuchach hydroksyalkilowych zawierających od 1 do dwóch jednostek oksyalkilenowych stosowano jako jeden ze składników komponentów poliolowych w celu zwiększenia ognioodporności pianek.
Znane są również polieterole z grupą mocznikową uzyskane w reakcji etylenomocznika z aminoalkoholem, a następnie w reakcji otrzymanych produktów, to znaczy N,N'-bis(hydroksyalkilo)mocznika i glikolu etylenowego z oksiranami.
W publikacji patentu USA nr US 4246361 z roku 1981 ujawniono zastosowanie jako składników poliolowych do wytwarzania ognioodpornych pianek poliuretanowych mieszaniny złożonej z żywicy mocznikowo-formaldehydowej i hydroksyalkilowych pochodnych mocznika o krótkich łańcuchach.
Z publikacji patentu USA nr US 5039711 z roku 1991 znany jest sposób wprowadzania boru do składników poliolowych ognioodpornych pianek polegający na mieszaniu 50 do 200 części wagowych typowego poliolu z zawiesiną zawierającą 1 do 100 części wagowych utlenionego związku silikonowego i 10 do 100 częściami związku boru o charakterze kwasowym.
W ostatnich latach pojawiły się publikacje dotyczące wprowadzania boranów do składników poliolowych. Związki boru stosowane są jednak nadal jako fizyczny dodatek do używanego typowego poliolu. W tym celu stosuje się na przykład boran tris(3-hydroksypropylu), boran tris[(3-chloro-2-hydroksy-1-propoksy)propylu] i boran tris[(3-chloro-2-hydroksy-1-propoksy)-propan-2-ylu] jako dodatek do wyrobu o nazwie handlowej Rokpol RF55. W publikacji: B, Czupryński, J. Liszkowska, J. Paciorek-Sadowska, Effect of selected boroorganic compounds on thermal and heat properties of rigid polyurethane-polyisocyanurate foams, Journal of Applied Polymer Science, 95, 400-405 (2005), opisane są badania wpływu wprowadzonych związków boru na odporność termiczną i cieplną pianek poliuretanowych.
Ponadto przebadano wpływ dodatku boranu tris(3-hydroksypropylu), boranu tris(2-hydroksy-3metylopropylu) i boranu tris(4-hydroksybutylu) (publikacja: J. Paciorek-Sadowska. B. Czupryński, New compounds tor production of polyurethane foams, Journal of Applied Polymer Science, 102, 5918-5926 (2006)) oraz boranu tris(2-hydroksybutylu), boranu tris[2-(2-hydroksyetylosulfanylo)etylu], boranu tris[(3-chloro-2-hydroksy-1-propoksy)-1-metylopropylu] i boranu tris{2-[2-(3-chloro-2-hydroksypropylosulfanylo)etyloksy]etylu} (publikacja: B. Czupryński, J. Paciorek-Sadowska, J. Liszkowska, Modification of the rigid polyurethane-polyisocyanurate foams, Journal of Applied Polymer Science, 100, 2020-2029 (2006)) do Rokopolu RF55 na właściwości pianek poliuretanowych, takie jak wytrzymałość na ściskanie, kruchość, zawartość komórek zamkniętych oraz zmniejszenie palności.
W 2010 roku pojawia się wzmianka o syntezie poliolu zawierającego w swej strukturze jednocześnie grupy mocznikowe i boranowe. Otrzymuje się go w reakcji N,N'-bis[(3-hydroksypropoksy)metylu] z kwasem borowym (publikacja: J. Paciorek-Sadowska. B. Czupryński, J. Liszkowska, Nowy poliol boroorganiczny do produkcji sztywnych pianek poliuretanowo-poliizocyjanurowych. Cz. I. Charakterystyka i warunki otrzymywania nowego poliolu boroorganicznego. Polimery. 55(1), 29-32 (2010)), ale również jest to związek stosowany jako dodatek do Rokopolu RF55 podczas wytwarzania pianek poliuretanowych (publikacja: J. Paciorek-Sadowska. B. Czupryński, J. Liszkowska.
PL 224 118 B1
W. Jaskółowski, Nowy poliol boroorganiczny do produkcji sztywnych pianek poliuretanowo-poliizocyjanurowych. Cz. II. Otrzymywanie pianek poliuretanowo-poliizocyjanurowych z zastosowaniem nowego poliolu boroorganicznego. Polimery. 55(2), 99-105 (2010)).
Z kolei z publikacji I. Zarzyka. Chemistry & Chemical Technology. Vol. 7, No. 2, 2013, 147-151. „Effect of Borate Groups on the Properties of Rigid Polyurethane Foams Obtained with Using Hydroxypropyl Derivatives of Urea”, znany jest polieterol o wzorze pokazanym na rysunku - wzór I, gdzie x + z + o + t + r + w < 6 albo 12, przy czym polieterol zawiera w swej strukturze obok grupy mocznikowej grupy boranowe, a w tym wzorze x, z, o, t, r, w oznaczają ilości jednostek oksypropylenowych w łańcuchu polieterolu. Ponadto w tej publikacji przedstawiono sposób otrzymywania tego polieterolu, schematycznie pokazany na wzorze II, a polegający na tym, że w pierwszym etapie prowadzi się reakcje kwasu borowego z N,N'-bis(2-hydroksypropylo)mocznikiem, a następnie otrzymany półprodukt poddaje się bezpośredniej reakcji z węglanem propylenu, przy czym szczegółowe warunki prowadzenia syntezy podane są w opisie wspomnianej publikacji, w części eksperymentalnej i tabeli 1. Otrzymane polieterole stosuje się do wytwarzania pianek poliuretanowych o wysokiej wytrzymałości mechanicznej, termicznej i obniżonej palności.
Polieterol zawierający w swej strukturze obok grupy mocznikowej grupy boranowe, według wynalazku charakteryzuje się tym, że struktura polieterolu jest o ogólnym wzorze 1, w którym x, z, t, r, w, o oznaczają ilości jednostek oksyalkilenowych w łańcuchu polieterolu, a mianowicie jednostek oksyetylenowych, a R oznacza atom wodoru H.
Korzystnie ilość jednostek oksyalkilenowych wynosi od 6 do 18.
Dalsze korzyści uzyskuje się, jeśli ilość jednostek oksyetylenowych jest nie mniejsza od 10.
Sposób wytwarzania polieterolu z grupami mocznikowymi i boranowymi, o ogólnym wzorze 1, w którym x, z, t, r, w, o oznaczają liczbę jednostek oksyalkilenowych w łańcuchu polieterolu, a mianowicie jednostek oksyetylenowych, a R oznacza atom wodoru H według wynalazku charakteryzuje się tym, że w pierwszym etapie prowadzi się reakcje kwasu borowego o wzorze 5 z N,N'-bis(2-hydroksyetylo)mocznikiem o wzorze 4, w stosunku molowym związku do kwasu borowego równym 1 : 2, bez katalizatora w temperaturze 100 + 130°C, a następnie otrzymany półprodukt w postaci bisdiwodoroboranu o wzorze 3 poddaje się bezpośredniej reakcji z węglanami alkilenowymi o wzorze 2, w postaci węglanu etylenu, w temperaturze 140 + 180°C w obecności znanych katalizatorów, przy czym we wzorach 2 + 4 R oznacza atom wodoru H.
Korzystnie w reakcji węglanu alkilenowego z bisdiwodoroboranem stosuje się liczbę moli węglanu alkilenowego od 6 do 18 na jeden mol bisdiwodoroboranu.
Dalsze korzyści są uzyskiwane, jeżeli w reakcji węglanu etylenu z bisdiwodoroboranem stosuje się liczbę moli tego węglanu etylowego nie mniejszą od 10 na jeden mol bisdiwodoroboranu.
Zastosowanie polieterolu z grupami mocznikowymi i boranowymi, o ogólnym wzorze 1, w którym x, z, t, r, w, o oznaczają ilości jednostek oksyalkilenowych w łańcuchu polieterolu, a mianowicie jednostek oksyetylenowych, a R oznacza atom wodoru H, jest przewidziane do wytwarzania pianek poliuretanowych, korzystnie dla pianek poliuretanowych o wysokiej wytrzymałości mechanicznej, wysokiej odporności termicznej do 150°C i obniżonej palności odpowiadającej indeksowi tlenowemu OI większemu od 22% objętościowych.
Celem wynalazku jest opracowanie sposobu otrzymywania polieteroli zawierających jednocześnie grupy mocznikowe i boranowe z udziałem N,N'-bis(hydroksyalkilo)moczników, kwasu borowego i węglanów alkilenowych. Jak wynika z opisu stanu techniki wynalazku do tej pory stosowano zwykle pochodne mocznika i/lub kwasu borowego jako dodatki fizyczne do typowych polieteroli, co nie jest korzystne ze względu na niejednorodną strukturę uzyskiwanych z ich udziałem pianek. Poprzez wbudowanie grup mocznikowych i boranowych w łańcuch poliolu uzyskuje się pianki poliuretanowe o bardziej uśrednionym rozprzestrzenieniu w ich strukturze grup mocznikowych i boranowych, a co za tym idzie o bardziej ujednoliconych właściwościach. Ponadto jak wspomniano w stanie techniki jako polieterole do pianek poliuretanowych stosowano żywice mocznikowo-formaldehydowe, w których grupy mocznikowe są wbudowane w strukturę polieterolu. Stosowanie żywic mocznikowo-formaldehydowych ma jednak kilka wad. Formaldehyd jest toksyczny i rakotwórczy, a ponadto w przypadku częściowego uwalniania się z żywicy niekorzystnie wpływa na proces spieniania, powodując jego niekontrolowany przebieg.
Z kolei polieterole według wynalazku są uzyskiwane z udziałem nietoksycznych, niepalnych i przyjaznych ekologicznie węglanów alkilenowych. Należy podkreślić, że mocznik i kwas borowy są również substancjami nieszkodliwymi. Podczas syntezy polieterolu węglany alkilenowe pełnią jedno4
PL 224 118 B1 cześnie rolę rozpuszczalnika odpowiedniego bisdiwodoroboranu i czynnika hydroksyalkilującego. Bisdiwodoroboran jest uzyskiwany w reakcji N,N'-bis(2-hydroksyalkilo)mocznika z kwasem borowym z udziałem rozpuszczalnika lub sposobem bezrozpuszczalnikowym. Wpływ sposobu syntezy bisdiwodoroboranu na właściwości końcowego polieterolu jest opisany w poniższych przykładach.
Przy otrzymywaniu pianek poliuretanowych z wykorzystaniem polieteroli według wynalazku, zawierających grupy mocznikowe i boranowe, ważne jest, aby użyć do reakcji z izocyjanianem polieterol o odpowiedniej liczbie i rodzaju merów oksyalkilenowych. W wypadku polieteroli uzyskanych z udziałem węglanu etylenu, polieterol nie może zawierać mniej niż 10 jednostek oksyetylenowych na mol grup mocznikowych, w związku ze zbyt dużą gęstością i problemem z homogenizacją komponentów podczas wytwarzania pianek poliuretanowych.
Przedmiot wynalazku jest bliżej wyjaśniony w przykładach wykonania i na rysunku, na którym na wzorach strukturalnych wzór 1 przedstawia znany polieterol, wzór II - znany sposób wytwarzania polieterolu, w ujęciu schematycznym, wzór 1 - nowy polieterol, wzór 2 - węglan alkile nowy, w postaci węglanu etylenu, wzór 3 - bisdiwodoroboran, wzór 4 - N,N'-bis(2-hydroksyetylo)mocznik, zaś wzór 5 - kwas borowy, przy czym we wzorach 1 + 4 R oznacza atom wodoru H.
P r z y k ł a d 1
Do kolby trójszyjnej zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, nasadkę Deana-Starka i chłodnicę 3 zwrotną wprowadzano 11,1 g BHEM i 9,3 g kwasu borowego oraz 50 cm3 ksylenu. Całość ogrzewano do wrzenia i utrzymywano w tym stanie tak długo, aż oddestylowała azeotropowo obliczona teoretycz3 nie ilość wody (2,7 cm3). Następnie ksylen oddestylowywano w wyparce obrotowej, a uzyskany półprodukt w postaci bisdiwodoroboranu o wzorze 3 dla R=H suszono do stałej masy w suszarce próżniowej w temperaturze 90°C pod ciśnieniem 0,09 MPa. Otrzymano 17,7 g pomarańczowej żywicy, do której wprowadzono 79,2 g węglanu etylenu i 1,45 g węglanu potasu jako katalizatora i całość ogrzewano do temperatury 155-160°C utrzymując w tym stanie przez 10 godzin. Otrzymano miodową żywicę o masie 58 g i następujących właściwościach w temperaturze 20°C: lepkość 4,95 Pa^s, 3 napięcie powierzchniowe 0,0492 N/m, gęstość 1222,3 kg/m3.
P r z y k ł a d 2
Do kolby okrągłodennej zaopatrzonej w mieszadło magnetyczne i termometr wprowadzano 7,4 g BHEM i 6,1 g kwasu borowego. Całość ogrzewano w otwartej kolbie do temperatury 105°C i utrzymywano w tym stanie 30 minut, to znaczy do momentu oddestylowania obliczonej teoretycznie ilości 3 wody (1,8 cm3). Otrzymano 11,7 g kremowej żywicy, do której wprowadzano 52,8 g węglanu etylenu i 0,83 g węglanu potasu jako katalizatora i całość ogrzewano do temperatury 158-160°C utrzymując w tym stanie przez 8 godzin. Otrzymano miodową żywicę o masie 58,8 g i następujących właściwościach w temperaturze 20°C: lepkość 0,94 Pa^s, napięcie powierzchniowe 0,0512 N/m, gęstość 1211,8 kg/m3.
Przykładowy sposób wytwarzania pianki poliuretanowej 3
Do 100 części wagowych polieterolu (lepkość 4,48 Pa^s, gęstość 1,20 g/cm , napięcie powierzchniowe 0,042 N/m w temperaturze 20°C) otrzymanego z bisdiwodoroboranu N,N'-bis(2-hydroksyetylo)mocznika uzyskanego metodą rozpuszczalnikową i węglanu etylenu przy wyjściowym stosunku molowym reagentów 1:18 w temperaturze 160°C wciągu 15 godzin, w obecności węglanu 3 potasu jako katalizatora, i w którym liczba moli grup borowego oraz 50 cm3 ksylenu. Całość ogrzewano do wrzenia i utrzymywano w tym stanie tak długo, aż oddestylowała azeotropowo obliczona teore3 tycznie ilość wody (2,7 cm3). Następnie ksylen oddestylowywano w wyparce obrotowej, a uzyskany półprodukt w postaci bisdiwodoroboranu o wzorze 3 dla R = H suszono do stałej masy w suszarce próżniowej w temperaturze 90°C pod ciśnieniem 0,09 MPa. Otrzymano 17,7 g pomarańczowej żywicy. do której wprowadzono 79,2 g węglanu etylenu i 1,45 g węglanu potasu jako katalizatora i całość ogrzewano do temperatury 155-160°C utrzymując w tym stanie przez 10 godzin. Otrzymano miodową żywicę o masie 58 g i następujących właściwościach w temperaturze 20°C: lepkość 4,95 Pa^s, napię3 cie powierzchniowe 0,0492 N/m, gęstość 1222,3 kg/m3.
P r z y k ł a d 2
Do kolby okrągłodennej zaopatrzonej w mieszadło magnetyczne i termometr wprowadzano 7,4 g BHEM i 6,1 g kwasu borowego. Całość ogrzewano w otwartej kolbie do temperatury 105°C i utrzymywano w tym stanie 30 minut, to znaczy do momentu oddestylowania obliczonej teoretycznie 3 ilości wody (1,8 cm3). Otrzymano 11,7 g kremowej żywicy, do której wprowadzano 52,8 g węglanu etylenu i 0,83 g węglanu potasu jako katalizatora i całość ogrzewano do temperatury 158 + 160°C utrzymując w tym stanie przez 8 godzin. Otrzymano miodową żywicę o masie 58,8 g i następujących
PL 224 118 B1 właściwościach w temperaturze 20°C: lepkość 0,94 Pa^s, napięcie powierzchniowe 0,0512 N/m, gęstość 1211,8 kg/m3.
Przykładowy sposób wytwarzania pianki poliuretanowej 3
Do 100 części wagowych polieterolu (lepkość 4,48 Pa^s, gęstość 1,20 g/cm napięcie powierzchniowe 0,042 N/m w temperaturze 20°C) otrzymanego z bisdiwodoroboranu N,N'-bis(2-hydroksyetylo)mocznika uzyskanego metodą rozpuszczalnikową i węglanu etylenu przy wyjściowym stosunku molowym reagentów 1:18 w temperaturze 160°C wciągu 15 godzin, w obecności węglanu potasu jako katalizatora, i w którym liczba moli grup oksyetylenowych wynosi 20,8 na mol mocznika, dodaje się 1,2 części wagowych trietyloaminy jako katalizatora, 3,5 części wagowe oleju silikonowego jako środka powierzchniowo czynnego, 4 części wagowe wody jako środka spieniającego. Następnie dodaje się 140 części wagowych 4,4'-diizocyjanianu difenylometanu zawierającego 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i energicznie miesza się do momentu rozpoczęcia kremowania. Otrzymaną piankę sezonuje się w temperaturze pokojowej jedną dobę. Właściwości pianki po sezonowaniu: pianka samogasnąca o indeksie tlenowym OI wynoszącym 22,9% objętościowych; gęstość pozorna 68,54 ± 3
3,01 kg/m3; skurcz liniowy 0,68 ± 0,06%; wytrzymałość na ściskanie przed ekspozycją temperaturową 0,47 ± 0,03 MPa, po ekspozycji w temperaturze 150°C w ciągu miesiąca 2,42 ± 0,08 MPa; ubytek masy pianki po 30-dniowej ekspozycji w temperaturze 150°C 19,0% wag.

Claims (8)

1. Polieterol zawierający w swej strukturze obok grupy mocznikowej grupy boranowe, znamienny tym, że struktura polieterolu jest o ogólnym wzorze 1, w którym x, z, t, r, w, o oznaczają ilości jednostek oksyalkilenowych w łańcuchu polieterolu, a mianowicie jednostek oksyetylenowych, a R oznacza atom wodoru H.
2. Polieterol według zastrz. 1, znamienny tym, że ilość jednostek oksyalkilenowych wynosi od 6 do 18.
3. Polieterol według zastrz. 1, znamienny tym, że ilość jednostek oksyetylenowych jest nie mniejsza od 10.
4. Sposób wytwarzania polieterolu z grupami mocznikowymi boranowymi, o ogólnym wzorze 1, w którym x, z, t, r, w, o oznaczają liczbę jednostek oksyalkilenowych w łańcuchu polieterolu, a mianowicie jednostek oksyetylenowych, a R oznacza atom wodoru H, znamienny tym, że w pierwszym etapie prowadzi się reakcje kwasu borowego o wzorze 5 z N ,N'-bis(2-hydroksyetylo)mocznikiem o wzorze 4, w stosunku molowym związku do kwasu borowego równym 1 : 2, bez katalizatora w temperaturze 100 + 130°C, a następnie otrzymany półprodukt w postaci bisdiwodoroboranu o wzorze 3 poddaje się bezpośredniej reakcji z węglanami alkilenowymi o wzorze 2, w postaci węglanu etylenu, w temperaturze 140 + 180°C w obecności znanych katalizatorów, przy czym we wzorach 2 + 4 R oznacza atom wodoru H.
5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że w reakcji węglanu alkilenowego z bisdiwodoroboranem stosuje się liczbę moli węglanu alkilenowego od 6 do 18 na jeden mol bisdiwodoroboranu.
6. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że w reakcji węglanu etylenu z bisdiwodoroboranem stosuje się liczbę moli tego węglanu etylowego nie mniejszą od 10 na jeden mol bisdiwodoroboranu.
7. Zastosowanie polieterolu z grupami mocznikowymi i boranowymi, o ogólnym wzorze 1, w którym x, z, t, r, w, o oznaczają ilości jednostek oksyalkilenowych w łańcuchu polieterolu, a mianowicie jednostek oksyetylenowych, a R oznacza atom wodoru H, do wytwarzania pianek poliuretanowych.
8. Zastosowanie polieterolu, według zastrz. 7, dla pianek poliuretanowych o wysokiej wytrzymałości mechanicznej, wysokiej odporności termicznej do 150°C i obniżonej palności odpowiadającej indeksowi tlenowemu Ol większemu od 22% objętościowych.
PL406723A 2013-12-30 2013-12-30 Polieterol, sposób jego wytwarzania i zastosowanie PL224118B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL406723A PL224118B1 (pl) 2013-12-30 2013-12-30 Polieterol, sposób jego wytwarzania i zastosowanie

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL406723A PL224118B1 (pl) 2013-12-30 2013-12-30 Polieterol, sposób jego wytwarzania i zastosowanie

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL406723A1 PL406723A1 (pl) 2015-07-06
PL224118B1 true PL224118B1 (pl) 2016-11-30

Family

ID=53492764

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL406723A PL224118B1 (pl) 2013-12-30 2013-12-30 Polieterol, sposób jego wytwarzania i zastosowanie

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL224118B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL406723A1 (pl) 2015-07-06

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Xie et al. Synthesis of a furfural-based DOPO-containing co-curing agent for fire-safe epoxy resins
EP2430061B1 (en) Silicone surfactant for use in polyurethane foams prepared using vegetable oil based polyols
CN103319675B (zh) 蓖麻油基阻燃多元醇组合物及其制备方法和应用
EP3199569B1 (en) Non isocyanate polyurethane foams
CN103709395A (zh) 生物质基结构阻燃型多元醇及其制备方法和应用
CN104558490B (zh) 植物油基阻燃多元醇及其制备方法和应用
CN105026497A (zh) 具有改进的阻燃性的异氰酸酯基聚合物泡沫
JP2019502775A (ja) 硬質ポリウレタンフォームの製造方法
JPS62241921A (ja) 硬質ポリウレタンフオ−ム材料を耐燃性にする反応性の防火性配合物及びその製造法
PL231699B1 (pl) Elastyczna pianka poliuretanowa o ograniczonej palności i sposób jej wytwarzania
CN111454465A (zh) 一种改性木质素、全水基低密度阻燃软质聚氨酯泡沫组合物及其制备方法
JP2010150472A (ja) ポリウレタン樹脂組成物及びポリウレタン樹脂
CN103059255A (zh) 一种桐油基阻燃聚氨酯弹性体的制备方法
PL224118B1 (pl) Polieterol, sposób jego wytwarzania i zastosowanie
CN105367738A (zh) 一种结构型阻燃剂阻燃的硬质聚氨酯泡沫塑料及其制备方法
CN115505091B (zh) 一种阻燃聚氨酯泡沫的制备方法
Lubczak et al. Increased thermal stability and reduced flammability of polyurethane foams with an application of polyetherols
CN112679719B (zh) 一种羟甲基三聚氰胺-环氧乙烷/环氧丙烷聚醚多元醇的制备方法及应用
US9290698B2 (en) Biobased polyols for potential use as flame retardants in polyurethane and polyester applications
CZ20022694A3 (cs) Kompozice pro výrobu organicko-anorganických produktů, produkty vyrobené z těchto kompozic a jejich pouľití
CN107163076A (zh) 含磷三嗪环盐化合物及其制备方法和应用
PL220650B1 (pl) Sposób wytwarzania niepalnych lub o zmniejszonej palności i o zwiększonej termoodporności pianek poliuretanowych
CN113603652B (zh) 一种有机阻燃结构及其在有机硅表面活性剂和聚氨酯材料中的应用
PL224119B1 (pl) Pianka poliuretanowa, sposób jej wytwarzania i zastosowanie
Lubczak et al. with an Application of Polyetherols