PL218325B1 - Sposób uzyskiwania tomograficznych obrazów koherencyjnych i optyczny tomograf koherencyjny - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób uzyskiwania tomograficznych obrazów koherencyjnych i optyczny tomograf koherencyjny.

Optyczna tomografia koherencyjna (ang. Optical Coherence Tomography - OCT) jest metodą diagnostyczną pozwalającą na uzyskanie wysokiej rozdzielczości podpowierzchniowych obrazów materiałów przepuszczających światło. Odmianą metody OCT jest na przykład spektralna optyczna tomografia koherencyjna (SOCT) oraz tomografia typu Swept Source OCT. Te dwie ostatnie stosowane są głównie w diagnostyce medycznej dla uzyskiwania trójwymiarowych obrazów tkanek, a zwłaszcza w okulistyce do nieinwazyjnego badania oczu.

Uproszczony schemat działania typowego tomografu SOCT 1 przedstawiono na rysunku pos. 1. Źródło światła 2 o niskiej spójności czasowej i wysokiej spójności przestrzennej, takie jak na przykład dioda superluminescencyjna, emituje wiązkę (SB), która dociera do rozdzielacza wiązek 3, takiego jak na przykład sprzęgacz światłowodowy, gdzie jest rozdzielana na dwie wiązki: wiązkę referencyjną (RB), która po odbiciu od lustra referencyjnego 4 ponownie wpada do sprzęgacza 3 i wiązkę obiektową (OB), która rozprasza się na i w badanym obiekcie 5, którym może być na przykład siatkówka oka pacjenta. Część światła rozproszonego, którego kierunek jest przeciwny do kierunku padania wiązki obiektowej (OB) ponownie wpada do sprzęgacza 3 gdzie interferuje ze światłem wiązki referencyjnej, a wiązka zinterferowana (IB) kierowana jest na siatkę dyfrakcyjną 6, tworząc widmo rejestrowane przez kamerę 7 połączoną z systemem komputerowym 8 wyposażonym w stosowne systemy do przetwarzania danych obrazowych. Tomograf 1 zawiera także odpowiednie soczewki 9a-9e, kompensator dyspersji 10 badanego obiektu 5 oraz układ ruchomych i zmotoryzowanych zwierciadeł 11, których ruchem steruje system komputerowy 8. Układ zwierciadeł 11 umożliwia skanowanie pojedynczych linii odzwierciedlających informację o osiowej strukturze obiektu. Każda linia (tak zwany A-skan) jest wynikiem analizy fourierowskiej widma światła zmodulowanego prążkami interferencyjnymi.

W przypadku układu do obrazowania tylnej części oka (siatkówki), jak na rysunku pos. I, elementem optycznym tomografu jest również badany obiekt. Ponieważ przy zastosowaniu tomografu w diagnostyce okulistycznej parametry optyczne oczu poszczególnych pacjentów różnią się w szerokim zakresie mocą skupiającą, długością gałki ocznej, zmianami chorobowymi takimi jak krótko- i dalekowzroczność, aberracje i tym podobne, uzyskiwane obrazy tomograficzne przekroju danego oka mogą się więc znacząco różnić, pomimo zachowania takich samych parametrów pozostałych elementów tomografu. Podstawowym problemem jest tu zwłaszcza rozrzut długości oka rozumianej jako odległość pomiędzy rogówką a siatkówką, który zawiera się zwykle w przedziale od 20 do 40 mm. W celu osiągnięcia optymalnych wyników, przed każdym badaniem należałoby zatem dopasować nastawy tomografu do parametrów optycznych oka (w tym jego długości) badanego pacjenta. Aby dopasować parametry do długości oka konieczne jest wydłużenie bądź skrócenie drogi optycznej wiązki referencyjnej lub wiązki obiektowej tak, aby bramka koherencji wpasowała się w obszar występowania obiektu; inaczej mówiąc, aby droga optyczna „D1” pomiędzy sprzęgaczem 3 a lustrem referencyjnym 4 była porównywalna z drogą optyczną „D2” pomiędzy sprzęgaczem 3 a siatkówką oka pacjenta, jak zaznaczono na rysunku pos. I.

Regulacja długości drogi optycznej poprzez przemieszczenie oka pacjenta jest niekorzystna na przykład z uwagi na układ soczewek 9c-9d, wymuszający określoną pozycję oka, przy której wiązki światła kierowane do oka przecinać się będą dokładnie w jego źrenicy. Znacznie bardziej korzystna jest zmiana drogi optycznej dla wiązki ramienia referencyjnego, co wykonuje się w znanych ze stanu techniki konstrukcjach tomografów poprzez odpowiednie przemieszczenie zwierciadła referencyjnego lub układy dodatkowych zwierciadeł ruchomych. Jednakże w przypadku obrazowania obiektów przezroczystych, takich jak na przykład oko, zmiana wymiarów geometrycznych obiektu powoduje nie tylko zmianę długości drogi optycznej wiązki ale także zmianę jej dyspersji związaną z rozchodzeniem się wiązki w ośrodku materialnym, w którym prędkość światła zależy od długości fali. Zmiana ta nie może być skompensowana w znanych układach regulacji drogi optycznej opartych na przemieszczanych zwierciadłach.

Odrębnym problemem w optycznej tomografii koherencyjnej są również mimowolne ruchy badanego obiektu (oka pacjenta) podczas badania, które wpływają na pozycję i jakość wykonywanych obrazów tomograficznych.

Celem wynalazku jest dostarczenie rozwiązania, które pozwalałoby na prostą i korzystnie automatyczną regulację parametrów optycznych tomografu koherencyjnego zarówno przed jak i w trakPL 218 325 B1 cie badania, a zwłaszcza rozwiązania, które umożliwiałoby korekcję wartości dyspersji przy jednoczesnym dopasowaniu długości dróg optycznych obu wiązek tomografu w zależności od długości gałki ocznej.

Istotą wynalazku jest omówiony na wstępie sposób uzyskiwania tomograficznych obrazów koherencyjnych badanego obiektu, obejmujący etap regulacji długości drogi optycznej wiązki referencyjnej i/lub wiązki obiektowej, charakteryzujący się tym, że etap ten przeprowadza się za pośrednictwem co najmniej jednego pryzmatu przemieszczanego w kierunku nierównoległym do kierunku przechodzącej przez niego wiązki, przy czym grubość rzeczonego co najmniej jednego z pryzmatów mierzona wzdłuż kierunku przebiegu przechodzącej przez niego wiązki zmienia się wzdłuż kierunku jego przemieszczania.

Termin „pryzmat” należy według wynalazku rozumieć w najszerszym znaczeniu jako bryłę przezroczystego materiału mająca co najmniej dwie płaskie ściany nachylone do siebie pod tak zwanym kątem łamiącym pryzmatu.

Szczególnie korzystnie rzeczony etap regulacji długości drogi optycznej wiązki referencyjnej i/lub wiązki obiektowej przeprowadza się za pośrednictwem dwóch pryzmatów przemieszczanych względem siebie w kierunku nierównoległym do kierunku przechodzącej przez nie wiązki, przy czym grubość rzeczonej pary pryzmatów mierzona wzdłuż kierunku przebiegu przechodzącej przez nie wiązki zmienia się wzdłuż kierunku ich względnego przemieszczania.

Droga optyczna (dopt) jest iloczynem drogi geometrycznej (dgeom) pokonywanej przez wiązkę w danym ośrodku i współczynnika załamania światła (n) tego ośrodka (dopt=dgeom*n). Dlatego też zwiększając wzajemne nasunięcie na siebie pryzmatów zwiększa się drogę geometryczną pokonywaną przez wiązkę w szkle pryzmatu a w rezultacie zwiększa się całkowitą drogę optyczną tej wiązki. Umożliwia to precyzyjne wyrównanie dróg optycznych obu wiązek tomografu przy użyciu prostych i niezawodnych środków technicznych. Wynalazek umożliwia przy tym nie tylko kompensowanie zmienności wymiarów i innych parametrów optycznych obrazowanych obiektów ale także na wyrównywanie dyspersji zachodzącej w obu wiązkach tomografu.

Korzystne jest zwłaszcza, aby rzeczony etap regulacji długości drogi optycznej przeprowadzany był automatycznie, za pośrednictwem systemu komputerowego, na podstawie położenia sygnału w poszczególnych liniach tomogramu (tak zwanych A- skanów) i/lub analizy ich jakości określanej na podstawie ostrości i/lub nasycenia.

W takim przypadku korzystne jest, aby położenie sygnału w poszczególnych liniach tomogramu określane było na podstawie analizy charakterystycznych własności natężenia sygnału wzdłuż osi padającego promienia światła.

Wielkość przemieszczenia pryzmatów w danej chwili może być zatem na przykład określona przez system komputerowy na podstawie położenia maksimum sygnału, które zwykle odzwierciedla położenie badanego obiektu.

Dla dopasowania długości optycznej wiązki referencyjnej lub obiektowej do wymiarów badanego obiektu etap regulacji długości drogi optycznej przeprowadza się w sposobie według wynalazku korzystnie przed badaniem.

Natomiast celem skompensowania ruchów badanego obiektu podczas badania, etap regulacji długości drogi optycznej przeprowadza się w sposobie według wynalazku w trakcie jego badania. Stanowi to tak zwane śledzenie (ang. tracking) położenia obiektu wzdłuż osi padającej wiązki. Śledzenie takie może być przykładowo wykorzystywane do kompensowania mimowolnych ruchów oka pacjenta w przód lub w tył.

Istotą wynalazku jest również optyczny tomograf koherencyjny, a zwłaszcza spektralny optyczny tomograf koherencyjny omówiony na wstępie opisu, zawierający co najmniej jeden układ regulacji drogi optycznej umieszczony na drodze geometrycznej wiązki referencyjnej i/lub wiązki obiektowej, który według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera co najmniej jeden pryzmat przemieszczalny w kierunku nierównoległym do kierunku przechodzącej przez niego wiązki oraz środki do jego przemieszczania, przy czym grubość rzeczonego co najmniej jednego pryzmatu mierzona wzdłuż kierunku przebiegu przechodzącej przez niego wiązki zmienia się wzdłuż kierunku jego przemieszczania.

Szczególnie korzystnie rzeczony układ regulacji drogi optycznej tomografu według wynalazku zawiera dwa pryzmaty przemieszczalne względem siebie w kierunku nierównoległym do kierunku przechodzącej przez nie wiązki, przy czym grubość rzeczonej pary pryzmatów mierzona wzdłuż kie4

PL 218 325 B1 runku przebiegu przechodzącej przez nie wiązki zmienia się wzdłuż kierunku ich względnego przemieszczania.

Korzystne jest wówczas, aby rzeczone pryzmaty miały taki sam kąt łamiący i stykały się ze sobą ścianami tego kąta. Dzięki temu wiązka wchodząca do układu regulacji i drogi optycznej będzie współliniowa z wiązką wychodzącą.

W korzystnej realizacji takiego układu rzeczone środki do przemieszczania pryzmatów zawierają platformy, na których zamocowane są przeciwstawnie względem siebie pryzmaty, i które wyposażone są w przeciwbieżnie nagwintowane otwory, przez które przechodzi śruba rzymska.

Pozwala to na znaczące zmniejszenie wymiarów całego układu, ponieważ przy wzajemnym przesuwie pryzmatów względem przechodzącej przez nie wiązki osiąga się dwukrotne zwiększenie grubości całego układu.

Układ regulacji drogi optycznej tomografu według wynalazku może także korzystnie zawierać zwierciadła pozwalające na jego umieszczenie w co najmniej dwóch tu punktach drogi geometrycznej wiązki referencyjnej i/lub wiązki obiektowej. Pozwala to na jeszcze większą miniaturyzację całego układu.

Ponadto możliwe jest też zastosowanie wielu układów regulacji drogi optycznej w obu ramionach tomografu co pozwala na jeszcze dalsze zmniejszenie wymiarów tomografu i zwiększenie zakresu regulacji.

Te i inne zalety wynalazku zaprezentowano poniżej na podstawie korzystnych przykładów jego wykonania i na rysunku, na którym:

pos. I przedstawia uproszczony schemat działania typowego tomografu koherencyjnego;

fig. 1 ilustruje schematycznie przykład wykonania optycznego tomografu koherencyjnego według wynalazku;

fig. 2 przedstawia przykład wykonania układu regulacji drogi optycznej według wynalazku;

fig. 3 przedstawia schematycznie kolejny przykład wykonania układu regulacji drogi optycznej według wynalazku.

Rysunek fig. 1 przedstawia schematycznie optyczny tomograf koherencyjny 1' według wynalazku. Ogólna struktura tego tomografu jest analogiczna do tomografu przedstawionego na rysunku pos. I, dlatego też na rysunku fig. 1 pominięto źródło światła, siatkę dyfrakcyjną i kamerę. Odpowiadające sobie analogiczne elementy mają podobną strukturę, działają w podobny sposób i/lub mają taką samą funkcjonalność, chyba, że zostało to wyraźnie wskazane w inny sposób na rysunku lub w opisie.

W ramieniu referencyjnym kompensator dyspersji (oznaczony odsyłaczem 10 na rysunku pos. I) kompensujący wpływ badanego obiektu 5, którym w tym przypadku jest ludzkie oko o długości gałki ocznej wynoszącej „L1”, zastąpiony został układem regulacji drogi optycznej 12.

Układ regulacji drogi optycznej 12 zawiera tu dwa ustawione przeciwsobnie trójkątne pryzmaty 121a, 121b, których ściany kątów łamiących są do siebie równoległe. Ustawienie pryzmatów 121a, 121b względem siebie może być płynnie zmieniane za pośrednictwem układu napędowego (por. rysunek fig. 2) sterowanego przez system IP komputerowy 8. Odpowiednio nasuwając lub rozsuwając pryzmaty od siebie osiąga się zwiększanie lub zmniejszanie długości drogi optycznej w ramieniu referencyjnym.

Rysunek fig. 1 ilustruje sytuację, jaka ma miejsce przed badaniem, i przypadek, w którym droga optyczna „D1” pomiędzy sprzęgaczem światłowodowym 3 a lustrem referencyjnym 4 jest krótsza od drogi optycznej „D2” pomiędzy sprzęgaczem 3 a siatkówką oka 5 badanego pacjenta. Z uwagi na taką różnicę dróg optycznych obrazowany byłby obszar znajdujący się przed siatkówką, a obraz siatkówki byłby niewidoczny.

Układ regulacji drogi optycznej 12 według wynalazku pozwala jednak na skompensowanie zmian wymiarów i innych parametrów optycznych oka pacjenta w szerokim zakresie tak, aby nastąpiło wyrównanie dróg optycznych D1 i D2 a ponadto także dyspersji zachodzącej w obu ramionach tomografu, to jest w oku 5, jak i w samym układzie regulacji 12. W przypadku przedstawionym na rysunku, w którym droga optyczna D2 w ramieniu obiektowym jest dłuższa od drogi D1, system komputerowy 8 wysyła sygnały do regulatora PID sterującego układem napędowym 126 pryzmatów 121a, 121b zwiększając ich wzajemne nasunięcie na siebie, a tym samym grubość materiału przez jaką przechodzi wiązka referencyjna, tak aby nastąpiło wydłużenie jej drogi optycznej D1 do długości D2.

Regulacja wzajemnego położenia pryzmatów przeprowadzana jest w tym przykładzie wykonania automatycznie przez system komputerowy 8 przed, jak i w trakcie badania na podstawie analizy pojedynczej lub zestawu linii obrazu (A-skanów) odzwierciedlających położenie obrazowanej siatkówki

PL 218 325 B1 oka w danej chwili i korygowania względnego położenia pryzmatów tak aby obrazowana warstwa znajdowała się w pożądanym obszarze tomogramu. Analiza A-skanu przy tego rodzaju automatycznej regulacji może polegać na określeniu przesunięcia charakterystycznego piku bądź pików natężenia sygnału odpowiadających obrazowanej warstwie i takim spozycjonowaniu pryzmatów aby piki te znalazły się na pożądanej pozycji w linii tomografu, na przykład tak, jak omówiono poniżej.

Na przedstawionym rysunku fig. 1 przedstawiono w powiększeniu widok tomogramu 13 rejestrowanego przez system komputerowy 8, na którym odnośnikiem A wskazano położenie analizowanego A-skanu oraz jego przekrój, to jest zależność natężenia sygnału „I” wzdłuż osi „z” padającego promienia światła. Krzywa l(z) oznaczona linią przerywaną obrazuje początkowe ustawienie pryzmatów 121a, 121b przy którym wiązka pokonuje drogę geometryczną d w układzie 12 (odpowiadającą drodze optycznej D1). Z uwagi na zmianę (wydłużenie) oka pacjenta o długość Δζ przy pierwotnym ustawieniu pryzmatów 121a, 121b obraz siatkówki zostałby otrzymany w odległości Z₀. Odległość Δζ jest różnicą pomiędzy zadanym położeniem siatkówki zp a aktualnym jej położeniem na tomogramie z0. Odległość Δz została określona przez system komputerowy 8 z pikselową precyzją na podstawie analizy sygnału l(z), a konkretnie położenia jego maksimum I1 odpowiadającego faktycznemu położeniu siatkówki - Z0. Na tej podstawie system komputerowy 8 wygeneruje odpowiedni sygnał sterujący zmieniający położenie pryzmatów 121a, 121b tak, aby zwiększyć ich łączną grubość o wartość Δd kompensując zwiększenie długości oka i przemieszczając krzywą l(z) (oznaczoną linią ciągłą) w kierunku linii środkowej zp tak, aby jej maksimum I2 znajdowało się teraz na pożądanym poziomie zp.

Jeżeli na początku regulacji na A-skanie nie będzie możliwe zidentyfikowanie żadnych charakterystycznych pików system komputerowy będzie zmieniał położenie pryzmatów, na przykład skokowo, w całym zakresie ich regulacji aż do wykrycia pojawienia się pików sygnału na A-skanie, a następnie ustalał dokładnie ich względne spozycjonowanie dla zoptymalizowania jakości obrazu.

Według wynalazku możliwe jest oczywiście wykorzystanie dowolnego innego znanego ze stanu techniki algorytmu analizy danych obrazowych pozwalającego na określenie położenia danej warstwy na tomogramie. Analiza położenia obrazu może się na przykład opierać o nieprzetworzone dane widmowe tworzące sygnał interferencyjny, przed ich przekształceniem do postaci danych obrazowych, i może przykładowo polegać na określaniu dominującej częstotliwości takiego sygnału. Dodatkowo w procesie regulacji położenia pryzmatów możliwe jest uwzględnianie wielu innych parametrów otrzymywanego obrazu takich jak na przykład ostrość czy wysycenie obrazu co jest oczywiste dla znawców dziedziny wynalazku.

Ponadto w przypadku regulacji przeprowadzanej w trakcie badania należy oczywiście w odpowiedni sposób skompensować zmianę dyspersji (w tym przypadku niepożądaną) drogi optycznej występującą w układzie pryzmatycznym, na przykład wykorzystując znane metody numeryczne do sparametryzowania współczynnika dyspersyjnego korygującego sygnał na dyspersję od względnego położenia pryzmatów.

Na rysunku fig. 2 przedstawiono schematycznie przykładowy układ regulacji drogi optycznej 12 według wynalazku. Układ ten zawiera dwie platformy 122a, 122b na których wewnętrznych stronach zamocowane są pryzmaty 121a, 121b. Pryzmaty te skierowane są przeciwstawnie względem siebie i stykają się ze sobą ścianami kąta łamiącego. Platformy 122a, 122b są wyposażone w przeciwbieżnie nagwintowane otwory 123, przez które przechodzi śruba rzymska 124 z dwoma przeciwbieżnymi gwintami zewnętrznymi 125a, 125b napędzana układem napędowym 126, na przykład silnikiem sterowanym przez system komputerowy 8 za pośrednictwem regulatora PID, bądź nawet ręcznie. Dzięki temu obracanie śruby 124 powoduje współbieżne i przeciwsobne przybliżanie lub oddalanie od siebie platform 122a i 122b, w zależności od kierunku obrotu śruby, co powoduje z kolei nasuwanie lub rozsuwanie pryzmatów 121a i 121b. Stabilność wzajemnego ruchu platform 122a, 122b zapewniają prowadnice 127, na których osadzone są przesuwnie platformy 122a, 122b.

Jak widać nasuwanie na siebie pryzmatów sprawia, że części drogi geometrycznej pokonywanej przez wiązkę światła w powietrzu jest zastąpiona drogą geometryczną w szkle czyli ośrodku „gęstszym” optycznie, przez co droga optyczna wiązki jest wydłużana, zaś rozsuwanie pryzmatów daje rezultat odwrotny.

Do zmiany grubości układu regulacji drogi optycznej 12 wystarczający jest oczywiście ruch jedynie jednego pryzmatu względem punktu padania wiązki optycznej. Jednak wzajemny ruch obu pryzmatów pozwala na zmniejszenie rozmiarów układu, ponieważ zmiana grubości jest wówczas dwukrotna.

PL 218 325 B1

Na rysunku fig. 3 przedstawiono schematycznie inne ustawienie układu regulacji drogi optycznej 12 z rysunku fig. 2 na drodze wiązki światła. W tym przypadku wiązka odbija się od zwierciadła 128a, przechodzi po raz pierwszy przez układ regulacji, odbija się od zwierciadeł 128b i 128c, ponownie przechodzi przez układ regulacji 12, i odbija się od zwierciadła 128d i wychodzi z układu zachowując współliniowość względem kierunku wiązki wpadającej. Rozwiązanie takie pozwala na znaczące zmniejszenie rozmiarów układu regulacji 12 przy zachowaniu niezmienionego zakresu regulacji drogi optycznej lub podwojenie zakresu regulacji bez znaczącego zwiększania wymiarów układu. Możliwe jest oczywiście takie ustawienie układu regulacji drogi optycznej 12 i taki układ zwierciadeł 128a-128d, aby przepuścić wiązkę przez układ więcej niż dwukrotnie.

Znawca dziedziny wynalazku będzie świadomy możliwości wykorzystania w układzie regulacji według wynalazku pryzmatów o dowolnej innej niż trójkątna geometrii zapewniającej w czasie względnego przemieszczania co najmniej jednego pryzmatu zmianę drogi optycznej w układzie dla przechodzącej przez niego wiązki. W praktyce oznacza to, że grubość co najmniej jednego z pryzmatów w układzie regulacji drogi optycznej mierzona wzdłuż kierunku przebiegu przechodzącej przez niego wiązki musi zmieniać się wzdłuż kierunku względnego przemieszczania pryzmatów.

Chociaż przedstawione przykłady realizacji wynalazku obrazują układ regulacji drogi optycznej w spektralnym optycznym tomografie koherencyjnym w zastosowaniu do nieinwazyjnego badania oczu, dla znawców dziedziny wynalazku oczywistym będzie, że może on znaleźć zastosowanie w wielu innych koherencyjnych urządzeniach tomograficznych takich jak na przykład tomograf czasowy czy tak zwany układ Swept-Source OCT, w którym detektorem jest pojedynczy fotodetektor, bądź podwójny fotodetektor mierzący sygnał w układzie detekcji różnicowej, jak również do badania innych obiektów.

Przedstawionych przykładów wykonania nie należy w żadnym przypadku traktować jako wyczerpujących: niektóre szczegóły rysunku zostały przedstawione jedynie schematycznie, mogą nie zachowywać skali a pewne detale mogły zostać powiększone bądź pomniejszone celem lepszego zobrazowania wynalazku, którego istota została scharakteryzowana w zastrzeżeniach patentowych.

Claims (12)

1. Sposób uzyskiwania tomograficznych obrazów koherencyjnych badanego obiektu obejmujący etapy:

emisji źródłowej wiązki światła o niskiej spójności czasowej, rozdziału wiązki źródłowej na wiązkę obiektową kierowaną na badany obiekt, na którym ulega wstecznemu rozproszeniu i odbiciu, i wiązkę referencyjną kierowaną na lustro referencyjne, od którego ulega odbiciu, zyskania tomogramu zinterferowanych ze sobą odbitej wiązki referencyjnej i rozproszonej wiązki obiektowej, rejestracji tomogramu za pośrednictwem systemu komputerowego wyposażonego w systemy do przetwarzania danych obrazowych, oraz regulacji długości drogi optycznej wiązki referencyjnej i/lub wiązki obiektowej, znamienny tym, że etap regulacji długości drogi optycznej wiązki referencyjnej i/lub wiązki obiektowej przeprowadza się za pośrednictwem co najmniej jednego pryzmatu przemieszczanego w kierunku nierównoległym do kierunku przechodzącej przez niego wiązki, przy czym grubość co najmniej jednego pryzmatu mierzona wzdłuż kierunku przebiegu przechodzącej przez niego wiązki zmienia się wzdłuż kierunku jego przemieszczania.

2. Sposób uzyskiwania tomograficznych obrazów koherencyjnych według zastrz. 1, znamienny tym, że etap regulacji długości drogi optycznej wiązki referencyjnej i/lub wiązki obiektowej przeprowadza się za pośrednictwem dwóch pryzmatów przemieszczanych względem siebie w kierunku nierównoległym do kierunku przechodzącej przez nie wiązki, przy czym grubość pary pryzmatów mierzona wzdłuż kierunku przebiegu przechodzącej przez nie wiązki zmienia się wzdłuż kierunku ich względnego przemieszczania.

3. Sposób uzyskiwania tomograficznych obrazów koherencyjnych według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że etap regulacji długości drogi optycznej przeprowadza się automatycznie, za pośrednictwem systemu komputerowego, na podstawie położenia sygnału w poszczególnych liniach

PL 218 325 B1 tomogramu i/lub analizy ich jakości określanej na podstawie ostrości i/lub nasycenia, tak aby sygnał odpowiadający obrazowanemu obiektowi znajdował się w pożądanym obszarze tomogramu.

4. Sposób uzyskiwania tomograficznych obrazów koherencyjnych według zastrz. 3, znamienny tym, że położenie sygnału w poszczególnych liniach tomogramu określa się na podstawie analizy przesunięcia charakterystycznego piku lub pików natężenia sygnału wzdłuż osi padającego promienia światła.

5. Sposób uzyskiwania tomograficznych obrazów koherencyjnych według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń, znamienny tym, że etap regulacji długości drogi optycznej przeprowadza się przed badaniem.

6. Sposób uzyskiwania tomograficznych obrazów koherencyjnych według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń, znamienny tym, że etap regulacji długości drogi optycznej przeprowadza się w trakcie badania obiektu.

7. Optyczny tomograf koherencyjny, a zwłaszcza spektralny optyczny tomograf koherencyjny, zawierający źródło światła emitujące źródłową wiązkę światła o niskiej spójności czasowej, rozdzielacz wiązek rozdzielający wiązkę źródłową na wiązkę obiektową kierowaną na badany obiekt, na którym ulega wstecznemu rozproszeniu i odbiciu, i wiązkę referencyjną kierowaną na lustro referencyjne, od którego ulega odbiciu, detektor widma zinterferowanych ze sobą odbitej wiązki referencyjnej i rozproszonej wiązki obiektowej połączony z systemem komputerowym wyposażonym w systemy do przetwarzania danych z detektora widma, oraz co najmniej jeden układ regulacji drogi optycznej umieszczony na drodze geometrycznej wiązki referencyjnej i/lub wiązki obiektowej, znamienny tym, że układ regulacji drogi optycznej (12) zawiera co najmniej jeden pryzmat (121a, 121b) przemieszczalny w kierunku nierównoległym do kierunku przechodzącej przez niego wiązki oraz środki do jego przemieszczania, przy czym grubość co najmniej jednego pryzmatu (121a, 121b) mierzona wzdłuż kierunku przebiegu przechodzącej przez niego wiązki zmienia się wzdłuż kierunku jego przemieszczania.

8. Optyczny tomograf koherencyjny według zastrz. 7, znamienny tym, że układ regulacji drogi optycznej (12) zawiera dwa pryzmaty (121a, 121b) przemieszczalne względem siebie w kierunku nierównoległym do kierunku przechodzącej przez nie wiązki, przy czym grubość pary pryzmatów (121a, 121b) mierzona wzdłuż kierunku przebiegu przechodzącej przez nie wiązki zmienia się wzdłuż kierunku ich względnego przemieszczania.

9. Optyczny tomograf koherencyjny według zastrz. 8, znamienny tym, że pryzmaty (121a, 121b) mają taki sam kąt łamiący i stykają się ze sobą ścianami tego kąta.

10. Optyczny tomograf koherencyjny według zastrz. 8 albo 9, znamienny tym, że środki do przemieszczania pryzmatów (121a, 121b) zawierają platformy (122a, 122b), na których zamocowane są przeciwstawnie względem siebie pryzmaty (121a, 121b), i które wyposażone są w przeciwbieżnie nagwintowane otwory (123), przez które przechodzi śruba rzymska (124).

11. Optyczny tomograf koherencyjny według zastrz. 7 albo 8, albo 9, albo 10, znamienny tym, że co najmniej jeden układ regulacji drogi optycznej (12) zawiera ponadto zwierciadła (128a, 128b, 128c, 128d) i jest umieszczony w co najmniej dwóch punktach drogi geometrycznej wiązki referencyjnej i/lub wiązki obiektowej.

12. Optyczny tomograf koherencyjny według zastrz. 7 albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, znamienny tym, że środki do przemieszczania co najmniej jednego pryzmatu (121a, 121b) zawierają układ napędowy (126) kontrolowany przez system komputerowy (8).