PL216254B1 - Sposób wytwarzania hybrydowego materiału polimerowego - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania hybrydowego materiału polimerowego stosowanego do nakładania powłok ochronnych i żelowanego w podwyższonej temperaturze, i powłokowy materiał hybrydowy na bazie kompozycji wodnej dyspersji poli(octanu winylu) z plastizolem poli(chlorku winylu), z którego powłoki wykazują wysoką przyczepność do metalowego podłoża a w zależności od składu zmieniającą się twardość i elastyczność oraz odporność na gorącą wodę i środowiska chemiczne.

Powłoki hybrydowe są zazwyczaj mieszaninami kilku polimerów. W ten sposób można skomponować materiał, który będzie miał całkowicie nowe właściwości fizykomechaniczne i ochronne. W tym wypadku składa się on z wodnej dyspersji poli(octanu winylowego) i plastyfikowanych polimerów winylowych oraz innych dodatków, który otrzymano przez ich homogenizację, a następnie żelowanie. Wytworzone błony były materiałem dyspersyjnym, heterogenicznym lecz jednorodnym, nierozwarstwiającym się na poszczególne fazy i dobrych właściwościach fizykomechanicznych i fizykochemicznych.

Najpopularniejsze farby poliwinylooctanowe stosuje się w budownictwie do malowania wnętrz pomieszczeń. Niekiedy są wykorzystywane do gruntowania powierzchni stalowych. Niewątpliwą wadą powłok poliwinylooctanowych jest niska odporność chemiczna samego polimeru. Bardzo łatwo ulega on zmydlaniu w roztworach alkalicznych i rozpadowi w środowisku kwasów. Powłoki wykazują wystarczającą odporność na światło i czynniki atmosferyczne. Tym niemniej po kilku latach eksploatacji występuje ich pociemnienie, spękanie i złuszczenie. Podstawową wadą powłok, jest ich niewystarczająca odporność na wilgoć i wodę oraz konieczność użycia niskocząsteczkowych plastyfikatorów, które podczas eksploatacji się z niej ulatniają.

Obecnie w farbach wodorozcieńczalnych stosuje się wodorozcieńczalne żywice akrylowe z polskiego zgł. pat. 293660 wraz z innymi dodatkami stanowiącymi pozostałe składniki farby. W farbie dyspersyjnej dla budownictwa (polskie zgł. pat. 293661) stosowana jest wodna dyspersja kopolimeru styrenowo-akrylowego, winylowo-akrylowego lub winylo-maleinowego. W kolejnej farbie akrylowej dla budownictwa (polskie zgł. pat. 296293) użyta została kopolimeryzowana żywica akrylowa. W następnej farbie dla budownictwa (polskie zgł. pat. 296358) stosowanej do malowania zewnętrznego zastosowano wodną dyspersję kopolimeru winylowo-akrylowego. Farba do powierzchni betonowych i murowych (polskie zgł. pat. 298585) zawiera lateks kopolimerów akrylowych. Z kolei farba wododyspersyjna (polskie zgł. pat. 313891) zawiera kopolimer butadienowo-styrenowy z wolnymi grupami karboksylowymi. W wodnej farbie do znakowania dróg (polskie zgł. pat. 318638) został użyty stały polimer o charakterze jonowymiennym. W szybko utwardzalnej wodnej kompozycji powłokowej i wiążącej oraz szybko utwardzalnej wodnej farbie do znakowania dróg (polskie zgł. pat. 321464) jest zawarta wodna kompozycja powłokowa anionowo stabilizowanej emulsji polimera zbudowanego z merów etylenowo nienasyconego monomera oraz etylenowo nienasyconego alifatycznego kwasu karboksylowego z dodatkiem poliiminy i lotnej zasady. Kompozycja powłokowa o wydłużonym okresie trwałości i farba do znakowania dróg odporna na zużycie (polskie zgł. pat. 322298) zawiera kompozycję powłokową z anionowo stabilizowanego polimera zawierającego co najmniej jedną funkcyjną lub boczną grupę reaktywną w mieszaninie z polifunkcyjną aminą i składnikami sieciującymi. W farbie akrylowej wodorozcieńczalnej izolującej zacieki (polskie zgł. pat. 327671) jest zastosowany wodny roztwór żywicy akrylowej. W lakierze epoksydowym oraz farbie epoksydowej i farbie epoksydowej wodorozcieńczalnej (polskie zgł. pat. 336059) są użyte w różny sposób modyfikowane żywice epoksydowe wraz z utwardzaczami. Farba wodorozcieńczalna (polskie zgł. pat. 340859) w swoim składzie zawiera mieszaninę żywic dyspersyjnych akrylowo-styrenowych z silikonową. Farba emulsyjna do wymalowań wewnętrznych koloru białego (polskie zgł. pat. 341498) zawiera, wodną dyspersję żywic akrylowych. Natomiast farba dyspersyjna wodorozcieńczalna (polskie zgł. pat. 351333) zawiera mieszaninę kopolimerów akrylowych, a farba dyspersyjna o podwyższonej odporności mikrobiologicznej (polskie zgł. pat. 368927) zawiera wodną dyspersję akrylową lub akrylowo-styrenową.

Z przeglądu patentowego wynika, że w większości do produkcji rozcieńczalnych wodą materiałów malarskich mają zastosowanie żywice akrylowe, kopolimery styrenowo-akrylowe, winylowoakrylowe, winylowo-maleinowe, kopolimeryzowane żywice akrylowe, lateksy kopolimerów z monomerów akrylowych i metakrylowych, kopolimery butadienowo-styrenowe z wolnymi grupami karboksylowymi, polimery i kopolimery jonomeryczne, kopolimery etylenu, wodorozpuszczalne żywice epoksydowe, akrylowo-styrenowe z żywicami silikonowymi itp.

PL 216 254 B1

W żadnym z podanych opisów' patentowych lub w dostępnej literaturze specjalistycznej nie są przedstawione badania które dotyczą zmiany właściwości farb i powłok z poli(octanu winylu). Zwłaszcza brak jest jakichkolwiek danych na temat ich modyfikacji w szczególności z uwzględnieniem plastizolu poli(chlorku winylu). Zasadniczym zadaniem kompozycji polimerowej jest nadanie powłoce odpowiednich właściwości wytrzymałościowych i ochronnych. Ich właściwości fizykomechaniczne określa spójność i wytrzymałość fazy ciągłej, czyli kompozytu poli(octanu winylowego) z poli(chlorkiem winylu).

Badania wykonano z użyciem wodnej dyspersji poli(octanu winylowego) stabilizowanej alkoholem poliwinylowym, której minimalna temperatura tworzenia błony (MTTF) wynosiła 2,0°C, lepkość dynamiczna w temp. 23°C jest równa 320 Pas, zawartość substancji stałej wynosi 55,0 %wag. podstawowym polimerem do sporządzenia plastizolu PVC był poli(chlorek winylu) typu emulsyjnego, a do zmiany właściwości powłok w szczególności twardości, elastyczności i odporności na gorącą wodę oraz środowiska chemiczne, poli(chlorek winylu) typu suspensyjnego oraz kopolimer chlorku z octanem winylu. Użyto poli(chlorek winylu) typu emulsyjnego PVC-E 68 Pmbs o liczbie K=69,5. Poli(chlorek winylu) typu suspensyjnego PVC-S 68 i liczbie K=68. Kopolimer chlorku z octanem winylu (CW/OW) o symbolu 60/40 i liczbie K=60. Korzystne jest użycie jako plastyfikatora pierwszorzędowego ftalanu di-n-butylowego. plastyfikatorem drugorzędowym był nasycony oligomer poliestrowy, stabilizatorem termicznym była mieszanina produktu kondensacji tlenku dibutylocyny z estrem oktylowym kwasu tioglikolowego i epoksydowanego oleju sojowego. Jako dyspergatory ułatwiające wymieszanie i homogenizację plastizolu w wodnej dyspersji poli(octanu winylu) zastosowano pochodne oksyetoksylowane nonylofenolu o EO w granicach od 14 do 22, oksyetoksylowane alkoholi tłuszczowych o EO od 12 do 20, oksyetoksylowane amidy kwasów tłuszczowych o EO od 15 do 20, sól sodową siarczanowanego alkoholu tłuszczowego oraz sól sodową kwasu alkilosulfonowego.

Hybrydową kompozycję polimerową otrzymano przez fizyczne wymieszanie próbki wodnej dyspersji poli(octanu winylu) z plastizolem PVC w naczyniu homogenizatora. Otrzymana kompozycja była jednorodna. bez aglomeratów cząstek polimeru. Proces technologiczny wykonania powłokowej kompozycji polimerowej uwzględnia rodzaj i kolejność używanych składników, a także aparaturę i urządzenia stosowane do wykonania plastizolu i jego połączenia z wodną dyspersją poli(octanu winylowego).

W pierwszym etapie przygotowano plastizol poli(chlorku winylu), który w drugim etapie połączono z wodną dyspersją poli(octanu winylu). Sposób wykonania plastizolu PVC polega na dyspergowaniu i następnie przecieraniu w mieszaninie plastyfikatorów pierwszorzędowego z drugorzędowym proszkowego poli(chlorku winylu) typu emulsyjnego z stabilizatorem termicznym, z/lub poli(chlorkiem winylu) typu suspensyjnego lub kopolimerem chlorku z octanem winylu oraz środkami pomocniczymi. Do otrzymywania powłok barwnych można użyć odpowiednie pigmenty i napełniacze.

Do barwienia plastizoli stosuje się znane pigmenty plastizolowe w ilości od 0,5 do 2,0% mas. oraz napełniacze. Pigmentami stosowanymi do barwienia plastizoli PVC są takie związki jak np. biel tytanowa o budowie rutylowej, żółcienie, oranże i czerwienie kadmowe o budowie heksagonalnej z domieszką regularnej, pigmenty tlenkowe: niebieski, czarny, zielony, oliwkowy i brązowy o budowie spinelowej lub heksagonalnej. Można stosować także litopon, ultramarynę, ftalocyjaninę miedzi, sadzę, grafit, czernie żelazowe, puder aluminiowy, pył cynkowy, pigmenty żółte i oranżowe ołowiowe, żelazowe i strontowe, brązy manganowe. Spośród napełniaczy można użyć baryt, kredę, dolomit, talk, kaolin, bentonit, glinokrzemiany, krzemionkę koloidalną itp. w większych ilościach niż pigmenty. Pigmenty i napełniacze wprowadza się w pierwszym etapie przygotowania plastizolu. W drugim etapie następuje połączenie wodnej dyspersji poli(octanu winylu) z plastizolem przez wymieszanie w naczyniu homogenizatora za pomocą mieszadła tarczowego. Otrzymaną kompozycję polimerową nakładano na płytki metalowe ze stali St3S o wymiarach 60x90x0,6 mm oczyszczone mechanicznie za pomocą papieru ściernego 180 i 240 a następnie odtłuszczone w rozpuszczalniku organicznym (benzyna lakowa, octan etylu lub butylu). Do nakładania kompozycji polimerowej na powierzchnię metalowej płytki posłużył aparat do badania kitów i szpachlówek z szablonem z stali o zewnętrznych wymiarach 60x90x1,5 mm i powierzchni wewnętrznego pola 50x80 mm. Za pomocą metalowej łopatki umieszczono próbkę kompozycji w wnętrzu pola szablonu leżącego na powierzchni oczyszczonej płytki stalowej.

Wyrównano powierzchnię próbki z powierzchnią szablonu. Następnie szablon usunięto. W taki sposób naniesioną próbkę poddano stopniowemu żelowaniu w termostacie w temp. 160 - 165°C przez okres do 45 minut. Po upływie wymienionego czasu próbkę wyjęto i schłodzono w temperaturze pokojowej. Do oceny jakości otrzymanych hybrydowych powłok wykorzystano zgodne z obowiązującymi normami metody badawcze: oznaczenie przyczepności powłok za pomocą noża krążkowego Petersa i ręcznego odrywu powłoki zgodnie z PN-80/C-81531, oznaczenie twardości względnej powłok za

PL 216 254 B1 pomocą przyrządu wahadłowego Persoza zgodnie z PN-73/C-81530, odporność powłoki na zarysowanie zgodnie z PN-65/C-81527, oznaczenie tłoczności powłok za pomocą przyrządu Erichsena zgodnie z PN-75/C-81529, odporność powłoki na uderzenie zgodnie z PN-79/C-81530, odporność powłoki na zginanie zgodnie z PN-76/C-81528. Odporność powłok na wrząca wodę wykonano metodą zanurzenia próbek na okres 2,5 godziny i określeniu zmiany ich masy zgodnie z PN-76/C-81521.

Otrzymany sposobem według wynalazku hybrydowy materiał polimerowy zawiera mieszaninę różnych pod względem fizycznym i chemicznym polimerów zdolnych do utworzenia jednorodnej powłoki. O takim składzie jakościowym kompozycja polimerowa zapewnia uzyskanie najlepszych właściwości aplikacyjnych różnymi technikami nakładania powłok jak zanurzeniowa lub na walcach, wykazuje wystarczającą szybkość żelowania w podwyższonej temperaturze, tworzenie równomiernych i gładkich z wysokim połyskiem powłok spełniających normy odnośnie zawartości w powłoce śladowych pozostałości lotnych związków organicznych. Wykorzystanie poli(octanu winylu) w kompozycji polega na tym, że jest ona zdolna do tworzenia powłok autoadhezyjnych. Skład plastizolu oraz jego ilość w kompozycji polimerowej określa czas technologicznego stosowania kompozytu oraz sposób i warunki żelowania, a w wyniku końcowym właściwości fizykomechaniczne i fizykochemiczne powłoki.

Wynalazek ilustrują przykłady wykonania kompozycji polimerowych i powłok ochronnych oraz ich właściwości.

P r z y k ł a d 1.

W pierwszym etapie przygotowuje się plastizol PVC w wyniku zmieszania wszystkich składników w kilku operacjach. Jako pierwsze poddaje się zmieszaniu: 100 części wagowych PVC E-68 Pmbs z 120 częściami wagowymi ftalanu dibutylowego, 42,0 częściami wagowymi nasyconego oligomeru poliestrowego z 3,5 częściami wagowymi stabilizatora termicznego za pomocą mieszadła tarczowego (ok. 700 obr/min) w mieszalniku (disolverze) w ciągu 2,5 godziny. Następnie do plastizolu wprowadza się 3,0 części wagowych oksyetylenowanego nonylofenolu EO-14, 3,5 części wagowych oksyetylenowanego alkoholu tłuszczowego EO-12, 3,5 części wagowych oksyetylenowanego amidu kwasu tłuszczowego EO-17, 2,0 części wagowych soli sodowej siarczanowanego alkoholu tłuszczowego i 2,0 części wagowych soli sodowej kwasu alkilosulfonowego. Otrzymany plastizol mieszamy się przez okres 2,5 godziny aż do całkowitego ujednorodnienia. Wymieszany plastizol poddaje się przecieraniu na trójwalcarce laboratoryjnej typu HWP 11013 stosując chłodzenie walców wodą bieżącą o temp. 18°C i minimalny docisk walców. Operację przecierania wykonuje się pięciokrotnie. Po przetarciu plastizol poddaje się odpowietrzaniu w spoczynku pod próżnią (ciśnienie 6,5 hPa, temp, 22,0°C) W ciągu 4 dni. Do dalszych badań plastizol można użyć po powtórnym powolnym wymieszaniu. W ten sposób otrzymany plastizol PVC jest trwały przez okres 3 miesięcy. W drugim etapie następuje wprowadzenie plastizolu PVC do wodnej dyspersji poli(octanu winylu). Do odważonej próbki 100 części wagowych wodnej dyspersji poli(octanu winylu) dodaje się 30 części wagowych plastizolu PVC. Całość starannie miesza mechanicznie za pomocą mieszadła dyskowego z regulowaną ilością obrotów w naczyniu homogenizatora w ciągu 20 minut do momentu całkowitego ujednorodnienia próbki. Otrzymany powłokowy kompozyt jest trwały przez ok. 6,0 godzin. Po tym czasie następuje jego samoczynne rozwarstwienie.

Powłoki nanoszono na płytki stalowe oczyszczone mechanicznie i odtłuszczone w benzynie lakowej za pomocą aparatu do badania kitów i szpachlówek. Naniesiony materiał kompozytowy żelowano w termostacie. Początkowo w temp. 75 - 90°C przez okres ok. 15-20 minut, a następnie w temp. 160-165°C przez ok. 20 minut. Po tym czasie powłoki wyjęto, schłodzono w warunkach otoczenia i poddano badaniom. Właściwości fizykomechaniczne i fizykochemiczne otrzymanych powłok na stali są następujące:

średnia grubość powłoki w [ąm] 700,0 twardość względna wahadłowa (wahadło Persoza) 0,20 przyczepność powłoki (nóż Petersa) 0 (najwyższa) odporność powłoki na zarysowanie, [g] 550 odporność powłoki na tłoczenie, [mm] 6,5 odporność powłoki na uderzenie, [cm] 50,0 odporność powłoki na zginanie, [mm] 2,0 odporność powłok na wrzącą wodę. [%wag.] 5,3 odporność powłoki z poli(octanu winylowego) na wrzącą wodę, [%wag.] 15,2

PL 216 254 B1

P r z y k ł a d 2.

W pierwszym etapie przygotowuje się plastizol PVC w wyniku zmieszania wszystkich składników w kilku operacjach. Jako pierwsze poddaje się zmieszaniu: 70 części wagowych PVC E-68 Pmbs z 30 części wagowych PVC S-68 z 120 częściami wagowymi ftalanu dibutylowego, 42 częściami wagowymi nasyconego oligomeru poliestrowego i z 3,5 częściami wagowymi stabilizatora termicznego za pomocą mieszadła tarczowego (ok. 700 obr/min) w mieszalniku (disolverze) w ciągu 2,5 godziny. Następnie do plastizolu wprowadza się 3,0 części wagowych oksyetylowanego nonylofenolu EO-10. 4,5 części wagowych oksyetylenowanego alkoholu tłuszczowego EO-18, 2,5 części wagowych oksyetylenowanego amidu kwasu tłuszczowego EO-22, 3,0 części wagowych soli sodowej siarczanowanego alkoholu tłuszczowego i 2,0 części wagowych soli sodowej kwasu alkilosulfonowego. Otrzymany plastizol miesza się przez okres 2,5 godziny aż do całkowitego ujednorodnienia. Wymieszany plastizol poddaje się przecieraniu na trójwalcarce laboratoryjnej typu HWP 110f3 stosując chłodzenie walców wodą bieżącą o temp. 18°C i minimalny docisk walców. Operację przecierania wykonuje się pięciokrotnie. Po przetarciu plastizol poddaje się odpowietrzaniu w spoczynku pod próżnią (ciśnienie 6,5 hPa, temp, 22,0°C) w ciągu 4 dni. Do dalszych badań plastizol można użyć po powtórnym powolnym wymieszaniu. W ten sposób otrzymany plastizol PVC jest trwały przez okres 3 miesięcy. W drugim etapie następuje wprowadzenie plastizolu PVC do wodnej dyspersji poli(octanu winylu). Do odważonej próbki 100 części wagowych wodnej dyspersji poli(octanu winylu) dodaje się 30 części wagowych plastizolu PVC. Całość starannie miesza mechanicznie za pomocą mieszadła dyskowego z regulowaną ilością obrotów w naczyniu homogenizatora w ciągu 20 minut do momentu całkowitego ujednorodnienia próbki. Otrzymany powłokowy kompozyt jest trwały przez ok. 6,0 godzin. Po tym czasie następuje jego samoczynne rozwarstwienie.

Powłoki nanoszono na płytki stalowe oczyszczone mechanicznie i odtłuszczone w benzynie Iakowejza pomocą aparatu do badania kitów i szpachlówek. Naniesiony materiał kompozytowy żelowano w termostacie. Początkowo w temp. 75 - 90°C przez okres ok. 15-20 minut a następnie w temp. 160-165°C przez ok. 20 minut. Po tym czasie powłoki wyjęto, schłodzono w warunkach otoczenia i poddano badaniom. Właściwości fizykomechaniczne i fizykochemiczne otrzymanych powłok na stali są następujące:

średnia grubość powłoki w [ąm] 800,0 twardość względna wahadłowa (wahadło Persoza) 0,26 przyczepność powłoki (nóż Petersa) 0 (najwyższa) odporność powłoki na zarysowanie, [g] 800 odporność powłoki na tłoczenie, [mm] 5,0 odporność powłoki na uderzenie, [cm] 50,0 odporność powłoki na zginanie, [mm] 2,0 odporność powłok na wrzącą wodę [%wag.] 5,2

P r z y k ł a d 3.

W pierwszym etapie przygotowuje się plastizol PVC w wyniku zmieszania wszystkich składników w kilku operacjach. Jako pierwsze poddaje się zmieszaniu; 70 części wagowych PVC E-68 Pmbs z 30 częściami wagowymi kopolimeru CW/OW-60/40 z 120 częściami wagowymi ftalanu dibutylowego, 42,0 częściami wagowymi nasyconego oligomeru poliestrowego i z 3,5 częściami wagowymi stabilizatora termicznego za pomocą mieszadła tarczowego (ok. 700 obr/min) w mieszalniku (disolverze) w ciągu 2,5 godziny. Następnie do plastizolu wprowadza się 3,0 części wagowych oksyetylenowanego nonylofenolu EO-18, 4,0 części wagowych oksyetylenowanego alkoholu tłuszczowego EO-20, 3,5 części wagowych oksyetylenowanego amidu kwasu tłuszczowego EO-22, 3,0 części wagowych soli sodowej siarczanowanego alkoholu tłuszczowego i 2,0 części wagowych soli sodowej kwasu alkilosulfonowego. Otrzymany plastizol mieszamy się przez okres 2,5 godziny aż do całkowitego ujednorodnienia. Wymieszany plastizol poddaje się przecieraniu na trójwalcarce laboratoryjnej typu HWP 110f3 stosując chłodzenie walców wodą bieżącą o temp. 18°C i minimalny docisk walców . Operację przecierania wykonuje się pięciokrotnie. Po przetarciu plastizol poddaje się odpowietrzaniu w spoczynku pod próżnią (ciśnienie 6,5 hPa, temp 22,0°C) w ciągu 4 dni. Do dalszych badań plastizol można użyć po powtórnym powolnym wymieszaniu. W ten sposób otrzymany plastizol PVC jest trwały przez okres 3 miesięcy. W drugim etapie następuje wprowadzenie plastizolu PVC do wodnej dyspersji poli(octanu winylu). Do odważonej próbki 100 części wagowych wodnej dyspersji poli(octanu winylu) dodaje się 30 części wagowych plastizolu PVC. Całość starannie miesza mechanicznie za pomocą mieszadła dyskowego z regulowaną ilością obrotów w naczyniu homogenizatora w ciągu 20 minut do momentu

PL 216 254 B1 całkowitego ujednorodnienia próbki. Otrzymany powłokowy kompozyt jest trwały przez ok. 6,0 godzin. Po tym czasie następuje jego samoczynne rozwarstwienie.

Powłoki nanoszono na płytki stalowe oczyszczone mechanicznie i odtłuszczone w benzynie Iakowejza za pomocą aparatu do badania kitów i szpachlówek. Naniesiony materiał kompozytowy żelowano w termostacie. Początkowo w temp. 75 - 90°C przez okres ok. 15-20 minut a następnie w temp. 160-165°C przez 20 minut. Po tym czasie powłoki wyjęto, schłodzono w warunkach otoczenia i poddano badaniom. Właściwości fizykomechaniczne i fizykochemiczne otrzymanych powłok na stali są następujące:

średnia grubość powłoki w ^m] 800,0 twardość względna wahadłowa (wahadło Persoza) 0,31 przyczepność powłoki (nóż Petersa) 0 (najwyższa) odporność powłoki na zarysowanie [g] 850 odporność powłoki na tłoczenie, [mm] 4,5 odporność powłoki na uderzenie, [cm] 50,0 odporność powłoki na zginanie, [mm] 2,0 odporność powłok na wrzącą wodę. [%wag.] 7,4

Z przedstawionych w przykładach kompozycji polimerowych otrzymano powłoki o najlepszych właściwościach dekoracyjnych, szczególnie wysokim połysku i równomierności oraz właściwościach fizykomechanicznych. Elastyczność tych powłok można regulować przez wprowadzenie różnej ilości plastyfikatora, poli(chlorku winylu) suspensyjnego oraz kopolimeru chlorku z octanem winylu. Otrzymane powłoki można bezpiecznie eksploatować do temperatury 230°C.

Claims (1)

1. Sposób wytwarzania hybrydowego materiału polimerowego stosowanego do nakładania powłok ochronnych i żelowanego w podwyższonej temperaturze, znamienny tym, że zmieszaniu poddaje się od 50 do 150 części wagowych poli(chlorku winylu) emulsyjnego PVC E-68 Pmbs z lub bez od 10 do 60 części wagowych poli(chlorku winylu) suspensyjnego PVC S-68 z lub bez od 10 do 60 części wagowych kopolimeru chlorku z octanem winylu CW/OW-60/40 z od 50 do 170 częściami wagowymi ftalanu dibutylowego. od 20 do 60 częściami wagowymi nasyconego oligomeru poliestrowego i z od 2 do 6 częściami wagowymi stabilizatora termicznego za pomocą mieszadła tarczowego w mieszalniku, następnie do kompozycji plastizolu wprowadza się od 2,0 do 15 części wagowych oksyetylenowanego nonylofenolu o EO od 10 do 25, od 2,0 do 15,0 części wagowych oksyetylenowanego alkoholu tłuszczowego o EO od 10 do 25, od 2,0 do 15,0 części wagowych oksyetylenowanego amidu kwasu tłuszczowego o EO od 8 do 22, od 1,0 do 10,0 części wagowych soli sodowej siarczanowanego alkoholu tłuszczowego i od 1,0 do 15,0 części wagowych soli sodowej kwasu alkilosulfonowego, otrzymaną kompozycję miesza się do całkowitego ujednorodnienia i poddaje przecieraniu i odpowietrzaniu pod próżnią, następnie plastizol PVC wprowadza się do wodnej dyspersji poli(octanu winylu), do odważonej próbki 100 części wagowych wodnej dyspersji poli(octanu winylu) dodaje się od 10 do 60 części wagowych plastizolu PVC, całość homogenizuje się do momentu ujednorodnienia kompozycji.