PL214758B1 - Wyrób chlonny - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest wyrób chłonny. Obecny wynalazek dotyczy wyrobu chłonnego, takiego jak podpaska higieniczna, wkładka higieniczna, wkład ochronny dla osób nie panujących nad wydalaniem, pielucha lub tym podobny, który to wyrób ma kierunek podłużny i kierunek poprzeczny, część przednią, część tylną, część krokową umieszczoną pomiędzy częścią tylną i częścią przednią, i warstwę szczelną dla cieczy, a także element usztywniający, przyczyniający się do nadawania wyrobowi przestrzennego kształtu podczas jego używania.

Wyrobom chłonnym, takim jak podpaski higieniczne, wkłady ochronne dla osób nie panujących nad wydalaniem, pieluchy lub tym podobne, stawia się szereg wymagań, które nie jest łatwo spełnić równocześnie. Zasadniczym wymaganiem jest, aby wyrób, na przykład podpaska higieniczna, był zdolny do chwytania i wchłaniania płynów ustrojowych wydalanych przez użytkowniczkę. Konwencjonalne podpaski higieniczne o wymiarach dostosowanych do dużych ilości płynów menstruacyjnych są grube i stosunkowo szerokie. Podpaski higieniczne tego typu opisano, na przykład, w US 3 294 091. Grube i stosunkowo szerokie podpaski higieniczne tego typu mają teoretycznie wysoką zdolność chłonną, ale w praktyce, kiedy na podpaskę higieniczną działają siły ściskające, gdy jest ona ściskana pomiędzy udami użytkowniczki, duża część zdolności do odbioru cieczy i zdolności chłonnej jest tracona. Podpaska higieniczna jest ściskana do postaci podobnej do liny, która często nie zapewnia wystarczająco dużej powierzchni odbiorczej dla wydalanych płynów menstruacyjnych, wskutek czego pojawiają się przecieki w przypadku dużych ilości wydalanych płynów menstruacyjnych. Podpaska higieniczna może również być ściskana pomiędzy udami użytkowniczki w taki sposób, że jej krawędzie boczne i szczelna dla cieczy warstwa są zawijane na przepuszczalną dla cieczy powierzchnię i w ten sposób zmniejszają się wymiary dostępnej powierzchni odbiorczej cieczy.

Podpaski higieniczne są przeznaczone do umieszczania wewnątrz pary majtek, których krój może się zmieniać. W związku z tym, podpaski higieniczne mogą być umieszczone w majtkach w sposób nieprawidłowy. Dlatego istnieje ryzyko omyłkowego umieszczenia podpaski higienicznej za daleko z przodu lub za daleko z tyłu, albo lekkiego przemieszczenia jej w kierunku poprzecznym, co powoduje nieoptymalne wykorzystanie zdolności chłonnej i powierzchni odbiorczej całej podpaski higienicznej.

Konwencjonalne podpaski higieniczne są na ogół utrzymywane w majtkach użytkowniczki za pomocą kleju przylepcowego lub powłok ciernych. Podpaska higieniczna jest dopasowywana przez włożenie na miejsce w majtkach, które są następnie wkładane. Jednakże podczas dopasowywania wyrobu wewnątrz majtek trudno jest osiągnąć położenie, które jest optymalne względem ciała użytkowniczki. Zazwyczaj do określenia miejsca, w którym ma być umieszczona podpaska higieniczna, służy część krokowa majtek. Ponieważ podpaski higieniczne są wytwarzane w wielu wymiarach i modelach, położenie i konstrukcja części krokowej nie zapewniają niezawodnych wskazówek miejsca w majtkach, w którym ma być umieszczona podpaska higieniczna, co powoduje, że działanie podpaski higienicznej w trakcie używania nie zawsze jest prawidłowe.

Innym powodem przecieków poza podpaski higieniczne przymocowane w majtkach użytkowniczki, jest poruszanie się podpaski higienicznej wraz z majtkami zamiast podążania za ruchami ciała użytkowniczki. Oznacza to, że nawet podpaska higieniczna, która była na początku umieszczona prawidłowo w majtkach względem ciała może być przemieszczona z tego położenia przez majtki.

W celu zmniejszenia przecieków powstających w wyniku ściskania podpaski higienicznej pomiędzy nogami użytkowniczki, zwyczajne jest zapewnianie podpasek higienicznych ze specjalnymi klapkami mocującymi. Znane jest, na przykład, z SE 455 668, US 4 285 343, EP 0 130 848, EP 0 134 086 i US 4 608 047 wyposażanie podpasek higienicznych w giętkie klapki lub skrzydełka wystające od podłużnych krawędzi bocznych. Są one przeznaczone do zaginania wokół części krawędziowych majtek użytkowniczki, kiedy podpaska higieniczna jest włożona, i mocowania do zewnętrznej powierzchni majtek. Same klapki boczne stanowią ochronę przed przeciekami przez krawędzie boczne i brudzeniem majtek. Ponadto, odkształcaniu wkładu chłonnego podpaski higienicznej przeciwdziała to, że podpaska higieniczna jest zamocowana na krawędziach nożnych majtek i jest trzymana w stanie rozciągniętym pomiędzy nimi w trakcie używania.

Jednakże, poważną wadą wyrobów chłonnych z takimi klapkami mocującymi jest zakłopotanie wielu użytkowniczek faktem, że klapki mocujące są widoczne na zewnątrz majtek. Oznacza to również, że wyroby chłonne z takimi klapkami mocującymi nie mogą być używane kiedy, na przykład, użytkowniczka nosi strój kąpielowy.

PL 214 758 B1

Inną wadą klapek mocujących jest stosunkowa trudność operowania nimi oraz konieczność wykonania wielu czynności ręcznych w celu ich prawidłowego dopasowania wokół krawędzi nożnych majtek. Ponadto, zwłaszcza w przypadku klapek mocujących rozciągających się na długim odcinku wzdłuż krawędzi bocznych podpaski higienicznej, jest prawie niemożliwe zawijanie klapek mocujących wokół zakrzywionych krawędzi nożnych majtek bez występowania obtarć i nie zachęcających pomarszczeń w klapkach mocujących.

Kolejnym problemem z podpaskami higienicznymi z klapkami mocującymi jest to, że działanie klapek lub skrzydełek mocujących zależy od konstrukcji majtek. Jest oczywiste, że podpaska higieniczna z klapkami mocującymi współdziała inaczej z majtkami o szerokiej części krokowej niż z majtkami o bardzo wąskiej części krokowej.

Klapki lub skrzydełka mocujące na podpaskach higienicznych chronią krawędzie nożne majtek przed zabrudzeniem, ale, jak wynika z powyższego, daleko im do rozwiązania całkowicie zadowalającego.

Dla poprawienia szczelności, w patencie EP 0 067 465 zaproponowano wytwarzanie dwuczęściowe podpaski higienicznej, w której te dwie części są połączone ze sobą tylko na swoich częściach końcowych. Część dolna jest przymocowana w majtkach użytkowniczki, a część górna zapewnia kontakt z ciałem użytkowniczki. Pomysł polega na tym, żeby w trakcie użytkowania części te były w stanie lekko przemieszczać się względem siebie. Jednakże ta ruchliwość części jest bardzo ograniczona, i znana podpaska higieniczna jest w dalszym ciągu zależna od ruchów majtek. Ponadto nie ma gwarancji, że górna część będzie trzymana w styczności z ciałem użytkowniczki podczas używania.

W PCT/SE96/01061 opisano inny dwuczęściowy wyrób chłonny, w którym te dwie części są ruchome względem siebie. Ten znany wyrób ma również ograniczoną ruchliwość części względem siebie i jest w pewnym stopniu zależny od ruchów majtek.

Jedną z prób zmniejszenia ryzyka przecieków przez krawędzie w wyniku odkształcenia podpaski higienicznej w trakcie używania jest opracowanie podpaski higienicznej ze wstępnie uformowaną częścią uniesioną, która jest znana jako garb, którego zadaniem jest utrzymywanie kontaktu z genitaliami użytkowniczki w trakcie używania podpaski higienicznej. Wydalane płyny ustrojowe mogą w ten sposób być chwytane zaraz po opuszczeniu ciała użytkowniczki i natychmiast wchłaniane w wyrób zamiast wypływania na jego powierzchnię. Uniesiona część ułatwia również użytkowniczce umieszczanie wyrobu dokładnie względem ciała. We francuskiej publikacji patentowej FE-A-2 653 328 opisano podpaskę higieniczną z garbem w postaci centralnej, podłużnej, cylindrycznej uniesionej części.

Zwykłym sposobem wytwarzania uniesionej części jest po prostu tworzenie jej poprzez rozmieszczenie większej ilości materiału chłonnego w obszarze uniesionej części. Jednakże, ponieważ w większości przypadków materiałem chłonnym jest puszysta pulpa celulozowa, taka uniesiona część, po zmoczeniu, zapada się i traci swój kształt. W celu wyprodukowania uniesionej części, która jest wystarczająco duża również w stanie zmoczonym, uniesiona część składająca się z puszystej pulpy celulozowej musi zawierać tak dużo materiału chłonnego, że w stanie suchym jest ona jako całość za wysoka, za twarda i niewygodna do noszenia.

Znane jest również wytwarzanie wyrobu z uniesioną częścią zwróconą ku użytkowniczce przez umieszczanie elementu kształtującego na górnej części wkładu chłonnego. Wadą takiego rozwiązania jest to, że zakłóca ono transport cieczy w dół do chłonnego, zatrzymującego ciecz rdzenia chłonnego oraz że może wystąpić przeciek, ponieważ element kształtujący nie ma wystarczającej zdolności do odbierania cieczy lub chwilowej zdolności jej zatrzymywania. Zaproponowano zastosowanie w uniesionej części, na przykład materiału piankowego. Okazało się jednak trudne wytwarzanie struktury piankowej z wystarczająco otwartymi porami do dobrego odbierania przez nią cieczy z równoczesnym posiadaniem przez materiał tak dużej zdolności do zatrzymywania cieczy, żeby nie była ona wyciskana pod działaniem obciążenia pochodzącego od użytkowniczki, na przykład kiedy ona siada.

Inny przykład uniesionej części opisano w szwedzkim patencie 507 798. Taka uniesiona część ma przewidywalny kształt, zarówno przed, jak i w trakcie używania, a także zachowuje swój kształt bez względu na ruchy użytkowniczki i zmoczenie, na jakie jest narażona. Uniesiona część ma konstrukcję anatomiczną, co oznacza, że jest stosunkowo wąska w celu wchodzenia w trakcie używania pomiędzy wargi sromowe użytkowniczki, nie stanowiąc niewygody dla użytkowniczki.

Chociaż taka uniesiona część spełnia dobrze swoje zadania, stwierdzono, że kiedy na uniesioną część działają duże ilości płynów ustrojowych w stosunkowo krótkim czasie, występuje ryzyko, że pewna ilość cieczy wypłynie na zewnątrz uniesionej części i przepłynie przez krawędzie boczne wyrobu chłonnego. Taki przeciek może wystąpić, na przykład, kiedy użytkowniczka podpaski higienicznej siedzi lub leży przez stosunkowo długi czas, a następnie nagle wstaje. Wynika to z tego, że kiedy

PL 214 758 B1 użytkowniczka siedzi lub leży, stosunkowo duża ilość płynów ustrojowych gromadzi się w pochwie użytkowniczki. W razie nagłej zmiany położenia ciała, cała ilość nagromadzonej cieczy może być wydalona jednocześnie. Wąska uniesiona część takiego typu, jaki opisano w patencie SE 507 798, nie ma wówczas wystarczająco dużej powierzchni, aby być w stanie za jednym razem odebrać i wchłonąć całą ilość cieczy, w wyniku czego takie nagłe wypływy cieczy często skutkują przeciekami.

W opisie EP 0 335 252 i EP 0 335 253 zaproponowano zaopatrzenie wyrobu chłonnego w element odkształcający. Na element odkształcający działają poprzeczne siły ściskające pomiędzy udami użytkowniczki. Zadaniem elementu odkształcającego jest wybrzuszanie części wyrobu w kierunku ciała użytkowniczki w trakcie używania. Jednakże nie jest możliwe całkowite kontrolowanie albo przewidywanie kształtu jaki przyjmie wyrób dla każdej indywidualnej użytkowniczki. Nie jest ponadto możliwe zapewnienie kontaktu pomiędzy ciałem użytkowniczki a powierzchnią wyrobu, ponieważ stopień wybrzuszenia zależy całkowicie od stopnia ściśnięcia wyrobu w kierunku poprzecznym.

W US 4 804 380 opisano wyrób chłonny, który ma trwały kształt przestrzenny. Wyrób ten ma jedną część końcową o kształcie płaskim lub wklęsłym, a drugą część końcową z częścią uniesioną. Ta płaska lub wklęsła część końcowa jest przeznaczona do umieszczenia w przedniej części wzgórza Veneris użytkowniczki, a część końcowa zawierająca uniesioną część ma wchodzić pomiędzy pośladki użytkowniczki. Przestrzenny kształt wyrobu uzyskuje się przez składanie dość sztywnego wkładu chłonnego. W celu nadania części uniesionej cech trwałości, tylna strona wyrobu w części końcowej, w którym ma być część uniesiona, jest zaopatrzona w powierzchnię przylepną. Po uformowaniu części uniesionej, utrzymuje się ją za pomocą kleju.

Na rynku znajdują się wyroby chłonne, które mają trwały, przestrzenny kształt łódkowy, i w których skorupa zewnętrzna składa się z tłoczonej pianki polimerowej.

Poważną wadą trwałych wyrobów przestrzennych jest trudność pakowania sztywnych wyrobów przestrzennych. Takie wyroby potrzebują dużo miejsca do transportu i sprzedaży, a ponadto kłopotliwe dla użytkowniczki byłoby stosowanie podpaski chłonnej lub wkładu ochronnego dla osób nie panujących nad wydalaniem, których nie można by składać i dlatego nie można ukryć w ręku albo w najgorszym wypadku nie mieściłby się nawet w torebce.

W patencie EP 155 515 opisano sposób nadawania wyrobowi chłonnemu, takiemu jak podpaska higieniczna, wyglądu podobnego do miski za pomocą elastycznego elementu nakładanego w stanie wstępnie naprężonym na podłużne krawędzie boczne wyrobu. Stosowanie elementów elastycznych komplikuje wytwarzanie i występuje ryzyko utraty zamierzonego efektu elastycznego w połączeniu z pakowaniem wyrobu albo podczas jego magazynowania w stanie złożonym i zapakowanym.

Znane jest konstruowanie płaskich wyrobów chłonnych, które przyjmują kształt przestrzenny, podobny do miseczki, po założeniu. Przykład takiego wyrobu opisano w patencie US 4 655 759. Ujawniono w nim wydłużoną podpaskę higieniczną składającą się z warstwy materiału chłonnego, giętkiej, szczelnej dla cieczy warstwy zewnętrznej i przepuszczalnej dla cieczy warstwy wewnętrznej. W podpasce higienicznej jest para kanałów uformowanych techniką odciskania, które to kanały znajdują się z obu stron podłużnej osi centralnej i biegną wzdłuż zakrzywionej drogi na warstwie materiału chłonnego. Te dwie drogi tworzą razem kształt podobny do klepsydry, umieszczony centralnie na podpasce. Przed użyciem, podpaski higieniczne są zasadniczo płaskie, ale, po założeniu na użytkowniczkę, zaginają się w kształt podobny do miski, to jest ze stojącymi, zatrzymującymi ciecz brzegami na zewnątrz kanałów. Wadą takiej podobnej do miski konstrukcji jest utrzymywanie centralnej części podpaski higienicznej przez brzegi w pewnej odległości od genitaliów użytkowniczki, oraz to, że ciecz wydalana przez użytkowniczkę nie płynie bezpośrednio do wyrobu chłonnego, ale może płynąć po powierzchni, z czym wiąże się ryzyko znalezienia przez ciecz niepożądanej drogi przepływu w postaci małych rys lub podobnych elementów i płynięcie prosto z wyrobu w kierunku poprzecznym lub podłużnym. Wadą odciskanych kanałów we wkładzie chłonnym jest również przerwanie rozprowadzania cieczy wpływającej w warstwę chłonną i nie wykorzystywanie materiału chłonnego znajdującego się na zewnątrz kanałów, co zwiększa ryzyko lokalnego przesycenia i przecieków z tych części warstwy chłonnej, które są używane.

Powyżej omówiono znane dotychczas podpaski higieniczne oraz różne związane z nimi problemy. Jednakże to co przedstawiono powyżej odnosi się również do wkładu ochronnego dla osób nie panujących nad wydalaniem. Tym samym obszarem problemowym są objęte pieluchy dla dzieci i dorosłych, o ile są dopasowane w kroku i wchłaniają ciecz do wkładu chłonnego.

PL 214 758 B1

Jak wynika z powyższego opisu, od lat czyni się duże wysiłki w celu rozwiązania wszystkich problemów związanych z wyrobami chłonnymi, takimi jak podpaski higieniczne. Pomimo znacznej poprawy, wszystkie znane dotychczas rozwiązania są obciążone pewnymi wadami.

Wyrób chłonny, taki jak podpaska higieniczna, wkładka higieniczna, wkład ochronny dla osób nie panujących nad wydalaniem, pielucha lub tym podobny, który to wyrób ma kierunek podłużny i kierunek poprzeczny, część przednią, część tylną i część krokową, usytuowaną pomiędzy częścią tylną a częścią przednią, oraz szczelną dla cieczy warstwę, a także element usztywniający, przyczyniający się do nadawania wyrobowi przestrzennego kształtu podczas jego używania, według wynalazku charakteryzuje się tym, że element usztywniający jest w stanie płaskim przed użyciem wyrobu, oraz element usztywniający rozciąga się w kierunku podłużnym wyrobu na części krokowej i co najmniej na części przedniej, przy czym element usztywniający ma szerokość w miejscu przejściowym, pomiędzy częścią krokową a częścią przednią, która wynosi 15-45 mm, oraz usztywniający element jest chłonny i równocześnie stanowi element chłonny, oraz element usztywniający składa się z formowanej na ₃ sucho maty włóknistej o gęstości pomiędzy 0,15 a 0,75 g/cm³, i wadze na jednostkę pola powierzchni ₂ około 100-400 g/m², oraz element usztywniający ma sztywność wynoszącą co najmniej 1,0 N według ASTM D 4032-82, przy czym element usztywniający rozciąga się również na części tylne i składa się tam z dwóch oddzielnych części, po jednej z każdej strony centralnej osi podłużnej, oraz w części tylnej element usztywniający ma wycięcie rozciągające się od krawędzi końcowej tego elementu w kierunku części krokowej, za pomocą którego są utworzone oddzielne części, oraz wycięcie ma kształt klina i jest usytuowane symetrycznie oraz tworzy kąt pomiędzy 10° a 120°, korzystnie pomiędzy 15° a 40°, na swoim końcu zwróconym ku części krokowej.

Korzystnie szerokość elementu usztywniającego w miejscu przejściowym pomiędzy częścią krokową, a częścią przednią wynosi 20-35 mm.

Korzystnie część krokowa ma długość 70-120 mm.

Korzystnie boczne krawędzie elementu usztywniającego w części przedniej wyrobu rozchodzą się w kierunku od części krokowej co najmniej na pewnym odcinku w części przedniej, oraz boczne krawędzie elementu usztywniającego, w kierunku od części krokowej, tworzą kąt ostry z linią w kierunku podłużnym wyrobu.

Korzystnie element usztywniający ma sztywność w stanie suchym wynoszącą 1-15 N mierzoną według ASTM D 4032-82.

Korzystnie formowana na sucho mata włóknista jest, po sprasowaniu, mechanicznie zmiękczana do pożądanej sztywności.

Korzystnie boczne krawędzie elementu usztywniającego w części przedniej, które to boczne krawędzie rozchodzą się co najmniej na pewnym odcinku od części krokowej w części przedniej wyrobu, są rozmieszczone tak, że tworzą kąt pomiędzy linią w kierunku podłużnym wyrobu a każdą ze wspomnianych krawędzi bocznych wynoszący 35-55°, korzystnie 45°.

Korzystnie krawędzie boczne elementu usztywniającego w części tylnej, w kierunku od części krokowej, rozchodzą się co najmniej na pewnym odcinku od części krokowej w części tylnej wyrobu.

Korzystnie element formujący garb, wykonany z materiału sprężystego, jest umieszczony pod elementem chłonnym na co najmniej części krokowej części, który to element formujący garb jest skonstruowany tak, że tworzy uniesioną część.

Korzystnie uniesiona część jest wydłużona w kierunku podłużnym wyrobu i ma długość pomiędzy 20 mm a 120 mm.

Korzystnie uniesiona część jest węższa niż wyrób jako całość w obszarze krokowym, oraz uniesiona część jest co najmniej dwa razy tak gruba jak otaczające ją obszary.

Korzystnie elementy elastyczne są umieszczone w podłużnym kierunku wyrobu oraz centralnie wzdłuż części tylnej wyrobu oraz co najmniej wzdłuż jej części od części krokowej.

Korzystnie długość miejsca przejściowego pomiędzy częścią krokową a częścią przednią wynosi

5-15 mm.

Korzystnie szerokość elementu usztywniającego za miejscem przejściowym zwiększa się w sposób ciągły w części krokowej w kierunku do tyłu ku tylnej części.

Dzięki obecnemu wynalazkowi wytworzono ulepszony wyrób chłonny typu opisanego we wstępie.

Wyrób chłonny według wynalazku ma szereg zalet. Jest on płaski przed użyciem i dlatego nie ma problemów związanych z jego pakowaniem, magazynowaniem i transportem. Wyrób chłonny według wynalazku, przyjmuje automatycznie przestrzenny kształt podobny do miski w obszarze w części przedniej obok części krokowej kiedy wyrób jest, w miejscu przejściowym pomiędzy częścią przednią,

PL 214 758 B1 a częścią krokową, unieruchomiony pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni. Znane jest, że odległość pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni jest bardzo podobna dla wszystkich ludzi. Oczywiście tusza ma wpływ na szerokość pomiędzy udami, ale szerokość pomiędzy grupami mięśni jest taka sama i jest to ten czynnik, który może powodować, że wyrób jest odczuwany jako drażniący. Tkanka tłuszczowa leży na zewnątrz mięśni, ale nie ma wpływu na odczuwanie niewygody. Odległość pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni jest taka sama bez względu na to, czy użytkowniczka jest szczupła, ma normalną wagę czy też nadwagę. Stwierdzono, że czynnikiem określającym, czy użytkowniczka odczuwa niewygodę w postaci nacisku lub tarcia o wewnętrzne powierzchnie ud jest to, czy wyrób chłonny ma szerokość w trakcie używania, która w krytycznym obszarze znacznie przekracza odległość pomiędzy ścięgnami mięśni w obszarze pachwiny. Stwierdzono, że odległość ta wynosi w przybliżeniu 25-45 mm. Stwierdzono, że wyrób o szerokości przekraczającej 40 mm w obszarze krytycznym w trakcie używania jest odczuwany jako niewygodny do noszenia przez większość użytkowniczek. Z drugiej strony, rzadko zdarza się, żeby wyrób był odczuwany jako nieprzyjemny, jeżeli wyrób chłonny wciska lub odsuwa na bok tkankę tłuszczową, która może znajdować się w obszarze krokowym użytkowniczki.

Nieoczekiwanie stwierdzono, że odległość pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni nie zmienia się przez całe życie osoby. Zatem małe dzieci mają odpowiednią odległość krytyczną, która, według wynalazku, może być wykorzystana do wytwarzania pieluch o lepszym dopasowaniu. Oczywiście, to samo dotyczy pieluch dla osób dorosłych. Należy podkreślić, że wspomniana odległość krytyczna pomiędzy ścięgnami mięśni dotyczy również mężczyzn, którzy mają taką samą odległość pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni.

W specjalnie zalecanym przykładzie wykonania, wynalazek cechuje się tym, że element usztywniający jest chłonny i równocześnie stanowi element chłonny, oraz, że jest skonstruowany tak, żeby w trakcie wchłaniania pęczniał w kierunku swojej grubości z równoczesnym zachowaniem jako całość swojej geometrii w kierunku poprzecznym wyrobu.

Oczywiście, możliwe jest posiadanie oddzielnego elementu usztywniającego za elementem chłonnym, patrząc od strony zwróconej ku użytkowniczce. Jednakże, w aspekcie produkcji, prostsze jest wyeliminowanie oddzielnego elementu usztywniającego. Jest to oczywiście korzystne również z ekologicznego punktu widzenia.

Szerokość elementu usztywniającego w miejscu przejściowym pomiędzy częścią krokową a częścią przednią wynosi około 20-35 mm. Stwierdzono, że szerokość we wspomnianym miejscu przejściowym wynosząca 30-32 mm dobrze pasuje dla około 80% wszystkich użytkowniczek.

Według odpowiedniego przykładu wykonania, wynalazek cechuje się tym, że krawędzie boczne elementu usztywniającego w części przedniej wyrobu rozchodzą się w kierunku od części krokowej co najmniej na pewnym odcinku w części przedniej, oraz tym, że krawędzie boczne elementu usztywniającego, w kierunku od obszaru krokowego, tworzą kąt ostry z linią biegnącą w kierunku podłużnym wyrobu.

Wyrób skonstruowany według wynalazku jest dostosowany do anatomii człowieka. Specjalna geometria wokół miejsca przejściowego pomiędzy częścią krokową a częścią przednią umożliwia uzyskanie wyrobu silnie umocowanego w pachwinach użytkowniczki podczas używania oraz w ten sposób zapobiega się przemieszczaniu wyrobu do tyłu pomiędzy nogami użytkowniczki. W przeciwnym wypadku występuje powszechnie znany problem istniejący w wyrobach konwencjonalnych, ponieważ ruchy nóg użytkowniczki często przemieszczają wyrób do tyłu.

Element usztywniający ma sztywność około 1-15 N mierzoną według ASTM D 4032-82. Tę

Procedurę zginania kołowego szczegółowo opisano w EP 336 578.

W zalecanym przykładzie wykonania, wynalazek cechuje się tym, że element usztywniający ₃ składa się z formowanej na sucho maty włóknistej o gęstości pomiędzy 0,15 a 0,75 g/m³ i wadze na ₂ jednostkę pola powierzchni około 100-400 g/m².

W tym kontekście, termin gęstość oznacza gęstość materiału włóknistego, to jest nie bierze się pod uwagę dowolnych silnie chłonnych cząstek znajdujących się w materiale włóknistym.

Wspomniana formowana na sucho mata jest opisana w US 5 730 737. Wytwarzana mata włóknista jest bardzo sztywna po formowaniu i prasowaniu. Ta mata włóknista może być używana w takiej postaci w jakiej jest, albo zmiękczona mechanicznie do pożądanej sztywności.

Według odpowiedniego przykładu wykonania, wyrób według wynalazku cechuje się tym, że boczne krawędzie elementu usztywniającego, które rozchodzą się co najmniej na pewnym odcinku od części krokowej w części przedniej wyrobu, są rozmieszczone tak, aby tworzyły kąt pomiędzy linią

PL 214 758 B1 w kierunku podłużnym wyrobu, a każdą ze wspomnianych krawędzi bocznych około 35-55°, korzystnie około 45°. Przy takiej geometrii na i wokół miejsca przejściowego pomiędzy częścią krokową a częścią przednią, uzyskuje się skuteczne umocowanie, przy czym użytkownik nie doświadcza żadnej niewygody w postaci obcierania lub tym podobnej.

Według zalecanego przykładu wykonania, wyrób według wynalazku cechuje się tym, że boczne krawędzie elementu usztywniającego, w kierunku od części krokowej, rozchodzą się na pewnym odcinku od części krokowej w części tylnej wyrobu. Jak wspomniano powyżej, część krokowa ma oczywiście długość 80-100 mm. Długość ta odpowiada długości płaskiej części w części krokowej kobiety. Element usztywniający według tego ostatniego przykładu wykonania jest zatem zamocowany zarówno z tyłu, jak i z przodu, w miejscu przejściowym pomiędzy częścią krokową a częścią tylną i, odpowiednio, w miejscu przejściowym pomiędzy częścią krokową a częścią przednią, w wyniku czego uzyskuje się wyrób, który jest bardzo stabilny, dobrze osadzony, a równocześnie wygodny w trakcie używania.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania uwidoczniono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia wyrób chłonny w pierwszym przykładzie wykonania, w rzucie głównym, fig. 2 - wyrób z fig. 1, ale w zakrzywionym stanie użytkowym, w przekroju płaszczyzną II-II, fig. 3 - przykład wykonania, nieco zmodyfikowany w stosunku do przykładu wykonania z fig. 1, wyrobu według wynalazku, w rzucie głównym, fig. 4 - wyrób z fig. 3 w przekroju płaszczyzną IV- IV, fig. 5 - trzeci przykład wykonania wyrobu według wynalazku, w rzucie głównym, fig. 6 - czwarty przykład wykonania wyrobu według wynalazku, widzianego w kierunku tej powierzchni wyrobu, która odbiera płyny ustrojowe, w rzucie głównym, fig. 7 - wyrób z fig. 6 ze strony przeciwnej, w rzucie głównym, fig. 8 - wyrób z fig. 6, ale w stanie zakrzywionym, w przekroju płaszczyzną VIII-VIII, fig. 9 - wyrób w czwartym przykładzie wykonania, również widoczny na fig. 6-8, w rzucie perspektywicznym i w stanie roboczym, fig. 10 - piąty przykład wykonania, nieco uproszczony w stosunku do przykładu wykonania z fig. 6-9, w rzucie głównym, oraz fig. 11 - wyrób chłonny według wynalazku, w postaci pieluchy, w rzucie głównym.

Na fig. 1 i 2 pokazano wyrób według wynalazku w postaci podpaski higienicznej lub wkładu ochronnego dla osób nie panujących nad wydalaniem. Wyrób jest podłużny i ma kierunek podłużny i kierunek poprzeczny. Wyrób ma część przednią 1, część tylną 2 i część krokową 3 usytuowaną pomiędzy wspomnianymi częściami. W skład wyrobu pokazanego na fig. 1 i 2 wchodzi przepuszczalna dla cieczy warstwa wewnętrzna 4, która w trakcie używania wyrobu ma być zwrócona ku użytkowniczce. Warstwa wewnętrzna 4, która styka się bezpośrednio ze skórą użytkowniczki, jest wykonana, korzystnie, z miękkiego materiału podobnego do materiału tekstylnego. Przykładami odpowiednich materiałów przepuszczalnych dla cieczy są różne typy materiałów znanych jako włókniny. Innymi przykładami odpowiednich materiałów są perforowane folie z tworzyw sztucznych. Warstwa wewnętrzna może być również wykonana z materiałów siatkowych, dzianych lub tkanych oraz ich kombinacji oraz z laminatów wspomnianych materiałów, które również można stosować na warstwę wewnętrzną. Przykładami warstw wewnętrznych do podpasek higienicznych są laminaty różnych włóknin i laminaty włóknin z perforowanymi foliami z tworzyw sztucznych. Przepuszczalna dla cieczy warstwa może być również zintegrowana z leżącymi pod spodem warstwami drenażowymi lub chłonnymi, na przykład spienione tworzywo sztuczne z otwartymi porami i z gradientem gęstości w kierunku głębokościowym może służyć jako warstwa powierzchniowa i jako warstwa drenażowa i/lub warstwa chłonna.

W skład wyrobu chłonnego wchodzi również szczelna dla cieczy warstwa zewnętrzna 5. Składa się ona zazwyczaj z cienkiej warstwy z tworzywa sztucznego, wykonanej, na przykład, z polietylenu. Możliwe jest również używanie materiału przepuszczalnego dla cieczy, który obrobiono środkiem hydrofobowym w celu nadania mu szczelności dla cieczy. W szczególności, jeżeli wyrób chłonny jest stosunkowo duży, może okazać się odpowiednie, aby warstwa zewnętrzna, oprócz tego że jest nieprzepuszczalna dla cieczy, była przepuszczalna dla pary. Takie warstwy mogą składać się z hydrofobowego materiału włókninowego albo porowatych folii z tworzyw sztucznych.

Wyrób chłonny zawiera element chłonny 6 w kształcie dziurki do klucza, oraz przepuszczalną dla cieczy warstwę izolacyjną 7, która, podobnie, ma kształt zbliżony do dziurki do klucza, ale ma większe wymiary, zarówno w kierunku podłużnym, jak i kierunku poprzecznym, niż element chłonny 6. Warstwa zewnętrzna 5 i warstwa wewnętrzna 4 rozciągają się tak, że ich części krawędziowe znajdują się na zewnątrz warstwy izolacyjnej wokół niej i są połączone wzdłuż tych części krawędziowych tak, że powstaje pokrycie wokół elementu chłonnego 6 i warstw izolacyjnej 7. W obszarze części krokowej 3, pokrycie utworzone przez wewnętrzną i zewnętrzną warstwę rozciąga na zewnątrz w kierunku poprzecznym, tworząc giętkie klapki boczne 8, 9, znane jako skrzydełka, które są przeznaczone do umieszczania wokół części krokowej majtek użytkowniczki w celu chronienia części krawędziowych

PL 214 758 B1 majtek przed zabrudzeniem. Korzystnie, skrzydełka 8, 9 są pokryte powłoką przylepną 10, 11 na warstwie zewnętrznej 5, za pomocą której skrzydełka te można mocować wokół otworów na nogi w majtkach. Jak można zobaczyć na fig. 2, warstwa izolacyjna 7 znajduje się bezpośrednio wewnątrz warstwy wewnętrznej 4 i jest głównie przeznaczona do szybkiego przekazywania wydalanych płynów ustrojowych do leżącego pod spodem elementu chłonnego 6 i formowania warstwy izolacyjnej dla cieczy w celu zmniejszenia tego co jest znane jako moczenie wsteczne w wyniku przepływu z elementu chłonnego 6 do warstwy wewnętrznej 4 stykającej się bezpośrednio z użytkowniczką.

Warstwa izolacyjna 7 może składać się, na przykład, z formowanego pneumatycznie materiału włóknistego o małej gęstości spojonego ze środkiem spajającym lub termowłóknem, które jest rozprowadzane na rynku pod oznaczeniem LDA (Iow density airlaid - formowany pneumatycznie materiał o małej gęstości). Element chłonny 6 znajduje się, patrząc od strony przepuszczalnej dla cieczy warstwy wewnętrznej 4, pod warstwą izolacyjną 7. W wyrobie według wynalazku, element ten jest skonstruowany tak, żeby przyjmował i zatrzymywał w zasadzie wszystkie wydalane płyny ustrojowe. Element chłonny 6 ma mniejsze kapilary niż warstwa izolacyjna 7 znajdująca się powyżej i dlatego wyciąga ciecz z warstwy izolacyjnej i zapobiega moczeniu wstecznemu przez ciecz od elementu chłonnego do elementu izolacyjnego i do warstwy wewnętrznej 4, która pozostaje w zasadzie sucha podczas używania wyrobu. Tylko wtedy, kiedy element chłonny 6 jest nasycony cieczą, transport cieczy może odbywać sie z elementu chłonnego 6 do warstwy izolacyjnej 7.

W pokazanym przykładzie wykonania, element chłonny 6 służy również jako element usztywniający i w tym celu jest tak skonstruowany, żeby był bardzo sztywny, w celu uniknięcia, jak jest to tylko możliwe, ściskania wyrobu chłonnego w sposób niekontrolowany w razie działania sił ściskających w kierunku poprzecznym, wytwarzanych przez uda użytkowniczki w obszarze krokowym. Chłonny element usztywniający ma wymiary, kształt i sztywność, w wyniku których otrzymuje się wyrób, który w trakcie używania, zachowuje zadany kształt, a ponadto jest trzymany w zadanym położeniu na użytkowniczce. Jak można zobaczyć na fig. 1, chłonny element usztywniający 6 biegnie na całej części przedniej 1, całej części krokowej 3 i na znacznej części tylnej części 2.

W miejscu przejściowym 12 pomiędzy częścią krokową 3 a częścią przednią 1, element usztywniający 6 ma szerokość M, która jest dostosowana do odległości pomiędzy dwoma konkretnymi ścięgnami mięśni z obu stron krocza użytkowniczki bezpośrednio przed pachwinami. Te ścięgna mięśni tworzą część grupy mięśni, która zaczyna się po wewnętrznej stronie przepony miednicy i ma swoje zamocowanie wzdłuż uda. W skład tej grupy mięśni wchodzą mięśnie adductor brevis, adductor longus, gracilis i adductor magnus. Jak wspomniano powyżej, znane jest, że odległość pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni jest bardzo podobna dla wszystkich ludzi. Wielkość ta wynosi około 25-45 mm. Badania wykazały, że 80% wszystkich kobiet ma wymiar 30-32 mm pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni. Kiedy wspomniana szerokość M zasadniczo odpowiada odległości pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni na użytkowniczce, wyrób będzie, w trakcie używania, silnie zakotwiczony za pomocą części przejściowej pomiędzy ścięgnami mięśni i będzie utrzymywany w tym położeniu. Dwie krawędzie boczne części przedniej rozchodzą się w kierunku ku przodowi na wyrobie od wspomnianego obszaru przejściowego 12. W ten sposób wyrób nie może przemieszczać się do tyłu pomiędzy nogami użytkowniczki. Jest to typowy problem w konwencjonalnych podpaskach higienic znych, ponieważ ruchy nóg użytkowniczki często przemieszczają podpaskę higieniczną do tyłu.

Na fig. 1, kąt pomiędzy linią biegnącą w kierunku podłużnym wyrobu a każdą ze wspomnianych krawędzi bocznych oznaczono przez a. W przypadku dużego kąta a, na przykład bliskiego 90°, krawędzie części przedniej mogą obcierać pachwiny i nogi użytkowniczki, co jest odczuwane przez użytkowniczkę jako niewygoda. Im mniejszy kąt a, tym większe ryzyko, że wyrób będzie ślizgał się do tyłu pomiędzy nogami użytkowniczki. W przypadku kiedy kąt jest mniejszy niż 30°, ryzyko to jest niedopuszczalnie duże. Kąt wynoszący 35-45° zapewnia najlepszą równowagę pomiędzy bezpiecznym usytuowaniem a wygodą. Stwierdzono, że szczególnie korzystny jest kąt 45°.

Wyrób chłonny, taki jak podpaska higieniczna według wynalazku, jest skonstruowany tak, że długość krocza jest dostosowana do anatomii użytkowniczki. W podpasce higienicznej według wynalazku, wykorzystano fakt, że większość kobiet ma długość krocza około 80-100 mm. Dlatego element usztywniający 6 skonstruowano tak, że ma odpowiednią długość krocza G około 70-120 mm, to jest odległość od miejsca przejściowego 12 do początku części tylnej 2. Wzdłuż krocza, gdzie kształt ciała użytkowniczki jest w zasadzie płaski, podpaska higieniczna według wynalazku jest skonstruowana tak, żeby w stanie suchym była stosunkowo sztywna w kierunku poprzecznym, to jest była wystarczająco sztywna, żeby nie dała się odkształcić w kierunku poprzecznym i żeby nie tworzyła zmarszczek. PoPL 214 758 B1 nieważ element usztywniający 6 w opisanym tu przykładzie wykonania tworzy również główną część pojemności chłonnej podpaski higienicznej, istotne znaczenie ma to, żeby był zdolny do wykorzystania dostępnej przestrzeni pomiędzy nogami użytkowniczki w kroczu. Szerokość podpaski higienicznej w obszarze krokowym jest, o ile chodzi o element usztywniający, ograniczona z przodu przez wspomnianą odległość pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni bezpośrednio przed pachwinami użytkowniczki. W kierunku tylnym od wspomnianego obszaru przejściowego do końca części krokowej, szerokość elementu usztywniającego 6, a tym samym elementu chłonnego, może zwiększać się w sposób ciągły do 1,5 razy szerokości w miejscu przejściowym 12 pomiędzy częścią krokową i częścią przednią bez żadnego ryzyka obcierania użytkowniczki w kroku przez element usztywniający.

Wspomniana powyżej konstrukcja geometryczna obszaru w i wokół miejsca przejściowego 12, to jest wielkość kąta a i szerokość M, a także wybrana długość G krocza na elemencie usztywniającym dla wyrobu według wynalazku, daje bardzo dobre dostosowanie anatomiczne elementu usztywniającego, w wyniku czego uzyskuje się wyrób o dobrym dopasowaniu i stabilności w położeniu założonym na użytkowniczce. Ma to szczególnie duże znaczenie dla działania wyrobu, nie tylko ze względu na fakt, że położenie punktu moczenia może, w wyniku położenia genitaliów użytkowniczki w kierunku podłużnym obszaru krokowego, zmieniać się nawet o wielkość około 20 mm dla różnych użytkowniczek. Ponieważ dostępne miejsce wokół punktu moczenia jest bardzo ograniczone pod względem szerokości i długości, konieczne jest optymalne umieszczanie i zamocowanie w tym położeniu chłonnego elementu usztywniającego. Uzyskuje się to przez dobór wspomnianych odległości M i L i wspomnianego kąta a.

Efekt zamocowania uzyskuje się we wspomnianych ścięgnach mięśni nawet kiedy szerokość M na wyrobie jest mniejsza niż odległość pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni bezpośrednio przed pachwinami. Te dwie części krawędziowe części przedniej rozchodzą się w kierunku do przodu, i wyrób może lekko ślizgać się do tyłu do czasu kiedy części krawędziowe zostaną silnie umocowane pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni. Odległość M na wyrobie wynosi, korzystnie, około 15-35 mm, a bardziej korzystnie 25-30 mm. Ta druga odległość pasuje do większości użytkowniczek. Jeżeli odległość ta przekracza z grubsza 35 mm, wyrób może być odczuwany przez niektóre użytkowniczki jako niewygodny. Odległość większa niż 45 mm jest nieodpowiednia ze względu na to, że takie wyroby są niewygodne, ponieważ obcierają większość użytkowniczek.

Element usztywniający 6, a zatem element chłonny również biegną na pewnym odcinku na tylnej części 2 wyrobu. W tylnej części, element usztywniający ma wycięcie 13 rozciągające się od krawędzi końcowej elementu w kierunku części krokowej, w wyniku czego wyrób może składać się wzdłuż podłużnej linii w wycięciu, a części, nóżki 14 i 15, które znajdują się z obu stron wycięcia są bardziej giętkie niż szersza część krokowa i mogą być wykonane tak, że mogą przemieszczać się pionowo względem siebie wskutek odpowiedniego wyboru szerokości wycięcia. Wycięcie 13 jest bardzo ważne dla dostosowania i giętkości wyrobu względem ciała. Zagięcie w wycięciu może wnikać w szparę pomiędzy pośladkami użytkowniczki i w ten sposób zapewniać bardzo dobrą ochronę przed przeciekami przez szparę pomiędzy pośladkami, który to rodzaj przecieków pojawia się zazwyczaj podczas używania konwencjonalnych wyrobów, kiedy użytkowniczka leży na plecach. Wycięcie 13 umożliwia również pionowe przemieszczanie względem siebie nóżek 14, 15 na elemencie usztywniającym podczas różnych ruchów ciała, na przykład kiedy użytkowniczka chodzi.

W przykładzie wykonania pokazanym na fig. 1, wycięcie 13 ma kształt klina i jest umieszczone symetrycznie względem podłużnej linii symetrii L wyrobu, a także tworzy kąt £ około 20°. Kąt ten może zmieniać sie w szerokich granicach, ale, oczywiście zależy od konstrukcji tylnej części 2. W przypadku znacznie szerszej konstrukcji tylnej części, takiej jak w konstrukcji z fig. 5, wspomniany kąt £ może zmieniać się pomiędzy 10° a 120°, korzystnie pomiędzy 15° a 40°.

Element usztywniający 6 służy również jako główny element chłonny wyrobu i ma bardzo dużą zdolność do rozprowadzania cieczy w celu szybkiego rozprowadzenia płynów ustrojowych z użytkowniczki w wąskim obszarze krokowym bezpośrednio przed genitaliami użytkowniczki na częściach chłonnych całego wyrobu, to jest na całym usztywniającym, a równocześnie chłonącym ciecze, elemencie 6. Ten chłonny element usztywniający 6 jest skonstruowany tak, że pęcznieje w kierunku grubości wyrobu podczas wchłaniania i w całości zachowuje swoją geometrię w kierunku poprzecznym wyrobu, co zapewnia element usztywniający utrzymujący swoje dopasowanie i bezpieczne położenie względem ciała użytkowniczki w czasie używania wyrobu. Chłonny element usztywniający 6 ma dużą zdolność do pęcznienia w kierunku grubości wyrobu i ma dużą pojemność chłonną.

PL 214 758 B1

Według odpowiedniego przykładu wykonania, chłonny element usztywniający 6 składa się z formowanej na sucho maty włóknistej o gęstości pomiędzy 0,15 a 0,75 g/cm³ i gramaturze około ₂

100-400 g/m². Formowaną na sucho matę włóknistą opisano w US 5 730 737. Wytwarzana mata włóknista jest bardzo sztywna po formowaniu i prasowaniu. Matę włóknistą można używać w takim stanie w jakim jest albo można ją zmiękczać mechanicznie do pożądanej sztywności.

Wybór wzoru prasowania umożliwia również zmianę rozciągliwości maty włóknistej. Formowanej na sucho macie włóknistej można nadać pożądaną zmniejszoną sztywność i pożądaną rozciągliwość za pomocą wybranego stopnia sprasowania i wybranego wzoru prasowania.

Istnieje ponadto możliwość prasowania ze wzorem tylko specyficznych stref w celu nadania tylko tym strefom rozciągliwości i sztywności, które byłyby inne niż w pozostałej części chłonnego elementu usztywniającego. W ten sam sposób, chłonny element usztywniający może być prasowany na swojej całej rozciągłości, ale różnymi wzorami w różnych strefach. W wyniku obecności chłonnego elementu usztywniającego, któremu można nadać w prosty sposób, w wyniku wybranego wzoru prasowania, pożądaną sztywność i pożądaną rozciągliwość w różnych strefach, i w którym sztywność i rozciągliwość w tych strefach można wybierać w zasadzie swobodnie, obecny wynalazek zapewnia nowy i poprzednio nieznany sposób regulowania i prowadzenia kształtowania wyrobu chłonnego przeznaczonego do odbierania płynów ustrojowych.

Jak wspomniano powyżej, chłonny element usztywniający 6 ma dużą zdolność do pęcznienia w kierunku grubości, którą, w przypadku używania wspomnianej powyżej formowanej na sucho maty włóknistej, uzyskano w wyniku znacznego ściśnięcia maty włóknistej w powiązaniu z jej produkcją. W stanie suchym włóknista mata jest mocno ściśnięta i sztywna, w wyniku czego ukształtowany i dostosowany do anatomii element chłonny ma bardzo dobrą stabilność w położeniu dopasowanym na użytkowniczce i bardzo dużą zdolność do rozprowadzania, w wyniku czego można optymalnie wykorzystać całkowitą pojemność chłonną elementu chłonnego oraz w dużym stopniu wyeliminować przecieki powodowane lokalnym przesyceniem. W trakcie wchłaniania cieczy, element chłonny pęcznieje głównie w kierunku grubości, ale element chłonny pęcznieje oczywiście lekko również w innych kierunkach. Kiedy anatomicznie dostosowany usztywniający element chłonny pęcznieje, uzyskuje się w istocie rzeczy dalsze polepszone dopasowanie anatomiczne, co przyczynia się do stabilności i giętkości wyrobu w stosunku do kształtu ciała użytkowniczki, kiedy sztywność elementu chłonnego zmniejsza się podczas wchłaniania i związanego z tym pęcznienia.

W celu działania w pożądany sposób, usztywniający element ma sztywność około 1-15 N mierzoną według ASTM D 4032-82. Tę Procedurę zginania kołowego („Circular Bend Procedure) szczegółowo opisano w EP 336 578.

Chłonny element usztywniający może również składać się z laminatu pewnej liczby włókninowych warstw materiałowych albo warstw bibułki, które są wzajemnie zamocowane w celu zwiększenia sztywności i w których pomiędzy poszczególnymi warstwami znajdują się silnie chłonne cząstki. Poszczególne warstwy można mocować do siebie za pomocą środka wiążącego, takiego jak klej lub włókna topliwe. Silnie chłonne cząstki mogą również przyczyniać się do spajania. Sztywność reguluje się przez dobór liczby warstw i ilości zawartego środka wiążącego oraz poprzez dobór silnie chłonnego materiału i sposobu wykorzystania jego zdolności przylepnej.

Chłonnemu elementowi usztywniającemu tego typu można również nadać różną sztywność i różną rozciągliwość w różnych strefach na jego obszarze. Właściwości te można w tym przypadku regulować za pomocą wzoru prasowania. Prasowanie to można łączyć z doprowadzaniem ciepła, którego ilość może zmieniać się w różnych strefach. Ponadto w różnych wzorach można stosować środek wiążący w celu regulowania kształtowania usztywniającego elementu chłonnego w trakcie używania. Innym czynnikiem do regulowania kształtowania wyrobu w trakcie używania jest zmieniająca się w różnych obszarach wilgotność.

Innym przykładem konstrukcji zespołu służącego zarówno jako element chłonny, jak i element usztywniający, jest pewna liczba warstw LDA, to jest warstw tego samego typu jak w warstwie drenażowej i izolacyjnej 7. Jednakże warstwy LDA w chłonnym elemencie usztywniającym są spojone znaczcie mocniej, zarówno wewnętrznie, jak i pomiędzy poszczególnymi warstwami. Takie spojenie uzyskuje się odpowiednio poprzez zastosowanie zarówno włókien topliwych, jak i lateksu, co jest znane jako technika wielokrotnego spajania (multibond technique). Również w tej konstrukcji można regulować sztywność i rozciągliwość za pomocą doboru wzoru prasowania oraz zmieniając ilości doprowadzanego ciepła w różnych strefach.

PL 214 758 B1

Prasowanie wzorzyste można stosować we wszystkich przykładach materiałów opisanych powyżej, a następnie możliwe jest uzyskanie, na przykład, efektów zawiasowych wzdłuż linii prasowania lub stref prasowania.

Wytwarzanie wzoru może odbywać się w powiązaniu z prasowaniem chłonnego elementu usztywniającego. Alternatywnie, prasowanie wzorzyste może odbywać się w oddzielnym etapie po prasowaniu gładkim. Można zastosować, na przykład, wstęgę z materiału gładko prasowanego, wykonaną jednym z opisanych powyżej sposobów, jako materiał wyjściowy na chłonny element usztywniający, który potem prasuje się wzorzyście w pożądany sposób i w zależności od typu i wielkości wyrobu, jaki ma być wykonany. Po prasowaniu wzorzystym wycina się poszczególne wyroby. Prasowanie wzorzyste i wycinanie oddzielnych chłonnych elementów usztywniających można przeprowadzić w pojedynczym etapie w połączonym urządzeniu do cięcia i prasowania wzorzystego.

Jak już opisano, element usztywniający może również stanowić główny element chłonny wyrobu. Jest to szczególnie przydatne z produkcyjnego punktu widzenia, ponieważ istnieje mniej elementów do operowania nimi niż, jeżeli, na przykład, element usztywniający i element chłonny stanowią oddzielne elementy.

Wynalazek obejmuje również konstrukcje, w których element usztywniający jest oddzielny od głównego elementu chłonnego wyrobu. Wówczas element usztywniający może być chłonny lub niechłonny. Głównym celem jest utworzenie usztywniającego elementu kształtującego.

Oprócz interpretacji terminu element usztywniający jako tworzącego całkowicie oddzielny element lub tworzącego zarówno główny element chłonny jak i element usztywniający wyrobu, termin ten może również obejmować interpretację, że wszystkie warstwy materiału, środki wiążące itp. zawarte w wyrobie w obszarze pożądanego usztywnienia tworzą razem pożądany element usztywniający. Na przykład, wynalazek obejmuje zespół służący jako element usztywniający i równocześnie jako element chłonny, z wymiarami M i G opisanymi powyżej i o geometrii opisanej powyżej, ale o sztywności, która jest jako taka nieodpowiednia, jeżeli niezbędną sztywność uzyskuje się poprzez jego spojenie z inn ymi warstwami materiału w obszarze elementu usztywniającego.

Przykład wykonania pokazany na fig. 3 różni się od przykładu wykonania pokazanego na fig. 1 i 2 tylko tym, że elementy elastyczne 16 są umieszczone w stanie wstępnie naprężonym w kierunku podłużnym wyrobu i centralnie wzdłuż tylnej części 2 wyrobu. Na fig. 3 i 4 użyto te same numery identyfikacyjne co w przykładzie wykonania na fig. 1 i 2.

Elementy elastyczne 16 są usytuowane centralnie w wycięciu i biegną w tylnej części nieco poza końce nóżek 14 i 15 oraz w drugim kierunku na pewnym odcinku w części krokowej. Elementy elastyczne są usytuowane na wewnętrznej stronie lub na zewnętrznej stronie szczelnej dla cieczy warstwy zewnętrznej i są połączone z tą ostatnią i/lub innymi warstwami tworzącymi część wyrobu. Rozciągłość elementów elastycznych nie ma znaczenia decydującego, ale może nieco zmieniać się w stosunku do przykładu wykonania pokazanego na fig. 3. Zadaniem elementów elastycznych 16 jest, w trakcie używania wyrobu, ściągać sąsiednie części materiału razem i wykrzywiać wyrób w kierunku do góry ku ciału użytkowniczki dla lepszej styczności z ciałem. Jego zadaniem jest również inicjowanie i tworzenie fałdy 17, która, w trakcie używania wyrobu, służy do wnikania w niewielkim stopniu w szparę pomiędzy pośladkami użytkowniczki i zapobiegania przeciekom płynów ustrojowych do tyłu wzdłuż szpary pomiędzy pośladkami, który to przeciek, w przeciwnym wypadku, mógłby wystąpić kiedy użytkowniczka leży na plecach.

W przykładzie wykonania z fig. 5, elementy składowe odpowiadające podobnym częściom w przykładach wykonania z fig. 1-4 oznaczono tymi samymi numerami identyfikacyjnymi. Wyrób w przykładzie wykonania z fig. 5 ma znacznie szerszą część tylną 2. Wyrób ten różni się również od opisanych powyżej przykładów wykonania tym, że nie ma skrzydełek do mocowania wokół krokowej części majtek użytkowniczki.

Element usztywniający 6 rozciąga się swoimi nóżkami 14, 15 na tylnej części 2. Zewnętrzne boki krawędziowe 18, 19 na nóżkach 14, 15 elementu usztywniającego 6 rozchodzą się od części krokowej na części tylnej. W tylnym obszarze przejściowym 20 pomiędzy częścią krokową 3 a częścią tylną 2, wspomniane zewnętrzne boki krawędziowe 18, 19 gwałtownie zmieniają kierunek względem boków krawędziowych 22, 23 na elemencie usztywniającym w krokowej części wyrobu.

Zadaniem boków krawędziowych 18, 19 elementu usztywniającego, rozchodzących się w kierunku do tyłu na części tylnej 2 jest to, aby wyrób, oprócz tego, że jest silnie umocowany w miejscu przejściowym 12 pomiędzy częścią przednią i częścią krokową, był również umocowany z tyłu w obszarze przejściowym pomiędzy częścią krokową 3 a częścią tylną 2, w wyniku czego wyrób jest bar12

PL 214 758 B1 dzo stabilny i dobrze osadzony na użytkowniczce w trakcie używania, równocześnie z tym, że jest odczuwany przez użytkowniczkę jako wygodny dzięki swojemu dostosowaniu do anatomii pod względem kształtu, wymiarów i geometrii. Na figurach, kąt pomiędzy kierunkiem podłużnym wyrobu a każdym z zewnętrznych boków krawędziowych 18, 19 oznaczono γ. Dla dobrego działania mocującego, kąt ten nie powinien być mniejszy niż około 30°. Ponadto, aby nie odczuwać niewygody, kąt ten nie powinien przekraczać w przybliżeniu 60°.

Odległość G pomiędzy miejscami przejściowymi 12 i 20 jest dostosowana do długości krocza użytkowniczki i, jak wspomniano powyżej w powiązaniu z przykładami wykonania według fig. 1-4, odległość G wynosi odpowiednio około 70-120 mm. Jak już wspomniano, zasadniczo płaski obszar krocza kobiety, bezpośrednio przed genitaliami, ma długość około 80-100 mm, to jest wszystkie kobiety mają zasadniczo ten sam wymiar w tym płaskim obszarze. Stwierdzono, że wymiar G krocza na wyrobie około 70-120 mm dobrze funkcjonuje dla większości użytkowniczek. Im większe kąty a i γ oraz sztywniejszy element usztywniający, tym ważniejsze jest, żeby wymiar krocza na wyrobie odpowiadał długości płaskiej części krokowej zamierzonej użytkowniczki bezpośrednio przed jej genitaliami, jeżeli wyrób nie ma być odczuwany jako niewygodny.

Dlatego może okazać się stosowne posiadanie przedziału wymiarów wyrobu według wynalazku w zależności od wyboru sztywności i wspomnianych kątów tak, żeby różne użytkowniczki mogły znaleźć odpowiedni rozmiar w odniesieniu do wymiarów i kątów. Oczywiście, dotyczy to wszystkich opisanych tutaj przykładów wykonania wynalazku, ale ma szczególne znaczenie kiedy wyrób jest przeznaczony do zamocowania zarówno z przodu, jak i z tyłu. Wymóg dostosowania wymiarów zwiększa się również dla wszystkich przykładów wykonania w miarę wzrostu sztywności elementu chłonnego.

Element usztywniający 6 i równocześnie element chłonny w przykładzie wykonania z fig. 5 ma wycięcie 13. Jak w innych pokazanych, opisanych powyżej przykładach wykonania ma ono kształt klina, ale ma większy kąt £, który na fig. 5 jest rozwarty. Kąt £ może zmieniać się w szerokich granicach pomiędzy 10° a 120°. Wielkość potrzebnego wycięcia 13 jesz uzależniona od zadania stawianego nóżkom 14 i 15 oraz od zdolności chłonnej potrzebnej w części tylnej 2 wyrobu.

Im mniejszy kąt £ przy tej samej szerokości w części tylnej jako całości i przy tym samym kącie γ, tym szersze są nóżki 14, 15, co z kolei skutkuje zwiększoną zdolnością chłonną i zwiększoną sztywnością w części tylnej 2.

Wymiar wycięcia wpływa również na wysokość fałdy 17. Ta wysokość fałdy oraz ukształtowanie tylnej części 2 również zależą od wstępnego naprężenia i rozciągłości elementów elastycznych 16.

Ilustracyjny przykład wykonania wyrobu według wynalazku, pokazany na fig. 5, może służyć jako, na przykład, podpaska nocna. Podobnie jak inne przykłady wykonania, ten przykład nadaje się również na wkład ochronny dla osób nie panujących nad wydalaniem. Ten typ ochrony umożliwia odbieranie dużych ilości cieczy wydalanej przez użytkownika w krótkim czasie z dużym natężeniem przepływu.

Wyrób takiego typu jaki pokazano na fig. 5 może, w połączeniu z majtkami nośnymi albo z majtkami elastycznymi przystosowanymi specjalnie do podtrzymywania wyrobu, służyć jako pielucha do odbierania moczu i kału. Jeżeli wyrób ma służyć jako pielucha, wycięcie 13 powinno być stosunkowo duże, odpowiadające w całości przykładowi wykonania pokazanemu na fig. 5, w celu umożliwienia odbioru w wycięciu 13 w tylnej części wydalonego kału.

Na fig. 6-8 pokazano odpowiedni przykład wykonania wyrobu według wynalazku. Przykład ten odpowiada pod wieloma względami przykładom wykonania z fig. 1-4, i te części odpowiadające tym samym częściom w przykładach wykonania opisanych powyżej są oznaczone na figurach tymi samymi numerami identyfikacyjnymi.

Sposobem dalszego zmniejszenia ryzyka przecieków przez krawędzie spowodowanych odkształceniem podpaski higienicznej w trakcie używania, oprócz zastosowania elementu usztywniającego 6, jest zaopatrzenie podpaski higienicznej w część uniesioną, znaną jako garb, której zadaniem jest utrzymywanie kontaktu z genitaliami użytkowniczki w trakcie używania podpaski higienicznej. W ten sposób, wydalane płyny ustrojowe mogą być chwytane natychmiast po opuszczeniu ciała użytkowniczki i mogą być wchłaniane natychmiast w wyrób zamiast wypływania na jego powierzchnię.

W przykładzie wykonania pokazanym na fig. 6-8, garb jest utworzony przez element 24 formujący garb, który to element, jak można najlepiej zobaczyć na fig. 8, znajduje się poniżej elementu usztywniającego 6 na wewnętrznej stronie nieprzepuszczalnej dla cieczy warstwy zewnętrznej 5. Takie usytuowanie elementu 24 formującego garb ma szereg zalet. Przyjmowanie płynów ustrojowych nie jest zakłócane przez materiał garbu w bezpośredniej bliskości genitaliów użytkowniczki, ale części

PL 214 758 B1 znajdujące się najbliżej genitaliów użytkowniczki mogą być zoptymalizowane pod względem zdolności do odbierania i wchłaniania. Wybór umieszczenia elementu 24 formującego garb poniżej usztywniającego elementu 6 w połączeniu z umieszczeniem wzdłuż części krokowej wyrobu daje również pozytywny skutek polegający na tym, że wyrób zakrzywia się i kształtuje samoczynnie w pożądany sposób po założeniu na użytkowniczkę. W miejscu przejściowym 12 pomiędzy częścią krokową 3 a częścią przednią 1, powstaje punkt przegięcia, przed którym, to jest w przedniej części wyrobu, wyrób jest wklęsły co najmniej na części najbliższej wspomnianemu miejscu przejściowemu 12. Za wspomnianym punktem przegięcia, to jest wzdłuż części krokowej 3 wyrobu, wyrób jest, w obszarze bezpośrednio przed elementem 24 formującym garb, wypukły, to jest element usztywniający 6 jest zakrzywiony w rym obszarze, ku górze w części krokowej 3, co najlepiej widać na fig. 8. Oprócz formowania uniesionej części na przedniej stronie wyrobu, element 24 formujący garb umożliwia prowadzenie elementu usztywniającego w pożądanym kierunku krzywizny w różnych miejscach obszaru usztywniającego elementu 6.

Element 24 formujący garb składa się, na przykład, z niechłonnej syntetycznej watoliny, która ma właściwości sprężyste. Taki element formujący garb utrzymuje swój kształt i działanie nawet wtedy, gdy materiał jest w stanie mokrym.

Element formujący garb może również składać się z materiału piankowego, na przykład z pianki poliuretanowej.

Ponieważ w pokazanym przykładzie wykonania materiał formujący garb znajduje się pod elementem chłonnym, który służy równocześnie za element usztywniający, materiał formujący garb może być materiałem chłonącym ciecze. W takim przykładzie wykonania stosowne jest wybranie materiału, który ma większe kapilary niż element chłonny tak, żeby transport cieczy do materiału formującego garb mógł się odbywać tylko wtedy gdy element chłonny jest nasycony cieczą. Zatem w takiej konstrukcji można również używać formującą garb włóknistą warstwę chłonną, która ma właściwości sprężyste tylko w stanie suchym, ponieważ materiał ten jest zasadniczo suchy do czasu, aż sam element chłonny zostanie nasycony cieczą. Dlatego usytuowanie elementu 24 formującego garb poniżej, zarówno elementu usztywniającego, jak i chłonnego, daje szereg ważnych zalet.

Element formujący uniesioną część ma wydłużony kształt i rozciąga się na całej części krokowej w pokazanym przykładzie wykonania. Długość uniesionej części może zmieniać się pomiędzy w przybliżeniu 20 mm i 120 mm.

Element 24 formujący garb jest węższy niż wyrób jako całość w obszarze krokowym. W ten sposób możliwe jest, aby poprzecznie otaczające go części 25, 26 wyrobu jako całości ukształtowały się wokół elementu 24 tworzącego uniesioną część. Materiał formujący uniesioną część jest odpowiednio co najmniej dwa razy grubszy od otaczających obszarów 25, 26.

Na fig. 8, dla jasności pokazano wyrób w zakrzywionej przestrzennej postaci. Wyrób chłonny opisanego tu typu jest oczywiście zawsze przestrzenny w sensie konwencjonalnym, to jest ma długość, szerokość i grubość.

Jednakże w tym kontekście termin przestrzenny oznacza, że wyrób musi być zakrzywiony w pewien sposób w celu dostosowania się do kształtu ciała użytkowniczki.

W tym kontekście termin postać płaska oznacza, że wyrób jest w przybliżeniu płaski. Wyrób pokazany na fig. 6 i 7 jest zasadniczo płaski według tej definicji, pomimo tego, że elementy elastyczne ściągają warstwy materiału za sobą w wycięciu 13 pomiędzy nóżkami 14, 15.

Wyroby w postaci płaskiej jak na fig. 6 i 7 można łatwo pakować, na przykład w stosach do pudełka lub torebki, a ponadto, po nałożeniu, można je dostosować do anatomicznych przestrzennych kształtów, jak pokazano na fig. 8, bez jakichkolwiek problemów.

Wskutek swojej specjalnej konstrukcji z wymiarem odległościowym M pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni, elementem 24 formującym garb, działaniem elastycznych elementów 16 oraz sztywnością i kształtem geometrycznym elementu usztywniającego 6, wyrób jest anatomicznie dostosowany i przeznaczony do przyjęcia podczas jego stosowania przestrzennego kształtu według fig. 8 przystosowanego do kształtu ciała użytkowniczki.

W pokazanym przykładzie wykonania, element usztywniający 6, a równocześnie element chłonny, ma te same właściwości pod względem sztywności na swojej całej rozciągłości. W wyniku tego na ogół nie powstają na obszarze elementu usztywniającego przypadkowe zmarszczki, które mogłyby być przyczyną niekontrolowanego i niezamierzonego przepływu cieczy. W miejscu przejściowym 12, pomiędzy częścią krokową 3 a częścią przednią 1, jest zapoczątkowana krzywizna, ponieważ wyrób jako całość zmienia tutaj swoją wytrzymałość na zginanie, z jednej strony ze względu na ele14

PL 214 758 B1 ment formujący garb, mający swój koniec bezpośrednio przed tym miejscem przejściowym, a z drugiej strony ze względu na to, że element usztywniający jest tutaj najwęższy z wymiarem M dostosowanym do odległości pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni na użytkowniczce. W tym miejscu przejści owym 12 powstaje punkt przegięcia 27, lub raczej linia przegięcia, przed którą wyrób jest wklęsły i ma kształt miski, podczas gdy za punktem przegięcia 27 wyrób przyjmuje kształt wypukły. Jak można zobaczyć na fig. 9, stosowne jest zaokrąglenie elementu formującego garb na przedzie wzdłuż linii 28. W ten sposób ta linia zaokrąglenia wymusza na elemencie usztywniającym przyjęcie kształtu równomiernie zaokrąglonej miski w przedniej części, jak pokazano na fig. 9.

Również w obszarze przejściowym 20 pomiędzy częścią krokową 3 a częścią tylną, jest odpowiednie, aby element 24 formujący garb, który w pokazanym tu przykładzie wykonania rozciąga się tak daleko jak wspomniany obszar przejściowy 20, był zaokrąglony na swoim tylnym końcu. W wyniku tego nie powstają żadne niepożądane zmarszczki, a miejsce przejściowe pomiędzy wypukłą częścią krokową a dwiema częściami bocznymi części tylnej 2 biegnącymi skośnie w dół wokół fałdy 17 uformowanej przez elementy elastyczne 16, jest równe i gładkie bez niepożądanych zmarszczek.

Uniesiona część uformowana przez element 24 formujący garb ma również tę zaletę, że fałda wchodząca w szparę pomiędzy pośladkami użytkowniczki nie wchodzi zbyt gwałtownie lub za daleko i nie powoduje obcierania. Również pod tym względem garb zapewnia płynne przejście w obszarze przejściowym pomiędzy częścią krokową 3 a częścią tylną 2.

We wszystkich opisanych powyżej przykładach wykonania, korzystne jest, jeżeli wyrób jest powleczony klejem przylepcowym na zewnątrz swojej nieprzepuszczalnej dla cieczy warstwy zewnętrznej 5. Pokazano to na fig. 7 jako nitki kleju 29, które, przed użyciem wyrobu, są pokryte w konwencjonalny sposób paskiem pokryciowym (nie pokazanym) powleczonym środkiem adhezyjnym. Pomimo, że wyrób według wynalazku jest dostosowany anatomicznie, korzystne jest, dla niezawodnego bezpiecznego umieszczania, posiadanie kleju przylepcowego na nieprzepuszczalnej dla cieczy warstwie zewnętrznej wyrobu w celu współdziałania z majtkami użytkowniczki, co przyczynia się do trzymania wyrobu w zamierzonym położeniu na użytkowniczce.

Na fig. 11 pokazano przykład wykonania w postaci pieluch. Ma ona część przednią 40, część krokową 41 i część tylną 42. Poza tym pokazany przykład wykonania wyrobu w postaci pieluchy według wynalazku jest skonstruowany w sposób konwencjonalny. Część przednia 40 i część tylna 42 są przeznaczone do umieszczenia wokół talii użytkowniczki, kiedy pielucha jest nałożona i zamykania ich w położeniu dopasowanym za pomocą paskowych klapek 43, 44. Na fig. 11, pieluchę pokazano schematycznie w postaci płaskiej od strony wewnętrznej i wyposażoną w pokrycie w postaci przepuszczalnej dla cieczy warstwy wewnętrznej 45, wykonanej odpowiednio z materiału nazywanego włókniną, i w warstwę zewnętrzną wykonaną z cienkiej folii z tworzywa sztucznego (nie pokazanej) odpowiednio wykonanej z polietylenu. Wewnątrz warstwy wewnętrznej pokazano warstwę chłonną 46, mającą w przybliżeniu kształt klepsydry, która to warstwa jest cienka i bardzo giętka. Wzdłuż części krawędziowej w części krokowej umieszczono elastyczne elementy nożne 47, 48, które są przeznaczone do ścisłego zaciskania się wokół ud użytkowniczki podczas używania pieluchy.

Na fig. 11 pokazano schematycznie usztywniający i równocześnie chłonny element 6 tego samego typu co w opisanych powyżej ilustracyjnych przykładach wykonania. Na fig. 11 elementy odpowiadające podobnym częściom w pokazanych przykładach wykonania opisanych powyżej oznaczono tymi samymi numerami identyfikacyjnymi. Chłonny element usztywniający jest dostosowany anatomicznie w taki sam sposób jak opisanych powyżej ilustracyjnych przykładach wykonania, z wymiarem M dostosowanym do odległości pomiędzy wspomnianymi ścięgnami mięśni bezpośrednio przed pachwinami i z długością G krocza dostosowaną do długości krocza użytkowniczki i z kątami i geometrią również takimi jak opisano powyżej.

Pielucha według wynalazku, takiego typu jak pokazano na fig. 11, jest znakomicie dopasowana w porównaniu z konwencjonalnymi pieluchami. Obecność elementu usztywniającego oznacza, że po nałożeniu pielucha jest prowadzona do prawidłowego położenia na użytkowniczce i że pozostaje w tym położeniu w trakcie używania wyrobu.

We wszystkich opisanych powyżej ilustracyjnych przykładach wykonania szerokość usztywniającego i równocześnie chłonnego elementu 6 zwiększa się w sposób ciągły od miejsca przejściowego 12 pomiędzy częścią przednią 1 a częścią krokową 3 do obszaru przejściowego 20 pomiędzy częścią krokową 3 a częścią tylną 2. Jednym z powodów tego jest bardzo ograniczone wolne miejsce pomiędzy nogami użytkowniczki oraz istotne znaczenie optymalnego wykorzystania szerokości tego obszaru. Szerokość ta może zwiększać się o około 1,5 raza pomiędzy miejscem przejściowym 12 a obszaPL 214 758 B1 rem przejściowym 20 bez niewygody odczuwanej przez użytkowniczkę. Innym powodem jest większa stabilność wyrobu na użytkowniczce, kiedy element usztywniający jest wykonany jako możliwie najszerszy wzdłuż części krokowej.

Wynalazek nie jest ograniczony do opisanych powyżej ilustracyjnych przykładów wykonania, ale możliwych jest wiele modyfikacji w zakresie określonym zastrzeżeniami patentowymi.

Na przykład, ukształtowane anatomicznie elementy usztywniające i chłonne opisanego powyżej typu można umieścić w wyrobach znanych jako majtki pieluchowe, to jest w wyrobach, w których pielucha jest zintegrowana z majtkami jednorazowego użytku.

Powyżej stwierdzono, że chłonny element usztywniający może być wykonany z różnych materiałów i z laminatów lub jednego lub więcej materiału(ów). Chłonny element usztywniający może być również wykonany z więcej niż jednej warstwy i z poszczególnymi warstwami o różnej rozciągłości, w wyniku czego możliwe jest nadanie różnym obszarom elementu usztywniającego różnych sztywności.

Jak już wspomniano, element usztywniający może składać się z warstw materiału i środków wiążących. Dlatego można również uzyskać różne sztywności w różnych obszarach elementu usztywniającego poprzez zmienianie stopnia połączenia w różnych obszarach, na przykład stosując różne ilości kleju w różnych obszarach, a nawet nie używając kleju lub innego środka wiążącego w różnych obszarach pomiędzy warstwami albo w poszczególnych warstwach.

Waga odniesiona do jednostki pola powierzchni elementu usztywniającego wytwarzanego ₂ z formowanej na sucho maty włóknistej nie jest ograniczona do około 100-400 g/m², ale w ramach zakresu wynalazku możliwe są również inne gramatury.

Elementy elastyczne 16, które znajdują się w wycięciu 13, pokazano w opisanych tu przykładach wykonania jako umieszczone w stanie wstępnie naprężonym. Jednakże w procesach produkcji wyrobów chłonnych, takich jak podpaski higieniczne, pieluchy i tym podobne, znane jest umieszczanie wrażliwych na ciepło elementów elastycznych w stanie nie naprężonym, a następnie naprężanie ich za pomocą obróbki cieplnej. Odbywa się to na ogół podczas pakowania wyrobów.

Claims (14)

1. Wyrób chłonny, taki jak podpaska higieniczna, wkładka higieniczna, wkład ochronny dla osób nie panujących nad wydalaniem, pielucha lub tym podobny, który to wyrób ma kierunek podłużny i kierunek poprzeczny, część przednią (1), część tylną (2) i część krokową (3), usytuowaną pomiędzy częścią tylną a częścią przednią, oraz szczelną dla cieczy warstwę (5), a także element usztywniający (6), przyczyniający się do nadawania wyrobowi przestrzennego kształtu podczas jego używania, znamienny tym, że element usztywniający (6) jest w stanie płaskim przed użyciem wyrobu, oraz element usztywniający (6) rozciąga się w kierunku podłużnym wyrobu na części krokowej (3) i co najmniej na części przedniej (1), przy czym element usztywniający (6) ma szerokość (M) w miejscu przejściowym (12), pomiędzy częścią krokową (3) a częścią przednią (1), która wynosi 15-45 mm, oraz usztywniający element (6) jest chłonny i równocześnie stanowi element chłonny, oraz element usztywniający (6) składa się z formowanej na sucho maty włóknistej o gęstości pomiędzy 0,15 a 0,75 g/cm³, i wadze na ₂ jednostkę pola powierzchni około 100-400 g/m , oraz element usztywniający (6) ma sztywność wynoszącą co najmniej 1,0 N według ASTM D 4032-82, przy czym element usztywniający (6) rozciąga się również na części tylnej (2) i składa się tam z dwóch oddzielnych części (14, 15), po jednej z każdej strony centralnej osi podłużnej (L), oraz w części tylnej (2) element usztywniający (6) ma wycięcie (13) rozciągające się od krawędzi końcowej tego elementu w kierunku części krokowej (3), za pomocą którego są utworzone oddzielne części (14, 15), oraz wycięcie (13) ma kształt klina i jest usytuowane symetrycznie oraz tworzy kąt (£) pomiędzy 10° a 120°, korzystnie pomiędzy 15° a 40°, na swoim końcu zwróconym ku części krokowej (3).

2. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że szerokość (M) elementu usztywniającego (6) w miejscu przejściowym (12) pomiędzy częścią krokową (3) a częścią przednią (1) wynosi 20-35 mm.

3. Wyrób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że część krokowa (3) ma długość (G) 70-120 mm.

4. Wyrób według dowolnego z zastrz. poprzednich, znamienny tym, że boczne krawędzie elementu usztywniającego (6) w części przedniej (1) wyrobu rozchodzą się w kierunku od części krokowej (3) co najmniej na pewnym odcinku w części przedniej (1), oraz boczne krawędzie elementu

PL 214 758 B1 usztywniającego (6), w kierunku od części krokowej, tworzą kąt ostry (a) z linią w kierunku podłużnym wyrobu.

5. Wyrób według dowolnego jednego z zastrz. poprzednich, znamienny tym, że element usztywniający (6) ma sztywność w stanie suchym wynoszącą 1-15 N mierzoną według ASTM D 4032-82.

6. Wyrób według dowolnego z zastrz. poprzednich, znamienny tym, że formowana na sucho mata włóknista jest, po sprasowaniu, mechanicznie zmiękczana do pożądanej sztywności.

7. Wyrób według dowolnego jednego z zastrz. poprzednich, znamienny tym, że boczne krawędzie elementu usztywniającego (6) w części przedniej (1), które to boczne krawędzie rozchodzą się co najmniej na pewnym odcinku od części krokowej (3) w części przedniej (1) wyrobu, są rozmieszczone tak, że tworzą kąt (a) pomiędzy linią w kierunku podłużnym wyrobu a każdą ze wspomnianych krawędzi bocznych wynoszący 35-55°, korzystnie 45°.

8. Wyrób według dowolnego jednego z zastrz. poprzednich, znamienny tym, że krawędzie boczne (18, 19) elementu usztywniającego (6) w części tylnej (2), w kierunku od części krokowej (3), rozchodzą się co najmniej na pewnym odcinku od części krokowej w części tylnej (2) wyrobu.

9. Wyrób według dowolnego jednego z zastrz. poprzednich, znamienny tym, że element (24) formujący garb, wykonany z materiału sprężystego, jest umieszczony pod elementem chłonnym na co najmniej części krokowej części (3), który to element (24) formujący garb jest skonstruowany tak, że tworzy uniesioną część (240).

10. Wyrób według zastrz. 9, znamienny tym, że uniesiona część (240) jest wydłużona w kierunku podłużnym wyrobu i ma długość pomiędzy 20 mm a 120 mm.

11. Wyrób według zastrz. 9 albo 10, znamienny tym, że uniesiona część (240) jest węższa niż wyrób jako całość w obszarze krokowym, oraz uniesiona część jest co najmniej dwa razy tak gruba jak otaczające ją obszary.

12. Wyrób według dowolnego jednego z zastrz. poprzednich, znamienny tym, że elementy elastyczne (16) są umieszczone w podłużnym kierunku wyrobu oraz centralnie wzdłuż części tylnej wyrobu oraz co najmniej wzdłuż jej części od części krokowej.

13. Wyrób według dowolnego jednego z zastrz. poprzednich, znamienny tym, że długość miejsca przejściowego (12) pomiędzy częścią krokową (3) a częścią przednią (1) wynosi 5-15 mm.

14. Wyrób według zastrz. 13, znamienny tym, że szerokość elementu usztywniającego (6) za miejscem przejściowym zwiększa się w sposób ciągły w części krokowej (3) w kierunku do tyłu ku tylnej części (2).