PL214749B1 - Zespół mocowania samochodowego bagażnika dachowego - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest zespół mocowania bagażnika dachowego do samochodu osobowego. Rozwiązanie dotyczy urządzenia w postaci zespołu do mocowania zamykanego bagażnika dachowego do belki poprzecznej, stanowiącej zwykle podstawę do mocowania wszelkiego rodzaju przedmiotów na dachu samochodu osobowego, w tym do mocowania zamykanego bagażnika dachowego.

Dla przewożenia na dachu samochodu osobowego różnego rodzaju przedmiotów, nie mieszczących się we wnętrzu samochodu zarówno co do ilości, jak i co do wymiarów, wyposaża się samochód w powszechnie stosowane belki poprzeczne usytuowane za pośrednictwem stóp na dachu samochodu osobowego, prostopadle do jego osi wzdłużnej.

Zwykle są to dwie belki poprzeczne, jedna przednia druga tylna, których mechanizmy mocowania do dachu samochodu pozwalają na stosunkowo łatwe i szybkie ich zamocowanie oraz demontaż. Znane belki poprzeczne stanowią podstawę na której zwykle mocuje się zamykany bagażnik dachowy.

Bagażnik dachowy ma zwykle postać zamykanego pojemnika o wydłużonym kształcie, zawierającego podstawę oraz uchylną pokrywę wraz z zamkiem służącym do zabezpieczenia zawartości wnętrza bagażnika przed dostępem osób niepowołanych. Podstawa ma postać zasadniczo płaskiej płyty z bocznymi ścianami, przy czym płyta w większości rozwiązań ma ukształtowane, wzdłużnie wyprofilowane kanały na całej lub na części długości bagażnika, dodatkowo usztywniające całość jego konstrukcji. Bagażnik mocowany jest do belek poprzecznych za pośrednictwem różnego rodzaju uchwytów w postaci zespołów mocujących. W większości rozwiązań bagażnik mocowany jest do belek poprzecznych przy użyciu czterech zespołów mocujących.

Znanych jest szereg rozwiązań konstrukcyjnych zespołu mocującego.

W opisie patentowym europejskim nr EP 1284218 przedstawiono znane rozwiązanie zespołu mocującego, gdzie w podłodze bagażnika wyprofilowano szczelinę, przez którą przeprowadzono stalowy trzpień mocujący, ukształtowany od spodu w postać pół zamkniętego ucha. To ucho obejmuje belkę porzeczną zamocowaną na dachu samochodu. Od strony wnętrza bagażnika ukształtowana jest zamknięta obudowa z komorą wewnętrzną i wierzchnim otworem, w osi którego znajduje się pokrętło z gwintem wewnętrznym który współpracuje z gwintem zewnętrznym pionowej, górnej części trzpienia mocującego. Dokręcenie pokrętła prowadzi do ustalenia bagażnika na belce poprzecznej.

Inne znane rozwiązanie zespołu mocującego przedstawiono w opisie patentowym europejskim nr EP 0754595. Według tego znanego rozwiązania, zespół mocujący zawiera element w kształcie litery U, na którego ramionach znajdują się zewnętrzne powierzchnie zębate. Ramiona tego elementu w kształcie litery U wnikają do wnętrza bagażnika i od spodu ten element obejmuje belkę poprzeczną. Od strony wnętrza bagażnika znajduje się szereg elementów, gdzie zespół wykonawczy stanowi kształtka oporowa, elementy blokujące z powierzchniami zębatymi, oraz dźwignia mimośrodowa oparta na centralnej sprężynie. Obrót dźwigni mimośrodowej powoduje uniesienie dwóch elementów blokujących z jednoczesnym dociśnięciem ich powierzchni zębatych do powierzchni zębatych elementu w kształcie litery U, co prowadzi do zaciśnięcia tego elementu na belce poprzecznej dachu samochodu.

W opisie patentowym europejskim nr EP 1338474 zaprezentowano kolejne znane rozwiązanie zespołu mocowania bagażnika do belki poprzecznej. W tym znanym rozwiązaniu także wykorzystano cztery zespoły mocowania, po dwa zespoły do zamocowania bagażnika na każdej z dwóch belek poprzecznych. Przedstawiony tu zespół mocowania zawiera jako elementy robocze, dwa uchwyty obejmujące i chwytające belkę poprzeczną z dwóch stron. Górne ramiona tych elementów roboczych przeprowadzone są poprzez płytę podłogową bagażnika i ich wygięte końce ułożone są w wybraniach gwintowanej tarczy osadzonej w gwintowanym otworze pokrętła. Pokrętło oparte jest na kształtce oporowej osadzonej we wnętrzu bagażnika. Na skutek obrotu pokrętła, tarcza wybiera elementy robocze w kierunku do wnętrza bagażnika. Uchwyty stanowiące dolne części elementów roboczych zaciskają się na belce porzecznej ustalając położenie bagażnika.

Innego rodzaju znane rozwiązanie przedstawiono w europejskim opisie patentowym nr EP 1535802. Także tu do mocowania bagażnika na belce poprzecznej zastosowano elementy w kształcie litery U. Ramiona tych elementów roboczych wnikają do wnętrza bagażnika i zawieszone są na przechylnych belkach we wnętrzu bagażnika. Końce belek przechylnych sprzężone są ze sobą przesuwną osią obrotu, tak że mogą zostać ustawione pod kątem względem siebie, a następnie po założeniu na końce robocze wymienionych ramion uchwytów, mogą zostać ułożone w jednej linii,

PL 214 749 B1 jedna we wnętrzu drugiej, równolegle do belki poprzecznej, powodując ustalenie położenia płyty bagażnika na belce poprzecznej.

W kolejnym rozwiązaniu znanym z opisu zgłoszeniowego wynalazku USA nr US 2009/0014489, przewidziano wewnątrz bagażnika mimośrodową dźwignię, gdzie w nie centrycznej osi wykonany jest przelotowy kanał, przez który przeprowadzony jest nagwintowany łącznik z górnym pokrętłem. Pod dnem bagażnika zamocowany jest zespół mocowania z jedną dźwignią ustalającą obejmującą belkę porzeczną na dachu samochodu. Oś obrotu tej dźwigni znajduje się po przeciwnej stronie nagwintowanego łącznika w stosunku do belki poprzecznej dachu samochodu. Nagwintowana oś pokrętła współpracuje z obrotowym gniazdem dźwigni ustalającej. Pod dnem bagażnika, a nad belką poprzeczną zamocowany jest znany element centrujący położenie belki. Poprzez obrót pokrętłem, dźwignia zostaje dociśnięta od spodu do belki poprzecznej co powoduje wstępne zamocowanie zespołu mocującego na belce dachowej samochodu. Dodatkowe ustalenie położenia może być wykonane przez obrót mimośrodowej dźwigni wewnątrz bagażnika.

Dalsze znane rozwiązanie zespołu mocowania bagażnika dachowego do samochodu osobowego przedstawiono w opisie patentowym zgłoszenia międzynarodowego nr WO 2006/007813. To rozwiązanie również bazuje na zastosowaniu czterech zespołów mocujących bagażnik do dwóch belek poprzecznych na dachu samochodu. Jednakże każdy zespół mocujący zawiera dwie szczęki które przenikają poprzez szczeliny w płycie podłogowej bagażnika. Szczęki zaopatrzone są w boczne osie obrotu i łączący je wewnątrz bagażnika wspólny element. Wspólny element zawiera nagwintowany otwór i osadzony jest na trzpieniu pokrętła z gwintem zewnętrznym. Obrót pokrętła powoduje rozejście się górnych końców szczęk, co powoduje że dolne końce szczęk zbliżają się do siebie i zaciskają się na belce poprzecznej. W tym znanym rozwiązaniu zastosowano w zespole mocującym element centrujący, który zamocowany jest pod dnem bagażnika i swoim wybraniem opiera się na belce poprzecznej. Zaciśnięcie szczęk na belce poprzecznej powoduje więc jednoczesne centralne ustawienie zespołu mocowania na osi wzdłużnej symetrii tej belki poprzecznej.

Według wynalazku zespół mocowania samochodowego bagażnika dachowego, zawiera wewnątrz bagażnika co najmniej jedną obudowę z elementami regulacji i blokowania położenia tego zespołu mocowania, oraz zawiera pod dnem bagażnika co najmniej jeden element mocujący bagażnik do belki poprzecznej na dachu samochodu. W korzystnej wersji rozwiązania według wynalazku, bagażnik wyposażony jest w cztery zespoły mocowania według wynalazku, po dwa zespoły mocujące bagażnik do każdej belki dachowej samochodu. W każdym zespole mocowania, element mocujący bagażnik do belki poprzecznej przechodzi, przez co najmniej jedną szczelinę w dnie bagażnika. W strefie belki poprzecznej, pod dnem bagażnika i ponad belką poprzeczną znajduje się element centrujący położenie tego zespołu mocowania na belce poprzecznej.

Zespół mocowania samochodowego bagażnika dachowego według wynalazku charakteryzuje się tym, że element mocujący stanowi łukowato wygięty element, ustalony jednym końcem w ramieniu uchylnej dźwigni obudowy. Oś obrotu dźwigni znajduje się w obudowie zespołu mocowania we wnętrzu bagażnika. Ta oś obrotu dźwigni znajduje się zasadniczo w połowie średnicy teoretycznego okręgu, którego wycinek stanowi łukowato wygięty element, zaś drugi roboczy koniec tego łukowato wygiętego elementu, w pozycji roboczej ustalony jest rozłącznie w elemencie ustalającym zamocowanym w obudowie zespołu mocowania, po drugiej stronie osi obrotu wymienionej dźwigni.

Według wynalazku, łukowato wygięty element mocujący, od strony zamocowania do dźwigni, w pozycji roboczej usytuowany jest w szczelinie wyprofilowanej w obudowie zespołu mocowania. Z drugiej strony koniec tego elementu mocującego zamocowany jest rozłącznie w drugiej szczelinie w obudowie zespołu mocowania. Ta druga szczelina wyprofilowana jest po drugiej stronie osi obrotu dźwigni.

Zgodnie z wynalazkiem, centralne punkty wymienionych szczelin pod obudową zespołu mocowania, korzystnie po obu stronach osi obrotu dźwigni, w odległości od tej osi obrotu, odpowiadającej połowie średnicy teoretycznego okręgu, którego wycinek stanowi łukowato wygięty element.

W korzystnej postaci wynalazku, element ustalający zamocowany w obudowie zespołu mocowania po drugiej stronie osi obrotu dźwigni, stanowi pokrętło z gwintem wewnętrznym, zaś roboczy koniec łukowato wygiętego elementu mocującego jest zaopatrzony w gwint zewnętrzny współpracujący z tym gwintem wewnętrznym elementu ustalającego w postaci pokrętła.

Element ustalający, po drugiej stronie osi obrotu dźwigni, jest zamocowany przesuwnie w szczelinie obudowy zespołu mocowania.

PL 214 749 B1

Zgodnie z rozwiązaniem według wynalazku, łukowato wygięty element mocujący, zamocowany jest do ramienia dźwigni obudowy wychylnie, na osi obrotu prostopadłej do wzdłużnej płaszczyzny symetrii obudowy zespołu mocowania.

W korzystnym wykonaniu rozwiązania według wynalazku, do końca łukowato wygiętego elementu mocującego, od strony mocowania do ramienia dźwigni, dołączony jest element sprężysty. Wymieniony element sprężysty stanowi korzystnie sprężyna łącząca koniec łukowato wygiętego elementu mocującego z obudową zespołu mocowania. Wymieniona sprężyna zamocowana jest do obudowy zespołu mocowania, poniżej osi obrotu ramienia dźwigni.

Według wynalazku zaproponowano nową konstrukcję zespołu mocowania bagażnika dachowego do samochodu. W tym nowym rozwiązaniu wyeliminowano całkowicie luźne elementy urządzenia, gdzie nie wykluczone było, po zwolnieniu zabezpieczeń od strony wnętrza bagażnika, że te luźne elementy w postaci uchwytów belki poprzecznej, uwolnione, mogą upaść na dach samochodu i spowodować jego uszkodzenie. W konstrukcji według wynalazku wyeliminowano całkowicie wymienione luźne elementy, a ramię wykonawcze w postaci łukowatego elementu mocującego jest trwale połączone z dźwignią, połączoną również trwale z obudową zespołu mocującego, znajdującą się we wnętrzu bagażnika dachowego. Pozwoliło to wyeliminować luźne elementy, które mogłyby w trakcie montażu lub demontażu bagażnika uszkodzić dach samochodu. Wymieniony łukowaty element mocujący, trwale związany z konstrukcją obudowy zespołu we wnętrzu bagażnika, porusza się w trakcie montażu i demontażu bagażnika, po łuku, wykorzystując przestrzeń pomiędzy belką poprzeczną, a powierzchnią dachu samochodu i nie dotykając tej powierzchni dachu samochodu.

Zespół według wynalazku, zamocowany na dachowej belce poprzecznej stanowi układ zamknięty obejmujący belkę poprzeczną całkowicie, podczas gdy w większości rozwiązań znanych ze stanu techniki, zespół do mocowania bagażnika stanowi układ otwarty gdzie szczęka lub szczęki są jedynie zaciśnięte na belce poprzecznej i nie obejmują belki ciągłą obręczą. Zespół według wynalazku jest więc bezpieczniejszy szczególnie w skrajnych sytuacjach. Łukowaty profil obejmy według wynalazku wraz z elementem centrującym pozwala zastosować rozwiązanie według wynalazku do różnych kształtów i wielkości belek poprzecznych, a bagażnik będzie mocowany do belki w każdym wypadku w co najmniej trzech punktach stycznych.

Przedmiot wynalazku pokazano w przykładzie wykonania na załączonym rysunku, gdzie przedstawiono przekrój zespołu mocowania samochodowego bagażnika dachowego, płaszczyzną zgodną ze wzdłużną płaszczyzną symetrii tego zespołu mocowania.

Bagażnik dachowy wyposażony jest w cztery zespoły mocowania według wynalazku, gdzie każde dwa zespoły mocowania współpracują z jedną dachową belką poprzeczną.

Pojedynczy zespół mocowania pokazano w przykładzie wykonania na załączonym rysunku. Zespół mocowania zawiera wewnątrz bagażnika co najmniej jedną obudowę 1 z elementami regulacji i blokowania położenia tego zespołu mocowania. Pod dnem 2 bagażnika znajduje się co najmniej jeden element mocujący 3 bagażnik do belki poprzecznej 4 na dachu samochodu. Element mocujący 3 bagażnik do belki poprzecznej 4 przechodzi przez co najmniej jedną szczelinę 5 w dnie 2 bagażnika. W strefie belki poprzecznej 4, pod dnem 2 bagażnika i ponad tą belką poprzeczną 4, jak to pokazano na załączonym rysunku, znajduje się element centrujący 6 położenie tego zespołu mocowania na belce poprzecznej 4. W tym przykładzie wykonania, element centrujący 6 ma w widoku z boku kątowe wybranie w kierunku do dna 2 bagażnika. Belka poprzeczna 4, niezależnie od jej kształtu przyjmie więc położenie środkowe w elemencie centrującym 6.

Jak to pokazano w przykładzie wykonania na załączonym rysunku, element mocujący 3 stanowi łukowato wygięty trzpień o przekroju okrągłym. Nie wyklucza to w innych przykładach wykonania zastosowania elementu mocującego o innym kształcie przekroju poprzecznego. Element mocujący 3 ma kształt wycinka koła, co nie wyklucza także innych przykładowych kształtów łukowatego elementu mocującego 3.

Obudowa 1 zespołu mocującego zawiera wzdłużną wnękę, w której osadzona jest uchylnie dźwignia 7. W pozycji roboczej dźwignia 7 znajduje się we wnęce obudowy 1. Oś obrotu 8 dźwigni 7 znajduje się w tym przykładzie wykonania w połowie długości obudowy 1. Ta oś obrotu 8 dźwigni 7 znajduje się zasadniczo w połowie średnicy teoretycznego okręgu, którego wycinek stanowi łukowato wygięty element mocujący 3.

Element mocujący 3 zamocowany jest w pobliżu końca uchylnej dźwigni 7 obudowy 1. Drugi roboczy koniec 9 tego łukowato wygiętego elementu mocującego 3, w pozycji roboczej ustalony jest

PL 214 749 B1 rozłącznie w elemencie ustalającym 10 zamocowanym w obudowie 1 zespołu mocowania. Ten element ustalający umiejscowiony jest po drugiej stronie osi obrotu 8 wymienionej dźwigni 7.

Łukowato wygięty element mocujący 3, od strony zamocowania do dźwigni 7, usytuowany jest w szczelinie wyprofilowanej w obudowie 1 zespołu mocowania. Z drugiej strony koniec roboczy 9 tego elementu mocującego 3 zamocowany jest rozłącznie w drugiej szczelinie w obudowie zespołu mocowania. Ta druga szczelina wyprofilowana jest po drugiej stronie osi obrotu 8 dźwigni 7. Odpowiadające szczeliny 5 wyprofilowane są w dnie 2 bagażnika. Wraz z obrotem dźwigni 1 wokół osi 8 łukowato wygięty element mocujący 3 przesuwa się po linii zakrzywionej obejmując lub uwalniając belkę poprzeczną 4.

Centralne punkty wymienionych szczelin obudowy oraz szczelin 5 w dnie bagażnika, znajdują się korzystnie po obu stronach osi obrotu 8 dźwigni 7, w odległościach od tej osi obrotu 8, odpowiadającej połowie średnicy teoretycznego okręgu, którego wycinek stanowi łukowato wygięty element m ocujący 3.

Jak pokazano na załączonym rysunku, element ustalający 10 zamocowany w obudowie 1 zespołu mocowania po drugiej stronie osi obrotu 7 dźwigni 8, ma postać pokrętła. Pokrętło zaopatrzone jest w gwint wewnętrzny. Natomiast roboczy koniec łukowato wygiętego elementu mocującego 3 jest zaopatrzony w gwint zewnętrzny współpracujący z tym gwintem wewnętrznym pokrętła. Element ustalający 10, po drugiej stronie osi obrotu 8 dźwigni 7, jest zamocowany przesuwnie w szczelinie 11 obudowy zespołu mocowania.

Jak to pokazano na rysunku, łukowato wygięty element mocujący 3, zamocowany jest do ramienia dźwigni 7 obudowy 2 wychylnie, na osi obrotu 12 prostopadłej do wzdłużnej płaszczyzny symetrii obudowy 1 zespołu mocowania.

Do końca łukowato wygiętego elementu mocującego 3, od strony mocowania do dźwigni 7, dołączona jest sprężyna 13, łącząca koniec łukowato wygiętego elementu mocującego 3 z obudową 1 zespołu mocowania. Wymieniona sprężyna 13 zamocowana jest do obudowy 1 zespołu mocowania, poniżej osi obrotu 8 dźwigni 7. W przykładowym wykonaniu, co pokazano na załączonym rysunku, wolny koniec sprężyny 13 jest zamocowany do trzpienia 14, osadzonego w obudowie 1 zespołu mocującego, poniżej osi obrotu 8 dźwigni 1. Wywołuje to nacisk sprężyny w kierunku opuszczenia ramienia dźwigni 7, przy jednoczesnym uchwyceniu belki poprzecznej 4 przez wymieniony łukowaty element mocujący 3.

Claims (9)

1. Zespół mocowania samochodowego bagażnika dachowego, zawierający wewnątrz bagażnika co najmniej jedną obudowę z elementami regulacji i blokowania położenia tego zespołu mocowania, oraz zawierający pod dnem bagażnika, co najmniej jeden element mocujący bagażnik do belki poprzecznej na dachu samochodu, przy czym element mocujący bagażnik do belki poprzecznej przechodzi przez co najmniej jedną szczelinę w dnie bagażnika, zaś w strefie belki poprzecznej, pod dnem bagażnika i ponad belką poprzeczną znajduje się element centrujący położenie tego zespołu mocowania na belce poprzecznej, znamienny tym, że element mocujący (3) stanowi łukowato wygięty element ustalony jednym końcem w ramieniu dźwigni (7), której oś obrotu (8) znajduje się w obudowie (1) zespołu mocowania we wnętrzu bagażnika, przy czym ta oś obrotu (8) dźwigni (7) znajduje się zasadniczo w połowie średnicy teoretycznego okręgu, którego wycinek stanowi łukowato wygięty element mocujący (3), zaś drugi roboczy koniec (9) tego elementu mocującego (3), w pozycji roboczej ustalony jest rozłącznie w elemencie ustalającym (10) zamocowanym w obudowie (1) zespołu mocowania, po drugiej stronie osi obrotu (8) wymienionej dźwigni (7).

2. Zespół mocowania według zastrz. 1, znamienny tym, że element mocujący (3) od strony zamocowania do dźwigni (7), w pozycji roboczej usytuowany jest w szczelinie w obudowie (1) zespołu mocowania, zaś z drugiej strony jego koniec roboczy (9) zamocowany jest rozłącznie w drugiej szczelinie w obudowie (1) zespołu mocowania, po drugiej stronie osi obrotu (8) dźwigni (7).

3. Zespół mocowania według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że centralne punkty szczelin (5) w dnie (2) bagażnika, pod obudową (1) zespołu mocowania, znajdują się po obu stronach osi obrotu (8) dźwigni (7), w odległości od tej osi obrotu (8) odpowiadającej połowie średnicy teoretycznego okręgu, którego wycinek stanowi łukowato wygięty element mocujący (3).

PL 214 749 B1

4. Zespół mocowania według zastrzeżenia 1, albo 2, albo 3, znamienny tym, że element ustalający (10) zamocowany w obudowie (1) zespołu mocowania po drugiej stronie osi obrotu (8) dźwigni (7), stanowi pokrętło z gwintem wewnętrznym, zaś roboczy koniec (9) elementu mocującego (3) jest zaopatrzony w gwint zewnętrzny współpracujący z tym gwintem wewnętrznym tego elementu ustalającego (10).

5. Zespół mocowania według zastrz. 4, znamienny tym, że element ustalający (10) jest zamocowany przesuwnie w szczelinie obudowy (1) zespołu mocowania.

6. Zespół mocowania według zastrz. 1, znamienny tym, że element mocujący (3) zamocowany jest do ramienia dźwigni (7) wychylnie, na osi obrotu (12) prostopadłej do wzdłużnej płaszczyzny symetrii obudowy zespołu mocowania.

7. Zespół mocowania według zastrz. 6, znamienny tym, że do końca elementu mocującego (3), od strony mocowania do ramienia dźwigni (7), dołączony jest element sprężysty.

8. Zespół mocowania według zastrz. 7, znamienny tym, że element sprężysty stanowi sprężyna (13) łącząca koniec łukowato wygiętego elementu mocującego (3) z obudową (2) zespołu mocowania.

9. Zespół mocowania według zastrz. 8, znamienny tym, że sprężyna (13) zamocowana jest do obudowy (1) zespołu mocowania poniżej osi obrotu (8) dźwigni (7).