PL211516B1

PL211516B1 - Sposób wytwarzania soli triazynyloamoniowych

Info

Publication number: PL211516B1
Application number: PL367852A
Authority: PL
Inventors: Zbigniew Kamiński; Anna Maria Papini; Beata Kolesińska; Justyna Kolesińska; Konrad Jastrząbek
Original assignee: Zbigniew Kamiński; Beata Kolesińska; Politechnika Lodzka; Univ Firenze
Priority date: 2004-05-10
Filing date: 2004-05-10
Publication date: 2012-05-31
Also published as: PL367852A1

Description

(43) Zgłoszenie ogłoszono:

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 211516 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 367852 ^{(51) Int.Cl.}

C07D 251/12 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 10.05.2004

Sposób wytwarzania soli triazynyloamoniowych (73) Uprawniony z patentu:

POLITECHNIKA ŁÓDZKA, Łódź, PL

KAMIŃSKI ZBIGNIEW, Łódź, PL

KOLESIŃSKA BEATA, Łódź, PL

Universita degli Studi di Firenze, Florencja, IT

14.11.2005 BUP 23/05 (45) O udzieleniu patentu ogłoszono:

31.05.2012 WUP 05/12 (72) Twórca(y) wynalazku:

ZBIGNIEW KAMIŃSKI, Łódź, PL ANNA MARIA PAPINI, Florencja, IT BEATA KOLESIŃSKA, Łódź, PL

JUSTYNA KOLESIŃSKA, Łódź, PL KONRAD JASTRZĄBEK, Łódź, PL (74) Pełnomocnik:

rzecz. pat. Ewa Kaczur-Kaczyńska

PL 211 516 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania soli triazynyloamoniowych.

Sole triazynyloamoniowe znajdują szerokie zastosowanie w syntezie organicznej, zwłaszcza jako odczynniki kondensujące w syntezie kwasów nukleinowych, peptydów, amidów, estrów, bezwodników kwasów karboksylowych, aminoaldehydów, aminoalkoholi oraz odczynniki służące do ochrony grup funkcyjnych.

W czasopiśmie Journal of the Organic Chemistry 63, 4248-4255 (1998) opisano sposób wytwarzania soli triazynyloamoniowych, polegający na działaniu aminami trzeciorzędowymi na 2-chloro-4,6-dimetoksy-1,3,5-triazynę i 2-chloro-4,6-difenoksy-1,3,5-triazynę.

Z czasopisma Chemistry of Heterocyclic Compounds 38, 177-182 (2002) jest znany sposób otrzymywania soli triazynyloamoniowych w drodze reakcji 2-chloro-4,6-dimetoksy-1,3,5-triazyny z trimetyloaminą.

Z tego samego czasopisma, tj. Chemistry of Heterocyclic Compounds 13, 802-805 (1977) jest znane wytwarzanie soli triazynyloamoniowych w reakcji trimetyloaminy z chloropochodnymi 2,4-dialkiloamino-1,3,5-triazyn, 2-alkiloamino-4-metoksy-1,3,5-triazyn i wreszcie 2-alkiloamino-4-alkilotio-1,3,5-triazyn.

W czasopiś mie Tetrahedron 55, 13159-13170 (1999) jest opisana synteza chlorku 4-(4,6-dimetoksy-1,3,5-triazyn-2-yl)-4-metylomorfoliniowego, polegająca na reakcji 2-chloro-4,6-dimetoksy-1,3,5-triazyny z N-metylomorfoliną.

Ze opisu zgłoszenia WO 2001096282 A1 jest znany sposób otrzymywania soli triazynyloamoniowych, polegający na działaniu piperazyną na 2-chloro-4,6-dimetoksy-1,3,5-triazynę.

Zgodnie z opisem patentowym USA nr 6 458 948 B1 i japońskim nr 34634/1972 nadchlorany i tetrafluoroborany triazynyloamoniowe wytwarza się w wyniku dział ania nadchloranem sodu lub tetrafluoroboranem sodu na odpowiednie chlorki triazynyloamoniowe.

Przedstawione metody wymiany wymagają jednak operowania nietrwałymi chlorkami triazynyloamoniowymi, podatnymi na demetylowanie. Ponadto, operacje wymiany anionu chlorkowego na inne aniony z użyciem soli sodowych prowadzą do otrzymania mieszanin zawierających trudne do określenia zanieczyszczenia chlorkiem sodu, a ich stosowanie jako odczynników może, w niekorzystnych warunkach, prowadzić do odtworzenia chlorków N-triazynyloamoniowych podatnych na procesy degradacji termicznej, zwłaszcza w środowisku bezwodnym.

Sposób wytwarzania soli triazynyloamoniowych, z halogenodipodstawionej 1,3,5-triazyny, według wynalazku polega na tym, że 2-chloro-4,6-dimetoksy-1,3,5-triazynę lub 2-chloro-4,6-dibenzyloksy-1,3,5-triazynę poddaje się reakcji z tetrafluoroboranami lub sulfonianami amin trzeciorzędowych, jak N-metylomorfolina, chinuklidyna, N-metylopiperydyna, 1,4-diazabicyklo-[2,2,2]-oktan, strychnina, stosując korzystnie równomolową ilość obydwu substratów, w środowisku rozpuszczalnika organicznego lub wodno-organicznego, korzystnie acetonitrylu, w obecności akceptora chlorowodoru użytego w ilości stechiometrycznej lub z nadmiarem w stosunku do ilości substratów.

Jako akceptory chlorowodoru stosuje się wodorotlenki, węglany, wodorowęglany metali alkalicznych lub ziem alkalicznych, korzystnie wodorowęglanu sodu, wodorowęglanu potasu lub węglanu cezu.

Akceptor chlorowodoru używa się w postaci zawiesiny w rozpuszczalniku stanowiącym środowisko reakcji.

Sposób według wynalazku jest dogodny preparatywnie, wykorzystuje łatwo dostępne i tanie odczynniki oraz wykazuje skuteczność dla zróżnicowanej gamy pochodnych triazynowych.

Sposób według wynalazku ilustrują poniższe przykłady.

P r z y k ł a d I

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 1,89 g (10 mmoli) tetrafluoroboranu N-metylomorfoliniowego oraz 1,26 g (15 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu sodowego w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 10°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) 2-chloro-4,6-dimetoksy-1,3,5-triazyny (CDMT). Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po 20 godzinach. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do 1/4 objętości i pozostawiono do krystalizacji.

Otrzymano 2,47 g tetrafluoroboranu N-metylo-N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1)-morfoliniowego, co stanowiło 75% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 199-200°C;

PL 211 516 B1 ¹H-NMR (CD₃CN): 3,39 (s, 3H, CH₃-N-), 3,69 (ukł. AB, 4H, -N-CH₂-CH₂-O), 3,98 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O), 4,11 (s, 6H, CH₃-O-), 4,45 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O-) [ppm];

Wyniki analizy elementarnej dla wzoru: C₁₀H₁₇BF₄N₄O₃:

Obliczono: 36,61% C, 5,22% H;

Znaleziono: 36,44% C, 5,46% H.

P r z y k ł a d II

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 1,99 g (10 mmoli) tetrafluoroboranu chinuklidyny oraz 1,26 g (15 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu sodowego w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 0°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) CDMT. Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po 24 godzinach. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do 1/4 objętości i pozostawiono do krystalizacji.

Otrzymano 2,36 g tetrafluoroboranu N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)-chinuklidyniowego, co stanowiło 70% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 115-117°C;

¹H-NMR (CD₃CN): 1,86 (q, 6H, -CH₂-CH₂-CH-), 1,95 (ukł. AB, 1H, -CH₂-CH₂-CH-), 3,11 (q, 6H, -N-CH₂-CH₂-CH-), 3,98 (s, 6H, CH₃-O-) [ppm];

Wyniki analizy elementarnej dla wzoru C₁₂H₁₉BF₄N₄O₂:

Obliczono: 42,63% C, 5,66% H;

Znaleziono: 42,38%C, 6,12% H.

P r z y k ł a d III

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 1,87 g (10 mmoli) tetrafluoroboran N-metylopiperydyny, 2,00 g (10 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu potasowego raz 100 mg węglanu cezu w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 5°C, dodano 1,75 g (10 mmoli). Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po 14 godzinach. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą analizy TLC, stosując barwny test na obecność CDMT. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do 1/4 objętości i pozostawiono do krystalizacji.

Otrzymano 2,24 g tetrafluoroboranu N-metylo-N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)piperydyniowego, co stanowiło 72% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 111-113°C;

¹H-NMR (MeOD): 1,66-1,93 (m, 6H, -(CH₂)_3-), 3,41 (s, 3H, CH₃-N-), 3,59 (d, 2H, -N-CH₂-), 4,00 (s, 3H, CH₃-O-), 4,42 (s, 3H, CH₃-O-), 4,51 (d, 2H, -N-CH₂-) [ppm];

Wyniki analizy elementarnej dla wzoru C₁₁H₁₉BF₄N₄O₂:

Obliczono: 40,52% C, 5,87% H;

Znaleziono: 40,33% C, 5,87% H.

P r z y k ł a d IV

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 1,99 g (10 mmoli) tetrafluoroboranu 1,4-diazabicyklo-[2,2,2]oktanu oraz sproszkowanej mieszaniny 1,50 g (15 mmoli) stałego wodorowęglanu potasowego i 100 mg stałego węglanu cezu w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 5°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) CDMT. Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po 10 godzinach. Po zakończeniu reakcji odsączono osad, zaś przesącz zatężono do 1/4 objętości i pozostawiono do krystalizacji.

Otrzymano 2,61 g tetrafluoroboranu N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)-1,4-diazabicyklo[2,2,2]-oktaniowego, co stanowiło 77% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 262-265°C;

¹H -NMR (D₂O): 3,88 (ukł. AB, 6H, -N-(CH₂)_3-), 3,99 (ukł. AB, 6H, -N-(CH₂)_3-), 4,08 (s, 3H, CH₃-O-), 4,15 (s, 3H, CH₃-O-) [ppm];

Wyniki analizy elementarnej dla wzoru Cu₁₁H₁₈BF₄N₅O₂:

Obliczono: 38,96% C, 5,35% H, 20,65% N;

Znaleziono: 38,61% C, 5,28% H, 20,35% N.

P r z y k ł a d V

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 2,73 g (10 mmoli) p-toluenosulfonianu N-metylomorfoliniowego oraz 1,26 g (15 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu sodowego w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 0°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) 2-chloro-4,6-dimetoksy-1,3,5-triazyny (CDMT). Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po około 20 godzinach. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą analizy TLC, stosując barwny test na obecność CDMT. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do 1/4 objętości i pozostawiono do krystalizacji.

PL 211 516 B1

Otrzymano 3,17 g p-toluenosulfonianu N-metylo-N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1)-morfoliniowego, co stanowiło 77% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 59-60°C;

¹H -NMR (D₂O): 2,31 (s, 3H, CH₃-C₆H₄-), 3,14 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O-), 3,48 (s, 3H, CH₃-N-),

3.84 (d, 2H, -N-CH₂-CH-O-), 3,98 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O-), 4,04 (s, 3H, CH₃-O-), 4,31 (s, 3H, CH3-O-),

4,41 (d, 2H, -N-CH2-CH2-O-), 7,35 (d, 2H, CH-CeHą-), 7,67 (d, 2H, CH-CeHą-) [ppm];

Wyniki analizy elementarnej dla wzoru C₁₇H₂₄N₄O₆S:

Obliczono: 49,50% C, 5,87%H, 13,58%N, 7,77% S;

Znaleziono: 48,67% C, 5,54% H, 13,61% N, 7,63% S.

P r z y k ł a d VI

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 2,84 g (10 mmoli) p-toluenosulfonianu chinuklidyny oraz 1,1 g (11 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu potasowego w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 0°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) CDMT. Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po 18 godzinach. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do% objętości i pozostawiono do krystalizacji.

Otrzymano 2,95 g p-toluenosulfonianu N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)-chinuklidyniowego w postaci gęstej oleistej cieczy, co stanowiło 70% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

¹H-NMR (CD₃CN): 1,76 (q, 6H, -CH₂-CH₂-CH-), 1,85 (ukł. AB, 1H, -CH₂-CH₂-CH-), 2,33 (s, 3H, CH₃-C₆H₄-), 3,13 (q, 6H, -N-CH₂-CH₂-CH-), 4,02 (s, 6H, CH₃-O-), 7,39 (d, 2H, CH₃-C_SH4-), 7,69 (d, 2H, CH3-C6H4-) [ppm];

Wyniki analizy elementarnej dla wzoru C₁₉H₂₆N₄O₅S:

Obliczono: 54,01%C, 6,20% H, 13,26%N, 7,59% S;

Znaleziono: 54,04% C, 6,16%H, 13,38%N, 7,22% S.

P r z y k ł a d VII

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 1,97 g (10 mmoli) metanosulfonianu N-metylomorfoliny oraz 1,1 g (11 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu potasowego w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 5°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) CDMT. Mieszanie było kontynuowane aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po 15 godzinach. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do% objętości i pozostawiono do krystalizacji.

Otrzymano 0,185 g metanosulfonianu N-metylo-N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)morfoliniowego, co stanowiło 60% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 96-98°C;

¹H-NMR (CD₃CN): 2,44 (s, 3H, CH₃-S-), 3,39 (s, 3H, CH_3-N-), 3,72 (ukł. AB, 4H, -N-CH₂-CH₂-O-),

3.85 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O-), 4,06 (s, 6H, CH₃-O-), 4,65 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O-) [ppm];

Wyniki analizy elementarnej dla wzoru C₁₁H₂₀N₄O₆S:

Obliczono: 39,28% C, 5,99%H, 16,66%N, 9,53% S;

Znaleziono: 39,45% C, 6,14%H, 16,20%N, 8,61% S.

P r z y k ł a d VIII

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 2,07 g (10 mmoli) metanosulfonianu chinuklidyny oraz 1,1 g (11 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu potasowego w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 0°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) CDMT. Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po czasie 15 godzinach. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do 1/4 objętości i pozostawiono do krystalizacji.

Otrzymano 1,71 g metanosulfonianu N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)chinuklidyniowego, co stanowiło 51% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 144-146°C;

¹H-NMR (CD₃CN): 1,86 (q, 6H, -CH₂-CH₂-CH-), 1,95 (ukł. AB, 1H, -CH₂-CH₂-CH-), 3,105 (q, 6H, -N-CH₂-CH₂-CH-), 3,16 (s, 3H, CH₃-S-), 3,98 (s, 6H, CH₃-O-) [ppm].

P r z y k ł a d IX

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 1,98 g (10 mmoli) amidosulfonianu N-metylomorfoliniowego, 1,6 g (20 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu sodowego oraz z 100 mg węglanu cezu w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 10°C dodano 1,75 g (10 mmoli) CDMT. Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po upływie 30 godzin. Po zakończeniu reakcji odsączono stały wodorowęglan sodowy, zaś przesącz zatężono do% objętości i pozostawiono do krystaliPL 211 516 B1 zacji. Otrzymano 2,38 g amidosulfonianu N-metylo-N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)morfoliniowego, co stanowiło 70% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 97-99°C;

¹H-NMR (CD₃CN): 3,45 (s, 3H, CH₃-N-), 3,77 (ukł. AB, 4H, -N-CH₂-CH₂-O), 3,91 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O), 4,15 (s, 3H, CH₃-O-), 4,22 (s, 3H, CH₃-O-), 4,55 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O-) [ppm].

P r z y k ł a d X

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 2,08 g (10 mmoli) amidosulfonianu chinuklidyny, 1,68 g (20 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu sodowego oraz 100 mg węglanu cezu w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 5°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) CDMT. Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po 30 godzinach. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do 1/4 objętości i pozostawiono do krystalizacji.

Otrzymano 1,46 g amidosulfonianu N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)-chinuklidyniowego, co stanowiło 50% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 265-267°C;

¹H-NMR (CD₃CN): 1,77 (q, 6H, -CH₂-CH₂-CH-), 2,08 (ukł. AB, 1H, -CH₂-CH₂-CH-), 3,15 (q, 6H, -N-CH₂-CH₂-CH-), 4,02 (s, 3H, CH₃-O-), 4,22 (s, 3H, CH₃-O-) [ppm].

P r z y k ł a d XI

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 3,34 g (10 mmoli) 10-kamforosulfonianu N-metylomorfoliny oraz 1,26 g (15 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu sodowego w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 10°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) 2-chloro-4,6-dimetoksy-1,3,5-triazyny (CDMT). Mieszanie było kontynuowane aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po czasie 12 godzinach. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do 1/4 objętości i pozostawiono do krystalizacji. Otrzymano 3,24 g 10-kamforosulfonianu N-metylo-N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)-morfoliniowego, co stanowiło 70% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 127-129°C;

¹H-NMR (CD₃CN): 0,78 (s, 3H, CH₃-C-), 1,08 (s, 3H, CH₃-C-), 1,26-1,45 (m, 2H, -CH₂-), 1,76 (m, 1H, -CH2-CH-CH₂-), 2,20-2,30 (m, -CH₂-), 2,51 (ukł. AB, 1H, -CH₂-S-), 2,98 (ukł. AB, 1H, -CH₂-S-), 3,39 (s, 3H, CH₃-N-), 3,69 (ukł. AB, 4H, -N-CH₂-CH₂-O), 3,98 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O), 4,41 (s, 6H, CH₃-O-), 4,46 (d, 2H, -N-CH₂-CH₂-O-) [ppm]'

Analiza elementarna dla wzoru C2oH₃₂N₄O₇S:

Obliczono: 50,83% C, 6,83%H, 11,86%N, 6,79% S;

Znaleziono: 48,84% C, 6,83% H, 13,18%N, 5,48% S.

P r z y k ł a d XII

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 3,44 g (10 mmoli) 10-kamforosulfonianu chinuklidyny oraz 1,26 g (15 mmoli) sproszkowanego wodorowęglanu sodowego w 30 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 5°C dodano 1,75 g (10 mmoli) CDMT. Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po upływie 14 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą analizy TLC, stosując barwny test na obecność CDMT. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, zaś przesącz zatężono do 1/4 objętości i pozostawiono do krystalizacji.

Otrzymano 4,35 g 10-kamforosulfonianu N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)chinuklidyniowego, co stanowiło 90% wydajności. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 128-130°C;

¹H-NMR (CD₃CN): 0,78 (s, 3H, CH₃-C-), 1,08 (s, 3H, CH₃-C-), 1,26-1,45 (m, 2H, -CH₂), 1,76 (m, 1H, -CH2-CH-CH2-), 1,96 (q, 6H, -CH₂-CH₂-CH-), 1,99 (ukł. AB, 1H, -CH₂-CH₂-CH-), 2,20-2,30 (m, -CH₂-), 2,51 (ukł. AB, 1H, -CH₂-S-), 2,98 (ukł. AB, 1H, -CH₂-S-), 3,25 (q, 6H, -N-CH₂-CH₂-CH-), 4,12 (s, 6H, CH₃-O-) [ppm];

Analiza elementarna dla wzoru C₂₂H₃₄N₄O₆S:

Obliczono: 54,75% C, 7,10% H, 11,61% N, 6,64% S;

Znaleziono: 65,60% C 6,91% H, 11,89% N, 6,20% S.

P r z y k ł a d XIII

Do intensywnie mieszanego i schłodzonego do temperatury około 0°C acetonitrylu (20 ml) dodano 4,916 g (15 mmoli) 2,4-dibenzyloksy-6-chloro-1,3,5-triazyny i następnie 3,00 g (15 mmoli) tetrafluoroboranu 1,4-diazabicyklo-[2,2,2]oktanu[2,2,2] oraz 3,00 g (30 mmoli) wodorowęglanu potasowego i 25 mg węglanu cezu. Zawiesinę energicznie mieszano aż do zaniku chlorotriazyny. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą TLC (do zaniku plamy o Rf = 0,55 na płytce Mercka rozwijanej w chloroformie). Po zakończeniu reakcji, co nastąpiło po 3,5 godzinach, mieszaninę poreakcyjną przesączono,

PL 211 516 B1 a pozostały osad przemyto 5 x 15 ml acetonitrylu i połączone przesącze zatężono. Oleistą pozostałość przemyto wrzącym eterem (3 x 30 ml) i pozostawiono w lodówce do zakrystalizowania. Krystaliczny osad odsączono i przemyto eterem etylowym (2 x 20 ml). Otrzymano 5,799 g tetrafluoroboranu N-(3,5-dibenzyloksy-2,4,6-triazynylo-1-)-1,4-diazabicyklo-[2,2,2]oktaniowego, co stanowiło 80%. Właściwości otrzymanego związku były następujące:

t. t. = 157-160°C;

¹H-NMR (CD₃CN): 3,39 (s, 6H, -CH₂-) 3,76 (s, 6H, -CH₂-), 5,598 (s, 4H, C₆H₅-CH₂-O), 7,428-7,505 (m, 10H, -C_SH₅) [ppm];

¹⁹F-NMR (CD₃CN) δ = -151,80 (s, BF₄ ^-) [ppm].

P r z y k ł a d XIV

Do intensywnie mieszanej zawiesiny 4,22 g (10 mmoli) tetrafluoroboranu strychniny, 2,00 g (20 mmoli) wodorowęglanu potasowego oraz 25 mg węglanu cezu w 20 ml acetonitrylu, ochłodzonej do temperatury około 0°C, dodano 1,75 g (10 mmoli) CDMT. Mieszanie kontynuowano aż do zaniku CDMT, co nastąpiło po około 4 godzinach. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą analizy TLC śledząc na płytkach Mercka rozwijanych w 100% chloroformie zanik plamy o Rf = 0,55 i powstawanie plamy o Rf = 0. Po zakończeniu reakcji osad odsączono, pozostały osad przemyto acetonitrylem (5 porcji po 15 ml). Przesącz i ługi z przemycia połączono i odparowano rozpuszczalnik pod obniżonym ciśnieniem. Pozostałość trzykrotnie przemyto wrzącym eterem i wysuszono.

Otrzymano 5,385 g tetrafluoroboranu N-(3,5-dimetoksy-2,4,6-triazynylo-1-)-strychninowego, co stanowiło 96% wydajności.

t. t. = > 230°C.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania soli triazynyloamoniowych z halogenodipodstawionej 1,3,5-triazyny, znamienny tym, że 2-chloro-4,6-dimetoksy-1,3,5-triazynę lub 2-chloro-4,6-dibenzyloksy-1,3,5-triazynę poddaje się reakcji z tetrafluoroboranami lub sulfonianami amin trzeciorzędowych jak N-metylomorfolina, chinuklidyna, N-metylopiperydyna, 1,4-diazabicyklo-[2,2,2]oktan, strychnina, stosując korzystnie równomolową ilość obydwu substratów, w środowisku rozpuszczalnika organicznego lub wodno-organicznego, korzystnie acetonitrylu, w obecności akceptora chlorowodoru użytego w ilości stechiometrycznej lub z nadmiarem w stosunku do ilości substratów.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako akceptory chlorowodoru stosuje się wodorotlenki, węglany, wodorowęglany metali alkalicznych lub ziem alkalicznych, korzystnie wodorowęglanu sodu, wodorowęglanu potasu lub węglanu cezu.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że akceptor chlorowodoru używa się w postaci zawiesiny w rozpuszczalniku stanowiącym środowisko reakcji.

Departament Wydawnictw UP RP