PL208660B1 - Automatyczny aplikator, zwłaszcza do insuliny - Google Patents

Abstract

Automatyczny aplikator do płynnych preparatów farmaceutycznych, zwłaszcza do insuliny, do wielokrotnego iniekcyjnego podawania ustalanych dawek leku z wymiennego pojemnika, zawierający obudowę korpusu (1), połączoną z osłoną wymiennego pojemnika z lekiem, zwłaszcza insuliną wypychaną tłoczkiem (6) połączonym z tłoczyskiem i przemieszczanym liniowo za pomocą blokowanego zespołu napędowo-prowadzącego napędzanego poprzez zespół podwójnego sprzęgła sprężyną napinającą (17) umieszczoną w obudowie korpusu (1), napinaną pokrętłem (5) ustalania dawki również za pomocą zespołu podwójnego sprzęgła, przy czym zespół napędowo- prowadzący uruchamiany jest zespołem spustowym (4), a na obsadzie (13) sprężyny napinającej (17) znajduje się ruchomy cylinder wskaźnikowy (14), według przedmiotowego wynalazku charakteryzuje się tym, że zespół podwójnego sprzęgła stanowi tarcza sprzęgowa (9) sprzężona poosiowo z korpusem tarczy zapadkowej (8) i sprzężona z zapadkami, których zaczepy zazębione są rozłącznie z wieńcem zębatym napędowej nakrętki (7).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotowy wynalazek dotyczy automatycznego aplikatora, zwłaszcza do insuliny, w szczególności do wielokrotnego iniekcyjnego podawania ustalanych dawek leku z wymiennego pojemnika, na przykład do samodzielnej aplikacji insuliny przez chorego na cukrzycę.

Z europejskiego opisu patentowego EP 0 338 806 B1 znana jest strzykawka obejmująca korpus, urządzenie ustawiania dawki w postaci obracanej nakrętki lub pierścienia zamontowanego na korpusie i z możliwością jego przemieszczania do wybranego ustalonego położenia, w którym zapadka jest tak ustawiona, że utrzymuje urządzenie ustawiania dawki w tym ustalonym położeniu, przy czym przemieszczaniu urządzenia ustawiania dawki towarzyszy napinanie sprężyny, która, kiedy zapadka jest zwalniana, zapewnia siłę do wyrzucenia ustalonej dawki, która charakteryzuje się tym, że posiada środki przystosowane do zwalniania zapadki, co powoduje powrót urządzenia ustawiania dawki do pierwotnego położenia dla napędzania tłoczyska poprzez jednokierunkowe sprzęgło, w celu wyrzucenia ustalonej dawki oraz tym, że posiada układ śruby z gwintem o dużym (szybkim) skoku zdolnej do przekształcania ruchu obrotowego urządzenia ustawiania dawki na ruch liniowy tłoczyska.

Z opisu polskiego zgł oszenia patentowego P 341 395 znana jest ponadto strzykawka do rozdzielania ustalonych dawek leku z naboju zawierającego ilość leku, wystarczającego do przygotowania kilku dawek leczniczych, zawierająca obudowę, trzon tłokowy mający niekolisty przekrój poprzeczny i zewnętrzny gwint, napęd trzonu tłokowego zawierający dwa elementy, tj. prowadnice trzonu tłokowego i nakrętkę, która ma wewnętrzny gwint pasujący do gwintu trzonu tłokowego oraz ustalający dawkę mechanizm, zawierający nie samoblokujące połączenie gwintowe, wzdłuż którego wykręcany jest z bliższego końca obudowy przycisk wstrzykujący, poprzez obrót względem obudowy ustalającego dawkę elementu, która charakteryzuje się tym, że pomiędzy nakrętką i prowadnicą trzonu zastosowano jednokierunkowe sprzężenie, umożliwiające obrót tych części w jednym kierunku, ale nie w kierunku przeciwnym, przy czym obrót, który został umożliwiony jest jedynym, przy pomocy którego trzon tłokowy jest przenoszony w kierunku obwodowym w strzykawce, a sprzężenie jest tak zaprojektowane, aby początkowa oporność, wystarczająco duża, aby oprzeć się momentowi obrotowemu wywartemu na sprzężenie poprzez ustawienie dawki, musiała zostać przezwyciężona, aby nastąpił obrót.

Główną wadą znanych rozwiązań jest brak możliwości precyzyjnego, kontrolowanego zmniejszenia błędnie ustalonej zbyt dużej dawki leku.

Ponadto opisane powyżej rozwiązanie strzykawki do ręcznej aplikacji leku wymaga od pacjenta samodzielnej regulacji siły nacisku na przycisk wstrzykujący, od której zależy prędkość iniekcji, co związane jest z dodatkowym stresem i dyskomfortem przy aplikacji. Dodatkowym problemem jest skomplikowany układ przenoszenia ruchu liniowego przycisku wstrzykującego na ruch liniowy trzonu tłokowego poprzez ruch obrotowy nakrętki. Do wad opisanego powyżej rozwiązania strzykawki do aplikacji leku za pomocą napinanej sprężyny, oprócz braku możliwości zmniejszenia błędnie ustalonej zbyt dużej dawki, należą: brak urządzenia wskaźnikowego, zawodna konstrukcja urządzenia spustowego, które nie zapewnia niezawodnego blokowania nakrętki i brak zewnętrznego prowadzenia napinanej sprężyny.

Głównym celem przedmiotowego wynalazku dotyczącego automatycznego aplikatora, zwłaszcza do insuliny, w szczególności do wielokrotnego iniekcyjnego podawania ustalanych dawek leku z wymiennego pojemnika, jest zapewnienie możliwoś ci precyzyjnego, kontrolowanego zmniejszenia błędnie ustalonej zbyt dużej dawki leku, przy zachowaniu automatycznej bezstresowej aplikacji leku.

Drugim celem przedmiotowego wynalazku dotyczącego automatycznego aplikatora jest zapewnienie zewnętrznego prowadzenia napinanej sprężyny.

Trzecim celem przedmiotowego wynalazku dotyczącego automatycznego aplikatora jest zapewnienie niezawodnego blokowania nakrętki, poprzez niezawodną konstrukcję urządzenia spustowego, przy zachowaniu automatycznej aplikacji leku.

Czwartym celem przedmiotowego wynalazku dotyczącego automatycznego aplikatora jest zapewnienie urządzenia wskaźnikowego, przy zachowaniu automatycznej aplikacji leku.

Główny cel przedmiotowego wynalazku został zrealizowany za pomocą automatycznego aplikatora, zwłaszcza do insuliny, do wielokrotnego iniekcyjnego podawania ustalanych dawek leku z wymiennego pojemnika, który zawiera obudowę korpusu, połączoną z osłoną wymiennego pojemnika z lekiem, zwłaszcza insuliną wypychaną tł oczkiem połączonym z tł oczyskiem i przemieszczanym liniowo za pomocą blokowanego zespołu napędowo-prowadzącego napędzanego poprzez zespół podwójnego sprzęgła sprężyną napinającą umieszczoną w obudowie korpusu, napinaną pokrętłem ustaPL 208 660 B1 lania dawki również za pomocą zespołu podwójnego sprzęgła, przy czym zespół napędowo-prowadzący uruchamiany jest zespołem spustowym, a na obsadzie sprężyny napinającej znajduje się ruchomy cylinder wskaźnikowy, który charakteryzuje się tym, że zespół podwójnego sprzęgła stanowi tarcza sprzęgowa sprzężona poosiowo z korpusem tarczy zapadkowej i sprzężona z zapadkami, których zaczepy zazębione są rozłącznie z wieńcem zębatym nakrętki napędowej.

Ta nowa konstrukcja zespołu podwójnego sprzęgła, o charakterze sprzęgła kształtowego zblokowanego z jednokierunkowo-rewersyjnym sprzęgłem zapadkowym, umożliwia precyzyjne, kontrolowane zmniejszenie błędnie ustalonej zbyt dużej dawki leku, przy zachowaniu automatycznej bezstresowej aplikacji leku.

Korzystnie tarcza sprzęgowa połączona jest sztywno z tuleją sprzęgła połączoną sztywno z pokrętłem ustalania dawki za pomocą zatyczki, a korpus tarczy zapadkowej połączony jest sztywno z obsadą sprężyny napinają cej, co pozwala bezluzowo przekazywać obrót pokrę t ł a ustalania dawki na obsadę sprężyny napinającej.

Korzystnie tarcza sprzęgowa sprzężona jest poosiowo z korpusem tarczy zapadkowej za pomocą korzystnie trzech wypustek korpusu tarczy zapadkowej umieszczonych w korzystnie fasolkowych wybraniach tarczy sprzęgowej. Dzięki takiemu połączeniu możliwe jest wzajemne nieznaczne przemieszczenie tych dwóch elementów między sobą podczas obracania pokrętła w lewo w zakresie, jaki umożliwia długość wybrań fasolkowych. Ponadto tarcza sprzęgowa sprzężona jest poosiowo korzystnie z trzema zapadkami tarczy zapadkowej za pomocą korzystnie trzech wypustek zapadek umieszczonych w skośnych rowkach tarczy sprzęgowej. Dzięki takiemu połączeniu możliwe jest precyzyjne, kontrolowane wyzębianie zaczepów zazębionych z wieńcem zębatym nakrętki napędowej.

Drugi cel przedmiotowego wynalazku został zrealizowany za pomocą wariantu automatycznego aplikatora, w którym sprężyna napinająca zamocowana jest od strony igły w obsadzie sprężyny napinającej, w postaci tulei osłonowej, połączonej sztywno z korpusem tarczy zapadkowej, przy czym korzystnie sprężyna napinająca zamocowana jest od strony pokrętła ustalania dawki w blokadzie sprężyny połączonej sztywno z obudową.

Ponadto korzystnie, zespół napędowo-prowadzący stanowi blokująca prowadnica tłoczyska tłoczka oraz nakrętka napędowa rozdzielone sprężyną rozsprzęglającą. Umożliwia to ręczne cofnięcie tłoczka poprzez wkręcenie go w nakrętkę w taki sposób, aby minimalnie wystawał z obudowy i umożliwiał zainstalowanie nowego pojemnika, np. z insuliną.

Korzystnie przy tym, blokująca prowadnica tłoczyska tłoczka jest blokowana na wieńcu zębatym obudowy korpusu, do którego jest dociskana za pomocą osłony wymiennego pojemnika z insuliną, co zapewnia jej pewne ustalenie podczas aplikacji.

Trzeci cel przedmiotowego wynalazku został zrealizowany za pomocą wariantu automatycznego aplikatora, w którym zespół spustowy stanowi dwuelementowy spust z wpustem przesuwnym w rowku obudowy korpusu z pierścieniowym wieńcem zębatym dolnej blokady nakrętki napę dowej zamocowanym na obu elementach spustu. Dzięki takiej konstrukcji zapewniono niezawodne blokowanie nakrętki napędowej na całym jej obwodzie.

Korzystnie, dwuelementowy spust jest od strony usytuowania pokrętła odchylony od obudowy korpusu i posiada karby oporowe na swej powierzchni zewnętrznej, co zapewnia jego ergonomiczność i brak poślizgu przy aplikacji.

Czwarty cel przedmiotowego wynalazku został zrealizowany za pomocą wariantu automatycznego aplikatora, w którym umieszczony na osłonie sprężyny napinającej ruchomy cylinder wskaźnikowy jest zamocowany suwliwie poosiowo w rowku osłony sprężyny napinającej za pomocą wpustu i posiada rowek ś rubowy na zewnę trznej ś ciance współ pracujący z gwintem wewnę trznym obudowy korpusu. Dzięki takiej konstrukcji skala przy ustalaniu dawki odpowiednio przemieszcza się i jest dobrze widoczna przez wziernik, przy czym dzięki zastosowaniu cylindra wskaźnikowego możliwe jest rozszerzenie skali nawet do 60 jednostek.

Przedmiotowy wynalazek został szczegółowo przedstawiony w korzystnym przykładzie wykonania na rysunku, na którym Fig. 1 przedstawia przekrój wzdłużny automatycznego aplikatora, bez wymiennego pojemnika i jego osłony, Fig. 2 przedstawia przekrój wzdłużny automatycznego aplikatora, po zamontowaniu wymiennego pojemnika i jego osłony, Fig. 2a przedstawia przekrój poprzeczny A-A automatycznego aplikatora z Fig. 2, Fig. 2b przedstawia przekrój poprzeczny B-B automatycznego aplikatora z Fig. 2, Fig. 3 przedstawia automatyczny aplikator w widoku rozstrzelonym, w rzucie bocznym aksonometrycznym, Fig. 4 przedstawia zespół podwójnego sprzęgła automatycznego aplikatora w widoku rozstrzelonym, w rzucie bocznym aksonometrycznym, a Fig. 5 przedstawia poglądowo

PL 208 660 B1 przekrój poprzeczny B-B automatycznego aplikatora z Fig. 2 uwidaczniający położenie elementów zespołu podwójnego sprzęgła w sześciu wybranych pozycjach, w czasie obrotu pokrętła ustalania dawki.

Ogólna konstrukcja automatycznego aplikatora według wynalazku została przedstawiona na Fig. 1, 2, 2a, 2b i 3, przy czym, jak podano powyżej, Fig. 1 przedstawia przekrój wzdłużny aplikatora bez wymiennego pojemnika i jego osłony, Fig. 2 przedstawia jego przekrój wzdłużny po zamontowaniu wymiennego pojemnika i jego osłony, Fig. 2a przedstawia przekrój poprzeczny A-A z Fig. 2, Fig. 2b przedstawia przekrój poprzeczny B-B z Fig. 2, a Fig. 3 przedstawia aplikator w widoku rozstrzelonym, w rzucie bocznym aksonometrycznym.

Jak pokazano na Fig. 1, 2, 2a, 2b i 3, automatyczny aplikator do płynnych preparatów farmaceutycznych, zwłaszcza do insuliny, do wielokrotnego iniekcyjnego podawania ustalanych dawek leku z wymiennego pojemnika, zawiera obudowę korpusu 1, połączoną z osłoną 3 wymiennego pojemnika 3.1 z lekiem, w którym znajduje się gumowy tłok. Na osłonie 3 zamocowana jest gwintowo iniekcyjna dwustronna igła 3.2 w sposób umożliwiający przebicie gumowej osłonki pojemnika 3.1 i iniekcję insuliny. Na przezroczystą osłonę 3 jest nałożona nakładka maskująca 18, w której są wykonane dwa okienka 3.3, umożliwiające kontrolę wzrokową zużycia insuliny. Igła jest zabezpieczona poprzez nasadzenie nasadki zabezpieczającej 2 przystosowanej do nasadzenia na pokrętło 5. Osłona 3 jest połączona z obudową korpusu 1 za pomocą gwintu dwuwchodowego typu twist.

Insulina wypychana jest tłoczkiem 6 połączonym z tłoczyskiem 6.1 i przemieszczanym liniowo za pomocą blokowanego zespołu napędowo-prowadzącego napędzanego poprzez zespół podwójnego sprzęgła sprężyną napinającą 17 umieszczoną w obudowie korpusu 1, napinaną pokrętłem 5 ustalania dawki również za pomocą zespołu podwójnego sprzęgła, przy czym zespół napędowo-prowadzący uruchamiany jest zespołem spustowym 4, a na obsadzie 13 sprężyny napinającej 17 znajduje się ruchomy cylinder wskaźnikowy 14.

Zespół podwójnego sprzęgła, najlepiej widoczny na Fig. 4, która przedstawia zespół podwójnego sprzęgła automatycznego aplikatora w widoku rozstrzelonym, w rzucie bocznym aksonometrycznym, stanowi tarcza sprzęgowa 9 sprzężona poosiowo z korpusem tarczy zapadkowej 8 i sprzężona z zapadkami 8.4, których zaczepy 8.2 zazębione są rozłącznie z wieńcem zębatym 7.1 nakrętki napędowej 7.

Tarcza sprzęgowa 9 połączona jest sztywno z tuleją sprzęgła 9.3 połączoną sztywno z pokrętłem 5 ustalania dawki za pomocą zatyczki 12, a korpus tarczy zapadkowej 8 połączony jest sztywno z obsadą 13 sprężyny napinającej 17, w postaci tulei osłonowej, co pozwala bezluzowo przekazywać obrót pokrętła 5 ustalania dawki na obsadę 13 sprężyny napinającej 17.

Tarcza sprzęgowa 9 sprzężona jest poosiowo z korpusem tarczy zapadkowej 8 za pomocą trzech wypustek 8.1 korpusu tarczy zapadkowej 8 umieszczonych w fasolkowych wybraniach 9.1 tarczy sprzęgowej 9. Dzięki takiemu połączeniu możliwe jest wzajemne nieznaczne przemieszczenie tych dwóch elementów między sobą podczas obracania pokrętła 5 w lewo w zakresie, jaki umożliwia długość fasolkowych wybrań 9.1. Ponadto tarcza sprzęgowa 9 sprzężona jest poosiowo z trzema zapadkami 8.4 tarczy zapadkowej 8 za pomocą trzech wypustek 8.3 zapadek 8.4 umieszczonych w skośnych rowkach 9.2 tarczy sprzęgowej 9. Dzięki takiemu kształtowemu połączeniu możliwe jest precyzyjne, kontrolowane wyzębianie zaczepów 8.2 zapadek 8.4 zazębionych z wieńcem zębatym 7.1 nakrętki napędowej 7.

Sprężyna napinająca 17 (patrz Fig. 1 i 3) zamocowana jest od strony usytuowania igły 3.2 w obsadzie 13 sprężyny napinającej 17, w postaci tulei osłonowej połączonej sztywno z korpusem tarczy zapadkowej 8, przy czym korzystnie sprężyna napinająca 17 zamocowana jest od strony usytuowania pokrętła 5 ustalania dawki w blokadzie sprężyny 11 połączonej sztywno z obudową korpusu 1.

Zespół napędowo-prowadzący (patrz Fig. 1 i 3) stanowi blokująca prowadnica 10 tłoczyska 6.1 tłoczka 6 oraz nakrętka napędowa 7 rozdzielone sprężyną rozsprzęglającą 16. Umożliwia to ręczne cofnięcie tłoczka 6 poprzez wkręcenie go w nakrętkę napędową 7 w taki sposób, aby minimalnie wystawał z obudowy i umożliwiał zainstalowanie nowego pojemnika 3.1, np. z insuliną.

Blokująca prowadnica 10 tłoczyska 6.1 tłoczka 6 jest blokowana na wieńcu zębatym 1.1 obudowy korpusu 1 za pomocą zębatych wycięć 10.1, do którego jest dociskana za pomocą osłony 3 wymiennego pojemnika 3.1 z insuliną, co zapewnia pewne ustalenie blokującej prowadnicy 10 podczas aplikacji.

Nakrętka napędowa 7 i tłoczysko 6.1 tłoczka 6 połączone są ze sobą gwintem prostokątnym 6.3 tłoczyska 6.1 o dużym skoku umożliwiającym podanie odpowiedniej dawki insuliny. Ponadto tłoczysko 6.1

PL 208 660 B1 posiada co najmniej jedno wzdłużne wycięcie prowadzące 6.2 umożliwiające prostoliniowe prowadzenie tłoczyska 6.1 w blokującej prowadnicy 10 za pomocą co najmniej jednego wypustu 10.2.

Zespół spustowy 4 stanowi dwuelementowy spust 4.2 z wpustem 4.1 przesuwnym w rowku 1.4 obudowy korpusu 1, z pierścieniowym wieńcem zębatym 4.3 do blokowania dolnej zębatej blokady 7.2 nakrętki napędowej 7 zamocowanym na obu elementach spustu 4.2. Dzięki takiej konstrukcji zapewniono niezawodne blokowanie nakrętki napędowej 7 na całym jej obwodzie.

Dwuelementowy spust 4.2 jest od strony usytuowania pokrętła 5 odchylony od obudowy korpusu 1 i posiada karby oporowe 4.4 na swej powierzchni zewnętrznej, co zapewnia jego ergonomiczność i brak poślizgu przy aplikacji.

Umieszczony na obsadzie 13 sprężyny napinającej 17, w postaci tulei osłonowej ruchomy cylinder wskaźnikowy 14 ze skalą 14.4 jest zamocowany suwliwie poosiowo w rowku 13.1 obsady 13 sprężyny napinającej 17 za pomocą wpustu 14.1 i posiada rowek śrubowy 14.2 na swojej zewnętrznej ściance współpracujący z gwintem wewnętrznym 1.3 obudowy korpusu 1. Dzięki takiej konstrukcji skala 14.4, która obejmuje 60 jednostek, przy ustalaniu dawki odpowiednio przemieszcza się i jest dobrze widoczna przez wziernik 15 i odczytywana naprzeciwko strzałki wskaźnika 12. Ponadto cylinder wskaźnikowy 14 posiada indykator 14.3 zakończenia dozowania, w postaci czerwonego punktu, współpracujący z otworem indykatora 16, w którym jest umieszczony wziernik indykatora 19.

Ustalenie dawki odbywa się poprzez przekręcanie pokrętła 5 w prawo lub w lewo. Aktualnie nastawiona dawka widoczna jest na cylindrze wskaźnikowym 14 ze skalą 14.4 przez otwór wziernikowy 15 z umieszczonym w nim wziernikiem 15. Cylinder jest wyskalowany co jednostkę, przy czym ruchowi pokrętła 5 towarzyszy charakterystyczne kliknięcie co każdą jednostkę, która odpowiada 0,01 ml insuliny. Tak więc, ustalenie dawki można dokonać co jedną jednostkę, przy czym skala 14.4 widoczna przez wziernik 15 zatrzymuje się na określonej wartości dawki lub na podziałce między wartościami dawek, co wskazuje wskaźnik w postaci strzałki wskaźnika 1.2 na obudowie korpusu 1.

Fig. 5 przedstawia poglądowo przekrój poprzeczny B-B automatycznego aplikatora z Fig. 2 uwidaczniający położenie elementów zespołu podwójnego sprzęgła w sześciu wybranych pozycjach, w czasie obrotu pokrętła 5 podczas ustalania dawki (przy czym trzy górne pozycje odpowiadają obrotowi pokrętła 5 w prawo, a trzy dolne pozycje odpowiadają obrotowi pokrętła 5 w lewo). Podczas ustalania dawki nakrętka 7 jest unieruchomiona przez zespół spustowy 4. Gdy pokrętło 5 obraca się w prawo połączenie to umożliwia jedynie napinanie sprężyny napinającej 17. Natomiast ruch pokrętła w lewo powoduje nieznaczne przemieszczenie się między sobą tarczy sprzęgowej 9 i korpusu tarczy zapadkowej 8, co w efekcie powoduje, iż wypustki 8.3 zapadek 8.4 tarczy zapadkowej 8 poruszają się w skośnych rowkach 9.2 tarczy sprzęgowej 9 umieszczonych w ten sposób, aby tworzyły równię pochyłą w kierunku środka obrotu. Ruchowi temu towarzyszy odkształcanie się zapadek 8.4 w kierunku środka obrotu aż do momentu zluzowania z wieńcem zębatym 7.1 nakrętki napędowej 7, co umożliwia ruch mechanizmu w odwrotnym kierunku, przy czym należy pamiętając iż mechanizm cały czas jest napięty za pomocą sprężyny napinającej 17. Po zwolnieniu zaczepów 8.2 siła ta spowoduje szybsze przemieszczenie korpusu tarczy zapadkowej 8 niż wynika to z ruchu pokrętła 5 i ponowne rozprostowanie zapadek 8.4, co z kolei spowoduje ponowne zazębienie w kolejnym położeniu. Ruch nadążny mechanizmu będzie się odbywał tak długo, jak operator będzie obracał pokrętłem 5 w lewo. Tak więc, obracając pokrętło 5 w dowolnym kierunku (w możliwym zakresie) mechanizm przestawia się o jedną dawkę z charakterystycznym kliknięciem.

W trakcie ustalania dawki przemieszczeniu ulega także cylinder wskaźnikowy 14 ze skalą 14.4, która jest wskazaniem ustalonej dawki. Cylinder ze skalą 14.4 jest umieszczony na obsadzie 13 sprężyny napinającej 17, w postaci tulei osłonowej, w sposób umożliwiający przesuwanie się tych elementów względem siebie w kierunku poosiowym. Podczas uruchomienia tych elementów poprzez obracanie nakrętki 5 ruchowi obrotowemu towarzyszy przemieszczanie poosiowe cylindra ze skalą 14.4 wywołane rowkiem śrubowym 14.2 na zewnętrznej ściance cylindra wskaźnikowego 14, który przesuwa się ruchem złożonym po linii śrubowej względem obudowy korpusu 1 posiadającej gwint wewnętrzny 1.3, w taki sposób, iż przez wziernik 15 widoczne są kolejne cyfry skali.

Po ustaleniu odpowiedniej dawki można wywołać dozowanie insuliny poprzez naciśnięcie spustu 4.2 w kierunku igły 3.2, który należy trzymać wciśnięty przez cały czas podawania insuliny. Przed naciśnięciem spustu 4.2 należy z igły 3.2 zdjąć nasadkę zabezpieczającą 2, którą można nałożyć na pokrętło 5. Zakres przesunięcia spustu określa wpust 4.1 w odpowiednim rowku 1.4 obudowy korpusu 1. Po naciśnięciu spustu 4.2 następuje zwolnienie nakrętki 7 poprzez rozsprzęglenie się wieńca zębatego 4.3 umieszczonego na obydwóch elementach spustu 4.2 i mechanizm zaczyna się obracać powodowany

PL 208 660 B1 siłą pochodzącą od sprężyny napinającej 17. Nakrętka 7 powoduje wykręcanie się tłoczyska 6.1 tłoczka 6 na gwincie prostokątnym 6.3 tłoczyska 6.1, który przed obrotem jest zablokowany przez blokującą prowadnicę 10 i prowadzony prostoliniowo, w blokującej prowadnicy 10, za pomocą wypustu 10.2, co najmniej w jednym wzdłużnym wycięciu prowadzącym 6.2 do prowadzenia tłoczyska 6.1. Tłoczek 6 działa bezpośrednio na tłok pojemnika 3.1 z insuliną umieszczonego w osłonie pojemnika 3 i powoduje wstrzyknięcie insuliny przez igłę 3.1 zamocowaną na obudowie pojemnika 3. Jednocześnie temu ruchowi towarzyszy wycofanie się całego mechanizmu napędowego do pozycji wyjściowej tj. sprężyna napinająca 17 luzuje się do napięcia wstępnego, a cylinder ze skalą 14.4 wraca do pozycji „0. Także pokrętło 5 obraca się w trakcie dozowania w lewo (przeciwnie do ruchu wskazówek zegara). Zakończenie dozowania jest sygnalizowane przez indykator 14.3 w postaci czerwonego punktu, który jest widoczny przez wziernik indykatora 19, umieszczony w otworze indykatora 1.6 w obudowie korpusu 1. Po ukazaniu się indykatora można zwolnić spust 4.2, który samoczynnie wróci do pozycji wyjściowej przez działanie sprężyny rozsprzęglającej 16 i ponownie zablokuje nakrętkę 7.

W celu wymiany pojemnika z insuliną należy odkręcić osłonę 3 pojemnika 3.1 przekręcając ją w lewo (odwrotnie do ruchu wskazówek zegara), która jest połączona z obudową korpusu 1 za pomocą gwintu dwuwchodowego typu twist. Po odkręceniu osłony pojemnika 3.1 następuje samoczynne rozsprzęglenie zespołu napędowo-prowadzącego (patrz Fig. 1 i 3) tj. blokującej prowadnicy 10 tłoczyska 6.1 tłoczka 6 oraz nakrętki napędowej 7 pod wpływem sprężyny rozsprzęglającej 16, poprzez przemieszczenie blokującej prowadnicy 10 w kierunku poosiowym w stronę tłoczka. Umożliwia to ręczne cofnięcie tłoczka 6 poprzez wkręcenie go w nakrętkę 7 w prawo (zgodnie z ruchem wskazówek zegara), w taki sposób, aby minimalnie wystawał z obudowy korpusu 1 i umożliwił zainstalowanie nowego pojemnika 3.1 z insuliną.

Następnie należy usunąć igłę 3.2 zamocowaną na osłonie 3 pojemnika 3.1 poprzez odkręcenie jej w lewo, po czym usunąć pusty pojemnik 3.1 na insulinę poprzez wysunięcie go z osłony 3 i zainstalować w to miejsce nowy pojemnik 3.1.

W celu zainstalowania nowego pojemnika 3.1 należy wsunąć go w osłonę 3, którą należy następnie umieścić w obudowie korpusu 1 poprzez wkręcenie w prawo. Następnie należy zamocować nową igłę 3.2 i nasunąć nasadkę zabezpieczającą 2.

Claims (12)

1. Automatyczny aplikator, zwłaszcza do insuliny, do wielokrotnego iniekcyjnego podawania ustalanych dawek leku z wymiennego pojemnika, zawierający obudowę korpusu, połączoną z osłoną wymiennego pojemnika z lekiem, zwłaszcza insuliną wypychaną tłoczkiem połączonym z tłoczyskiem i przemieszczanym liniowo za pomocą blokowanego zespołu napędowo-prowadzącego napędzanego poprzez zespół podwójnego sprzęgła sprężyną napinającą umieszczoną w obudowie korpusu, napinaną pokrętłem ustalania dawki również za pomocą zespołu podwójnego sprzęgła, przy czym zespół napędowo-prowadzący uruchamiany jest zespołem spustowym, a na obsadzie sprężyny napinającej znajduje się ruchomy cylinder wskaźnikowy, znamienny tym, że zespół podwójnego sprzęgła stanowi tarcza sprzęgowa (9) sprzężona poosiowo z korpusem tarczy zapadkowej (8) i sprzężona z zapadkami (8.4), których zaczepy (8.2) zazębione są rozłącznie z wieńcem zębatym (7.1) napędowej nakrętki (7).

2. Automatyczny aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że tarcza sprzęgowa (9) połączona jest sztywno z tuleją sprzęgła (9.3) połączoną sztywno z pokrętłem (5) ustalania dawki za pomocą zatyczki (12).

3. Automatyczny aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus tarczy zapadkowej (8) połączony jest sztywno z obsadą (13) sprężyny napinającej (17).

4. Automatyczny aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że tarcza sprzęgowa (9) sprzężona jest poosiowo z korpusem tarczy zapadkowej (8) za pomocą korzystnie trzech wypustek (8.1) korpusu tarczy zapadkowej (8) umieszczonych w korzystnie fasolkowych wybraniach (9.1) tarczy sprzęgowej (9).

5. Automatyczny aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że tarcza sprzęgowa (9) sprzężona jest poosiowo korzystnie z trzema zapadkami (8.4) tarczy zapadkowej za pomocą korzystnie trzech wypustek (8.3) zapadek (8.4) umieszczonych w skośnych rowkach (9.2) tarczy sprzęgowej (9).

PL 208 660 B1

6. Automatyczny aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że sprężyna napinająca (17) zamocowana jest od strony usytuowania igły (3.2) w obsadzie (13) sprężyny napinającej (17), w postaci tulei osłonowej połączonej sztywno z korpusem tarczy zapadkowej (8).

7. Automatyczny aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że sprężyna napinająca (17) zamocowana jest od strony usytuowania pokrętła (5) ustalania dawki w blokadzie sprężyny (11) połączonej sztywno z obudową korpusu (1).

8. Automatyczny aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół napędowo-prowadzący stanowi blokująca prowadnica (10) tłoczyska (6.1) tłoczka (6) oraz napędowa nakrętka (7) rozdzielone sprężyną rozsprzęglającą (16).

9. Automatyczny aplikator według zastrz. 8, znamienny tym, że blokująca prowadnica (10) tłoczyska (6.1) tłoczka (6) jest blokowana na wieńcu zębatym (1.1) obudowy korpusu (1), do którego jest dociskana za pomocą osłony (3) wymiennego pojemnika (3.1) z insuliną.

10. Automatyczny aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół spustowy (4) stanowi dwuelementowy spust (4.2) z wpustem (4.1) przesuwnym w rowku (1.4) obudowy korpusu (1) z pierścieniowym wieńcem zębatym (4.3) dolnej blokady napędowej nakrętki (7) zamocowanym na obu elementach spustu (4.2).

11. Automatyczny aplikator według zastrz. 10, znamienny tym, że dwuelementowy spust (4.2) jest od strony usytuowania pokrętła (5) odchylony od obudowy korpusu (1) i posiada karby oporowe (4.4) na swej powierzchni zewnętrznej.

12. Automatyczny aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że umieszczony na obsadzie (13) sprężyny napinającej (17) ruchomy cylinder wskaźnikowy (14) jest zamocowany suwliwie poosiowo w rowku (13.1) obsady (13) sprężyny napinającej (17) za pomocą wpustu (14.1) i posiada rowek śrubowy (14.2) na zewnętrznej ściance współpracujący z gwintem wewnętrznym (1.3) obudowy korpusu (1).