PL208409B1 - Zespół uruchamiający do urządzenia hamulcowego, zwłaszcza do hamulca postojowego w pojeździe - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zespół uruchamiający do urządzenia hamulcowego, zwłaszcza do hamulca postojowego w pojeździe.

Znany jest zespół uruchamiający do urządzenia hamulcowego, zwłaszcza do hamulca postojowego w pojeździe, zawierający obudowę podtrzymującą silnik elektryczny oraz zespół śrubowy z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem, który to zespół śrubowy zawiera element obrotowy połączony obrotowo z wałkiem wyjściowym silnika elektrycznego oraz element, który może się przesuwać względem obudowy w wyniku obrotu elementu obrotowego, przy czym element przesuwny jest połączony z członem przenoszącym obrotowym względem obudowy i zaopatrzonym w parę ramion, z końcami których są połączone odpowiednie linki do sterowania hamulcem.

Zespół uruchamiający typu wspomnianego powyżej jest opisany w europejskim zgłoszeniu patentowym EP 472 979. Według tego dokumentu, obrotowy człon przenoszący, z którym jest połączona pojedyncza linka do sterowania hamulcem, jest połączony przegubowo ze stacjonarnym elementem przymocowanym do obudowy, która zawiera silnik elektryczny. W skład elementu stacjonarnego wchodzi zębaty wycinek łukowy, którego zęby mogą sprzęgać się z zapadką połączoną przegubowo z dź wignią do sterowania rę cznego hamulcem parkingowym tak, ż e mo ż na wybiórczo sterowa ć naprężeniem linki sterowania za pomocą dźwigni sterowania albo za pomocą silnika elektrycznego.

Również w niemieckim zgłoszeniu patentowym DE-41-29-934 opisano zespół uruchamiający typu zdefiniowanego powyżej, w którym dwie linki do sterowania hamulcem, które biegną poprzecznie do obudowy zawierającej silnik elektryczny, są połączone z obrotowym członem przenoszącym. Człon przenoszący jest połączony przegubowo z częścią obudowy, oddzielną od zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem, i jest połączony z tym zespołem za pomocą pomocniczego pręta tak, że naprężenie linek hamulcowych można zmieniać albo w wyniku działania silnika elektrycznego albo przez działanie ręczne na korbę, która jest podłączony do zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnę trznym gwintem za pomocą linki pomocniczej.

Jednakże zespoły uruchamiające znane ze wspomnianych powyżej dokumentów mają bardzo skomplikowane struktury w świetle faktu, że muszą umożliwiać działanie połączonego z nimi urządzenia hamulcowego albo w wyniku działania silnika elektrycznego albo w wyniku działania ręcznego członu sterowania. Z powodu takiej struktury są one również masywne, a tym samym nieodpowiednie do umieszczania w ograniczonych przestrzeniach w pojeździe.

Zespół uruchamiający do urządzenia hamulcowego, zwłaszcza do hamulca postojowego w pojeździe, zawierający obudowę do podtrzymywania silnika elektrycznego i zespół śrubowy z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem, który to zespół śrubowy z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem zawiera element obrotowy połączony obrotowo z wałem wyjściowym silnika elektrycznego oraz zespół przesuwny, który jest przesuwny względem obudowy w wyniku obrotu elementu obrotowego, przy czym zespół przesuwny jest połączony z członem przenoszącym obrotowym względem obudowy i wyposażonym w parę ramion, do końców których są przyłączone odpowiednie linki do sterowania hamulcem, według wynalazku charakteryzuje się tym, że człon przenoszący jest połączony przegubowo z zespołem przesuwnym zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem za pomocą co najmniej jednego poprzecznego sworznia, zaś sworzeń sprzęga się z odpowiednią osiową prowadnicą obudowy tak, że zapobiega obrotowi zespołu przesuwnego względem obudowy.

Korzystnie człon przenoszący jest połączony przegubowo z zespołem przesuwnym za pomocą dwóch poprzecznych i współosiowych sworzni połączonych z przeciwległymi bokami zespołu przesuwnego, przy czym każdy ze sworzni jest sprzężony z odpowiednią osiową prowadnicą obudowy.

Korzystnie każdy z poprzecznych sworzni ma powiększoną głowicę sprzężoną z odpowiednim widełkowym gniazdem zespołu przesuwnego.

Korzystnie obrotowy element zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem jest śrubą współosiową z wałkiem wyjściowym silnika elektrycznego, zaś zespół przesuwny jest zespołem z gwintem wewnętrznym, otaczającym wspomnianą śrubę, i zawierającym nakrętkę i nakrętkę wieńcową.

Korzystnie śruba jest podtrzymywana przez łożysko toczne osadzone w gnieździe uformowanym w ścianie poprzecznej obudowy, umieszczonej na końcu oddalonym od silnika elektrycznego.

Korzystnie ściana poprzeczna obudowy jest płytą reakcyjną dla suwliwych powłok linek sterujących.

Korzystnie zespół śrubowy z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem jest typu z gwintem z obiegową kulką.

PL 208 409 B1

Korzystnie między wałkiem wyjściowym silnika elektrycznego a elementem obrotowym zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem znajduje się zespół redukcyjny, współosiowy z osią zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem oraz wałka wyjściowego.

Korzystnie zespół redukcyjny jest typu obiegowego z dwoma stopniami.

Korzystnie wałek wyjściowy silnika elektrycznego jest połączony obrotowo z pierwszym kołem słonecznym pierwszego stopnia zespołu redukcyjnego, zazębionym z pierwszymi kołami obiegowymi, które są zazębione z pierwszym kołem zębatym koronowym z uzębieniem wewnętrznym, przy czym pierwsze koła obiegowe mają ich osie obrotów połączone z pierwszym jarzmem przekładni obiegowej, do którego jest przymocowane drugie koło słoneczne drugiego stopnia zespołu redukcyjnego, przy czym drugie koło słoneczne jest zazębione z drugimi kołami obiegowymi, które są zazębione z drugim kołem zębatym koronowym z uzębieniem wewnętrznym, zaś drugie koła obiegowe mają ich osie obrotu połączone z drugim jarzmem przekładni obiegowej, do którego jest przymocowana śruba zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem.

Korzystnie pierwsze i drugie obiegowe zespoły redukcyjne są zasadniczo identyczne.

Korzystnie silnik elektryczny, zespół redukcyjny, śruba i nakrętka są zamontowane współosiowo na głównej osi obudowy, zaś końce linek sterujących, które są połączone z nakrętką za pomocą członu przenoszącego, są usytuowane równolegle do głównej osi obudowy.

Zespół uruchamiający według wynalazku ma stosunkowo prostą strukturę, w wyniku której może bardzo wydajnie i niezawodnie działać i która umożliwia zmniejszenie jego wymiarów, wskutek czego można go łatwo umieścić w ograniczonych przestrzeniach w pojeździe samochodowym, na przykład w centralnym kanale karoserii w sąsiedztwie przedniej części kabiny pasażerskiej, gdzie zazwyczaj umieszcza się konwencjonalne urządzenia ręczne do sterowania hamulcami postojowymi w pojazdach samochodowych.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania uwidoczniono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zespół uruchamiający według wynalazku, w rzucie z góry, częściowo w przekroju, fig. 2 zespół uruchamiający z fig. 1, w przekroju płaszczyzną II-II, fig. 3 i 4 - przekroje zespołu z fig. 2, odpowiednio płaszczyznami III-III i IV-IV z tego rysunku, oraz fig. 5 - szczegół pokazany strzałką V na fig. 1, w rzucie perspektywicznym, w powiększeniu.

Nawiązując do figur, zespół uruchamiający do urządzenia hamulcowego, zwłaszcza do hamulca postojowego w pojeździe, oznaczono ogólnie 1.

Zespół 1 zawiera ogólnie równoległościenną obudowę 3, która zawiera, nawiązując do figur, ścianę górną 5a, ścianę dolną 5b, równoległą i przeciwległą do ściany górnej 5a, oraz co najmniej jedną poprzeczną ścianę końcową 5c. Jedna lub więcej ze ścian obudowy 3, na przykład ściana górna 5a, może być złożona z części paneli nadwozia pojazdu, w którym ma być zamontowany zespół 1.

W części obudowy 3, z dala od ściany poprzecznej 5c, jest zamocowany korpus silnika elektrycznego 7, z którego wychodzi odpowiedni wałek wyjściowy 7a, współosiowy z główną osią A zespołu 1.

Wałek 7a jest połączony z zespołem redukcyjnym 9 współosiowym z osią A i, korzystnie, zawierającym dwa stopnie redukcyjne 9a, 9b, rozmieszczone szeregowo i wygodnie uformowane za pomocą odpowiednich reduktorów takiego typu, które zawierają zespoły przekładni obiegowych.

W szczególności, wałek 7a silnika 7 jest wprowadzony w centralny otwór koła zębatego 11a, które tworzy koło słoneczne pierwszego stopnia redukcyjnego 9a, którego zęby są zazębione z wieloma kołami obiegowymi 13a, które z kolei zazębiają się z zębami wewnętrznymi koła zębatego koronowego 15a osadzonego w obudowie 3. Wałki kół obiegowych 13a są połączone z jarzmem 17a przekładni obiegowej mającym uzębiony rurowy występ 11b, który tworzy koło słoneczne drugiego stopnia redukcyjnego 9b. Zęby rurowego występu 11b zazębiają się z zębami wielu kół obiegowych 13b, które również zazębiają się z zębami wewnętrznymi koła zębatego koronowego 9b, również przymocowanego do obudowy 3. Wałki kół obiegowych 13b są połączone z jarzmem 17b przekładni obiegowej zamontowanym w celu obracania się względem obudowy 3 za pomocą łożyska kulkowego 19.

Te dwa stopnie redukcyjne 9a i 9b są, korzystnie, utworzone za pomocą odpowiednich, zasadniczo identycznych, redukcyjnych przekładni obiegowych, które z tego względu mają ten sam stopień przełożenia. Na przykład, przy stopniu przełożenia około 3,5 dla każdego stopnia redukcyjnego, zespół redukcyjny 9 osiąga całkowity stopień przełożenia około 12. Zwłaszcza, koła zębate, które tworzą koła obiegowe 13a i 13b są identyczne oraz koła zębate koronowe 15a i 15b są identyczne.

Śruba 21, stanowiąca element obrotowy, współosiowa z osią A, jest przymocowana do jarzma 17b przekładni obiegowej, a jej gwint jest zazębiony z odpowiednim gwintem nakrętki 23, otaczającej śrubę 21.

PL 208 409 B1

Na końcu oddalonym od zespołu redukcyjnego 9, śruba 21 jest podtrzymywana przez łożysko kulkowe 22 osadzone w odpowiednim gnieździe 22a uformowanym w ścianie poprzecznej 5c obudowy 3.

Gwinty śruby 21 i nakrętki 23 mogą mieć takie profile, żeby zminimalizować tarcie wynikające z obrotu śruby 21 względem nakrętki 23, na przykład profile trapezowe. Ponadto, ze śrubą 21 i nakrętką 23 może być związane urządzenie uniemożliwiające zmianę kierunku ruchu powszechnie znanego typu, a tym samym nie pokazane na figurach, to jest urządzenie, które może uniemożliwić zmianę kierunku ruchu elementu przesuwnego zespołu. Sprzężenie śrubowe z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem jest korzystnie typu z gwintem z obiegową kulką tak, że tarcie pomiędzy śrubą 21, a nakrętką podczas obrotu śruby 21 jest minimalne.

Nakrętka wieńcowa 25 jest połączona osiowo z nakrętką 23, na przykład, za pomocą sprzężenia gwintowego, w kierunku ściany końcowej 5c. Zatem, zespół śrubowy z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem zawiera element obrotowy w postaci śruby 21 oraz zespół przesuwny zawierający nakrętkę 23 i nakrętkę wieńcową 25. Nakrętka wieńcowa 25 ma, na przeciwległych względem średnicy bokach, parę widełkowych osiowych gniazd 27, każde usytuowane tak, żeby pomieścić powiększoną głowicę 29a odpowiedniego poprzecznego sworznia 29, przy czym sworznie 29 są współosiowe z osią B, która przecina prostopadle oś A. Koniec każdego sworznia 29 znajdujący się z dala od jego głowicy 29a sprzęga się z odpowiednim prostoliniowym rowkiem, stanowiącym prowadnicę 32, uformowanym w odpowiedniej górnej i dolnej ścianie 5a i 5b tak, że zespół złożony z nakrętki 23, nakrętki wieńcowej 25 i odpowiednich sworzni 29 może wykonywać wyłącznie osiowe ruchy przesuwne wzdłuż osi A, w wyniku obrotu śruby 21.

Z parą sworzni 29 jest związany obrotowy człon przenoszący 32, który zawiera parę łap 31, w których są utworzone odpowiednie otwory 31a, w które mogą wchodzić sworznie 29 tak, że człon przenoszący 33 może obracać się wokół osi B. Człon przenoszący 33 ma parę profilowanych płyt 35, to jest płytę górną i płytę dolną, patrząc na rysunek, które są połączone ze sobą za pomocą pary poprzecznych części 36 równoległych do osi B i usytuowanych tak, żeby nie kolidowały ze śrubą 21. W profilowanych płytach 35 znajdują się dwie pary ustawionych w linii otworów 37, przy czym każda para ustawionych w linii otworów 37 jest oddalona zarówno od osi A, jak i od osi B, tak, że płyty 35 stanowią parę ramion, każde wyposażone w parę otworów 37. Otwory 37 tej samej profilowanej płycie 35, na przykład w górnej płycie, patrząc na figurę 1 i 5, mają oba odpowiednie ukośne otwory 37a do wkładania, w odpowiednią parę ustawionych w linii otworów 37, końcowej baryłki 39 o średnicy odpowiadającej średnicy otworów 37 i przymocowanej do jednego z końców giętkiej linki 41, której drugi koniec jest połączony, w znany sposób, z ruchomym członem hamującym koła pojazdu.

Dwie giętkie linki 41 przechodzą przez odpowiednie otwory 43 uformowane równolegle do osi A w ścianie poprzecznej 5c obudowy 3 i są umieszczone tak, żeby mogły się ślizgać w odpowiednich powłokach 45, każda mająca jeden koniec opierający się o zewnętrzną powierzchnię ściany 5c tak, że ściana 5c działa jako płyta reakcyjna dla powłok 45.

W wyniku obecności poprzecznych sworzni 29 i ich sprzężenia w prowadnicach 32, jak podano powyżej, nakrętka 23 jest przemieszczana zawsze równolegle do prowadnic 32, a tym samym do osi A, w wyniku obrotu śruby 21. Człon obrotowy 33 jest zamontowany na tych samych sworzniach 29, umożliwiając połączenie nakrętki 23 z obiema giętkimi linkami 41, z których każda może sterować hamowaniem odpowiedniego koła pojazdu. Ponieważ człon przenoszący 33 jest zamontowany obrotowo na sworzniu 29, a tym samym wokół osi B, wszelkie małe nierównomierności w długości tych linek lub jakiekolwiek różnice w luzie, które mogą powstać w urządzeniach hamulcowych związanych z linkami 41 w wyniku działania zespołu 1, są kompensowane automatycznie tak, żeby zespół według wynalazku zawsze umożliwiał linkom 41 uzyskiwanie zrównoważonego i równomiernego hamowania związanych z nimi kół.

Z zespołem według wynalazku mogą być połączone urządzenia powszechnie znanego typu, takie jak czujniki do pomiaru nacisku lub systemy do wywoływania automatycznego działania hamulców kiedy silnik pojazdu jest wyłączony, lub urządzenia do ręcznego zwalniania układu hamulcowego w przypadku przebicia elektrycznego.

Claims (12)

1. Zespół uruchamiający do urządzenia hamulcowego, zwłaszcza do hamulca postojowego w pojeździe, zawierający obudowę do podtrzymywania silnika elektrycznego i zespół śrubowy z zePL 208 409 B1 wnętrznym i wewnętrznym gwintem, który to zespół śrubowy z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem zawiera element obrotowy połączony obrotowo z wałem wyjściowym silnika elektrycznego oraz zespół przesuwny, który jest przesuwny względem obudowy w wyniku obrotu elementu obrotowego, przy czym zespół przesuwny jest połączony z członem przenoszącym obrotowym względem obudowy i wyposaż onym w parę ramion, do końców których są przyłączone odpowiednie linki do sterowania hamulcem, znamienny tym, że człon przenoszący (33) jest połączony przegubowo z zespołem przesuwnym zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem za pomocą co najmniej jednego poprzecznego sworznia (29), zaś sworzeń (29) sprzęga się z odpowiednią osiową prowadnicą (32) obudowy (3) tak, że zapobiega obrotowi zespołu przesuwnego względem obudowy (3).

2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że człon przenoszący (33) jest połączony przegubowo z zespołem przesuwnym za pomocą dwóch poprzecznych i współosiowych sworzni (29) połączonych z przeciwległymi bokami zespołu przesuwnego, przy czym każdy ze sworzni (29) jest sprzężony z odpowiednią osiową prowadnicą (32) obudowy (3).

3. Zespół według zastrz. 2, znamienny tym, że każdy z poprzecznych sworzni (29) ma powiększoną głowicę (29a) sprzężoną z odpowiednim widełkowym gniazdem (27) zespołu przesuwnego.

4. Zespół według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że obrotowy element zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem jest śrubą (21) współosiową z wałkiem wyjściowym (7a) silnika elektrycznego (7), zaś zespół przesuwny jest zespołem z gwintem wewnętrznym, otaczającym wspomnianą śrubę (21), i zawierającym nakrętkę (23) i nakrętkę wieńcową (25).

5. Zespół według zastrz. 4, znamienny tym, że śruba (21) jest podtrzymywana przez łożysko toczne (22) osadzone w gnieździe (22a) uformowanym w ścianie poprzecznej (5c) obudowy (3), umieszczonej na końcu oddalonym od silnika elektrycznego (7).

6. Zespół według zastrz. 5, znamienny tym, że ściana poprzeczna (5c) obudowy (3) jest płytą reakcyjną dla suwliwych powłok (45) linek sterujących (41).

7. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół śrubowy z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem jest typu z gwintem z obiegową kulką.

8. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że pomiędzy wałkiem wyjściowym (7a) silnika elektrycznego (7) a elementem obrotowym zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem znajduje się zespół redukcyjny (9), współosiowy z osią (A) zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem oraz wałka wyjściowego (7a).

9. Zespół według zastrz. 8, znamienny tym, że zespół redukcyjny (9) jest typu obiegowego z dwoma stopniami (9a, 9b).

10. Zespół według zastrz. 9, znamienny tym, że wałek wyjściowy silnika elektrycznego (7) jest połączony obrotowo z pierwszym kołem słonecznym (11a) pierwszego stopnia (9a) zespołu redukcyjnego (9), zazębionym z pierwszymi kołami obiegowymi (13a), które są zazębione z pierwszym kołem zębatym koronowym (15a) z uzębieniem wewnętrznym, przy czym pierwsze koła obiegowe (13a) mają ich osie obrotów połączone z pierwszym jarzmem (17a) przekładni obiegowej, do którego jest przymocowane drugie koło słoneczne (11b) drugiego stopnia (9b) zespołu redukcyjnego (9), przy czym drugie koło słoneczne (11 b) jest zazębione z drugimi kołami obiegowymi (13b), które są zazębione z drugim kołem zębatym koronowym (15b) z uzębieniem wewnętrznym, zaś drugie koła obiegowe (13b) mają ich osie obrotu połączone z drugim jarzmem (17b) przekładni obiegowej, do którego jest przymocowana śruba (21) zespołu śrubowego z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem.

11. Zespół według zastrz. 10, znamienny tym, że pierwsze i drugie obiegowe zespoły redukcyjne (9a, 9b) są zasadniczo identyczne.

12. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że silnik elektryczny (7), zespół redukcyjny (9), śruba (21) i nakrętka (23) są zamontowane współosiowo na głównej osi (A) obudowy (3), zaś końce linek sterujących (41), które są połączone z nakrętką (23) za pomocą członu przenoszącego (33), są usytuowane równolegle do głównej osi (A) obudowy.