PL206103B1

PL206103B1 - Tuleja amortyzatora pneumatycznego oraz amortyzator pneumatyczny

Info

Publication number: PL206103B1
Application number: PL373551A
Authority: PL
Inventors: Russell Koch; John Rensel
Original assignee: Bfs Diversified Products Llcbfs Diversified Products Llc
Priority date: 2002-08-21
Filing date: 2003-08-19
Publication date: 2010-07-30
Also published as: PL373551A1; DE60310413T2; AU2003273234A1; DE60310413D1; CN100359201C; EP1530690B1; CN1675481A; EP1530690A1; US6719279B1; WO2004018895A1

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest tuleja amortyzatora pneumatycznego oraz amortyzator pneumatyczny, a zwłaszcza tuleja amortyzatora pneumatycznego mająca modyfikowane końce, które zmniejszają poślizg spod pierścienia zaciskowego, nie wpływając na charakterystyki dynamiczne amortyzatora pneumatycznego.

Znane są amortyzatory pneumatyczne, które typowo zawierają dwa człony końcowe, szczelnie połączone z odpowiednimi końcami struktury wzmocnionej elastycznej przepony albo tulei. Te amortyzatory pneumatyczne są stosowane głównie w pojazdach mechanicznych, gdzie podtrzymują nadwozie pojazdu, albo też w innych rodzajach sprzętu poddawanego udarom w celu zapewnienia zabezpieczenia przeciwwstrząsowego. Tuleja amortyzatora pneumatycznego zwykle ma otwarte przeciwne końce, które są szczelnie połączone z członami końcowymi przez pierścień zaciskowy albo kotwiący dla utworzenia w tulei komory z czynnikiem pod ciśnieniem. Elastyczna tuleja zwykle składa się z wewnętrznych i zewnętrznych warstw nie wzmacnianego materiału elastomerowego z wieloma układami wzmacniającymi, ułożonymi warstwami pomiędzy tymi warstwami, wewnętrzną i zewnętrzną, albo ich kombinacją. Moduł materiału elastomerowego musi być wystarczająco mały, aby materiał elastomerowy ciągle uginał się, gdy amortyzator pneumatyczny porusza się z położenia ściśniętego do rozciągniętego bez pogarszania trwałości amortyzatora pneumatycznego. Jednakże, materiał o małym module, chociaż odpowiedni dla utrzymywania sprężonego czynnika w komorze powietrznej i dla zapewnienia wystarczającej trwałości, komplikuje wykonanie uszczelnienia nie przepuszczającego powietrza w czł onach koń cowych, które są zwykle wykonane jako pierś cienie zaciskowe albo kotwią ce. Pierścień kotwiący dociska koniec tulei do powierzchni zaciskowej utworzonej na członie końcowym z pierścieniem i/lub członami końcowymi mają cymi rozmaite występy i rowki dla poprawienia skuteczności zaciskania. Użycie materiału o małym module może spowodować poślizg spod pierścienia zaciskowego albo nadmierne marszczenie, powodujące potencjalnie zbyt ograniczające ścieżki upływu utworzone pomiędzy wewnętrzną komorą czynnika i otaczającą atmosferą.

Z opisu patentowego US 3,319,952 znana jest tuleja amortyzatora pneumatycznego o zwię kszonej twardości końców tulei. Jednakże, ta konstrukcja tulei, jak również inne konstrukcje ze stanu techniki mające wzmacniane końce, zwiększają grubości końców tulei dla uzyskania zwiększonej twardości i zmniejszenia poślizgu. Te pogrubione końce mogą zwiększać koszty wytwarzania i mogą wymagać użycia innego zespołu maszyn oraz maszyn obciskających niż te stosowane dla tulei elastomerowych, które mają jednakową grubość na całej swojej długości osiowej.

Jest więc pożądane opracowanie elastycznej tulei dla amortyzatora pneumatycznego mającej końce utworzone z materiału o większym module sprężystości niż większość materiałów na tuleje dla zwiększenia sztywności w obszarze mocowania, bez istotnego wpływu na elastyczność i trwałość tulei elastomerowej. Ogólnie, im większy moduł sprężystości tym twardszy materiał tulei, co znajduje zastosowanie w przypadku wyrobów gumowych, co znaczy, że twardość staje się względną odpornością powierzchni na zgniatanie mierzoną w normalny sposób.

Tuleja amortyzatora pneumatycznego zawierająca wydłużony elastyczny człon rurowy kończący się na umieszczonych w osiowym odstępie końcach, pierwszym i drugim, i mający warstwy, wewnętrzną i zewnętrzną, elastycznego materiału, a także zawierający elementy wzmacniające umieszczone pomiędzy nimi lub wbudowane w nie, przy czym co najmniej jedna z wewnętrznych i zewnętrznych warstw pierwszego końca kończy się w zmodyfikowanej części końcowej mającej większy moduł sprężystości niż główna część tej jednej warstwy, wewnętrznej i zewnętrznej, członu rurowego, przy czym elementy wzmacniające rozciągają się na długości członu rurowego zawierającego zmodyfikowaną część końcową, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zmodyfikowana część końcowa co najmniej jednej z wewnętrznych i zewnętrznych warstw jest połączona z tą jedną warstwą spośród wewnętrznych i zewnętrznych warstw za pomocą nie zachodzącego na siebie połączenia zapewniającego członowi rurowemu jednakową grubość na całej jego długości osiowej.

Korzystnie, zarówno warstwy, wewnętrzne i zewnętrzne, członu rurowego kończą się w zmodyfikowanej części końcowej, przy czym każda ma co najmniej jedną warstwę kończącą się w zmodyfikowanej części końcowej mającej większy moduł sprężystości niż część główna warstw wewnętrznych i zewnętrznych.

Korzystnie, zarówno warstwy, wewnętrzne i zewnętrzne, na obu pierwszym i drugim końcu kończą się w zmodyfikowanej części końcowej, przy czym obie warstwy kończą się w części końcowej mającej większy moduł sprężystości niż główna część warstw wewnętrznych i zewnętrznych.

PL 206 103 B1

Korzystnie, zmodyfikowana część końcowa jednej z warstw, wewnętrznych i zewnętrznych, pierwszego otwartego końca ma twardość w skali A Shore'a pomiędzy 60 i 100.

Korzystnie, zmodyfikowana część końcowa jednej z wewnętrznych i zewnętrznych warstw, wewnętrznych i zewnętrznych, pierwszego otwartego końca ma twardość w skali A Shore'a pomiędzy 60 i 80.

Korzystnie, warstwy, wewnętrzne i zewnętrzne, członu rurowego mają taką samą grubość i twardość na ich długościach osiowych.

Korzystnie, każda z warstw, wewnętrznych i zewnętrznych, członu rurowego ma twardość w skali A Shore'a ogólnie w zakresie 45 i 65.

Korzystnie, zmodyfikowana część końcowa ma długość osiową w zakresie 10 mm i 50 mm.

Korzystnie, nie zachodzące na siebie połączenie utworzone pomiędzy jedną z warstw, wewnętrznych i zewnętrznych, członu rurowego i zmodyfikowaną częścią końcową jest połączeniem stykowym.

Korzystnie, nie zachodzące na siebie połączenie utworzone pomiędzy jedną z warstw, wewnętrznych i zewnętrznych, członu rurowego i zmodyfikowaną częścią końcową jest połączeniem skośnym.

Korzystnie, jedna warstwa pierwszego końca, która jest połączona ze zmodyfikowaną częścią końcową mającą większy moduł sprężystości jest warstwą wewnętrzną.

Korzystnie, jedna warstwa pierwszego końca, która jest połączona ze zmodyfikowaną częścią końcową mającą większy moduł sprężystości jest warstwą zewnętrzną.

Korzystnie, elastyczny człon rurowy jest z materiału elastomerowego.

Korzystnie, elastyczny człon rurowy jest z materiału termoplastycznego.

Korzystnie, elastyczny człon rurowy jest z gumy.

Amortyzator pneumatyczny zawierający pierwszy i drugi człony końcowe, przy czym pierwszy człon końcowy zawiera powierzchnię uszczelniającą, który to amortyzator ponadto zawiera elastyczną tuleję połączoną z członami końcowymi i tworzącą wewnętrzną komorę ciśnieniową, przy czym tuleja jest utworzona z co najmniej jednym otwartym końcem mieszczącym co najmniej część pierwszego członu końcowego, oraz ma wewnętrzne i zewnętrzne warstwy z elastycznego materiału i elementy wzmacniające umieszczone pomiędzy wewnętrznymi i zewnętrznymi warstwami lub wbudowane w niej, zaś co najmniej jedna z wewnętrznych i zewnętrznych warstw przy otwartym końcu kończy się w zmodyfikowanej części końcowej mają cej większy moduł sprężystości niż główna część wewnętrznej i zewnętrznej warstw tulei, która to zmodyfikowana część końcowa zaczepia pierwszy człon końcowy wzdłuż długości jego powierzchni uszczelniającej, zaś elementy wzmacniające rozciągają się na długości tulei zawierającej zmodyfikowaną część końcową, a ponadto amortyzator zawiera ponadto pierścień mocujący otwarty koniec elastycznej tulei do powierzchni uszczelniającej pierwszego członu końcowego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zmodyfikowana część końcowa co najmniej jednej z warstw, wewnętrznych i zewnętrznych, tulei jest połączona z jedną z tych warstw przez nie zachodzące na siebie połączenie zapewniające członowi rurowemu jednakową grubość na całej jego długości osiowej.

Korzystnie, obie warstwy wewnętrzne i zewnętrzne kończą się w zmodyfikowanej części końcowej, przy czym każda zmodyfikowana część końcowa ma większy moduł sprężystości niż warstwy, wewnętrzne i zewnętrzne, tulei i jest połączona z warstwami, wewnętrznymi i zewnętrznymi, za pomocą nie zachodzących na siebie połączeń.

Korzystnie, zmodyfikowana część końcowa tulei ma twardość w skali A Shore'a pomiędzy 60 i 80.

Korzystnie, warstwy, wewnętrzne i zewnętrzne, tulei mają twardość w skali A Shore'a w zakresie 45 i 65.

Korzystnie, zmodyfikowana część końcowa ma długość pomiędzy 10 mm i 50 mm.

Korzystnie, para warstw wzmacniających jest ułożona w warstwach pomiędzy warstwami, wewnętrznymi i zewnętrznymi, tulei i zawiera kordy wzmacniające.

Korzystnie, tuleja kończy się parą przeciwnych otwartych końców.

Korzystnym skutkiem wynalazku jest opracowanie tulei elastomerowej do zastosowania w amortyzatorze pneumatycznym, w którym końce tulei mają większy moduł sprężystości, a więc są wykonane z sztywniejszego materiału dla uzyskania bardziej skutecznego uszczelnienia podczas mocowania zaciskowego pomiędzy kształtowanym pierścieniem i powierzchnią uszczelniającą członu końcowego i który nie będzie wpływał na charakterystyki dynamiczne amortyzatora pneumatycznego i jego trwałość, przez zastosowanie materiału elastomerowego o mniejszym module sprężystości na większej części długości osiowej tulei.

PL 206 103 B1

Zalety rozwiązania według wynalazku polegające na opracowaniu elastycznej tulei o jednakowej grubości na całej długości osiowej, aby umożliwić wykorzystanie istniejącego osprzętu zespołów amortyzatora pneumatycznego i oprzyrządowania.

Konstrukcja tulei według wynalazku umożliwia wykonanie tulei z materiału elastomerowego, który zawiera jedną albo więcej warstw materiału wzmacniającego rozciągniętych na jej długości osiowej jak w konstrukcjach tulei w stanie techniki, mających taki sam albo podobny materiał elastomerowy warstw rozciągniętych na całej długości tulei.

W jednym przykł adzie wykonania wynalazku, tylko wewnę trzna warstwa zmodyfikowanej części końcowej tulei jest wykonana z materiału o większym module sprężystości, a w innym przykładzie wykonania wynalazku, tylko zewnętrzna warstwa części końcowej jest wykonana z materiału o większym module sprężystości. W dalszym przykładzie wykonania, zarówno wewnętrzna jak i zewnętrzna warstwy zmodyfikowanej części końcowej tulei są wykonane z materiału o większym module sprężystości.

W jednym przykładzie wykonania wynalazku, warstwy o większym module sprężystości w częściach końcowych tulei są połączone z warstwami tulei wewnętrzną i zewnętrzną o mniejszym module sprężystości za pomocą połączenia nie zachodzącego na siebie, takiego jak połączenie stykowe albo połączenie ukośne, tak aby nie wpływać na całkowitą, jednolitą, stałą grubość tulei.

Korzystnie, twardość w skali A Shore'a części końcowych albo części tulei, która może być skorelowana modułem sprężystości, wynosi co najmniej 45 do 50.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku, części które są wyrwane i w przekroju, pokazując amortyzator pneumatyczny mający ulepszoną elastyczną tuleję i jej zaciskane połączenie z członami końcowymi amortyzatora pneumatycznego, fig. 2 przedstawia powiększony widok w przekroju części otoczonej kołem na fig. 1, fig. 3 przedstawia częściowy uproszczony widok w przekroju pokazujący konstrukcję części końcowej tulei, fig. 3A przedstawia częściowy uproszczony widok podobny do pokazanego na fig. 3, pokazujący tylko zewnętrzną warstwę części końcowej mającej ukośne połączenie z utwardzonym materiałem końca, fig. 3B przedstawia częściowy uproszczony widok przekroju podobny do pokazanego na fig. 3A, pokazujący tylko wewnętrzną warstwę tworzącą ukośne połączenie z utwardzonym materiałem końca, fig. 4 przedstawia częściowy uproszczony widok części, które są w przekroju, pokazując jeden sposób wytwarzania tulei mającej części końcowe o większym module, fig. 5 przedstawia częściowy uproszczony widok podobny do pokazanego na fig. 4 pokazujący inny sposób wytwarzania tulei mającej części końcowe o większym module, fig. 6 przedstawia częściowy uproszczony widok w przekroju pokazujący zmodyfikowaną część końcową tulei, fig. 6A przedstawia częściowy uproszczony widok w przekroju podobny do pokazanego na fig. 6 pokazujący tylko zewnętrzną warstwę zmodyfikowanej części końcowej mającej ukośne połączenie z utwardzonym materiałem końca, i fig. 6B przedstawia częściowy uproszczony widok w przekroju podobny do pokazanego na Fig. 6A pokazując tylko wewnętrzną warstwę zmodyfikowanej części końcowej mającej ukośne połączenie z utwardzonym materiał em końca.

Podobne oznaczenia odsyłające odnoszą się do podobnych części na rysunkach.

Amortyzator pneumatyczny 1 pojazdu według wynalazku w jednym z przykładów wykonania jest pokazany na fig. 1-3. Jak przedstawiono na fig. 1, amortyzator pneumatyczny 1 zawiera górny człon końcowy 2 i dolny człon końcowy 3 który jest przedstawiony jako tłok. Elastyczna tuleja ma postać wydłużonego członu rurowego, który rozciąga się pomiędzy członami końcowymi 2 i 3 i jest szczelnie z nimi połączony za pomocą ukształtowanych pierścieni, odpowiednio 6 i 7, i tworzy wewnętrzną komorę ciśnieniową 9 sprężonego czynnika. Korzystnie, tuleja 5 jest wykonana jako tuleja elastomerowa złożona głównie z gumy, ale może być utworzona z termoplastycznych elastomerów (TPE), termoplastycznych wulkanizatów (TPV), termoplastycznych olefinów (TPO), i podobnych elastycznych materiałów bez wpływu na ideę wynalazku. Człony końcowe 2 i 3 są przymocowane do dwóch rozstawionych członów 11 i 12, odpowiednio, które mogą być częściami pojazdu mechanicznego, takimi jak podwozie pojazdu i oś pojazdu, albo dowolnego urządzenia gdzie jest pożądane zabezpieczenie przeciwwstrząsowe pomiędzy dwoma rozstawionymi członami.

Jak pokazano na fig. 2 i 3, tuleja 5 jest utworzona z wewnętrznej i zewnętrznej warstwy 13 i 14, odpowiednio, które biegną ogólnie przez długość osiową tulei powietrznej, za wyjątkiem zmodyfikowanych części końcowych 16 i 17, które tworzą otwarte końce 18 i 19 tulei, odpowiednio. Wewnętrzna i zewnętrzna warstwy 13 i 14 są utworzone z nie wzmacnianego materiału o stosunkowo małym module mającym twardość w Sali A Shore'a (ASTMD2240) w ogólnym zakresie pomiędzy 45 i 65.

PL 206 103 B1

Ten zakres twardości zapewnia pożądaną elastyczność tulei amortyzatora pneumatycznego dla zapewnienia określonych charakterystyk dynamicznych i zapewnienia trwałości w trakcie użytkowania amortyzatora pneumatycznego.

Para warstw wzmacniających 21 i 22 jest ułożona warstwami pomiędzy wewnętrzną i zewnętrzną warstwą 13 i 14 i biegnie przez długość osiową amortyzatora pneumatycznego 1. Warstwy wzmacniające 21 i 22 są stosowane w zwykłych konstrukcjach zawierających wiele elementów wzmacniających albo kordów wzmacniających 23 wwalcowanych w cienką warstwę materiału elastomerowego. W zwykłych konstrukcjach amortyzatorów pneumatycznych, kordy są ułożone ukośnie i przeciwne do siebie w dwóch warstwach wzmacniających.

Według wynalazku, jak pokazano częściowo na fig.1-3, tuleja 5 zawiera zmodyfikowane części końcowe 16 i 17, które korzystnie są podobne do siebie. Tak więc, tylko zmodyfikowana część końcowa 16 jest opisana szczegółowo i pokazana na rysunkach. Zmodyfikowana część końcowa 16 zawiera wewnętrzną i zewnętrzną warstwę, 25 i 26 odpowiednio, które są wykonane z materiału twardszego albo o większym module sprężystości niż materiał wewnętrznej i zewnętrznej warstwy 13 i 14. Warstwy 25, 26, wewnętrzna i zewnętrzna, zmodyfikowanej części końcowej 16 tworzą odpowiednio połączenia 27 i 28, z wewnętrzną i zewnętrzną warstwą 13 i 14 tulei 5, albo połączenie stykowe jak pokazano na Fig. 3, albo połączenie skośne jak pokazano na Fig. 3A i 3B. Te typy połączeń zapobiegają zwiększeniu grubości połączenia pomiędzy wewnętrzną i zewnętrzną warstwą głównego korpusu tulei 5 i zmodyfikowanych części końcowych 16, 17. Inne rodzaje połączeń mogą także być stosowane o ile nie powodują zwiększenia grubości w obszarze połączenia.

Sztywniejsze części końcowe warstw 25, 26, wewnętrznej i zewnętrznej, będą miały twardość w skali A Shore'a, pomiędzy 60 i 100, a korzystnie pomiędzy 60 i 80. Ta zwiększona twardość i sztywność zapewni bardziej niezawodne uszczelnienie dla powietrza przy zaciśnięciu pomiędzy ukształtowanym pierścieniem 6 i powierzchnią uszczelniającą 30 członu końcowego 2. Część końcowa warstw 25, 26, wewnętrznej i zewnętrznej, będzie miała długość osiową pomiędzy 10 mm i 50 mm, która będzie mogła być odpowiednio mocowana przez ukształtowany pierścień 6 i kończy się przed osiągnięciem sąsiednich obszarów 31 powietrznej tulei 5 jak pokazano na Fig. 2, która jest poddana znacznym ciągłym naprężeniom zginającym, gdzie ważny jest materiał o mniejszym module.

Ponadto, jak pokazano na Fig. 2 i 3, warstwy wzmacniające 21 i 22 biegną przez długość tulei 5, i są ułożone warstwami pomiędzy wewnętrzną i zewnętrzną warstwą 25 i 26 zmodyfikowanych części końcowych 16 i 17. Poza tym, zmodyfikowane części końcowe 16 i 17, razem z warstwami wzmacniającymi 21 i 22, mają taką samą grubość jak reszta tulei 5.

Fig. 3A przedstawia nieco zmodyfikowaną część końcową 16 tulei powietrznej, w której wewnętrzna warstwa 13 tulei 5 rozciąga się całkowicie przez długość osiową tulei 5, w tym przez zmodyfikowaną część końcową 16. Tylko zewnętrzna warstwa 26 zmodyfikowanej części końcowej 16 jest utworzona z materiału o większym module sprężystości i tworzy połączenie 33 z warstwą zewnętrzną 14 tulei 5. Połączenie 33 jest pokazane jako połączenie skośne, ale może być również połączeniem stykowym jak pokazano na fig. 3, bez wpływu na ideę wynalazku. Poza tym, połączenie 33 jest połączeniem nie zachodzącym na siebie tak, że grubość w obszarze połączenia 33 jest jednakowa i taka sama jak grubość zewnętrznych warstw 14 i 26.

Kolejny przykład wykonania jest przedstawiony na fig. 3B w którym tylko wewnętrzna warstwa 25 zmodyfikowanej części końcowej 16 jest wykonana z materiału o większym module sprężystości i jest połączona z wewnętrzną warstwą 13 tulei 5 ukośnym połączeniem 34, albo połączeniem stykowym jeżeli jest to wymagane, przy czym zewnętrzna warstwa 14 przebiega przez długość osiową tulei elastomerowej.

Poza tym, w obu przykładach wykonania z Fig. 3A i 3B, warstwy wzmacniające 21 i 22 będą rozciągać się przez długość tulei 5, w tym przez zmodyfikowane części końcowe 16 i 17 przy czym część końcowa warstw ma taka sama jednakową grubość jak główne warstwy tulei 13 i 14, wewnętrzna i zewnętrzna, tulei 5. To zapewnia, że tuleja ma jednakową grubość na całej swojej długości osiowej, co umożliwia wykorzystanie przy montażu tulei 5 na członach końcowych 23 zwykłych narzędzi instalacyjnych i sprzętu. Ponadto, rozmaite połączenia 27, 28, 33, i 34 mogą być uzyskane gdy tuleja 5 amortyzatora pneumatycznego 1 jest wulkanizowana, albo może być łączona przez rozmaite kleje co jest w zakresie wynalazku.

Istniejący sprzęt może być wykorzystany do wytwarzania tulei 5 jak pokazano przy sposobie wytwarzania z fig. 4 i 5. Na fig. 4, przy wykonywaniu zwykłej tulei 5 jest wprowadzony trzpień 36, na którym wewnętrzna warstwa 13 jest najpierw ułożona i nawinięta na trzpieniu 36. Następnie, para

PL 206 103 B1 pasów materiału która tworzy wewnętrzne warstwy 25 zmodyfikowanych części końcowych 16 i 17, jest umieszczana na trzpieniu 36 stykając się z wewnętrzną warstwą 13 dla utworzenia z nią połączenia 27 albo 34. Następnie, dwie warstwy wzmacniające 21 i 22 są układane na trzpieniu 36, po czym następuje kolejne umieszczenie zewnętrznej warstwy 14 i umieszczenie pary końcowych pasów dla utworzenia zewnętrznej warstwy 26 części końcowych o większym module sprężystości. Tak więc, produkcja powietrznej tulei 5 będzie wymagać szeregu dodatkowych etapów wytwarzania, mianowicie umieszczenia czterech dodatkowych pasów materiału o większym module sprężystości, albo w pewnych przykładach wykonania jak pokazano na fig. 3A i 3B, tylko dwóch dodatkowych pasów na cylindrycznym trzpieniu 36.

Fig. 5 przedstawia zmodyfikowany sposób wykonywania pary tulei 5 w jednej operacji. Te same warstwy 13 i 14, wewnętrzna i zewnętrzna, i pasy materiałów bądź warstw 25 i 26 są układane na trzpieniu 36 jak omówiono powyżej i pokazano na fig. 5 oprócz tego, że para pasów 38 i 39 o większym module sprężystości, długości w przybliżeniu dwukrotnie większej niż pasy bądź warstwy 25 i 26, jest umieszczana na trzpieniu 36 pomiędzy wewnętrzną i zewnętrzną warstwą 13 i 14 tak, ze gdy tuleja 5 jest zdejmowana z trzpienia 36, może ona być rozdzielona wzdłuż linii 40 dla utworzenia pary powietrznych tulei 5 tak jak w sposobie pokazanym na Fig. 4.

Fig. 6-6B pokazują zmodyfikowane konstrukcje końca tulei 5, w których główne wewnętrzna i zewnętrzna warstwy 46, 47 tulei 5 mają wbudowane elementy wzmacniające albo kordy wzmacniające 23 a nie wwalcowane jako oddzielne warstwy wzmacniające. Zmodyfikowana tuleja 45 (fig. 6) zawiera wewnętrzną i zewnętrzną warstwy 46 i 47, które kończą się w sztywniejszych częściach końcowych 48 i 49, odpowiednio, które są połączone z warstwami 46 i 47 przez stykowe połączenia 50 i 51. Każda warstwa ma, wbudowane w nie bezpośrednio, kordy wzmacniające 23, które biegną przez długość osiową tulei 45 i biegną w sposób ciągły przez warstwy 46 i 47, wewnętrzną i zewnętrzną, i sztywniejsze części końcowe 48 i 49. Określone moduły sprężystości dla tych warstw 46, 47 i części końcowych 48, 49 będą podobne do opisanych powyżej, jak również długości osiowe części końcowych 48, 49.

Fig. 6A i 6B pokazują kolejne zmodyfikowane tuleje 55 i 56 zawierające tylko parę warstw elastomerowych, które biegną całkowicie przez długość osiową tulei 55, 56, w tym przez sztywniejsze części końcowe 48, 49 które mają kordy wzmacniające 23 biegnące przez ich długości osiowe. Tuleja 55 pokazana na Fig. 6A, jest podobna do tulei 5 pokazanej na Fig. 3A, w której wewnętrzna warstwa 46 rozciąga się całkowicie przez długość osiową tulei 55, w tym przez część końcową 49, przy czym tylko zewnętrzna warstwa 47 jest połączona z utwardzoną częścią końcową 49 przez połączenie skośne 57.

Zmodyfikowana tuleja 56 z fig. 6B, jest ogólnie podobna do tulei 5 pokazanej na fig. 3B, w której zewnętrzna warstwa 47 rozciąga się całkowicie przez długość osiową, przy czym tylko wewnętrzna warstwa 46 mająca utwardzoną część końcową 48 jest przymocowana przez połączenie skośne 58. Poza tym, kordy wzmacniające 23 biegną całkowicie przez długość osiową warstw 46 i 47 i część końcową 48.

Jest zrozumiałe, że skośne połączenia 57 i 58 zmodyfikowanych tulei 55 i 56 mogą być połączeniami stykowymi albo innego typu nie zachodzącymi na siebie połączeniami niż połączenie skośne pokazane na rysunkach i opisane powyżej, o ile całkowita grubość tulei nie jest zwiększana podczas wykonywania połączenia ze sztywniejszą częścią końcową. Modyfikowane końce pokazane na Fig. 6-6B mogą być formowane w rozmaitych procesach wytwarzania, w tym także przez jednoczesne wytłaczanie, dla uzyskania pożądanych modułów sprężystości głównej warstwy tulei i sztywniejszych części końcowych, gdzie tuleje mają tylko dwie warstwy, jak pokazano na fig. 6-6B, zawierające kordy wzmacniające 23 jako ich integralne części.

Tak więc, ulepszona tuleja elastomerowa zapewnia mocowanie i trwałe ograniczające uszczelnienie w przypadku gdy jest łączona z sąsiednim członem końcowym przez ukształtowany pierścień albo inny człon mocujący, bez istotnego wpływu na trwałość i elastyczność amortyzatora pneumatycznego. Umożliwia ona także wykorzystanie oprzyrządowania stosowanego do montażu amortyzatorów pneumatycznych ze stanu techniki mających taki sam moduł sprężystości i stałą grubość w całym stosowanym zakresie ponieważ tuleja ta ma stałą grubość na swojej długości osiowej i ponieważ części końcowe o większym module sprężystości nie zwiększają grubości tulei i nie tworzą połączenia zachodzącego na siebie przy łączeniu głównej wewnętrznej i zewnętrznej warstw tulei.

W powyższym opisie, pewne terminy zostały użyte dla większej zwięzłości, jasności, i zrozumienia tekstu. Nie wprowadzono do nich niepotrzebnych ograniczeń poza wymaganiami stanu techniki, ponieważ te terminy są użyte dla celów opisu i są traktowane jako powszechnie zrozumiałe.

Ponadto, opis i ilustracja wynalazku jest przykładowa i wynalazek nie jest ograniczony do pokazanych albo opisanych szczegółów.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Tuleja amortyzatora pneumatycznego zawierająca wydłuż ony elastyczny człon rurowy kończą cy się na umieszczonych w osiowym odstępie końcach, pierwszym i drugim, i mający warstwy, wewnętrzną i zewnętrzną, elastycznego materiału, a także zawierający elementy wzmacniające umieszczone pomiędzy nimi lub wbudowane w nie, przy czym co najmniej jedna z wewnętrznych i zewnętrznych warstw pierwszego końca kończy się w zmodyfikowanej części końcowej mającej większy moduł sprężystości niż główna część tej jednej warstwy, wewnętrznej i zewnętrznej, członu rurowego, przy czym elementy wzmacniające rozciągają się na długości członu rurowego zawierającego zmodyfikowaną część końcową, znamienna tym, że zmodyfikowana część końcowa (16) co najmniej jednej z wewnętrznych i zewnętrznych warstw (13, 14; 46, 47) jest połączona z tą jedną warstwą (13, 14; 46, 47) spośród wewnętrznych i zewnętrznych warstw za pomocą nie zachodzącego na siebie połączenia (27, 28; 33, 34; 50, 51; 5Z, 58) zapewniającego członowi rurowemu jednakową grubość na całej jego długości osiowej.
2. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że zarówno warstwy (13, 14; 46, 47) wewnętrzne i zewnętrzne, członu rurowego kończą się w zmodyfikowanej części końcowej (16), przy czym każda ma co najmniej jedną warstwę (25, 26; 48, 49) kończącą się w zmodyfikowanej części końcowej (16) mającej większy moduł sprężystości niż część główna warstw (13, 14; 46, 47) wewnętrznych i zewnętrznych.
3. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że zarówno warstwy (13, 14; 46, 47), wewnętrzne i zewnętrzne, na obu pierwszym i drugim końcu kończą się w zmodyfikowanej części końcowej (16), przy czym obie warstwy kończą się w części końcowej mającej większy moduł sprężystości niż główna część warstw (13, 14; 46, 47) wewnętrznych i zewnętrznych.
4. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że zmodyfikowana część końcowa (16) jednej z warstw (13, 14; 46, 47), wewnętrznych i zewnętrznych, pierwszego otwartego końca ma twardość w skali A Shore'a pomiędzy 60 i 100.
5. Tuleja według zastrz. 4, znamienna tym, że zmodyfikowana część końcowa (16) jednej z wewnętrznych i zewnętrznych warstw (13, 14; 46, 47), wewnętrznych i zewnętrznych, pierwszego otwartego końca ma twardość w skali A Shore'a pomiędzy 60 i 80.
6. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że warstwy (13, 14; 46, 47), wewnętrzne i zewnętrzne, członu rurowego mają taką samą grubość i twardość na ich długościach osiowych.
7. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że każda z warstw (13, 14; 46, 47), wewnętrznych i zewnętrznych, członu rurowego ma twardość w skali A Shore'a ogólnie w zakresie 45 i 65.
8. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że zmodyfikowana część końcowa (16) ma długość osiową w zakresie 10 mm i 50 mm.
9. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że nie zachodzące na siebie połączenie (27, 28; 50, 51) utworzone pomiędzy jedną z warstw (13, 14; 46, 47), wewnętrznych i zewnętrznych, członu rurowego i zmodyfikowaną częścią końcową (16) jest połączeniem stykowym.
10. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że nie zachodzące na siebie połączenie (33, 34; 57, 58) utworzone pomiędzy jedną z warstw (13, 14; 46, 47) wewnętrznych i zewnętrznych, członu rurowego i zmodyfikowaną częścią końcową (16) jest połączeniem skośnym.
11. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że jedna warstwa (13; 46) pierwszego końca, która jest połączona ze zmodyfikowaną częścią końcową (16) mającą większy moduł sprężystości jest warstwą wewnętrzną.
12. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że jedna warstwa (14; 47) pierwszego końca, która jest połączona ze zmodyfikowaną częścią końcową (16) mającą większy moduł sprężystości jest warstwą zewnętrzną.
13. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że elastyczny człon rurowy jest z materiału elastomerowego.
14. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że elastyczny człon rurowy jest z materiału termoplastycznego.
15. Tuleja według zastrz. 1, znamienna tym, że elastyczny człon rurowy jest z gumy.
16. Amortyzator pneumatyczny zawierający pierwszy i drugi człony końcowe, przy czym pierwszy człon końcowy zawiera powierzchnię uszczelniającą, który to amortyzator ponadto zawiera elastyczną tuleję połączoną z członami końcowymi i tworzącą wewnętrzną komorę ciśnieniową, przy czym tuleja jest utworzona z co najmniej jednym otwartym końcem mieszczącym co najmniej część pierwszego członu końcowego, oraz ma wewnętrzne i zewnętrzne warstwy z elastycznego materiału

PL 206 103 B1 i elementy wzmacniają ce umieszczone pomiędzy wewnętrznymi i zewnętrznymi warstwami lub wbudowane w niej, zaś co najmniej jedna z wewnętrznych i zewnętrznych warstw przy otwartym końcu kończy się w zmodyfikowanej części końcowej mającej większy moduł sprężystości niż główna część wewnętrznej i zewnętrznej warstw tulei, która to zmodyfikowana część końcowa zaczepia pierwszy człon końcowy wzdłuż długości jego powierzchni uszczelniającej, zaś elementy wzmacniające rozciągają się na długości tulei zawierającej zmodyfikowaną część końcową, a ponadto amortyzator zawiera ponadto pierścień mocujący otwarty koniec elastycznej tulei do powierzchni uszczelniającej pierwszego członu końcowego, znamienny tym, że zmodyfikowana część końcowa (16) co najmniej jednej z warstw (13, 14; 46, 47), wewnętrznych i zewnętrznych, tulei (5, 45, 55) jest połączona z jedną z tych warstw (13, 14; 46, 47) przez nie zachodzące na siebie połączenie (27, 28; 33, 34; 50, 51; 57., 58) zapewniające członowi rurowemu jednakową grubość na całej jego długości osiowej.
17. Amortyzator według zastrz. 16, znamienny tym, że obie warstwy (13, 14; 46, 47) wewnętrzne i zewnętrzne kończą się w zmodyfikowanej części końcowej (16), przy czym każda zmodyfikowana część końcowa (16) ma większy moduł sprężystości niż warstwy (13, 14; 46, 47), wewnętrzne i zewnętrzne, tulei (5, 45, 55) i jest połączona z warstwami (13, 14; 46, 47), wewnętrznymi i zewnętrznymi, za pomocą nie zachodzących na siebie połączeń (27, 28; 33, 34; 50, 51; 57, 58).
18. Amortyzator według zastrz. 16, znamienny tym, że zmodyfikowana część końcowa (16) tulei (5, 45, 55) ma twardość w skali A Shore'a pomiędzy 60 i 80.
19. Amortyzator według zastrz. 16, znamienny tym, że warstwy (13, 14; 46, 47), wewnętrzne i zewnętrzne, tulei (5, 45, 55) mają twardość w skali A Shore'a w zakresie 45 i 65.
20. Amortyzator według zastrz. 16, znamienny tym, że zmodyfikowana część końcowa ma długość pomiędzy 10 mm i 50 mm.
21. Amortyzator według zastrz. 16, znamienny tym, że para warstw wzmacniających (21, 22) jest ułożona w warstwach pomiędzy warstwami (13, 14; 46, 47), wewnętrznymi i zewnętrznymi, tulei (5, 45, 55) i zawiera kordy wzmacniające (23).
22. Amortyzator według zastrz. 16, znamienny tym, że tuleja (5, 45, 55) kończy się parą przeciwnych otwartych końców.