PL199455B1 - Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin - Google Patents

Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin

Info

Publication number
PL199455B1
PL199455B1 PL354389A PL35438902A PL199455B1 PL 199455 B1 PL199455 B1 PL 199455B1 PL 354389 A PL354389 A PL 354389A PL 35438902 A PL35438902 A PL 35438902A PL 199455 B1 PL199455 B1 PL 199455B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
groups
amino
substituted
alkoxycarbonyl
carboxyl
Prior art date
Application number
PL354389A
Other languages
English (en)
Other versions
PL354389A1 (pl
Inventor
Mirosław Soroka
Original Assignee
Politechnika Wroclawska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Wroclawska filed Critical Politechnika Wroclawska
Priority to PL354389A priority Critical patent/PL199455B1/pl
Publication of PL354389A1 publication Critical patent/PL354389A1/pl
Publication of PL199455B1 publication Critical patent/PL199455B1/pl

Links

Landscapes

  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)

Abstract

Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, podstawnik arylowy ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiulowe, alkilotiolowe, nitrowe, natomiast A1, A2, A3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluprenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiulową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym A1, A2, A3 mogą być połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polietylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu. Sposób charakteryzuje się tym, że jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym......

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe i alkilotiolowe, podstawnik arylowy, ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe i nitrowe, natomiast A1, A2 i A3 oznaczają identyczne lub róż ne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinoliny, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym A1, A2 i A3 mogą być połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu.
N-(triarylometylo)alkaniminy znajdują zastosowania w syntezie organicznej jako syntetyczne równoważniki alkanimin, a zwłaszcza zastosowanie do syntezy N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitryli, pochodnych 2-aminoalkanonitryli i kwasów 2-aminoalkanowych, zwłaszcza glicyny, alaniny, waliny i metioniny.
Dotychczas znany z patentu polskiego nr 150 857 sposób wytwarzania N-(triarylometylo)-alkanimin polega na reakcji triarylometyloamin z alkanalami, prowadzonej w środowisku aprotycznego rozpuszczalnika organicznego.
Istota wynalazku polega na tym, że jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 2, w którym A1, A2 i A3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym A1, A2 i A3 mogą być połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową alkanalu o wzorze ogólnym 3, w którym R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, podstawnik arylowy, ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, nitrowe, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250-400 K, w wodzie, ewentualnie w roztworze wodno-alkoholowym zawierającym niższy alkanol, zawierający od jednego do trzech atomów węgla, aż do przereagowania substratów, po czym wydziela się N-(triarylometylo)alkanimin.
Istota wynalazku polega również na tym, że jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 2, w którym A1, A2, A3, R1, R2 i R3 mają podane poprzednio znaczenia, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molow ą akroleiny wobec co najmniej jednej cz ęści molowej merkaptanu o wzorze ogólnym 4, w którym R4 oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, przy czym reakcję prowadzi się dalej w wodzie, ewentualnie w roztworze wodno-alkoholowym zawierającym niższy alkanol, zawierający od jednego do trzech atomów węgla, w temperaturze 250-400 K, aż do przereagowania substratów, po czym wydziela się N-(triarylometylo)alkaniminę.
Zasadniczą korzyścią techniczno-użytkową wynikającą ze stosowania sposobu według wynalazku, jest to, że zupełnie nieoczekiwanie okazało się, iż reakcja ta zachodzi w wodzie, ewentualnie w roztworze wodno-alkoholowym zawierają cym niż szy alkanol, zawierają cy od jednego do trzech atomów węgla, co czyni ten proces tanim, bezpiecznym i przyjaznym dla środowiska, ponieważ nie ma potrzeby stosowania w nim rozpuszczalników organicznych. Dodatkową korzyścią jest możliwość
PL 199 455 B1 otrzymania N-(triarylometylo)alkanimin z dobrymi wydajnościami, wystarczająco czystych do bezpośredniego zastosowania jako półprodukty w dalszych syntezach. Sposób według wynalazku umożliwia także otrzymanie N-(triarylometylo)alkanimin w postaci krystalicznej, dzięki czemu, w razie potrzeby, mogą one być z łatwością doprowadzone do stanu wysokiej czystości przez zastosowanie dodatkowej rekrystalizacji.
Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładach wykonania.
P r z y k ł a d 1. Etanal - 2,4 g, (0,055 mola), drobno sproszkowaną trifenylometyloaminę - 13,0 g, (0,050 mola) i wodę - 50 cm3 miesza się energicznie 12 godzin w temperaturze 293 K aż do całkowitego przereagowania substratów i otrzymuje z ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)etaniminy nieznacznie zanieczyszczoną nieprzereagowaną trifenylometyloaminą. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje N-(trifenylometylo)etaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2,02 d (3H, CH3, J=4,8), 7,1 q (1H, CH=N, J nieozn.), 7,2 m (15H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 2. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się propanal - 3,2 g, (0,055 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)propaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 1,08 t (3H, CH3, J=7,5), 2,3 dxq (2H, CH2, J=7,5, J=3), 7,1 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,25 t (1H, CH=N, J=3).
P r z y k ł a d 3. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się
2-metylopropanal - 4,0 g, (0,055 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-2-metylopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 1,02 d (6H, CH3, J=7), 2,5 dxheptet (1H, CH, J=7, J=2,5), 7,1 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,2 d (1H, CH=N, J=2,5).
P r z y k ł a d 4. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się
3-metylobutanal - 4,3 g, (0,055 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-3-metylobutaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczno ść potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 0,85 d (6H, CH3, J=6,5), 1,9 m (1H, CH, J nieozn.), 2,25 dxd (2H, CH2, J=6,5, J=5,5), 7,1 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,2 t (1H, CH=N, J=5,5).
P r z y k ł a d 5. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się benzaldehyd - 5,3 g, (0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-1-fenylometaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczno ść potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 7,1 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,1-7,4 m (3H, m- i p- ArH, J nieozn.), 7,7-7,9 m (2H, oArH, J nieozn.), 7,75 s (1H, CH=N).
P r z y k ł a d 6. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się
4-metoksybenzaldehyd - 6,8 g, (0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-1-(4-metoksyfenylo)metaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 3,87 s (3H, CH3), 6,94 d (2H, ArH, J = 8,7), 7,2-7,3 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,75 s (1H, CH=N), 7,9 d (2H, ArH, J=8,7).
P r z y k ł a d 7. Gazowy metanal - 3 g, 0,1 mola, drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę -13,0 g,(0,050 mola) i wodę - 50 cm3 miesza się energicznie 12 godzin w temperaturze 293 K aż do całkowitego przereagowania substratów i otrzymuje z ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)metaniminy nieznacznie zanieczyszczoną nieprzereagowaną trifenylometyloaminą. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje N-(trifenylometylo)etaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 7,07 d (1H, CH=N, J=16), 7,2-7,4 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,8 d (1H, CH=N, J=16).
P r z y k ł a d 8. 3-metylotiopropanal - 5.2 g, (0.050 mola), drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę - 13.0 g, (0.050 mola) i wodę 50 cm3 miesza 12 godzin się w temperaturze 293 K do całkowitego przereagowania substratów i otrzymuje z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy nieznacznie zanieczyszczoną nieprzereagowaną trifenylometyloaminą. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.05 s (3H, CH3-S), 2.68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 7.13 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7.22 m (15H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 9. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-etylotiopropanal - 5.9 g, (0.050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminy, z której wydziela się N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza
PL 199 455 B1 widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 1.18 t (3H, CH3-C-S, J=7.4), 2.48 q (2H, S-CH2-CH3, J=7.4), 2.65 m (2H, C-CH2-C, J=7.3, J nieozn.), 2.80 t (2H, CH2-S, J=7.4, J=4), 7.15 t (1H, CH=N, J=4), 7.21 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
P r z y k ł a d 10. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-butylotiopropanal - 7.3 g, (0.050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminy, z której wydziela się N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 0.84 t (3H, CH3, J=7.4), 1,33 tq (2H, -CH2-CH3, J=7.2, J=7.4), 1.50 tt (2H, CH2-C-CH3, J=7.2, J=7.2), 2.47 t (2H, S-CH2-C-C-C-CH3, J=7.2), 2.65 dt (2H, S-C-CH2-C=N, J=7.2, J nieozn.), 2.78 t (2H, S-CH2-C-C-N, J=7.2), 7.20 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7.18 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
P r z y k ł a d 11. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-dodecylotiopropanal - 13.0 g, (3.050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminy, z której wydziela się N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 0.77 t (3H, CH3, J=6.7), 1.15 m (16H, -(CH2)8-CH3, J nieozn.), 1.22 tt (2H, -S-C-C-CH2-C-, J=7.8, J=7.4), 1.47 tt (2H, S-C-CH2-C-C-C-, J=7.4, J=7.8), 2.42 t (2H, S-CH2-C-C-C, J=7.4), 2.61 dt (2H, CH2-C=N, J=7.1, J=4.0), 2.75 t (2H, S-CH2-C-C=N, J=7.1), 7.09 t (1H, CH=N, J=4.0), 7.13 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
P r z y k ł a d 12. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się aldehyd cynamonowy - 6,6 g, (0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-3-fenylo-2-propeniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 6,9 d (1H, J=16), 7,2-7,4 m (20H, J nieozn.), 7,5 dxd (1H, J=8, J=1,5), 7,7 d (1H, J= 8,7).
P r z y k ł a d 13. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się akroleinę - 2,8 g, (0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-2-propeniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 5,6 d (1H, OCH2, J=17), 5,8 d (1H, C=CH2, J=10), 6,8 dxdxd (1H, CH=C, J=17, J=10, J=8,5), 7,2-7,3 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,5 d (1H, CH=N, J=8,5).
P r z y k ł a d 14. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się aldehyd krotonowy - 3,5 g, (0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-2-buteniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 1,45 dxd (3H, CH3, J=7, J=1,5), 5,55 dxq (1H, CH=C, J=7, J=16), 6,6 dxdxq (1H, CH=C, J=16, J=8,6, J=1,5), 7,2-7,3 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,6 d (1H, CH=N, J=8,6).
P r z y k ł a d 15. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się 4-bromobenzaldehyd - 9,3 g, (0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-1-(4-bromofenylo)metaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 6,9 d (2H, ArH, J=8,5), 7,2-7,3 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,7 s (1H, CH=N), 7,85 d (2H, ArH, J-8,5).
P r z y k ł a d 16. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się 4-chlorobenzaldehyd - 7,0 g, (0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-1-(4-chlorofenylo)metaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 6,8 d (2H, ArH, J=9), 7,2-7,3 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,8 s (1H, CH=N), 7,9 d (2H, ArH, J=9).
P r z y k ł a d 17. Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się 4-metylobenzaldehyd- 6,0 g, (0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-1-(4-metylofenylo)metaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2,1 s (3H, CH3), 6,9 d (2H, ArH, J=9), 7,2-7,3 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,7-7,8 s+d [(1H, CH=N) + (2H, ArH, J=9)].
P r z y k ł a d 18. Drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę - 13,0 g, (0,050 mola) dodaje się do 35% roztworu metanalu w wodzie 50 cm3, 0,7 mola, a następnie miesza się energicznie 12 godzin w temperaturze 293 K aż do całkowitego przereagowania trifenylometyloaminy i otrzymuje z ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)metaniminy nieznacznie zanieczyszczoną nieprzereagowaną trifenylometyloaminą. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje N-(trifenylometylo)metaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 7,07 d (1H, CH = N, J=16), 7,2-7,4 m (15H, ArH, J nieozn.), 7,8 d (1H, CH=N, J=16).
PL 199 455 B1
P r z y k ł a d 19. Drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę - 13,0 g, (0,050 mola) dodaje się do roztworu etanalu - 22 g, (0,50 mola) w wodzie - 50 cm3, a następnie miesza się energicznie 12 godzin w temperaturze 293 K aż do całkowitego przereagowania trifenylometyloaminy i otrzymuje z ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)etaniminy nieznacznie zanieczyszczoną nieprzereagowaną trifenylometyloaminą. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje N-(trifenylometylo)etaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2,02 d (3H, CH3, J=4,8), 7,1 q (1H, CH=N, J nieozn.), 7,2 m (15H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 20. Drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę - 13,0 g, (0,050 mola) dodaje się do roztworu propanalu - 14 g, (0,25 mola) w wodzie 50 cm3, a następnie miesza się energicznie 12 godzin w temperaturze 293 K aż do całkowitego przereagowania trifenylometyloaminy i otrzymuje z ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)propaniminy nieznacznie zanieczyszczoną nieprzereagowaną trifenylometyloaminą. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje N-(trifenylometylo)propaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2,02 d (3H, CH3, J=4,8), 7,1 q (1H, CH=N, J nieozn.), 7,2 m (15H, ArH, J nieozn.).
3
P r z y k ł a d 21. Do roztworu merkaptanu metylu - około 4.8 g, 0.1 mola w wodzie - 50 cm3 dodaje się w temperaturze około 273 K drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę - 13.0 g, (0.050 mola), a następnie przy energicznym mieszaniu i chłodzeniu wkrapla się świeżo przedestylowaną akroleinę - 2.8 g, (0.050 mola) w temperaturze 273 K, a następnie kontynuuje się mieszanie przez 2 godziny w tej samej temperaturze i otrzymuje z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierającą merkaptan metylu. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.05 s (3H, CH3S), 2.68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 7.13 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7.22 m (15H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 22. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan etylu - 3.4 g, (0.055 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminy, zawierający merkaptan etylu, z której wydziela się N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 1.18 t (3H, CH3-C-S, J=7.4), 2.48 q (2H,
S-CH2-CH3, J=7.4), 2.65 m (2H, C-CH2-C, J=7.3, J nieozn.), 2.80 t (2H, CH2-S, J=7.4, J=4), 7.15 t (1H, CH=N, J=4), 7.21 m (15H,Ar-H, J nieozn.).
P r z y k ł a d 23. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan butylu - 5.0 g, (0.055 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminy, zawierający merkaptan butylu, z której wydziela się N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 0.84 t (3H, CH3, J=7.4), 1,33 tq (2H, -CH2-CH3, J=7.2, J=7.4), 1.50 tt (2H, CH2-C-CH3, J=7.2, J=7.2), 2.47 t (2H, S-CH2-C-C-C-CH3, J=7.2), 2.65 dt (2H, S-C-CH2-C=N, J=7.2, J nieozn.), 2.78 t (2H, S-CH2-C-C=N, J=7.2), 7.20 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7.18 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
P r z y k ł a d 24. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan dodecylu - 11.1 g, (0.055 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminy, zawierający merkaptan dodecylu, z której wydziela się N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniniinę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 0.77 t (3H, CH3, J=6.7), 1.15 m (16H, -(CH2)8-CH3, J nieozn.), 1.22 tt (2H, -S-C-C-CH2-C-, J=7.8, J=7.4), 1.47 tt (2H, S-C-CH2-C-C-C-, J=7.4, J=7.8), 2.42 t (2H, S-CH2-C-C-C, J=7.4), 2.61 dt (2H, CH2-ON, J=7.1, J=4.0), 2.75 t (2H, S-CH2-C-C=N, J=7.1), 7.09 t (1H, CH=N, J=4.0), 7.13 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
P r z y k ł a d 25. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-metoksytrifenylometyloaminę - 14.5 g, (0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4-metoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z której wydziela się N-(4-metoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.05 s (3H, CH3-S), 2.68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 3.65 s (3H,
PL 199 455 B1
CH3O), 6.70 d (2H, -C6H4-O, J=8), 7.10 d (2H, -C6H4-O, J=8), 7.14 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7.20-7.35 m (10H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 26. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, ż e zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4'-dimetoksytrifenylometyloaminę - 16.0 g, (0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4,4'-dimetoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z której wydziela się N-(4,4'-dimetoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.06 s (3H, CH3-S), 2.68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 3.75 s (6H, CH3O), 6.75 d (4H, C6H4-O, J=8), 7.0 d (4H, -C6H4-O, J=8), 7.13 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7.15-7.35 m (5H, Ph, J=nieozn.).
P r z y k ł a d 27. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, ż e zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4',4-trimetoksytrifenylometyloaminę - 17.5 g, (0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4,4',4-trimetoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z której wydziela się N-(4,4',4-trimetoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.03 s (3H, CH3-S), 2.65 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 3.80 s (9H, CH3O), 6.80 d (6H, C6H4-O, J=8), 7.10 d (6H, C6H4-O, J=8), 7.15 t (1H, CH=N, J nieozn.).
P r z y k ł a d 28. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, ż e zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-metylotrifenylometyloaminę - 13.7 g, (0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4-metylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z której wydziela się N-(4-metylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.02 s (3H, CH3-S), 2.3 s (3H, CH3-Ar), 2.68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 7.12 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7.15-7.35 m (14H, ArH, J=nieozn.).
P r z y k ł a d 29. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, ż e zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-fluorotrifenylometyloaminę (13.9 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4-fluorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z której wydziela się N-(4-fluorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.07 s (3H, CH3-S), 2.69 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.80 t (2H, CH2-S, J=6.7), 7.10-7.35 m (1H+14H, CH=N + ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 30. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, ż e zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-chlorotrifenylometyloaminę (14.7 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4-chlorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z której wydziela się N-(4-chlorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.02 s (3H, CH3-S), 2,66 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.78 t (2H, CH2-S, J=6.7), 6.90-7.35 m (1H+14H, CH=N + ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 31. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, ż e zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-bromotrifenylometyloaminę (16.9 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4-bromotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z której wydziela się N-(4-bromotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.04 s (3H, CH3-S), 2.67 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 6.85-7.35 m (1H+14H, CH=N + ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 32. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, ż e zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4',4-trimetylotrifenylonietyloaminę (15.1 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4,4',4-trimetylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z której wydziela się N-(4,4',4-trimetylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.04 s (3H, CH3-S), 2.3 s (9H, CH3-Ar), 2.67 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 6.85-7.35 d+d+t (1H+12H, CH=N + ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 33. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-nitrotrifenylometyloaminę (15.2 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4-nitrotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z której wydziela się N-(4-nitrotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego
PL 199 455 B1 identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.05 s (3H, CH3-S), 2.68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 6.9-7.3 m (15H, CH=N+ ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 34. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-bromo-4'-chlorotrifenylometyloaminę (18.7 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4-bromo-4'-chlorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z której wydziela się N-(4-bromo-4'-chlorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.07 s (3H, CH3-S), 2.69 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.81 t (2H, CH2-S, J=6.7), 6.9-7.3 d+d+d+d+t nałożone (14H, CH-N + ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 35. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4',4-tributylotrifenylometyloaminę (21.4 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(4,4',4-tributylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 36. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 10-amino-10-fenylo-10H-antracen-9-on (14.8 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(10-fenylo-10H-antracen-9-on-10-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 37. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 5-amino-5-fenylo-5H-dibenzo[a.d]cyklohepten (14.2 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie iloś ciową wydajnoś cią zawiesinę N-(5-fenylo-5H-dibenzo[a.d]cyclohepten-5-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 38. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-naftalen-1-yl-9H-fluoren (15.4 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(9-naftalen-1-yl-9H-fluoren-9-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 39. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-fenylo-9H-fluoren (12.9 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(9-fenylo-9H-fluoren-9-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 40. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się difenylo-,naftalen-1-ylometyloaminę (15.5 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(difenylo-,naftalen-1-ylometylo)-3 -metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 41. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 5-amino-5-fenylo-10,11-dihydro-5H-dibenzo[a. d]cykloheptan (14.3 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(5-fenylo-10,11-dihydro-5H-dibenzo[a. d]cykloheptan-5-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 42. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-fenyloksanten (13.7 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(9-fenyloksanten-9-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 43. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-fenylotioksanten (14.5 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(9-fenylotioksanten-9-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 44. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-fenylo-10-metylo-9,10-dihydroakrydynę (14.3 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością, zabarwioną zawiesinę N-(10-metylo-9-fenylo-9,10-dihydroakrydyn-9-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 45. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4'-bis(dimetyloamino)trifenylometyloaminę (17.3 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością, mocno zabarwioną zawiesinę N-[4,4'-bis(dimetyloamino)trifenylometylo]-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 46. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4',4-tris(dietyloamino)trifenylometyloaminę (23.6 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie iloś ciową wydajno ś cią , mocno zabarwioną zawiesinę N-[4,4',4-tris(dietyloamino)trifenylometylo-]-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 47. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się bis(4-dimetyloaminofenylo)-1-naftylometyloaminę (19.8 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością, mocno zabarwioną zawiesinę N-[bis(4-dimetyloaminofenylo)-1-naftylometylo-]-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 48. Postępuje się jak w przykładzie 8, z tą różnicą, że zamiast czystej trifenylometyloaminy, stosuje się surowy techniczny produkt otrzymany przez amonolizę zawiesiny chlorku
PL 199 455 B1 trifenylometylu w amoniaku, zawierający około 13.0 g, 0.050 mola aminy, otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę (1.75 g, 100% wydajności) w postaci drobnokrystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ [ppm], J[Hz]): 2.06 s (3H, CH3-S), 2.69 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2.79 t (2H, CH2-S, J=6.7), 7.10-7.25 m (16H, CH=N + ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 49. Etanal (2,4 g, 0,055 mola), drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola) i 50% (v/v) wodny roztwór metanolu (50 cm3) miesza się energicznie 12 godzin w temperaturze 293 K aż do całkowitego przereagowania substratów i otrzymuje z ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)etaniminy. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje produkt identyczny jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 50. Etanal (2,4 g, 0,055 mola), drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola) i 50% (v/v) wodny roztwór etanolu (50 cm3) miesza się energicznie 12 godzin w temperaturze 293 K aż do całkowitego przereagowania substratów i otrzymuje z ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)etaniminy. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje produkt identyczny jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 51. Etanal (2,4 g, 0,055 mola), drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola) i 50% (v/v) wodny roztwór izopropanolu (50 cm3) miesza się energicznie 12 godzin w temperaturze 293 K aż do cał kowitego przereagowania substratów i otrzymuje z iloś ciową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)etaniminy. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje produkt identyczny jak w przykł adzie 1.
P r z y k ł a d 52. Etanal (2,4 g, 0,055 mola), drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola) i 95% (v/v) wodny roztwór etanolu (50 cm3) miesza się energicznie 12 godzin w temperaturze 293°K aż do całkowitego przereagowania substratów i otrzymuje z ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)etaniminy. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje produkt identyczny jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 53. Postępuje się jak w przykładzie 49 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się propanal (3,2 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)propaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 2.
P r z y k ł a d 54. Postępuje się jak w przykładzie 49 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się 2-metylopropanal (4,0 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-2-metylopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 3.
P r z y k ł a d 55. Postępuje się jak w przykładzie 49 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się 3-metylobutanal (4,3 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-3-metylobutaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 4.
P r z y k ł a d 56. Postępuje się jak w przykładzie 49 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się benzaldehyd (5,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo)-1-fenylometaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, identycznego jak w przykł adzie 5.
P r z y k ł a d 57. Postępuje się jak w przykładzie 49 z tą różnicą, że zamiast etanalu stosuje się 4-metoksybenzaldehyd (6,8 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku N-(trifenylometylo-1-(4-metoksyfenylo)metaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 6.
P r z y k ł a d 58. Gazowy metanal (3 g, 0,1 mola) wprowadza się do zawiesiny drobnosproszkowanej trifenylometyloaminy (13,0 g, 0,050 mola) i 50% (v/v) roztworu metanolu w wodzie (50 cm3) i miesza energicznie 12 godzin w temperaturze 293 K a ż do cał kowitego przereagowania substratów i otrzymuje z iloś ciową wydajnoś cią zawiesinę N-(trifenylometylo)metaniminy nieznacznie zanieczyszczoną nieprzereagowaną trifenylometyloaminą. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje N-(trifenylometylo)etaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 7.
P r z y k ł a d 59. 3-metylotiopropanal (5.2 g, 0.050 mola), drobnosproszkowaną trifenylometyloaminę (13.0 g, 0.050 mola) i 50% (v/v) roztwór metanolu w wodzie (50 cm3) miesza się 12 godzin w temperaturze 293 K do całkowitego przereagowania substratów i otrzymuje z praktycznie ilościową wydajnością zawiesinę N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy nieznacznie zanieczyszczoną nieprzereagowaną trifenylometyloaminą. Osad sączy się, przemywa wodą, a następnie suszy i otrzymuje N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci drobnokrystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 8.

Claims (2)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, podstawnik arylowy, ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe i nitrowe, natomiast A1, A2 i A3 oznaczają identyczne lub róż ne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym A1, A2 i A3 mogą być połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu, znamienny tym, ż e jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 2, w którym A1, A2 i A3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym A1, A2 i A3 mogą być połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową alkanalu o wzorze ogólnym 3, w którym R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, podstawnik arylowy, ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, nitrowe, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250-400 K, w wodzie, ewentualnie w roztworze wodno-alkoholowym zawierającym niższy alkanol, zawierający od jednego do trzech atomów węgla, aż do przereagowania substratów, po czym wydziela się N-(triarylometylo)alkaniminę.
  2. 2. Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, podstawnik arylowy, ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom fluorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe i nitrowe, natomiast A1, A2 i A3 oznaczają identyczne lub róż ne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym A1, A2 i A3 mogą być połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu, znamienny tym, ż e jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 2, w którym A1, A2 i A3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową,
    PL 199 455 B1 dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym A1, A2 i A3 mogą być połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową akroleiny wobec co najmniej jednej części molowej merkaptanu o wzorze ogólnym 4, w którym R4 oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, przy czym reakcję prowadzi się w wodzie, ewentualnie w roztworze wodnoalkoholowym zawierającym niższy alkanol, zawierający od jednego do trzech atomów węgla, w temperaturze 250-400 K, aż do przereagowania substratów, po czym wydziela się N-(triarylometylo)-alkaniminę.
PL354389A 2002-06-10 2002-06-10 Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin PL199455B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL354389A PL199455B1 (pl) 2002-06-10 2002-06-10 Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL354389A PL199455B1 (pl) 2002-06-10 2002-06-10 Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL354389A1 PL354389A1 (pl) 2003-12-15
PL199455B1 true PL199455B1 (pl) 2008-09-30

Family

ID=30768536

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL354389A PL199455B1 (pl) 2002-06-10 2002-06-10 Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL199455B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL354389A1 (pl) 2003-12-15

Similar Documents

Publication Publication Date Title
US5410081A (en) Process for the preparation of amino-substituted thioethers
JP2022551341A (ja) グルホシネートアンモニウムの調製方法
JP2005529934A (ja) キサンチンホスホジエステラーゼvインヒビターおよびその前駆物質を調製するプロセス
WO2014161976A1 (en) New process for the synthesis of 1-(2-((2,4-dimethylphenyl)thio)phenyl)piperazine
PL201272B1 (pl) Nowe pochodne fenolowe dwualkoksyetanali, sposób ich wytwarzania i ich zastosowanie
HU228635B1 (en) New processes for preparing pesticidal intermediates
EP0483932A1 (en) Process for the preparation of piperazine derivatives
EP1362040B1 (en) Process for the preparation of mesylates of piperazine derivatives
CA2682384C (en) Benzophenone hybrids as potential anticancer agents and a process for the preparation thereof
AU597159B2 (en) Process for the preparation of nitroethene derivatives
EP3416944B1 (fr) Procédé de préparation de composés aminothiolester et leurs sels
CA1091673A (en) Diamino-benzylpyrimidines
PL196331B1 (pl) Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin
AU2004205494B2 (en) Piperazine derivatives and their use as synthesis intermediates
US5650542A (en) Process for the preparation of 2-chloro-6-nitrophenyl alkyl sulphides and novel 2-chloro-6-nitrophenyl alkyl sulphides
PL196408B1 (pl) Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli
JPS6191158A (ja) β‐アミノエチルケトンの製法
HUT58285A (en) Process for producing substituted ethylene derivatives
US10683257B2 (en) Methods and intermediates for synthesizing SK1-I
RU2571417C2 (ru) Способ получения n-замещенной 2-амино-4-(гидроксиметилфосфинил)-2-бутеновой кислоты
JP7142440B2 (ja) (ジアリールアミノ)カルバゾールの製造方法
PL198103B1 (pl) Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli, zwłaszcza w postaci soli
Katritzky et al. A novel and convenient route to (1H-1, 2, 4-triazol-1-ylmethyl) phenols, anilines, N-alkylanilines and N, N-dialkylanilines
RU2325380C2 (ru) Способ получения 1-(пиримидин-2-ил)пропан-2-онов
HU180058B (en) Process for producing n-cyano-azomethine derivatives