PL198103B1 - Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli, zwłaszcza w postaci soli - Google Patents

Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli, zwłaszcza w postaci soli

Info

Publication number
PL198103B1
PL198103B1 PL339712A PL33971200A PL198103B1 PL 198103 B1 PL198103 B1 PL 198103B1 PL 339712 A PL339712 A PL 339712A PL 33971200 A PL33971200 A PL 33971200A PL 198103 B1 PL198103 B1 PL 198103B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
acid
general formula
aminoalkanenitrile
amino
mole
Prior art date
Application number
PL339712A
Other languages
English (en)
Other versions
PL339712A1 (en
Inventor
Miroslaw Soroka
Krystyna Soroka
Original Assignee
Politechnika Wroclawska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Wroclawska filed Critical Politechnika Wroclawska
Priority to PL339712A priority Critical patent/PL198103B1/pl
Publication of PL339712A1 publication Critical patent/PL339712A1/xx
Publication of PL198103B1 publication Critical patent/PL198103B1/pl

Links

Landscapes

  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)

Abstract

1. Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli o wzorze ogólnym 1, ewentualnie w postaci soli o wzorze ogólnym 1a, w których R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe lub podstawnik arylowy, ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe, a zwłaszcza R oznacza grupę odpowiadającą nitrylom naturalnych kwasów aminokarboksylowych, takich jak: glicyna, alanina, butyryna, walina, norwalina, ornityna, leucyna, izoleucyna, norleucyna, fenyloglicyna, fenyloalanina, seryna, treonina, lizyna, kwas diaminopimelinowy, δ-hydroksylizyna, arginina, kwas asparaginowy, asparagina, kwas glutaminowy, glutamina, cysteina, cystyna, metionina, tyrozyna, tryptofan i histydyna, natomiast X jest równoważnikiem jednowartościowego anionu dowolnego kwasu nieorganicznego lub organicznego, takiego jak: kwas solny, kwas bromowodorowy, kwas siarkowy, kwas fosforowy, kwas azotowy, kwas nadchlorowy, kwas tetrafluoroborowy, kwas mrówkowy, kwas octowy, kwas propionowy, kwas szczawiowy, kwas cytrynowy, kwas winowy, kwas benzoesowy, kwas ftalowy, kwas salicylowy, kwas arylosulfonowy, a zwłaszcza X jest anionem chlorkowym, znamienny tym, że jedną część molową

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli o wzorze ogólnym 1, ewentualnie w postaci soli o wzorze ogólnym 1a, w których R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe lub podstawnik arylowy, ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe, a zwłaszcza R oznacza grupę odpowiadającą nitrylom naturalnych kwasów aminokarboksylowych, takich jak: glicyna, alanina, butyryna, walina, norwalina, ornityna, leucyna, izoleucyna, norleucyna, fenyloglicyna, fenyloalanina, seryna, treonina, lizyna, kwas diaminopimelinowy, δ-hydroksylizyna, arginina, kwas asparaginowy, asparagina, kwas glutaminowy, glutamina, cysteina, cystyna, metionina, tyrozyna, tryptofan i histydyna, natomiast X jest równoważnikiem jednowartościowego anionu dowolnego kwasu nieorganicznego lub organicznego, takiego jak: kwas solny, kwas bromowodorowy, kwas siarkowy, kwas fosforowy, kwas azotowy, kwas nadchlorowy, kwas tetrafluoroborowy, kwas mrówkowy, kwas octowy, kwas propionowy, kwas szczawiowy, kwas cytrynowy, kwas winowy, kwas benzoesowy, kwas ftalowy, kwas salicylowy, kwas arylosulfonowy, a zwłaszcza X jest anionem chlorkowym.
2-Aminoalkanonitryle znajdują różnorodne zastosowania, przede wszystkim jako substraty do produkcji kwasów 2-aminoalkanowych, etylenodiaminy i jej pochodnych, oraz rozmaitych związków heterocyklicznych.
Dotychczas znanych jest wiele sposobów wytwarzania 2-aminoalkanonitryli. Jednym z najstarszych i ciągle jeszcze najczęściej stosowanych sposobów wytwarzania 2-aminoalkanonitryli jest metoda Streckera, która polega na aminoalkilowaniu cyjanowodoru mieszaniną aldehydu lub ketonu i amoniaku. Zasadniczą wadą tego sposobu wytwarzania jest przeciętna wydajność procesu, której przyczyną jest złożony charakter reakcji aminoalkilowania, co prowadzi do wielu produktów ubocznych poprzez tworzące się pośrednio 1,3,5-heksahydro-1,3,5-triazyny. Istota reakcji aminoalkilowania została wyjaśniona bliżej w monografii Mirosław Soroka, „Wybrane problemy chemii kwasów aminofosfonowych”, Politechnika Wrocławska, 1987. Dodatkową istotną wadą tego sposobu wytwarzania 2-aminoalkanonitryli jest powstawanie całej gamy produktów ubocznych, które nie znajdują żadnego zastosowania i stanowią uciążliwy odpad produkcyjny, ponieważ produkty uboczne bardzo trudno jest oddzielić od produktu głównego ze względu na ich zbliżone właściwości fizykochemiczne.
Niedogodności reakcji Streckera próbowano usunąć wprowadzając w miejsce amoniaku odpowiednie aminy, takie jak benzyloamina (Georgiadis M.P., Haroutounian S. A., Synthesis 1989, 616 - 617),
1- fenylocyklopentyloamina (Łukszo J., Tyka R., Poi. J. Chem. 1978, 52, 959 - 963), benzhydryloamina (Greenlee W.J., J. Org. Chem. 1984, 49, 2632-2634) i inne. Wspólną wadą tych sposobów wytwarzania 2-aminoalkanonitryli jest bezpowrotna utrata tzw. grupy ochronnej na aminowym atomie azotu, która w procesie deprotekcji przekształca się w odpadowy węglowodór. Inne metody wytwarzania
2- aminoalkanonitryli, jak na przykład dehydratacja amidów aminokwasów, opisane w monografii: Y.M. Shafran, V.S. Mokrushin, V.A. Bakulev, „Synthesis and Properties of Alpha-Aminomtriles”, Usp. Chim. 1989, 58 (2), 250-274; mają wyłącznie znaczenie laboratoryjne.
Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli według wynalazku polega na tym, że jedną część molową N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu o wzorze ogólnym 2 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 2a, w których R posiada podane poprzednio znaczenia, natomiast Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloammową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, ARY oznacza dowolną grupę arylenową, zwłaszcza fenylen, natomiast n i p oznaczają liczbę tych grup, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podPL 198 103 B1 stawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciało stałe, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się związek triarylometylowy i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, który można wprost zastosować do większości syntez organicznych, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
W wariancie sposobu według wynalazku, zamiast jednej części molowej N-(tnarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej N-(triarylometylo)-alkaniminy o wzorze ogólnym 3 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 3a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, a po usunięciu rozpuszczalnika poddaje się następnie reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciało stałe, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się związek triarylometylowy i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, który można wprost zastosować do większości syntez organicznych, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
W innym wariancie sposobu według wynalazku, zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt kondensacji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z jedną częścią molową alkanalu o wzorze ogólnym 5, w którym R posiada podane poprzednio znaczenia, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym usuwa się rozpuszczalnik i poddaje się pozostałość reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciało stałe, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się związek triarylometylowy i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, który można wprost zastosować do większości syntez organicznych, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
W jeszcze innym wariancie sposobu według wynalazku, zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt kondensacji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową merkaptanu alkilu o wzorze ogólnym 6, w którym ALK oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, i jedną częścią molową akroleiny, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym usuwa się rozpuszczalnik i poddaje się pozostałość reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciało stałe, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się związek tnarylometylowy i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu o wzorze ogólnym 1, w którym R oznacza grupę 2-alkilotioetylową, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
Jeszcze inny wariant sposobu według wynalazku polega na tym, że jedną część molową N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu o wzorze ogólnym 2 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 2a, w których R posiada podane poprzednio znaczenia, natomiast Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksy4
PL 198 103 B1 karbonylową lub alkilokarbonylową, ARY oznacza dowolną grupę arylenową, zwłaszcza fenylen, natomiast n i p oznaczają liczbę tych grup, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitryl jest rozpuszczony lub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
Kolejny wariant sposobu według wynalazku polega na tym, że zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej N-(triarylometylo)-alkaniminy o wzorze ogólnym 3 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 3a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, poddaje się następnie reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym surowy N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitryl jest rozpuszczony lub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
W kolejnym wariancie sposobu według wynalazku, zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt kondensacji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z jedną częścią molową alkanalu o wzorze ogólnym 5, w którym R posiada podane poprzednio znaczenia, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, poddaje się następnie reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym surowy N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitryl jest rozpuszczony lub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
W kolejnym wariancie sposobu według wynalazku, zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt kondensacji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową merkaptanu alkilu o wzorze ogólnym 6, w którym ALK oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, i jedną częścią molową akroleiny, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną
PL 198 103 B1 ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym surowy N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitryl jest rozpuszczony lub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
W kolejnym wariancie sposobu według wynalazku, jedną część molową N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu o wzorze ogólnym 2 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 2a, w których R posiada podane poprzednio znaczenia, natomiast Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydył, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksyłową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, ARY oznacza dowolną grupę arylenową, zwłaszcza fenylen, natomiast n i p oznaczają liczbę tych grup, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje stałą sól 2-aminoalkanonitrylu, z której ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl.
W kolejnym wariancie sposobu według wynalazku, zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej N-(triarylometylo)-alkaniminy o wzorze ogólnym 3 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 3a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, poddaje się następnie reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje stałą sól 2-aminoalkanonitrylu, z której ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl.
W kolejnym wariancie sposobu według wynalazku, zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt kondensacji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z jedną częścią molową alkanalu o wzorze ogólnym 5, w którym R posiada podane poprzednio znaczenia, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K,
PL 198 103 B1 aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje stałą sól 2-aminoalkanonitrylu, z której ewentualnie wydziela się
2-aminoalkanonitryl.
W kolejnym wariancie sposobu według wynalazku, zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt kondensacji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową merkaptanu alkilu o wzorze ogólnym 6, w którym ALK oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, i jedną częścią molową akroleiny, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje stałą sól 2-aminoalkanonitrylu, z której ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl.
Jeszcze w innym wariancie sposobu według wynalazku, zamiast co najmniej jednej części molowej dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważnej ilości kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, stosuje się co najmniej jedną część molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilość kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w wodnym roztworze soli 2-aminoalkanonitrylu, pochodzącym z poprzednich szarż, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym surowy N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitryl jest rozpuszczony lub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wzbogacony wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, zwłaszcza w postaci soli.
Zasadniczą korzyścią techniczno-użytkową, wynikającą ze stosowania sposobu wytwarzania
2-aminoalkanonitryli, zwłaszcza w postaci soli, według wynalazku, jest otrzymywanie tych związków z wysoką wydajnością i czystością wystarczającą do bezpośredniego stosowania ich jako substraty do większości syntez organicznych, a zwłaszcza do wytwarzania kwasów 2-aminoalkanowych, etylenodiaminy i jej pochodnych, oraz związków heterocyklicznych.
Istotną korzyścią stosowania sposobu wytwarzania według wynalazku jest możliwość całkowitego zawrócenia do procesu wszystkich mediów i produktów ubocznych, szczególnie związków, zawierających grupę triarylometylową, która jest w tym przypadku syntetycznym analogiem transferazy amoniaku - układu przenoszącego amoniak i inne niskocząsteczkowe nukleofile. Zapobiega to zanieczyszczaniu środowiska naturalnego, ponieważ nie ma potrzeby zrzucania żadnych produktów ubocznych lub produktów powstających z ich unieszkodliwiania - jest to więc prawdziwie „green technology” (zielona technologia).
Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładach wykonania.
P r z y k ł a d 1
N-(trifenylometylo)aminoetanonitryl (14,92 g, 0,050 mola) w 50 cm3 benzenu i kwas solny 6M (20 cm3) miesza się energicznie w temperaturze około 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór aminoetanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek aminoetanonitrylu (0,46 g, 99% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonasu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 3,84 s (2H, CH2), 4,71 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3).
PL 198 103 B1
P r z y k ł a d 2
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-aminopropanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-aminopropanomtrylu (0,53 g, 99% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 1,4 d (3H, CH3, J=7,5), 3,80 q (1H, CH, J=7,5), 4,8 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3)
P r z y k ł a d 3
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminobutanonitryl (16,32 g, 0,050 mola) otrzymuje się roztwór aminobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-aminobutanonitrylu (0,60 g, 100% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 0,90 t (3H, CH3, J=7,5), 1,81 dxq (2H, CH2, J=7,5, J=6), 3,63 t (1H, CH, J=6), 4,7 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3).
P r z y k ł a d 4
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-2-fenyloetanonitryl (18,72 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-2-fenyloetanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-2-fenyloetanonitrylu (0,84 g, 100% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 4,7 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3), 5,13 s (1H, CH), 7,42 s (5H, ArH).
P r z y k ł a d 5
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitryl (20,22 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitrylu (1,00 g, 101% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 2,58 s (3H, CH3), 3,94 s (1H, CH), 5,16 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3), 5,80 d (2H, J=8,8, ArH), 6,18 d (2H, J=8,8, ArH).
P r z y k ł a d 6
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się 2,4-bis(N-trifenylometyloamino)butanonitryl (29,19 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2,4-diaminobutanonitrylu w postaci dichlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy dichlorowodorek 2,4-diaminobutanonitrylu (0,83 g, 96% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 2,16 m (2H, CH2, J = nieozn.), 3,16 m (2H, CH2, J = nieozn.), 4,00 t (1H, CH, J=6,5), 5,3 s (>6H, HOD z wymiany protonów NH3).
P r z y k ł a d 7
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-fenylo-3-butenonitryl (20,03 g, 0,050 mola) otrzymuje się roztwór 2-amino-4-fenylo-3-butenonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-4-fenylo-3-butenonitrylu (0,99 g, 102% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 4,33 d (1H, CH, J=8,5), 5,1 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3), 5,81 dxd (1H, CH, J=16, J=8,5), 6,45 d (1H, CH, J=16), 6,83-6,93 m (3H, ArH), 7,00-7,03 m (2H, ArH).
PL 198 103 B1
P r z y k ł a d 8
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-3-pentenonitryl (16,92 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór
2-amino-3-pentenonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-3-pentenonitrylu (0,64 g, 97% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 2,00 dxd (3H, CH3, J=6,1), 4,65 d (1H, CH, J=8), 4,9 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3), 5,76 dxdxq (1H, CH, J=16, J=8), 6,41 dxq (1H, CH, J=16, J=6,1Hz).
P r z y k ł a d 9
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl (18,6 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy metioniny. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu (0,84 g, 101% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 6,2 s (HOD), 4,61 dd (1H, CH, J nieozn.), 2,69 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,63 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,24 quintet (-CH2-C-CN, J nieozn.), 2,04 s (3H, CH3-S).
P r z y k ł a d 10
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitryłu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitryl (19,4 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy etioniny. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu (0,92 g, 102% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 6,2 s (HOD), 4,60 dd (1H, CH, J nieozn.), 2,67 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,61 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,38 q (2H, S-CH2-CH3, J=7,5), 2,23 quintet (-CH2-C-CN, J nieozn.), 1.4 t (3H, CH3-C-S, J=7,5).
P r z y k ł a d 11
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-butylotiobutanonitryl (20,8 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy butioniny. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu (1,02 g, 98% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 6,2 s (HOD), 4,61 dd (1H, CH, J nieozn.), 2,69 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,63 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,48 t (2H, S-CH2-, J=7,4), 2,24 quintet (-CH2-C-CN, J nieozn.), 1,43 quintet (2H, S-C-CH2-C-C, J=7,4), 1,24 sextet (2H, CH2-C-C-S, J=7,4), 0,76 t (3H, CH3, J=7,4).
P r z y k ł a d 12
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-dodecylotiobutanonitryl (26,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-4-dodecylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-4-dodecylotiobutanonitrylu (1,51 g, 94% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 6,2 s (HOD), 4,60 dd (1H, CH, J nieozn.), 2,67 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,62 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,36 t (2H, S-CH2C-C-C-C-, J=7,5), 2,24 quintet (-CH2-C-CN, J nieozn.), 1,5 m (2H, -C-C-CH2-C-S, J nieozn.), 1,2-1,3 m (18H, C-[CH2]9-C-C-S, J=nieozn.), 0,76 t (3H, CH3-C, J=6,5).
P r z y k ł a d 13
N-(trifenylomerylo)metaniminę (13,57 g, 0,050 mola) rozpuszcza się w chlorku metylenu (70 g) i dodaje ciekły cyjanowodór (4,9 g, 0,18 mola), po czym mieszaninę poreakcyjną pozostawia się w temperaturze 278°K do całkowitego przereagowania na 12 godzin (jak wykazują widma NMR już po
PL 198 103 B1 godzinie nie widać sygnałów iminy), a następnie oddestylowuje się rozpuszczalnik i nadmiar cyjanowodoru, a pozostałość bez wydzielania aminonitrylu przerabia dalej jak w przykładzie 1 i otrzymuje w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku aminoetanonitrylu identyczny jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 14
Postępuje się jak w przykładzie 13 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-1-fenylometaniminę (17,37 g, 0,050 mola) otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-2-fenyloetanonitrylu identyczny jak w przykładzie 4.
P r z y k ł a d 15
Postępuje się jak w przykładzie 13 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę (17,3 g, 0,050 mola) otrzymuje w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 16
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się chlorek metylenu (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 17
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się toluen (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 18
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się ksylen (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 19
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się chlorek etylenu (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 20
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się eter etylowy (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 21
Postępuje się jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się eter metylowo-t-butylowy (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 22
Postępuje się jak w przykładzie 13 z tą różnicą, że zamiast N-(tnfenylometylo)-metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminę (18,0 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 23
Postępuje się jak w przykładzie 13 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminę (19.4 g, 0.05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 24
Postępuje się jak w przykładzie 13 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminę (25,0 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-dodecylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 12.
P r z y k ł a d 25
Roztwór trifenylometyloaminy (13,0 g, 0,05 mola), 3-metylotiopropanalu (5,3 g, 0,05 mola) i benzenu (50 cm3) ogrzewa się do wrzenia w czasie 1 godziny, usuwając wydzielającą się wodę przy pomocy
PL 198 103 B1 nasadki Deana-Starka, a po ochłodzeniu do temperatury około 273°K do mieszaniny reakcyjnej dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, do którego dodaje się kwas solny 6M (20 cm3), a następnie miesza się energicznie w temperaturze około 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje chlorowodorek 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu (0,85 g, 102% wydajności) identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 26
Postępuje się jak w przykładzie 25 z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu (5,3 g, 0,05 mola) stosuje się 3-etylotiopropanal (5,9 g, 0,05 mola) i otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-etyłotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje chlorowodorek 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu (0,90 g, 99% wydajności) identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 27
Postępuje się jak w przykładzie 25 z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu (5,3 g, 0,05 mola) stosuje się 3-butylotiopropanal (7,3 g, 0,050 mola) i otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje chlorowodorek 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu (1,05 g, 100% wydajności) identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 28
3-metylotiopropanal (5,2 g, 0,050 mola), trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola) i toluen (50 cm3) miesza się w temperaturze 273°K, a następnie pozostawia do całkowitego przereagowania substratów na 12 godzin w temperaturze około 273°K Mieszaninę poreakcyjną oddziela się od wody i otrzymuje w wyniku roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie pozostawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, do którego dodaje się kwas solny 6M (20 cm3), a następnie miesza się energicznie w temperaturze około 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje chlorowodorek 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu (0,82 g, 98% wydajności) identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 29
Postępuje się jak w przykładzie 28 z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się
3-etylotiopropanal (5,9 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-etyłotiobutanonitrylu, Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje chlorowodorek
2- amino-4-etylotiobutanonitrylu (0,87 g, 97% wydajności) identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 30
Postępuje się jak w przykładzie 28 z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się
3- butylotiopropanal (7,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje chlorowodorek 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu (1,02 g, 98% wydajności) identyczny jak w przykładzie 11.
Przykład 31
Do roztworu merkaptanu metylu (około 4,8 g, 0,1 mola) w toluenie (50 cm3) dodaje się w temperaturze około 273°K trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola), a następnie przy energicznym mieszaniu i chłodzeniu wkrapla się świeżo przedestylowaną akroleinę (2,8 g, 0,050 mola) w temperaturze 273°K, po czym kontynuuje się mieszanie przez 2 godziny w tej samej temperaturze. Z mieszaniny poreakcyjnej oddziela się wodę i otrzymuje w wyniku roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie pozoPL 198 103 B1 stawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, do którego dodaje się kwas solny 6M (20 cm3), a następrne mtósza się energiczntó w tem^ratórze otoło 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje chlorowodorek 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu (0,78 g, 94% wydajności) identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 32
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan etylu (3,4 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-etylotiobutanonitylu identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 33
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan butylu (5,0 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 34
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan dodecylu (11,1 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-dodecylotiobutanonitylu identyczny jak w przykładzie 12.
P r z y k ł a d 35
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się
4-metoksytrifenylometyloaminę (14,5 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 36
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4'-dimetoksytrifenylometyloaminę (16,0 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 37
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4',4-trimetoksytrifenylometyloaminę (17,5 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 38
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się
4-metylotrifenylometyloaminę (13,7 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 39
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się
4-fluorotrifenylometyloaminę (13,9 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 40
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4-chlorotrifenylometyloaminę (14,7 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 41
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4-bromotrifenylometyloaminę (16,9 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wy12
PL 198 103 B1 dajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 42
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4',4-trimetylotrifenylometyloaminę (15,1 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 43
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4-nitrotrifenylometyloaminę (15,2 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 44
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się
4- bromo-4'-chlorotrifenylometyloaminę (18,7 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 45
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4',4-tributylotrifenylometyloaminę (21,4 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 46
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 10-amino-10-fenylo-10H-antracen-9-on (14,8 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 47
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się
5- amino-5-fenylo-5H-dibenzo[a.d]cyklohepten (14,2 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 48
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 9-amino-9-naftalen-1-yl-9H-fluoren (15,4 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 49
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 9-amino-9-fenylo-9H-fluoren (12,9 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 50
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się difenylo-,naftalen-1-ylometyloaminę (15,5 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 51
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się
5-amino-5-fenylo-10,11-dihydro-5H-dibenzo[a,d]cykloheptan (14,3 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 52
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 9-amino-9-fenyloksanten (13,7 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnoPL 198 103 B1 ścią (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 53
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 9-amino-9-fenylotioksanten (14,5 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 54
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 9-amino-9-fenylo-10-metylo-9,10-dihydroakrydynę (14,3 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością zabarwiony żółtopomarańczowo roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 55
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4'-bis(dimetyloamino)trifenylometyloaminę (17,3 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością zabarwiony na zielono roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 56
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4',4-tris(dietyloamino)trifenylometyloaminę (23,6 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością mocno zabarwiony na fioletowo roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 57
Postępuje się jak w przykładzie 31 z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się bis(4-dimetyloaminofenyło)-1-naftylometyloaminę (19,8 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością mocno zabarwiony, zielononiebieski roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 58
N-(trifenylometylo)aminoetanonitryl (14,92 g, 0,050 mola) w 50 cm3 benzenu i kwas solny 6M (20 cm3) zawierający chlorowodorek aminoetanonitrylu z poprzedniej szarży miesza się energicznie w temperaturze około 295°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi wzbogacony roztwór chlorowodorku aminoetanonitrylu, z którego można wydzielić surowy chlorowodorek aminoetanonitrylu ewentualnie można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu, po uprzednim oznaczeniu zawartości aminonitrylu. Próbka tego roztworu badana metodą magnetycznego rezonansu jądrowego wykazała zawartość chlorowodorku aminoetanonitrylu, odpowiadającą prawie ilościowemu przeniesieniu z roztworu organicznego. NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz], bez kalibracji): 4,16 s (2H, CH2), 5,1 s (H2O+HOD).
P r z y k ł a d 59
Postępuje się jak w przykładzie 58 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola), otrzymuje się wzbogacony roztwór 2-aminopropanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu, po uprzednim oznaczeniu zawartości aminonitrylu. Próbka tego roztworu badana metodą magnetycznego rezonansu jądrowego wykazała zawartość chlorowodorku 2-aminopropanonitrylu, odpowiadającą prawie ilościowemu przeniesieniu z roztworu organicznego. NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz], bez kalibracji): 1,65 d (3H, CH3, J=7,2), 4,07 q (1H, CH, J=7,2), 5,1 s (H2O+HOD).
P r z y k ł a d 60
Postępuje się jak w przykładzie 58 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-2-fenyloetanonitryl (18,72 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór chlorowodorku 2-amino-2-fenyloetanonitrylu, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy fenyloglicyny, po uprzednim oznaczeniu zawartości aminonitrylu. Próbka tego roztworu badana metodą magnetycznego rezonansu jądrowego wykazała zawartość chlorowodorku 2-amino-2-fenyloetanonitrylu, odpowiadającą prawie ilościowemu przeniesieniu z roztworu organicznego NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz], bez kalibracji): 5,4 s (H2O+HOD), 5,30 s (1H, CH), 7,65 s (5H, ArH).
PL 198 103 B1
P r z y k ł a d 61
Drobnosproszkowany N-(trifenylometylo)aminoetanonitryl (14,92 g, 0,050 mola) i kwas solny 6M (30 cm3) miesza się energicznie w temperaturze około 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, po czym osad związku triarylometylowego sączy się, przemywa kwasem solnym 6M (2x10 cm3) i poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór aminoetanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek aminoetanonitrylu identyczny jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 62
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-aminopropanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-aminopropanonitrylu identyczny jak w przykładzie 2.
P r z y k ł a d 63
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminobutanonitryl (16,32 g, 0,050 mola) otrzymuje się roztwór aminobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-aminobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 3.
P r z y k ł a d 64
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-2-fenyloetanonitryl (18,72 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-2-fenyloetanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-2-fenyloetanonitrylu identyczny jak w przykładzie 4.
P r z y k ł a d 65
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitryl (20,22 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitrylu identyczny jak w przykładzie 5.
P r z y k ł a d 66
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się 2,4-bis(N-trifenylometyloamino)butanonitryl (29,19 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2,4-diaminobutanonitrylu w postaci dichlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy dichlorowodorek 2,4-diaminobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 6.
P r z y k ł a d 67
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-fenylo-3-butenonitryl (20,03 g, 0,050 mola) otrzymuje się roztwór 2-amino-4-fenylo-3-butenonitryłu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-ammo-4-fenylo-3-butenonitrylu identyczny jak w przykładzie 7.
P r z y k ł a d 68
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-3-pentenonitryl (16,92 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-3-pentenonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy aminokwasu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się
PL 198 103 B1 pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-3-pentenonitrylu identyczny jak w przykładzie 8.
P r z y k ł a d 69
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl (18,6 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy metioniny. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 70
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitryl (19,4 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy etioniny. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 71
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-butylotiobutanonitryl (20,8 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez, zwłaszcza do syntezy butioniny. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 72
Postępuje się jak w przykładzie 61 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-dodecylotiobutanonitryl (26,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór 2-amino-4-dodecylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku, który można wprost zastosować do wielu syntez. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze poniżej 295°K i otrzymuje surowy chlorowodorek 2-amino-4-dodecylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 12.
P r z y k ł a d 73
N-(trifenylometylo)metaniminę (13,57 g, 0,050 mola) rozpuszcza się w chlorku metylenu (70 g) i dodaje ciekły cyjanowodór (4,9 g, 0,18 mola), po czym mieszaninę poreakcyjną pozostawia się w temperaturze 278°K do całkowitego przereagowama na 12 godzin, a następnie oddestylowuje się rozpuszczalnik i nadmiar cyjanowodoru, a pozostałość bez wydzielania aminonitrylu przerabia dalej jak w przykładzie 61 i otrzymuje w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku aminoetanonitrylu identyczny jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 74
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-1-fenylometaniminę (17,37 g, 0,050 mola) otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-2-fenyloetanonitrylu identyczny jak w przykładzie 4.
P r z y k ł a d 75
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę (17,3 g, 0,050 mola) otrzymuje w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 76
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast chlorku metylenu (50 cm3) stosuje się benzen (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 77
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast chlorku metylenu (50 cm3) stosuje się toluen (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
PL 198 103 B1
P r z y k ł a d 78
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast chlorku metylenu (50 cm3) stosuje się ksylen (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 79
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast chlorku metylenu (50 cm3) stosuje się chlorek etylenu (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 80
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast chlorku metylenu (50 cm3) stosuje się eter etylowy (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 81
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast chlorku metylenu (50 cm3) stosuje się eter metylowo-t-butylowy (50 cm3), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 82
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminę (18,0 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 83
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminę (19,4 g, 0.05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 84
Postępuje się jak w przykładzie 73 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminę (25,0 g, 0,05 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino~4-dodecylotiobutanonitrylu identycznego jak w przykładzie 12.
P r z y k ł a d 85
Roztwór trifenylometyloaminy (13,0 g, 0,05 mola), 3-metylotiopropanalu (5,3 g, 0,05 mola) i benzenu (50 cm3) ogrzewania do wrzenia w czasie 1 godziny, usuwając wydzielającą się wodę przy pomocy nasadki Deana-Starka, a po ochłodzeniu do temperatury około 273°K do mieszaniny reakcyjnej dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, który odparowuje się do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem, a do pozostałości dodaje się kwas solny 6M (20 cm3) i miesza się energicznie w temperaturze około 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, po czym odsącza się związki triarylometylowe, przemywa dwukrotnie po 10 cm3 kwasu solnego i poddaje regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 86
Postępuje się jak w przykładzie 85 z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu (5,3 g, 0,05 mo la) stosuje się 3-efylotiopropanal (5,9 g, 0,05 mola) i otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 87
Postępuje się jak w przykładzie 85 z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu (5,3 g, 0,05 mola) stosuje się 3-butylotiopropanal (7,3 g, 0,050 mola) i otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 88
3-metylotiopropanal (5,2 g, 0,050 mola), trifenylometyloamina (13,0 g, 0,050 mola) i toluen (50 cm3) miesza się w temperaturze 273°K, a następnie pozostawia do całkowitego przereagowania substratów
PL 198 103 B1 na 12 godzin w temperaturze około 273°K. Mieszaninę poreakcyjną oddziela się od wody i otrzymuje w wyniku roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie pozostawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, który odparowuje się do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem, a następnie do suchej pozostałości dodaje się kwas solny 6M (20 cm3), po czym miesza się energicznie w temperaturze około 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, osad zawierający związki triarylometylowe odsącza się i przemywa dwukrotnie po 10 cm3 6M kwasu solnego i poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 89
Postępuje się jak w przykładzie 88 z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-etylotiopropanal (5,9 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 90
Postępuje się jak w przykładzie 88 z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-butylotiopropanal (7,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 91
Do roztworu merkaptanu metylu (około 4,8 g, 0,1 mola) w toluenie (50 cm3) dodaje się w temperaturze około 273°K trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola), a następnie przy energicznym mieszaniu i chłodzeniu wkrapla się świeżo przedestylowaną akroleinę (2,8 g, 0,050 mola) w temperaturze 273°K, po czym kontynuuje się mieszanie przez 2 godziny w tej samej temperaturze. Z mieszaniny poreakcyjnej oddziela się wodę i otrzymuje w wyniku roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie pozostawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitiylu, który odparowuje się do sucha pod zmniejszonym ciśnieniem, a do pozostałości dodaje się kwas solny 6M (20 cm3), a następnie miesza się energicznie w temperaturze około 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, po czym odsącza się osad zawierający związki triarylometylowe, przemywa dwukrotnie kwasem solnym i poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu w postaci chlorowodorku identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 92
Postępuje się jak w przykładzie 91 z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan etylu (3,4 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 93
Postępuje się jak w przykładzie 91 z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan butylu (5,0 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutyonitrylu identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 94
N-(trifenylometylo)aminoetanonitryl (14,92 g, 0,050 mola) w 50 cm3 benzenu miesza się energicznie w temperaturze około 290°K i równocześnie nasyca gazowym chlorowodorem aż do całkowio tego wytrącenia się chlorowodorku aminoetanonitrylu. Osad sączy się i przemywa dwukrotnie po 15 cm benzenu, przesącz zawierający związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast osad stanowi chlorowodorek aminoetanonitrylu (4,6 g, 99% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 3,84 s (2H, CH2), 4,71 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3).
P r z y k ł a d 95
Postępuje się jak w przykładzie 94 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola), otrzymuje się chlorowodorek 2-aminopropanonitrylu (5,3 g, 99% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego. NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 1,4 d (3H, CH3, J=7,5), 3,80 q (1H, CH, J=7,5), 4,8 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3).
PL 198 103 B1
P r z y k ł a d 96
Postępuje się jak w przykładzie 94 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminobutanonitryl (16,32 g, 0,050 mola) otrzymuje się chlorowodorek 2-aminobutanonitrylu (6,0 g, 100% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 0,90 t (3H, CH3, J=7,5), 1,81 dxq (2H, CH2, J=7,5, J=6), 3,63 t (1H, CH, J=6), 4,7 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3).
P r z y k ł a d 97
Postępuje się jak w przykładzie 94 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-2-fenyloetanonitryl (18,72 g, 0,050 mola), otrzymuje się chlorowodorek 2-amino-2-fenyloetanonitrylu (8.4 g, 100% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego. NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 4,7 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3), 5,13 s (1H, CH), 7,42 s (5H, ArH).
P r z y k ł a d 98
Postępuje się jak w przykładzie 94 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitryl (20,22 g, 0,050 mola), otrzymuje się chlorowodorek 2-ammo-2-(4-metoksyfenylo)etanonitrylu (10,0 g, 101% wydajności), którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], J [Hz]): 2,58 s (3H, CH3), 3,94 s (1H, CH), 5,16 s (>3H, HOD z wymiany protonów NH3), 5,80 d (2H, J=8,8, ArH), 6,18 d (2H, J=8,8, ArH)
P r z y k ł a d 99
N-(trifenylometylo)metaniminę (13,57 g, 0,050 mola) rozpuszcza się w toluenie (70 cm3) i dodaje ciekły cyjanowodór (4,9 g, 0,18 mola), po czym mieszaninę poreakcyjną pozostawia się w temperaturze 278°K do całkowitego przereagowania na 12 godzin (jak wykazują widma NMR już po godzinie nie widać sygnałów iminy), a następnie miesza się energicznie w temperaturze około 273°K i równocześnie nasyca gazowym chlorowodorem aż do całkowitego wytrącenia się chlorowodorku aminoetanonitrylu. Osad sączy się i przemywa dwukrotnie po 15 cm3 toluenu, przesącz zawierający związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast osad stanowi chlorowodorek aminoetanonitrylu identyczny jak w przykładzie 94.
P r z y k ł a d 100
Postępuje się jak w przykładzie 99 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-1-fenylometaniminę (17,37 g, 0,050 moła) otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością osad chlorowodorku 2-amino-2-fenyloetanonitrylu identyczny jak w przykładzie 97.
P r z y k ł a d 101
Postępuje się jak w przykładzie 99 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)metaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę (17,3 g, 0,050 mola) otrzymuje w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością osad chlorowodorku 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 102
Roztwór trifenylometyloaminy (13,0 g, 0,05 mola), 3-metylotiopropanalu (5,3 g, 0,05 mola) i benzenu (50 cm3) ogrzewania do wrzenia w czasie 1 godziny, usuwając wydzielającą się wodę przy pomocy nasadki Deana-Starka, a po ochłodzeniu do temperatury około 273°K do mieszaniny reakcyjnej dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, który miesza się energicznie w temperaturze około 290°K i nasyca chlorowodorem aż do całkowitego wytrącenia osadu. Osad sączy się i przemywa dwukrotnie benzenem, po czym przesącz zawierający związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast osad stanowi chlorowodorek 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu (8,5 g, 102% wydajności) identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 103
Do roztworu merkaptanu metylu (około 4,8 g, 0,1 mola) w toluenie (50 cm3) dodaje się w temperaturze około 273°K trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola), a następnie przy energicznym mieszaniu i chłodzeniu wkrapla się świeżo przedestylowaną akroleinę (2,8 g, 0,050 mola) w temperaturrze 273°K, po czym kontynuuje się mieszanie przez 2 godziny w tej samej temperaturze. Do mieszaniny poreakcyjnej dodaje się 10 g bezwodnego siarczanu sodu w celu oddzielenia wody, sól nieorganiczną sączy się, przemywa dwukrotnie po 15 cm3 toluenu i otrzymuje w wyniku roztwór N-(trifenylo -metylo)-3-metylotiopropaniminy, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie
PL 198 103 B1 pozostawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR) roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, który nasyca się chlorowodorem aż do całkowitego wytrącenia osadu aminonitrylu, po czym osad sączy się i przemywa dwukrotnie po 10 cm3 toluenu, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast osad stanowi chlorowodorek 2-amino-4-metylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 104
Postępuje się jak w przykładzie 103 z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan etylu (3,4 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością chlorowodorek 2-amino-4-etylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 105
Postępuje się jak w przykładzie 103 z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan butylu (5,0 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku z praktycznie ilościową wydajnością chlorowodorek 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 106
N-(trifenylometylo)aminoetanonitryl (14,92 g, 0,050 mola) w 150 cmr3 chlorku etylenu i kwas solny 3M (150 cm3) miesza się energicznie w temperaturze około 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitryłu, kontrolując postęp reakcji metodą NMR, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór chlorowodorku aminoetanonitrylu, którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], bez kalibracji): 4,11 s (2H, CH2), 5,6 s (H2O+HOD). Widmo NMR nie wykazuje śladów amidu glicyny ani glicyny. Roztwór chlorowodorku aminoetanonitrylu nie ulega zmianie w trakcie przechowania w ciągu 24 godzin w temperaturze około 290°K, natomiast ogrzewany przez 2 godziny w temperaturze 373°K hydrolizuje w około 50% do amidu, co potwierdza widmo NMR, na którym oprócz sygnałów pochodzących od chlorowodorku aminoetanonitrylu (4,11 s) pojawia się sygnał od chlorowodorku aminoetanoamidu przy 3,98 s.
P r z y k ł a d 107
Postępuje się jak w przykładzie 106 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór chlorowodorku 2-aminopropanonitrylu, którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], bez kalibracji): 2,78 d (3H, CH3, J=7,1), 5,69 q (1H, CH, J=7,1), 7,4 s (H2O+HOD). Widmo NMR nie wykazuje śladów amidu alaniny. Roztwór chlorowodorku 2-aminopropanonitryłu nie ulega zmianie w trakcie przechowania w ciągu 24 godzin w temperaturze około 290°K, natomiast ogrzewany przez 2 godziny w temperaturze 373°K hydrolizuje w około 92% do amidu, co potwierdza widmo NMR, na którym oprócz sygnałów pochodzących od chlorowodorku 2-aminopropanonitrylu (2,78 d oraz 5,69) pojawiają się sygnały od chlorowodorku 2-aminopropanamidu przy 2,62 d oraz 5,25 q.
P r z y k ł a d 108
Postępuje się jak w przykładzie 106 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitryl (20,22 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór chlorowodorku 2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitrylu, którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], bez kalibracji):
3.61 s (3H, CH3), 5,54 s (1H, CH), 6,1 s (H2O i HOD), 6,86 d (2H, J=7,1, ArH), 7,36 d (2H, J=7,1, ArH). Roztwór chlorowodorku 2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitrylu nie ulega zmianie w trakcie przechowania w ciągu 24 godzin w temperaturze około 290°K, natomiast ogrzewany przez 2 godziny w temperaturze 373°K hydrolizuje w około 72% do amidu, co potwierdza widmo NMR, na którym oprócz sygnałów pochodzących od chlorowodorku 2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanonitrylu pojawiają się sygnały od chlorowodorku 2-amino-2-(4-metoksyfenylo)etanamidu przy 2,58 s (CH3O), 5,00 s (CH), 6,2 s (H2O+HOD), 6,82 d (2H, ArH, J=7,2) 7,22 d (2H, ArH, J=7,2).
P r z y k ł a d 109
Postępuje się jak w przykładzie 106 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-butylotiobutanonitryl (20,8 g, 0,050 mola), otrzymuje się roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu, którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm, bez kalibracji]). 6,2 s (HOD),
4.61 dd (1H, CH, J meozn.), 2,69 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,63 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,48 t (2H, S-CH2-, J=7,4), 2,24 quintet (-CH2-C-CN, J nieozn.), 1,43 quintet (2H, S-C-CH2-C-C,
PL 198 103 B1
J=7,4), 1,24 sextet (2H, CH2-C-C-S, J-7,4), 0,76 t (3H, CH3, J=7,4). Roztwór chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu nie ulega zmianie w trakcie przechowania w ciągu 24 godzin w temperaturze około 290°K, natomiast ogrzewany przez 2 godziny w temperaturze 373°K hydrolizuje w około 74% do amidu, co potwierdza widmo NMR, na którym oprócz sygnałów pochodzących od chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanonitrylu pojawiają się sygnały od chlorowodorku 2-amino-4-butylotiobutanamidu przy 4,23 t (1H, CH, J=6,3) oraz przy 2,22 m (2H, S-CH2-C-C-CN, J=6,3).
P r z y k ł a d 110
N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryI (15,62 g, 0,050 mola) w 150 cm3 chlorku etylenu i kwas solny 6M (10 cm3) miesza się energicznie w temperaturze około 290°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, kontrolując postęp reakcji metodą NMR, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, przemywa się dwukrotnie po 10 cm3 wody, po czym poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwy wodne łączy się i otrzymuje roztwór chlorowodorku 2-aminopropanonitrylu, którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], bez kalibracji): 1,88 d (3H, CH3, J=6,5), 4,77 q (1H, CH, J=6,5), 5,0 s (H2O+HOD). Na widmie NMR oprócz sygnałów pochodzących od chlorowodorku 2-aminopropanonitrylu (2,78 d oraz 5,69) pojawiają się sygnały od chlorowodorku 2-aminopropanamidu przy 1,73 d oraz 4,31 q.
P r z y k ł a d 111
N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola) w 150 cmi3 chlorku etylenu i kwas siarkowy 6M (20 cm3) miesza się energicznie w temperaturze około 350°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, kontrolując postęp reakcji metodą NMR, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, przemywa się dwukrotnie po 10 cm3 wody, po czym poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwy wodne łączy się i otrzymuje roztwór kwaśnego siarczanu 2-aminopropanonitrylu, którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego. NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], bez kalibracji): 1,88 d (3H, CH3, J=6,5), 4,76 q (1H, CH, J=6,5), 5,0 s (H2O+HOD). Na widmie NMR oprócz sygnałów pochodzących od kwaśnego siarczanu 2-aminopropanonitrylu (2,78 d oraz 5,69 ) pojawiają się sygnały od kwaśnego siarczanu 2-aminopropanamidu przy 1,74 d oraz 4,33 q.
P r z y k ł a d 112
N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola) w 150 cm3 chlorku etylenu i kwas nadchlorowy 5M (30 cm3) miesza się energicznie w temperaturze około 350°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, kontrolując postęp reakcji metodą NMR, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, przemywa się dwukrotnie po 10 cm3 wody, po czym poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwy wodne łączy się i otrzymuje roztwór nadchloranu 2-aminopropanonitrylu, którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego: NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], bez kalibracji): 1,92 d (3H, CH3, J=6,3), 4,80 q (1H, CH, J=6,3), 5,0 s (H2O+HOD). Na widmie NMR nie ma żadnych sygnałów oprócz sygnałów pochodzących od nadchloranu 2-aminopropanonitrylu.
P r z y k ł a d 113
N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola) w 150 cm3 chlorku etylenu i kwas szczawiowy 8M (30 cm3) miesza się energicznie w temperaturze około 350°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, kontrolując postęp reakcji metodą NMR, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, przemywa się dwukrotnie po 10 cm3 wody, po czym poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwy wodne łączy się i otrzymuje roztwór szczawianu 2-aminopropanonitrylu, którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego. NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], bez kalibracji): 1,91 d (3H, CH3, J=6,8), 4,78 q (1H, CH, J=6,8), 5,0 s (H2O+HOD). Na widmie NMR pojawiają się również sygnały pochodzące od szczawianu 2-aminopropanamidu przy 1,74 d (3H, CH3, J=6,4) oraz 4,29 q (1H, CH, J=6,4) stanowiące około 10%.
P r z y k ł a d 114
N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola) w 150 cm3 chlorku etylenu i kwas fosforowy 85% (10 cm3) rozcieńczony wodą (10 cm3) miesza się energicznie w temperaturze około 350°K, aż do całkowitej ekstrakcji aminonitrylu, kontrolując postęp reakcji metodą NMR, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, przemywa się dwukrotnie po 10 cm3 wody, po czym poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwy wodne łączy się i otrzymuje roztwór kwaśnego fosforanu 2-aminopropanonitrylu, którego identyczność poPL 198 103 B1 twierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego, zbliżone do widm pozostałych soli 2-aminopropanonitrylu.
P r z y k ł a d 115
N-(trifenylometylo)aminoetanonitryl (14,92 g, 0,050 mola) rozpuszcza się w 50 cm3 kwasu octowego w temperaturze około 290°K, a następnie miesza się energicznie i wkrapla wodę (10 cm3). Natychmiast wydziela się osad związków triarylometylowych, które po około 15 minutach ekstrahuje się dwukrotnie chloroformem (po 20 cm3) w temperaturze około 290°K, po czym rozdziela się warstwy, warstwę organiczną, zawierającą związki triarylometylowe, poddaje się regeneracji do triarylometyloaminy, natomiast warstwa wodna stanowi roztwór praktycznie czystego octanu aminoetanonitrylu w rozcieńczonym kwasie octowym, którego identyczność potwierdza widmo magnetycznego rezonansu jądrowego. NMR (tlenek deuteru, δ [ppm], bez kalibracji): 4,06 s (2H, CH2), 4.90 s (H2O+HOD) oraz 2,00 s (CH3 od kwasu octowego).
P r z y k ł a d 116
N-(trifenylometylo)aminoetanonitryl (14,92 g, 0,050 mola) dodaje się porcjami do energicznie mieszanego roztworu kwasu siarkowego 95% (28 cm3) w etanolu 95% (20 cm3) w temperaturze około 320°K, a następnie miesza się w tej temperaturze przez 30 minut, po czym pozostawia do krystalizacji w temperaturze około 273°K, a następnie gęstą masę sączy się i przemywa obficie kilkoma porcjami toluenu i suszy pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując w wyniku krystaliczny kwaśny siarczan aminoetanonitrylu (7,1 g, 92% wydajności), który zawiesza się w metanolu (15 cm3) i do tego roztworu wkrapla się równomolową ilość (5,00 g, 0,046 mola) metanolanu sodu w metanolu (20 cm3) w temperaturze około 273°K. Osad siarczanu sodu sączy się i przemywa dwukrotnie metanolem (po 10 cm3), połączone filtraty odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, a następnie destyluje pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje aminoetanonitryl (2,1 g, 80% wydajności) o temperaturze wrzenia 68 - 72°C/12 mmHg.
P r z y k ł a d 117
Postępuje się jak w przykładzie 116 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitryłu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminopropanonitryl (15,62 g, 0,050 mola) otrzymuje się kwaśny siarczan 2-aminopropanonitrylu (7,4 g, 88% wydajności), z którego otrzymuje się 2-aminopropanonitryl (2,3 g, 75% wydajności) o temperaturze wrzenia 64 - 68°C/12 mmHg.
P r z y k ł a d 118
Postępuje się jak w przykładzie 116 z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)aminoetanonitrylu stosuje się N-(trifenylometylo)-2-aminobutanonitryl (16,32 g, 0,050 mola) otrzymuje się kwaśny siarczan 2-aminobutanonitrylu (7,9 g, 87% wydajności), z którego otrzymuje się 2-aminobutanonitryl (2,7 g, 73% wydajności) o temperaturze wrzenia 67 - 69°C/12 mmHg.

Claims (13)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryll o wzorze ogólnym 1, ewentualnie w postaci soll o wzorze ogólnym 1a, w których R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe lub podstawnik arylowy, ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe, a zwłaszcza R oznacza grupę odpowiadającą nitrylom naturalnych kwasów aminokarboksylowych, takich jak: glicyna, alanina, butyryna, walina, norwalina, ornityna, leucyna, izoleucyna, norleucyna, fenyloglicyna, fenyloalanina, seryna, treonina, lizyna, kwas diaminopimelinowy, δ-hydroksylizyna, arginina, kwas asparaginowy, asparagina, kwas glutaminowy, glutamina, cysteina, cystyna, metionina, tyrozyna, tryptofan i histydyna, natomiast X jest równoważnikiem jednowartościowego anionu dowolnego kwasu nieorganicznego lub organicznego, takiego jak: kwas solny, kwas bromowodorowy, kwas siarkowy, kwas fosforowy, kwas azotowy, kwas nadchlorowy, kwas tetrafluoroborowy, kwas mrówkowy, kwas octowy, kwas propionowy, kwas szczawiowy, kwas cytrynowy, kwas winowy, kwas benzoesowy, kwas ftalowy, kwas salicylowy, kwas arylosulfonowy, a zwłaszcza X jest anionem chlorkowym, znamienny tym, że jedną część molową N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu o wzorze ogólnym 2 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 2a, w których R posiada podane po22
    PL 198 103 B1 przednio znaczenia, natomiast Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, ARY oznacza dowolną grupę arylenową, zwłaszcza fenylen, natomiast n i p oznaczają liczbę tych grup, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciało stałe, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się związek triarylometylowy i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
  2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej N-(triarylometylo)-alkaniminy o wzorze ogólnym 3 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 3a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, a po usunięciu rozpuszczalnika poddaje się następnie reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciało stałe, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się związek triarylometylowy i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
  3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zamiass jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, zjedna częścią molową alkanalu o wzorze ogólnym 5, w którym R posiada podane poprzednio znaczenia, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym usuwa się rozpuszczalnik i poddaje się pozostałość reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciało stałe, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się związek triarylometylowy i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
  4. 4. Sposób wedługzassrz. 1, znamienny tym, ze zamiass jednej częścć molowej N-((riarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową merkaptanu alkilu o wzorze ogólnym 6, w którym ALK oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, i jedną częścią molową akroleiny, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym usuwa się rozpuszczalnik i poddaje się pozostałość reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciało stałe, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się związek triarylometylowy i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu o wzorze ogólnym 1, w którym R oznacza grupę 2-alkilotioetylową, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
    PL 198 103 B1
  5. 5. Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli o wzorze ogólnym 1, ewentualnie w postaci soli o wzorze ogólnym 1a, w których R oznacza atom wodoru, podstawnik aikiiowy, ewentualnie podstawnik aikiiowy podstawiony jedną iub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, aikoksyiowe, karboksylowe, aikoksykarbonyiowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tioiowe, aikiiotioiowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe iub podstawnik aryiowy, ewentualnie podstawnik aryiowy podstawiony jedną iub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, aikoksyiowe, karboksylowe, aikoksykarbonyiowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tioiowe, aikiiotioiowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe, a zwłaszcza R oznacza grupę odpowiadającą nitrylom naturalnych kwasów aminokarboksylowych, takich jak: glicyna, alanina, butyryna, waiina, norwaiina, ornityna, ieucyna, izoleucyna, norieucyna, fenyio-giicyna, fenyloalanina, seryna, treonina, lizyna, kwas diaminopimeiinowy, δ-hydroksyiizyna, arginina, kwas asparaginowy, asparagina, kwas glutaminowy, glutamina, cysteina, cystyna, metionina, tyrozyna, tryptofan i histydyna, natomiast X jest równoważnikiem jednowartościowego anionu dowolnego kwasu nieorganicznego iub organicznego, takiego jak: kwas soiny, kwas bromowodorowy, kwas siarkowy, kwas fosforowy, kwas azotowy, kwas nadchlorowy, kwas tetrafiuoroborowy, kwas mrówkowy, kwas octowy, kwas propionowy, kwas szczawiowy, kwas cytrynowy, kwas winowy, kwas benzoesowy, kwas ftalowy, kwas salicylowy, kwas aryiosuifonowy, a zwłaszcza X jest anionem chlorkowym, znamienny tym, że jedną część molową N-(triaryiometyio)-2-aminoaikanonitryiu o wzorze ogólnym 2 iub równoważną iiość związku o wzorze ogólnym 2a, w których R posiada podane poprzednio znaczenia, natomiast Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne iub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyi, bifenyi, naftyl, binaftyl, antracyi, fenantryi, indenyi, fluorenyi, pirydyi, chinoiinyi, ksantenyi, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną iub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne iub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik aikiiowy, grupę aminową, aikiioaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową iub alkilokarbonylową, ARY oznacza dowolną grupę arylenową, zwłaszcza fenylen, natomiast n i p oznaczają liczbę tych grup, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej iub połączone ze sobą przy pomocy jednego iub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, poiimetyienowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego iub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wieiozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym N-(triaryiometyio)-2-aminoaikanonitryi jest rozpuszczony iub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen iub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etyiowo-t-butyiowy iub metyiowo-t-butyiowy, oraz chiorowcoaikany, zwłaszcza chlorek metylenu iub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triaryiometyiowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoaikanonitryiu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoaikanonitryi, ewentualnie w postaci soli.
  6. 6. Sposób według 5, znamienny tym, że zamiast jednej części mc^or^N^^j N-(triaryiometyio)-2-aminoaikanonitryiu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej N-(triaryiometyio)-aikaniminy o wzorze ogólnym 3 iub równoważną iiość związku o wzorze ogólnym 3a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, poddaje się następnie reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego iub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wieiozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym surowy N-(triaryiometyio)-2-aminoaikanonitryi jest rozpuszczony iub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen iub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etyiowo-t-butyiowy iub metyiowo-t-butyiowy, oraz chiorowcoaikany, zwłaszcza chlorek metylenu iub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triaryiometyiowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoaikanonitryiu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoaikanonitryi, ewentualnie w postaci soli.
    PL 198 103 B1
  7. 7. Sposób według zastoz. 5, tym, że zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, zjedna częścią molową alkanalu o wzorze ogólnym 5, w którym R posiada podane poprzednio znaczenia, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, poddaje się następnie reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym surowy N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitryl jest rozpuszczony lub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-buty -lowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
  8. 8. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym. że zamiesi jednej części molowej N-((narylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową merkaptanu alkilu o wzorze ogólnym 6, w którym ALK oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, i jedną częścią molową akroleiny, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym surowy N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitryl jest rozpuszczony lub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, ewentualnie w postaci soli.
  9. 9. Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli o wzorze ogólnym 1, ewentualnie w postaci soli o wzorze ogólnym 1a, w których R oznacza atom wodoru, podstawnik alkilowy, ewentualnie podstawnik alkilowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe lub podstawnik arylowy, ewentualnie podstawnik arylowy podstawiony jedną lub kilkoma grupami takimi jak: atom chlorowca, grupy hydroksylowe, alkoksylowe, karboksylowe, alkoksykarbonylowe, alkilokarbonylowe, aminowe, podstawione grupy aminowe, tiolowe, alkilotiolowe, fosfonowe i podstawione grupy fosfonowe, nitrowe, a zwłaszcza R oznacza grupę odpowiadającą nitrylom naturalnych kwasów aminokarboksylowych, takich jak: glicyna, alanina, butyryna, walina, norwalina, ornityna, leucyna, izoleucyna, norleucyna, fenyloglicyna, fenyloalanina, seryna, treonina, lizyna, kwas diaminopimelinowy, δ-hydroksylizyna, arginina, kwas asparaginowy, asparagina, kwas glutaminowy, glutamina, cysteina, cystyna, metionina, tyrozyna, tryptofan i histydyna, natomiast X jest równoważnikiem jednowartościowego anionu dowolnego kwasu nieorganicznego lub organicznego, takiego jak: kwas solny, kwas bromowodorowy, kwas siarkowy, kwas fosforowy, kwas azotowy, kwas nadchlorowy, kwas tetrafluoroborowy, kwas mrówkowy, kwas octowy, kwas propionowy, kwas szczawiowy, kwas cytrynowy, kwas winowy, kwas benzoesowy, kwas ftalowy, kwas salicylowy, kwas arylosulfonowy, a zwłaszcza X jest anionem chlorkowym, znamienny tym, że jedną część molową N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu o wzorze ogólnym 2 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 2a, w których R posiada podane poprzednio znaczenia, natomiast Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2
    PL 198 103 B1 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, ARY oznacza dowolną grupę arylenową, zwłaszcza fenylen, natomiast n i p oznaczają liczbę tych grup, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje stałą sól 2-aminoalkanonitrylu, z której ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl.
  10. 10. Sposób według. zastrz. 9, znamienny tym, że zamiast jednej części molowej N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej N-(triarylometylo)-alkaniminy o wzorze ogólnym 3 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 3a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, poddaje się następnie reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butyłowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje stałą sól 2-aminoalkanonitrylu, z której ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl.
  11. 11. Sposób według, zastrrz. 9, znam ienny tym, że zamiast jednej częścc molowej N-((riarylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z jedną częścią molową alkanalu o wzorze ogólnym 5, w którym R posiada podane poprzednio znaczenia, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje stałą sól 2-aminoalkanonitrylu, z której ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl.
  12. 12. Sposób według, zas^z 9; znamienny tym, że zamiass jednej części molowej N-((narylometylo)-2-aminoalkanonitrylu stosuje się surowy produkt reakcji jednej części molowej triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4 lub równoważną ilość związku o wzorze ogólnym 4a, w których R, Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2, R3 i ARY posiadają podane poprzednio znaczenia, z co najmniej jedną częścią molową merkaptanu alkilu o wzorze ogólnym 6, w którym ALK oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, i jedną częścią molową akroleiny, a po oddzieleniu wody poddaje się dalszej reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, po czym poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilością kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub rnetylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalka26
    PL 198 103 B1 ny, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje stałą sól 2-aminoalkanonitrylu, z której ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl.
  13. 13. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, tym, że zamiast co najmniej jednej części molowej dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważnej ilości kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, korzystnie rozpuszczonego w wodzie, stosuje się co najmniej jedną część molową dowolnego, jednozasadowego kwasu nieorganicznego lub organicznego, albo równoważną ilość kwasu wielozasadowego, korzystnie chlorowodoru, rozpuszczonego w wodnym roztworze soli 2-aminoalkanonitrylu, pochodzącym z poprzednich szarż, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250 - 400°K, korzystnie w temperaturze około 273 - 300°K, w układzie dwufazowym ciecz-ciecz, w którym surowy N-(triarylometylo)-2-aminoalkanonitryl jest rozpuszczony lub zawieszony w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym nie mieszającym się z wodą, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, oraz chlorowcoalkany, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, aż do przereagowania substratów, po czym oddziela się roztwór związku triarylometylowego w rozpuszczalniku organicznym i otrzymuje wzbogacony wodny roztwór soli 2-aminoalkanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się 2-aminoalkanonitryl, zwłaszcza w postaci soli.
PL339712A 2000-04-14 2000-04-14 Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli, zwłaszcza w postaci soli PL198103B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL339712A PL198103B1 (pl) 2000-04-14 2000-04-14 Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli, zwłaszcza w postaci soli

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL339712A PL198103B1 (pl) 2000-04-14 2000-04-14 Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli, zwłaszcza w postaci soli

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL339712A1 PL339712A1 (en) 2001-10-22
PL198103B1 true PL198103B1 (pl) 2008-05-30

Family

ID=20076463

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL339712A PL198103B1 (pl) 2000-04-14 2000-04-14 Sposób wytwarzania 2-aminoalkanonitryli, zwłaszcza w postaci soli

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL198103B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL339712A1 (en) 2001-10-22

Similar Documents

Publication Publication Date Title
WO2009056791A1 (en) Processes for preparing pharmaceutical compounds
US5698704A (en) Process for the preparation of 4-oxoimidazolinium salts
CN104193718B (zh) 一种催化制备双香豆素类衍生物的方法
CA2134630A1 (en) 1-[2h-1-benzopyran-2-one-8-yl]-piperazine derivatives
CN102066314B (zh) 制备旋光性α-氨基缩醛的方法
TW201311617A (zh) 由酯類合成羥烷基醯胺
CA2658537A1 (en) Method for the production of chiral aminocarbonyl compounds
JPWO2006104226A1 (ja) 軸不斉を有する光学活性な4級アンモニウム塩およびそれを用いたα−アミノ酸およびその誘導体の製造方法
EP2845859B1 (en) Method for preparing fosfomycin ammonium salt
Popov et al. Synthesis of 2-amino-2-cyanoadamantane and its derivatives
CN118307497A (zh) 对苯二甲酰胺类抗肿瘤化合物及其制备方法与应用
CN103554023A (zh) 吖啶衍生物的合成方法及合成的多环吖啶衍生物
CH696542A5 (de) Verfahren zur Herstellung von substituierten 2,6-Dioxopiperidin-3-yl-Verbindungen.
KR101668908B1 (ko) N-치환-2-아미노-4-(하이드록시메틸포스피닐)-2-부텐산의 제조법
US8563765B2 (en) Diamino acid derivative starting material, manufacturing method thereof, and diamino acid derivative manufacturing method
US9687832B2 (en) Bifunctional organic catalysts
FI58125C (fi) Foerfarande foer framstaellning av 6,7-dimetoxi-4-amino-2-(4-(2-furoyl)-1-piperazinyl)kinazolin med blodtryckssaenkande vekan
US11479532B2 (en) 5-aminolevulinate synthase inhibitors and methods of use thereof
EP2855423B1 (en) Synthesis of diamido gellants by using amino acid n-carboxyanhydrides
PL198106B1 (pl) Sposób wytwarzania nowych 2-hydrazynoalkanonitryli, zwłaszcza w postaci soli
Moskalenko et al. Reaction of acetyl-and 1, 1′-diacetylferrocene with isatin (Pfitzinger reaction)
JP3896450B2 (ja) N−置換あるいはn,n−ジ置換スルフェンアミド化合物の製造方法
RU2523462C1 (ru) Способ получения производных 2-амино-2-цианоадамантана
JP4601007B2 (ja) ビスグアニジン型化合物光学分割剤並びにキラル分子分離剤
PL199455B1 (pl) Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin