PL196331B1 - Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin - Google Patents

Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin

Info

Publication number
PL196331B1
PL196331B1 PL339715A PL33971500A PL196331B1 PL 196331 B1 PL196331 B1 PL 196331B1 PL 339715 A PL339715 A PL 339715A PL 33971500 A PL33971500 A PL 33971500A PL 196331 B1 PL196331 B1 PL 196331B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
group
represent
phenyl
mol
triarylmethyl
Prior art date
Application number
PL339715A
Other languages
English (en)
Other versions
PL339715A1 (en
Inventor
Mirosław Soroka
Dorota Iwańczyk
Agnieszka Haik
Original Assignee
Politechnika Wroclawska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Wroclawska filed Critical Politechnika Wroclawska
Priority to PL339715A priority Critical patent/PL196331B1/pl
Publication of PL339715A1 publication Critical patent/PL339715A1/xx
Publication of PL196331B1 publication Critical patent/PL196331B1/pl

Links

Landscapes

  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)

Abstract

1. Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3- -alkilotiopropanimin przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym Ar1, Ar2 iAr3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 iR3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 iR3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, znamienny tym, że jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 2, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne......

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyt, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2iR3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl.
N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminy znajdują różnorodne zastosowania w syntezie organicznej, a zwłaszcza zastosowanie do syntezy N-(triarylometyło)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli, pochodnych 2-amino-4-alkilotiobutanonitryli i kwasów 2-amino-4-alkilotiobutanowych, zwłaszcza metioniny.
Dotychczas nie jest znany sposób wytwarzania N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin.
Istota wynalazku polega na tym, że jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 2, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyt, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczająją atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 iAr3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2iR3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji zjedna częścią molową akroleiny wobec co najmniej jednej części molowej merkaptanu o wzorze ogólnym 3, w którym R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, przy czym reakcję prowadzi się dalej w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, aż do przereagowania substratów, po czym wydziela się N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminę.
Istota wynalazku polega również na tym, że jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 2, w którym Ar1, Ar2iAr3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiłoaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 iAr3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2iR3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji zjedna częścią molową 4-alkilotiopropanalu o wzorze ogólnym 4, w którym R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, aż do przereagowania substratów, po czym wydziela się N-(triarylometylo)-3-alkilotiopr opaniminę.
PL 196 331 B1
Zasadniczą korzyścią techniczno-użytkową wynikającą ze stosowania sposobu według wynalazku, jest otrzymywanie z praktycznie ilościową wydajnością, nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin, które są wystarczająco czyste do bezpośredniego zastosowania jako półprodukty w syntezach wielu różnorodnych związków organicznych. Dodatkową korzyścią stosowania sposobu według wynalazku jest możliwość otrzymania N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin w postaci krystalicznej, dzięki czemu, w razie potrzeby, mogą one być z łatwością doprowadzone do stanu wysokiej czystości przez zastosowanie dodatkowej rekrystalizacji.
Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładach wykonania.
Przykład 1. 3-metylotiopropanal (5,2 g, 0,050 mola), trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mo3 la) i benzen (50 cm3) miesza się w temperaturze 293°K, a następnie pozostawia do całkowitego przereagowania substratów na 12 godzin w temperaturze około 293°K. Mieszaninę poreakcyjną oddziela się od wody i otrzymuje z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę (1,7 g, 99% wydajności) w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,05 s (3H, CH3-S), 2,68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,791 (2H, CH2-S, J-6,7), 7,13 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7,22 m (15H, ArH, J nieozn.).
3
Przykład 2. Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się chlorek metylenu (50 cm3), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu identycznego jak w przykładzie 1.
3
Przykład 3. Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się toluen (50 cm3), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu identycznego jak w przykładzie 1.
Przykład 4. Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się ksylen (50 cm3), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu identycznego jak w przykładzie 1.
Przykład 5. Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się eter etylowy (50 cm3), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu identycznego jak w przykładzie 1.
3
Przykład 6. Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się izopropanol (50 cm3), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu identycznego jak w przykładzie 1.
3
Przykład 7. Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się chlorek etylenu (50 cm3), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu identycznego jak w przykładzie 1.
3
Przykład 8, Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się eter metylowo-t-butylowy (50 cm3), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-nietylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu identycznego jak w przykładzie 1.
P r zy k ł ad 9. Postępuje się jak w przykładzie 1, ztą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-etylotiopropanal (5,9 g, 0,050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 1,181 (3H, CH3-C-S, J=7,4),
PL 196 331 B1
2,48 q (2H, S-CH2-CH3, J=7,4), 2,65 m (2H, C-CH2-C, J=7,3, J nieozn.), 2,801 (2H, CH2-S, J=7,4, J=4), 7,15 t (1H, CH=N, J=4), 7,21 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
P r zy k ł ad 10. Postępuje się jak w przykładzie 1, ztą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-butylotiopropanal (7,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-butyłotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 0,841 (3H, CH3, J=7,4), 1,33 tq (2H, -CH2-CH3, J=7.2, J=7,4), 1,50 tt (2H, Cm-C-CH3, J=7,2, J=7,2), 2,471 (2H, S-Cm-C-C-C-CH3, J-7,2), 2,65 dt (2H, S-C-CH2-C=N, J=7,2, J nieozn.), 2,781 (2H, S-CH2-C-ON, J=7,2), 7,201 (1H, CH=N, J nieozn.), 7,18 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
P r zy k ł ad 11. Postępuje się jak w przykładzie 1, ztą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-dodecylotiopropanal (13,0 g, 0,050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropanimmę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 0,771 (3H, CH3, J=6,7), 1,15 m (16H, -(CH2)8-CH3, J nieozn.), 1,22 tt (2H, -S-C-C-CH2-C-, J=7,8, J=7,4), 1,47 tt (2H,
S-C-CH2-C-C-C-, J=7,4, J=7,8), 2.42 t (2H, S-CH2-C-C-C, J-7,4), 2.61 dt (2H, CH2-C=N, J=7,1, J=4,0), 2,75 t (2H, S-CH2-C-ON, J=7,1), 7,091 (1H, CH=N, J=4,0), 7,13 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
Przykład 12. 3-metylotiopropanal (5,2 g, 0,050 mola), trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola) i benzen (50 cm3) miesza się w temperaturze około 293°K, a następnie destyluje pod chłodnicą zwrotną, zbierając wydzielającą się wodę w nasadce Deana-Starka, aż do zebrania się stechiometrycznej ilości wody i otrzymuje z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,03 s (3H, CH3-S), 2,66 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,77 t (2H, CH2-S, J=6,7), 7,12 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7,21 m (15H, ArH, J nieozn.).
3
Przykład 13. Postępuje się jak w przykładzie 12, z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się toluen (50 cm3), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu identycznego jak w przykładzie 12.
P r zy k ł ad 14. Postępuje się jak w przykładzie 12, ztą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-etylotiopropanal (5,9 g, 0,050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 1,20 t (3H, CH3-C-S, J=7,4), 2,49 q (2H, S-CH2-CH3, J=7,4), 2,66 m (2H, C-CH2-C, J=7,3, J nieozn.), 2,821 (2H, CH2-S, J=7,4, J=4), 7,15 t (1H, CH=N, J=4), 7,22 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
P r zy k ł ad 15. Postępuje się jak w przykładzie 12, ztą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-butylotiopropanal (7,3 g, 0.050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 0,821 (3H, CH3, J=7,4), 1,32 tq (2H, -CH2-CH3, J=7,2, J=7.4), 1,50 tt (2H, CH2-C-CH3, J=7,2, J=7,2), 2,461 (2H, S-CH2-C-C-C-CH3, J=7,2), 2,66 dt (2H, S-C-CH2-C=N, J=7,2, J nieozn.), 2,781 (2H, S-CH2-C-C=N, J=7,2), 7,221 (1H, CH=N, J nieozn.), 7,17 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
P r zy k ł ad 16. Postępuje się jak w przykładzie 12, ztą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-dodecylotiopropanal (13,0 g, 0,050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropanimmę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 0,76 t (3H, CH3, J=6,7), 1,14 m (16H, -(CH2)8-CH3, J nieozn.), 1,22 tt (2H, -S-C-C-CH2-C-, J=7,8, J=7,4), 1,48 tt (2H, S-C-CH2-C-C-C-, J=7,4, J=7,8), 2,441 (2H, S-CH2-C-C-C, J=7,4), 2,62 dt (2H, CH2-ON, J=7,1, J=4,0), 2,76 t (2H, S-CH2-C-ON, J=7.1), 7,111 (1H, CH=N, J=4,0), 7,16 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
Przykład 17. 3-metylotiopropanal (5,2 g, 0,050 mola), trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola), toluen (50 cm3) i bezwodny siarczan sodu (10 g) miesza się w temperaturze 293°K przez 12 godzin
PL 196 331 B1 3 w temperaturze około 293°K. Osad soli nieorganicznej odsącza się, przemywa dwukrotnie po 10 cm3 toluenu i otrzymuje z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę (1,7 g, 99% wydajności) w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,04 s (3H, CH3-S), 2,69 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,801 (2H, CH2-S, J=6,7), 7,12 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7,22 m (15H, ArH, J nieozn.).
P r zy k ł ad 18. Postępuje się jak w przykładzie 17, ztą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-etylotiopropanal (5,9 g, 0,050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 9.
P r zy k ł ad 19. Postępuje się jak w przykładzie 17, ztą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-butylotiopropanal (7,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 10.
P r zy k ł ad 20. Postępuje się jak w przykładzie 17, ztą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-dodecylotiopropanal (13,0 g, 0,050 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 11.
3
Przykład 21. Do roztworu merkaptanu metylu (około 4,8 g, 0,1 mola) w toluenie (50 cm3) dodaje się w temperaturze około 273°K trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola), a następnie przy energicznym mieszaniu i chłodzeniu wkrapla się świeżo przedestylowaną akroleinę (2,8 g, 0,050 mola) w temperaturze 273°K, a następnie kontynuuje się mieszanie przez 2 godziny w tej samej temperaturze. Z mieszaniny poreakcyjnej oddziela się wodę i otrzymuje z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem, usuwając rozpuszczalnik i nadmiar merkaptanu metylu, i otrzymuje się N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę (1,7 g, 99% wydajności) w postaci białego, krystalicznego produktu (kryst. z heksanu), którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,05 s(3H, CH3-S), 2,68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,79 t (2H, CH2-S, J=6,7), 7,13 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7,22 m (15H, ArH, J nieozn.).
Przykład 22. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan etylu (3,4 g, 0,055 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminy, zawierający merkaptan etylu, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu (kryst. z heksanu), którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 1,18 t (3H, CH3-C-S, J=7.4), 2,48 q (2H, S-CH2-CH3, J=7,4), 2,65 m (2H, C-CH2-C, J=7,3, J nieozn.), 2,80 t (2H, CH2-S, J-7,4, J=4), 7,15 t (1H, CH=N, J=4), 7,21 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
Przykład 23. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan butylu (5,0 g, 0,055 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminy, zawierający merkaptan butylu, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu (kryst. z heksanu), którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 0,84 t (3H, CH3, J=7.4), 1,33 tq (2H, -CH2-CH3, J=7,2, J-7.4), 1,50 tt (2H, CH2-C-CH3, J=7,2, J=7,2), 2,47 t (2H, S-CH2-C-C-C-CH3, J=7.2), 2,65 dt (2H, S-C-CH2-ON, J-7,2, J nieozn.), 2,781 (2H, S-CH2-C-C=N, 1=7,2), 7,201 (1H, CH=N, J nieozn.), 7,18 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
Przykład 24. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan dodecylu (11,1 g, 0,055 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminy, zawierający merkaptan dodecylu, z którego wydziela się N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu (kryst. z heksanu), którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 0,771 (3H, CH3, J=6.7), 1,15 m (16H, -(CH2)8-CH3, J nieozn.), 1,22 tt (2H, -SC-C-CH2-C-, J=7,8, J-7,4), 1,47 tt (2H, S-C-CH2-C-C-C-, J-7,4, J=7,8), 2,42 t (2H, S-CH2-C-C-C,
PL 196 331 B1
J=7,4), 2,61 dt (2H, CH2-C=N, J=7,1, J=4,0), 2,75 t (2H, S-CH2-C-ON, J-7,1), 7,091 (1H, CH=N, J=4,0), 7,13 m (15H, Ar-H, J nieozn.).
Przykład 25. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast trifenylornetyloammy, stosuje się 4-metoksytrifenylometyloaminę (14,5 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-metoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z którego wydziela się N-(4-metoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu (kryst. z heksanu), którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,05 s (3H, CH3-S), 2,68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,79 t (2H, CH2-S, J=6,7), 3,65 s (3H, CH3O), 6,70 d (2H, -C6H4-O, J=8), 7,10 d (2H, -C6H4-O, J=8), 7,141 (1H, CH=N, J nieozn.), 7,20-7,35 m (10H, ArH, J nieozn.).
Przykład 26. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4'-dimetoksytrifenylometyloaminę (16,0 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4,4'-dimetoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z którego wydziela się N-(4,4'-dimetoksytrifenylometylo)3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu (kryst. z heksanu), którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2.06 s (3H, CH3-S), 2,68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,79 t (2H, CH2-S, J=6,7), 3,75 s (6H, CH3O), 6,75 d (4H, C6H4-O, J=8), 7,0 d (4H, -C6H4-O, J=8), 7,13 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7,15-7,35 m (5H, Ph, J-nieozn.).
Przykład 27. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4',4-trimetoksytrifenylometyloaminę (17,5 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4,4',4-trimetoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z którego wydziela się N-(4,4',4-trimetoksytrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,03 s (3H, CH3-S), 2,65 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,791 (2H, CH2-S, J=6,7), 3,80 s (9H, CH3O), 6,80 d (6H, C6H4-O, J=8), 7,10d (6H, C6H4-O, J=8), 7,15 t (1H, CH=N, J nieozn.).
Przykład 28. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-metylotrifenylometyloaminę (13,7 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-metylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z którego wydziela się N-(4-metylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,02 s (3H, CH3-S), 2,3 s (3H, CH3-Ar), 2,68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,791 (2H, CH2-S, J=6.7), 7,12 t (1H, CH=N, J nieozn.), 7,15-7,35 m (14H, ArH, J=nieozn.).
Przykład 29. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-fluorotrifenylometyloaminę (13.9 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-fluorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z którego wydziela się N-(4-fluorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,07 s (3H, CH3-S), 2,69 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,801 (2H, CH2-S, J-6.7), 7,10-7,35 m (1H+14H, CH-N + ArH, J nieozn.).
Przykład 30. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-chlorotrifenylometyloaminę (14,7 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-chlorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z którego wydziela się N-(4-chlorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,02 s (3H, CH3-S), 2,66 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,78 t (2H, CH2-S, J=6,7), 6,90-7,35 m (1H+14H, CH-N + ArH, J meozn.).
Przykład 31. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-bromotrifenylometyloaminę (16,9 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-bromotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z którego wydziela się N-(4-bromotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,04 s (3H, CH3-S), 2,67 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,791 (2H, CH2-S, J-6,7), 6,85-7,35 m (1H+14H, CH=N + ArH, J nieozn.).
Przykład 32. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4',4-trimetylotrifenylometyloaminę (15,1 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie
PL 196 331 B1 ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4,4',4-trimetylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, z którego wydziela się N-(4,4',4-trimetylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,04 s (3H, CH3-S), 2,3 s (9H, CH3-Ar), 2,67 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,791 (2H, CH2-S, J=6.7), 6,85-7,35 d+d+t (1H+12H, CH=N+ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 33. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-mtrotrifenylometyloaminę (15,2 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-nitrotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(4-nitrotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,05 s (3H, CH3-S), 2,68 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,791 (2H, CH2-S, J=6,7), 6,9-7,3 m (15H, CH=N + ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 34. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4-bromo-4'-chlorotrifenylometyloaminę (18,7 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-bromo-4'-chlorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, z którego wydziela się N-(4-bromo-4'-chlorotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,07 s (3H, CH3-S), 2,69 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,811 (2H, CH2-S, J=6,7), 6,9-7,3 d+d+d+d+t nałożone (14H, CH=N + ArH, J nieozn.).
P r zy k ł ad 35. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4',4-tributylotrifenylometyloaminę (21,4 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4,4',4-tributylotrifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 36. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 10-amino-10-fenylo-10H-antracen-9-on (14,8 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(10-fenylo-10H-antracen-9-on-10-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r zy k ł ad 37. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 5-amino-5-fenylo-5H-dibenzo[a.d]cyklohepten (14,2 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(5-fenylo-5H-dibenzo[a.d]cyklohepten-5-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 38. Postępuje się jak w przykładzie 1, ztą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-naftalen-1-yl-9H-fluoren (15,4 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(9-naftalen-1-yl-9H-fluoren-9-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 39. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-fenylo-9H-fluoren (12,9 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(9-fenylo-9H-fluoren-9-ylo)-3-merylotiopropanimmy.
P r zy k ł ad 40. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się difenylo-,naftalen-1-ylometyloaminę (15.5 g, 0.05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(difenylo-,naftalen-1-ylometylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 41. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 5-amino-5-fenylo-10,11-dihydro-5H-dibenzo[a,d]cykloheptan (14,3 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(5-fenylo-10,11-dihydro-5H-dibenzo[a,d]cykloheptan-5-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 42. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-fenyloksanten (13,7 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(9-fenyloksanten-9-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r zy k ł ad 43. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-fenylotioksanten (14,5 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(9-fenylotioksanten-9-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 44. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 9-amino-9-fenylo-10-metylo-9,10-dihydroakrydynę (14,3 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością, zabarwiony roztwór N-(10-metylo-9-fenylo-9,10-dihydroakrydyn-9-ylo)-3-metylotiopropaniminy.
P r z y k ł a d 45. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4'-bis(dimetyloamino)trifenylometyloaminę (17,3 g, 0,05 mola), otrzymuje się
PL 196 331 B1 z praktycznie ilościową wydajnością, mocno zabarwiony roztwór N-[4,4'-bis(dimetyloamino)trifenylometylo-]-3-metylotiopropaniminy.
Przykład 46. Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się 4,4',4-tris(dietyloamino)trifenylometyloaminę (23,6 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością, mocno zabarwiony roztwór N-[4,4',4-tris(dietyloamino)trifenylometylo-]-3-metylotiopropaniminy.
Przykład 47. Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy, stosuje się bis(4-dimetyloaminofenylo)-1-naftylometyloaminę (19,8 g, 0,05 mola), otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością, mocno zabarwiony roztwór N-[bis(4-dimetyloaminofenylo)-1-naftylometylo-]-3-metylotiopropaniminy.
Przykład 48. Postępuje się jak w przykładzie 1,ztą różnicą, że zamiast czystej trifenylometyloaminy, stosuje się surowy techniczny roztwór trifenylometyloaminy w toluenie, zawierający około 13,0 g, 0,050 mola aminy, otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropanirninę (1,75 g, 100% wydajności) w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, d[ppm], J[Hz]): 2,06 s (3H, CH3-S), 2,69 m (2H, C-CH2-C, J nieozn.), 2,791 (2H, CH2-S, J=6,7), 7,10-7,25 m (16H, CH=N + ArH, J nieozn.).
Przykład 49. Postępuje się jak w przykładzie 21, z tą różnicą, że zamiast czystej trifenylometyloaminy, stosuje się surowy techniczny roztwór trifenylometyloaminy w toluenie, zawierający około 13.0 g, 0.050 mola aminy, otrzymuje się z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy zawierający merkaptan metylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę (1,69 g, 98% wydajności) w postaci białego, krystalicznego produktu, identycznego jak w przykładzie 21.

Claims (2)

1. Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2iR3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2iR3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, znamienny tym, że jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 2, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu iatom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2iR3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji z jedną częścią molową akroleiny wobec co najmniej jednej części molowej merkaptanu o wzorze ogólnym 3, w którym R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, przy czym reakcję prowadzi się dalej w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub
PL 196 331 B1 chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, aż do przereagowania substratów i otrzymuje się roztwór N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminy, z którego ewentualnie wydziela się N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminę.
2. Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym Ar1, Ar2 iAr3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentuahiie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2iR3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2iR3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, znamienny tym, że jedną część molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 2, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu iatom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2iR3 oznaczają atom wodoru, poddaje się reakcji zjedna częścią molową 4-alkilotiopropanalu o wzorze ogólnym 4, w którym R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, aż do przereagowania substratów i otrzymuje się roztwór N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminy, z którego ewentualnie wydziela się N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminę.
PL339715A 2000-04-14 2000-04-14 Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin PL196331B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL339715A PL196331B1 (pl) 2000-04-14 2000-04-14 Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL339715A PL196331B1 (pl) 2000-04-14 2000-04-14 Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL339715A1 PL339715A1 (en) 2001-10-22
PL196331B1 true PL196331B1 (pl) 2007-12-31

Family

ID=20076466

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL339715A PL196331B1 (pl) 2000-04-14 2000-04-14 Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL196331B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL339715A1 (en) 2001-10-22

Similar Documents

Publication Publication Date Title
CA3157884A1 (en) Preparation method for glufosinate
EP0098934B1 (en) 2-methylseleno-benzamides
PL201272B1 (pl) Nowe pochodne fenolowe dwualkoksyetanali, sposób ich wytwarzania i ich zastosowanie
HU228635B1 (en) New processes for preparing pesticidal intermediates
RU2295527C1 (ru) Бис[2-(тозиламино)бензилиден-n-алкил(арил, гетарил)аминаты]цинка, их применение в качестве люминофоров
EP1483255A1 (en) Process for synthesizing chiral n-aryl piperazines
US4968808A (en) Process for the preparation of nitroethene derivatives
HU206106B (en) Process for producing aromatic amine derivatives
PL196408B1 (pl) Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli
PL199455B1 (pl) Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin
EP1380580A1 (en) An improved process for the production of subsituted thioxanthones
UY25469A1 (es) Procedimiento para preparar sulfonamidas
EP0294615B1 (en) Cyclobutene-3,4-dione-intermediates and their use in the preparation of histamine h2-antagonists
RU2571417C2 (ru) Способ получения n-замещенной 2-амино-4-(гидроксиметилфосфинил)-2-бутеновой кислоты
CA2108874A1 (en) 4,4'-(phenylenediisopropyl)-bis(2,6-dialkylanilines)
AU660239B2 (en) Process for the preparation of intermediates useful in the preparation of pyranyl cyanoguanidine derivatives
US6433176B1 (en) Method for making 8-hydroxyjulolidine compound
EP0035624A2 (de) Aldehyde
JPH09165353A (ja) 化合物の製造方法及びその中間体化合物類並びにそれらの製造方法
Katritzky et al. A novel and convenient route to (1H-1, 2, 4-triazol-1-ylmethyl) phenols, anilines, N-alkylanilines and N, N-dialkylanilines
EP0369426B1 (en) Indan derivatives
EP1044959B1 (en) Process for preparing a 1,1,1-trifluoro-2-aminoalkane
US6166259A (en) Process for preparing a 1,1,1-trifluoro-2-aminoalkane
US4188343A (en) Process for preparing anthranylaldehyde derivatives
SU592358A3 (ru) Способ получени производных аминопропинил-дибензо ( ) тиепина или -дебензо ( ) оксепина или их солей