PL196408B1 - Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli - Google Patents
Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryliInfo
- Publication number
- PL196408B1 PL196408B1 PL339714A PL33971400A PL196408B1 PL 196408 B1 PL196408 B1 PL 196408B1 PL 339714 A PL339714 A PL 339714A PL 33971400 A PL33971400 A PL 33971400A PL 196408 B1 PL196408 B1 PL 196408B1
- Authority
- PL
- Poland
- Prior art keywords
- amino
- triarylmethyl
- represent
- unknown
- solution
- Prior art date
Links
Landscapes
- Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)
Abstract
1. Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2- -amino-4-alkilotiobutanonitryli przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksante- nyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokar- bonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków, stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetyleno- wa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, znamienny tym, że jedną część molową N-(triarylo- metylo)-3-metylotiopropaniminy o wzorze ogólnym 2, w którym Ar1, Ar2 i Ar3, R1, R2 i R3 i R mają podane wyżej znaczenia, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, przy czym reakcję prowadzi się w...............
Description
Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli przedstawionych wzorem ogólnym l, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl.
N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryle znajdują różnorodne zastosowania w syntezie organicznej, a zwłaszcza zastosowanie do syntezy 2-amino-4-alkilotiobutanonitryli, pochodnych 2-amino-4-alkilotiobutanonitryli i kwasów 2-amino-4-alkilotiobutanowych, zwłaszcza metioniny.
Dotychczas nie jest znany sposób wytwarzania N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli.
Istota wynalazku polega na tym, że jedną część molową N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminy o wzorze ogólnym 2, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, aż do przereagowania substratów i otrzymuje się roztwór N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryl.
Istota wynalazku polega także na tym, że zamiast czystej N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminy o wzorze ogólnym 2, poddaje się reakcji surowy produkt kondensacji jednej części molowej 3-alkilotiopropanalu o wzorze ogólnym 3, w którym R posiada wyżej podane znaczenia, z jedną częścią molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4, w którym Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2 i R3 mają podane wyżej znaczenia, przy czym reakcję prowadzi się w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, w temperaturze 270-400°K, korzystnie w temperaturze wrzenia rozpuszczalnika organicznego, a następnie oddziela się wodę i poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze 293°K, aż do przereagowania substratów i otrzymuje się roztwór N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryl.
Istota wynalazku polega również na tym, że zamiast czystej N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminy o wzorze ogólnym 2, poddaje się reakcji surowy produkt kondensacji jednej części molowej akroleiny z jedną częścią molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4, w którym Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2 i R3 mają podane wyżej znaczenia, i co najmniej jedną częścią molową merkaptanu o wzorze ogólnym 5, w którym R posiada wyżej podane znaczenia, przy czym reakcję prowadzi się w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy,
PL 196 408 B1 chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, w temperaturze 270-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, a następnie oddziela się wodę i poddaje się pozostałość reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, aż do przereagowania substratów i otrzymuje się roztwór N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryl.
Zasadniczą korzyścią techniczno-użytkową wynikającą ze stosowania sposobu według wynalazku, jest otrzymywanie z dobrą wydajnością, nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli, które są wystarczająco czyste do bezpośredniego zastosowania jako półprodukty w syntezach wielu różnorodnych związków organicznych, zwłaszcza 2-amino-4-alkilotiobutanonitryli, pochodnych 2-amino-4-alkilotiobutanonitryli i kwasów 2-amino-4-alkilotiobutanowych, zwłaszcza metioniny.
Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładach wykonania.
3
Przykład 1. N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminę (17,3 g, 0,050 mola), benzen (50 cm3) oraz cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola) miesza się w temperaturze 293°K, a następnie pozostawia do całkowitego przereagowania substratów na 24 godziny w temperaturze około 293°K i otrzymuje w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl (1,9 g, 99% wydajności) w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCis, ó[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-1,9 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 7,20 m (9H, m-ArH i p-ArH, J=7,2, J nieozn.), 7,46 d (6H, o-ArH, J=7,2). Po dodaniu tienku deuteru szeroki sygnał przy 1,8-1,9 znika, natomiast sygnał przy 3,58 uzyskuje większą rozdzieiczość.
3
Przykład 2. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się chiorek metyienu (50 cm3), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego w anaiogiczny sposób wydzieia się N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi (1,9 g, 99% wydajności), produkt identyczny jak w przykładzie 1.
3
Przykład 3. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się toiuen (50 cm3), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego w anaiogiczny sposób wydzieia się N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi (1,9 g, 99% wydajności), produkt identyczny jak w przykładzie 1.
3
Przykład 4. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się ksyien (50 cm3), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościowąwydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego w anaiogiczny sposób wydzieia się N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi (1,9 g, 99% wydajności), produkt identyczny jak w przykładzie1.
3
Przykład 5. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się chiorek etyienu (50 cm3), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego w anaiogiczny sposób wydzieia się N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi (1,9 g, 99% wydajności), produkt identyczny jak w przykładzie 1.
3
Przykład 6. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się eter etyiowy (50 cm3), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego w anaiogiczny sposób wydzieia się N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi (1,9 g, 99% wydajności), produkt identyczny jak w przykładzie 1.
3
Przykład 7. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) 3 stosuje się eter metyiowo-t-butyiowy (50 cm3), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego w anaiogiczny sposób wydzieia się N-(trifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi (1,9 g, 99% wydajności), produkt identyczny jak w przykładzie 1.
3
Przykład 8. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast benzenu (50 cm3) stosuje się metanoi (50 cm3), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono
PL 196 408 B1 metodą NMR), krystalizujący roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, z którego w analogiczny sposób wydziela się N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl (1,9 g, 99% wydajności), produkt identyczny jak w przykładzie 1.
Przykład 9. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminę (18,0 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitryl (1,95 g, 99% wydajności) w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCI3, ó[ppm], J[Hz]): 1,41 (3H, CH3-CH2-S, J=7,5), 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-1,9 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 2,35 q (2H, S-CH2-CH3, J=7,5), 2,45 dt (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,62 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 3,56 ddd (1H, CH-CN, J nieozn.), 7,19 m (9H, m-ArH i p-ArH, J=7,2, J nieozn.), 7,45 d (6H, o-ArH, J=7,2). Po dodaniu tIenku deuteru szeroki sygnał przy 1,8-1,9 znika, natomiast sygnał przy 3,56 uzyskuje większą rozdzieIczość.
Przykład 10. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast N-(trifenyIometyIo)-3-metyIotiopropaniminy stosuje się N-(trifenyIometyIo)-3-butyIotiopropaniminę (19,4 g, 0,050 moIa), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iIościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenyIometyIo)-2-amino-4-butyIotiobutanonitryIu. AnaIityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenyIometyIo)-2-amino-4-butyIotiobutanonitryI (2,1g, 99% wydajności) w postaci białego, krystaIicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCls, ó[ppm], J[Hz]): 0,83 t (3H, CH3-C, J=7,2), 1,30 tq (2H, C-CH2-C-C-S, J=1,2, J=7,1), 1,45 tt (2H, C-C-CH2-C-S, J=7,1, J=7,5), 1,83 m (2H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-1,9 s, szeroki (1H, NH), 2,37 t (2H, S-CH2-C-C-CH3, J=7,5), 2,45 dt (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,64 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 3,56 ddd (1H, CH-CN, J nieozn.), 7,19 m (9H, m-ArH i p-ArH, J=7,2, J nieozn.), 7,44 d (6H, o-ArH, J=7,2). Po dodaniu tlenku deuteru szeroki sygnał przy 1,8-1,9 znika, natomiast sygnał przy 3,56 uzyskuje większą rozdzielczość.
Przykład 11. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy stosuje się N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminę (25,0 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-dodecylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-dodecylotiobutanonitryl (2,65 g, 99% wydajności) w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCfe, ó[ppm], J[Hz]): 0,78 t (3H, CH3-C, J=6,5), 1,2-1,3 m (18H, C-[CH2]9-C-C-S, Jnieozn.), 1,5 m (2H, -C-C-CH2-C-S, J nieozn.), 1,87 m (2H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-1,9 s, szeroki (1H, NH), 2,36 t (2H, S-CH2-C-C-C-C-, J=7,5), 2,45 dt (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 2,62 ddd (1H, S-CH2-C-C-CN, J nieozn.), 3,54 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 7,21 m (9H, m-ArH i p-ArH, J=7,2, J nieozn.), 7,43 d (6H, o-ArH, J=7,2).
Przykład 12. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy stosuje się surowy produkt otrzymany w wyniku ogrzewania do wrzenia trifenylometyloaminy (13,0 g, 0,050 mola), 3-metylotiopropanalu (5,3 g, 0,050 mola) i benzenu (50 cm3) w czasie 1godziny, usuwając wydzielającą się wodę przy pomocy nasadki Deana-Starka, a po ochłodzeniu do temperatury około 293°K do mieszaniny reakcyjnej dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl (1,9 g, 99% wydajności) identyczny jak w przykładzie 1.
Przykład 13. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy stosuje się surowy produkt otrzymany w wyniku ogrzewania do wrzenia trifenylometyloaminy (13,0 g, 0,050 mola), 3-etylotiopropanalu (5,9 g, 0,050 mola) i benzenu (50 cm3) w czasie 1godziny, usuwając wydzielającą się wodę przy pomocy nasadki Deana-Starka, a po ochłodzeniu do temperatury około 293°K do mieszaniny reakcyjnej dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowujesię pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitryl (1,95 g, 99% wydajności) identyczny jak w przykładzie 9.
PL 196 408 B1
P r zy k ł ad 14. Postępuje się jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy stosuje się surowy produkt otrzymany w wyniku ogrzewania do wrzenia trifenylometyloaminy (13,0 g, 0,050 mola), 3-butylotiopropanalu (7,3 g, 0,050 mola) i benzenu (50 cm3) w czasie 1 godziny, usuwając wydzielającą się wodę przy pomocy nasadki Deana-Starka, a po ochłodzeniu do temperatury około 293°K do mieszaniny reakcyjnej dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-butylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-butylotiobutanonitryl (2,1 g, 99% wydajności) identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 15. 3-metylotiopropanal (5,2 g, 0,050 mola), trifenylometyloamina (13,0 g, 0,050 mola) i toluen (50 cm3) miesza się w temperaturze 293°K, a następnie pozostawia do całkowitego przereagowania substratów na 24 godziny w temperaturze około 293°K. Mieszaninę poreakcyjną oddziela się od wody i otrzymuje w wyniku roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie pozostawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl (1,9 g, 99% wydajności) identyczny jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 16. Postępuje się jak w przykładzie 14, z tą różnicą, że zamiast 3-metylotiopropanalu stosuje się 3-etylotiopropanal (5,9 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitryl (1,94 g, 99% wydajności) identyczny jak w przykładzie 9.
3
P r z y k ł a d 17. Do roztworu merkaptanu metylu (około 4,8 g, 0,1 mola) w toluenie (50 cm3) dodaje się w temperaturze około 293°K trifenylometyloaminę (13,0 g, 0,050 mola), a następnie przy energicznym mieszaniu i chłodzeniu wkrapla się świeżo przedestylowaną akroleinę (2,8 g, 0,050 mola) w temperaturze 293°K, po czym kontynuuje się mieszanie przez 2 godziny w tej samej temperaturze. Mieszaninę poreakcyjną oddziela się od wody i otrzymuje w wyniku roztwór N-(trifenylometylo)-3-metylotiopropaniminy, zawierający merkaptan metylu, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie pozostawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl (1,8 g, 96% wydajności) identyczny jak w przykładzie 1.
P r z y k ł a d 18. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan etylu (3,4 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-etylotiopropaniminy, zawierający merkaptan etylu, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie pozostawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-etylotiobutanonitryl (1,96 g, 96% wydajności) identyczny jak w przykładzie 9.
P r z y k ł a d 19. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan butylu (5,0 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-butylotiopropaniminy, zawierający merkaptan butylu, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie pozostawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-butylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-butylotiobutanonitryl (2,2 g, 99% wydajności) identyczny jak w przykładzie 10.
P r z y k ł a d 20. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast merkaptanu metylu stosuje się merkaptan dodecylu (11,1 g, 0,055 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-3-dodecylotiopropaniminy, zawierający merkaptan dodecylu, do którego dodaje się cyjanowodór (2,7 g, 0,1 mola), a następnie pozostawia do przereagowania na 12 godzin i otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością
PL 196 408 B1 (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-ammo-4-dodecylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-dodecylotiobutanonitryl (2,7 g, 99% wydajności) identyczny jak w przykładzie 11.
P r z y k ł a d 21. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4-metoksytrifenylometyloaminę (14,5 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-metoksytrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, z którego wydziela się N-(4-metoksytrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl w postaci białego, krystalicznego produktu (kryst. z heksanu), którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ[ρρπ], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.),
2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 3,65 s (3H, CH3O), 6,70 d (2H, -C6H4-O, J=8), 7,10 d (2H, -C6H4-O, J=8), 7,20-7,35 m (10H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 22. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4'-dimetoksytrifenylometyloaminę (16,0 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4,4'-dimetoksytrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, z którego wydziela się N-(4,4'-dimetoksytrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl w postaci bezbarwnego, oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.),
2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 3,75 s (6H, CH3O), 6,75 d (4H, C6H4-O, J=8), 7,0 d (4H, -C6H4-O, J=8),7,15-7,35 m (5H, Ph, J=nieozn.).
P r z y k ł a d 23. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4',4-trimetoksytrifenylometyloaminę (17,5 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4,4',4-trimetoksytrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, z którego wydziela się N-(4,4',4-trimetoksytrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl w postaci bezbarwnego, oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.),
2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 3,80 s (9H, CH3O), 6,80 d (6H, C6H4-O, J=8), 7,10 d (6H, C6H4-O, J=8).
P r z y k ł a d 24. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4-metylotrifenylometyloaminę (13,7 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-metylotrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, z którego wydziela się N-(4-metylotrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl w postaci bezbarwnego, oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, ó[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,3 s (3H, CH3-Ar), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 7,15-7,35 m (14H, ArH, J=nieozn.).
P r z y k ł a d 25. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4-fluorotrifenylometyloaminę (13,9 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-fluorotrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, z którego wydziela się N-(4-fluorotrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl w postaci bezbarwnego, oleistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCis, ó[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s(3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 7,10-7,35 m (14H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 26. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenyiometyioaminy stosuje się 4-chiorotrifenyiometyioaminę (14,7 g, 0,050 moia), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-chiorotrifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego wydzieia się N-(4-chiorotrifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi w postaci bezbarwnego, oieistego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCi3, ó[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 6,90-7,35 m (14H, ArH, J nieozn.).
PL 196 408 B1
P r z y k ł a d 27. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4-bromotrifenylometyloaminę (16,9 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-bromotrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu, z którego wydziela się N-(4-bromotrifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCis, ó[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 6,85-7,35 m (14H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 28. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenyiometyioaminy stosuje się 4,4',4-trimetyiotrifenyiometyioaminę (15,1 g, 0,050 moia), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4,4',4''-trimetyiotrifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego wydzieia się N-(4,4',4-trimetyiotrifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi w postaci białego, krystaiicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,3 s (9H, CH3-Ar), 2,47 dt (1 H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 6,85-7,35 d+d (12H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 29. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenyiometyioaminy stosuje się 4-nitrotrifenyiometyioaminę (15,2 g, 0,050 moia), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-nitrotrifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego wydzieia się N-(4-nitrotrifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi w postaci białego, krystaiicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, ó[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s(3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 6,9-7,3 m(15H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 30. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenyiometyioaminy stosuje się 4-bromo-4'-chiorotrifenyiometyioaminę (18,7 g, 0,050 moia), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4-bromo-4'-chiorotrifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu, z którego wydzieia się N-(4-bromo-4'-chiorotrifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryi w postaci białego, krystaiicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-2,0 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.),
2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 6,9-7,3 d+d+d+d nałożone (13H, ArH, J nieozn.).
P r z y k ł a d 31. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenyiometyioaminy stosuje się 4,4',4-tributyiotrifenyiometyioaminę (21,4 g, 0,050 moia), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(4,4',4''-tributyiotrifenyiometyio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu.
P r z y k ł a d 32. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenyiometyioaminy stosuje się 10-amino-10-fenyio-10H-antracen-9-on (14,8 g, 0,050 moia), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(10-fenyio-10H-antracen-9-on-10-yio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu.
P r z y k ł a d 33. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenyiometyioaminy stosuje się 5-amino-5-fenyio-5H-dibenzo[a.d]cykiohepten (14,2 g, 0,050 moia), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(5-fenyio-5H-dibenzo[a.d]cykiohepten-5-yio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu.
P r z y k ł a d 34. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenyiometyioaminy stosuje się 9-amino-9-naftaien-1-yi-9H-fiuoren (15,4 g, 0,050 moia), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(9-naftaien-1-yi-9H-fiuoren-9-yio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu.
P r z y k ł a d 35. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenyiometyioaminy stosuje się 9-amino-9-fenyio-9H-fiuoren (12,9 g, 0,050 moia), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie iiościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(9-fenyio-9H-fiuoren-9-yio)-2-amino-4-metyiotiobutanonitryiu.
PL 196 408 B1
P r z y k ł a d 36. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się difenylo-,naftalen-1-ylometyloaminę (15,5 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(difenylo-,naftalen-1-ylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu.
P r z y k ł a d 37. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 5-amino-5-fenylo-10,11-dihydro-5H-dibenzo[a,d]cykloheptan (14,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(5-fenylo-10,11-dihydro-5H-dibenzo[a,d]cykloheptan-5-ylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu.
P r z y k ł a d 38. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 9-amino-9-fenyloksanten (13,7 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(9-fenyloksanten-9-ylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu.
P r z y k ł a d 39. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 9-amino-9-fenylotioksanten (14,5 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(9-fenylotioksanten-9-ylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu.
P r z y k ł a d 40. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 9-amino-9-fenylo-10-metylo-9,10-dihydroakrydynę (14,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), zabarwiony roztwór N-(10-metylo-9-fenylo-9,10-dihydroakrydyn-9-ylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu.
P r z y k ł a d 41. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4'-bis(dimetyloamino)trifenylometyloaminę (17,3 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), mocno zabarwiony roztwór N-[4,4'-bis(dimetyloamino)trifenylometylo-]-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu.
P r z y k ł a d 42. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się 4,4',4-tris(dietyloamino)trifenylometyloaminę (23,6 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), mocno zabarwiony roztwór N-[4,4',4-tris(dietyloamino)trifenylometylo-]-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu.
P r z y k ł a d 43. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast trifenylometyloaminy stosuje się bis(4-dimetyloaminofenylo)-1-naftylometyloaminę (19,8 g, 0,050 mola), otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), mocno zabarwiony roztwór N-[bis(4-dimetyloaminofenylo)-1-naftylometylo-]-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu.
Przykład 44. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast czystej trifenylometyloaminy stosuje się surowy techniczny roztwór trifenylometyloaminy w toluenie, zawierający około 13,0 g, 0,050 mola aminy, otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl (1,75 g, 100% wydajności) w postaci białego, krystalicznego produktu, którego identyczność potwierdza widmo NMR (CDCl3, δ[ppm], J[Hz]): 1,83 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,8-1,9 s, szeroki (1H, NH), 1,90 m (1H, CH2-C-CN, J nieozn.), 1,98 s (3H, CH3-S), 2,47 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 2,63 dt (1H, S-CH2-C-C, J nieozn.), 3,58 dt (1H, CH-CN, J nieozn.), 7,20 m (9H, m-ArH i p-ArH, J=7,2, J nieozn.), 7,46 d (6H, o-ArH, J=7,2).
Przykład 45. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast czystej trifenylometyloaminy stosuje się surowy techniczny roztwór trifenylometyloaminy w benzenie, zawierający około13,0 g, 0,050 mola aminy, otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje krystaliczny N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl identyczny jak w przykładzie 44.
Przykład 46. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast czystej trifenylometyloaminy stosuje się surowy techniczny roztwór trifenylometyloaminy w ksylenie, zawierający około 13,0 g, 0,050 mola aminy, otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje krystaliczny N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl identyczny jak w przykładzie 44.
PL 196 408 B1
Przykład 47. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast czystej trifenylometyloaminy stosuje się surowy techniczny roztwór trifenylometyloaminy w chlorku etylenu, zawierający około 13,0 g, 0,050 mola aminy, otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje krystaliczny N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl identyczny jak w przykładzie 44.
Przykład 48. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast czystej trifenylometyloaminy stosuje się surowy techniczny roztwór trifenylometyloaminy w chlorku metylenu, zawierający około 13,0 g, 0,050 mola aminy, otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu. Analityczną próbkę 1/10 objętości tego roztworu odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje krystaliczny N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitryl identyczny jak w przykładzie 44.
Przykład 49. Postępuje się jak w przykładzie 17, z tą różnicą, że zamiast czystej trifenylometyloaminy stosuje się surowy techniczny roztwór trifenylometyloaminy w eterze metylowo-t-butylowym, zawierający około 13,0 g, 0,050 mola aminy, otrzymuje się w wyniku, z praktycznie ilościową wydajnością (oznaczono metodą NMR), roztwór N-(trifenylometylo)-2-amino-4-metylotiobutanonitrylu.
Claims (3)
1.Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków, stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2i R3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, znamienny tym, że jedną część molową N-(triarylometylo)-3-metylotiopropaniminy o wzorze ogólnym 2, w którym Ar1, Ar2 i Ar3, R1, R2 i R3 i R mają podane wyżej znaczenia, poddaje się reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru, przy czym reakcję prowadzi się w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, aż do przereagowania substratów i otrzymuje się roztwór N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryl.
2.Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczająatom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków, stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, znamienny tym, że zamiast czystej N-(triarylometylo)-3-metylotiopropaniminy o wzorze ogólnym 2, poddaje się reakcji surowy produkt kondensacji jednej części molowej 3-alkilotiopropanalu o wzorze ogólnym 3, w którym R posiada wyżej podane znaczenia, zjednączęścią molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4, w którym Ar1,
PL 196 408 B1
Ar2, Ar3, R1, R2 i R3 mają podane wyżej znaczenia, przy czym reakcję prowadzi się w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, w temperaturze 270-400°K, korzystnie w temperaturze wrzenia rozpuszczalnika organicznego, a następnie oddziela się wodę i poddaje się pozostałość reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze 293°K, aż do przereagowania substratów i otrzymuje się roztwór N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryl.
3. Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli przedstawionych wzorem ogólnym 1, w którym Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają identyczne lub różne podstawniki aromatyczne i heteroaromatyczne, takie jak: fenyl, bifenyl, naftyl, binaftyl, antracyl, fenantryl, indenyl, fluorenyl, pirydyl, chinolinyl, ksantenyl, tioksantenyl, akrydynyl, ewentualnie podstawione jedną lub kilkoma grupami R1, R2 i R3, które są identyczne lub różne i oznaczają atom wodoru, podstawnik alkilowy, grupę aminową, alkiloaminową, dialkiloaminową, tiolową, alkilotiolową, atom fluorowca, grupę hydroksylową, alkoksylową, nitrową, nitrylową, karboksylową, alkoksykarbonylową lub alkilokarbonylową, przy czym Ar1, Ar2 i Ar3 mogą być związane do żywicy polimerowej lub połączone ze sobą przy pomocy jednego lub więcej mostków, stanowiących dowolną grupę dwuwartościową, taką jak: grupa metylenowa, dimetylenowa, etendiylowa, polimetylenowa, karbonylowa, atom siarki, atom azotu i atom tlenu; a zwłaszcza Ar1, Ar2 i Ar3 oznaczają podstawnik fenylowy, natomiast R1, R2 i R3 oznaczają atom wodoru, zaś R oznacza grupę alkilową, zwłaszcza metyl, znamienny tym, że zamiast czystej N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropaniminy o wzorze ogólnym 2, poddaje się reakcji surowy produkt kondensacji jednej części molowej akroleiny z jedną częścią molową triarylometyloaminy o wzorze ogólnym 4, w którym Ar1, Ar2, Ar3, R1, R2 i R3 mają podane wyżej znaczenia, i co najmniej jedną częścią molową merkaptanu o wzorze ogólnym 5, w którym R posiada wyżej podane znaczenia, przy czym reakcję prowadzi się w technologicznie akceptowalnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak: węglowodór aromatyczny, zwłaszcza benzen, toluen lub ksylen, eter, zwłaszcza eter etylowy, etylowo-t-butylowy lub metylowo-t-butylowy, chlorowcoalkan, zwłaszcza chlorek metylenu lub chlorek etylenu, alkohol, zwłaszcza metanol, w temperaturze 270-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, a następnie oddziela się wodę i poddaje się pozostałość reakcji z co najmniej jedną częścią molową cyjanowodoru w temperaturze 250-400°K, korzystnie w temperaturze około 293°K, aż do przereagowania substratów i otrzymuje się roztwór N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitrylu, z którego ewentualnie wydziela się N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryl.
Priority Applications (1)
| Application Number | Priority Date | Filing Date | Title |
|---|---|---|---|
| PL339714A PL196408B1 (pl) | 2000-04-14 | 2000-04-14 | Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli |
Applications Claiming Priority (1)
| Application Number | Priority Date | Filing Date | Title |
|---|---|---|---|
| PL339714A PL196408B1 (pl) | 2000-04-14 | 2000-04-14 | Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli |
Publications (2)
| Publication Number | Publication Date |
|---|---|
| PL339714A1 PL339714A1 (en) | 2001-10-22 |
| PL196408B1 true PL196408B1 (pl) | 2007-12-31 |
Family
ID=20076465
Family Applications (1)
| Application Number | Title | Priority Date | Filing Date |
|---|---|---|---|
| PL339714A PL196408B1 (pl) | 2000-04-14 | 2000-04-14 | Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-2-amino-4-alkilotiobutanonitryli |
Country Status (1)
| Country | Link |
|---|---|
| PL (1) | PL196408B1 (pl) |
-
2000
- 2000-04-14 PL PL339714A patent/PL196408B1/pl unknown
Also Published As
| Publication number | Publication date |
|---|---|
| PL339714A1 (en) | 2001-10-22 |
Similar Documents
| Publication | Publication Date | Title |
|---|---|---|
| Simion et al. | Synthesis of imines, diimines and macrocyclic diimines as possible ligands, in aqueous solution | |
| US5410081A (en) | Process for the preparation of amino-substituted thioethers | |
| HU228635B1 (en) | New processes for preparing pesticidal intermediates | |
| PL201272B1 (pl) | Nowe pochodne fenolowe dwualkoksyetanali, sposób ich wytwarzania i ich zastosowanie | |
| EP0057588B1 (en) | Process for producing n-(halomethyl)acylamides | |
| RU2295527C1 (ru) | Бис[2-(тозиламино)бензилиден-n-алкил(арил, гетарил)аминаты]цинка, их применение в качестве люминофоров | |
| AU597159B2 (en) | Process for the preparation of nitroethene derivatives | |
| AU2009218090B2 (en) | Method for producing isothiocyanate compound having carboxyl group | |
| CA1091673A (en) | Diamino-benzylpyrimidines | |
| PL196331B1 (pl) | Sposób wytwarzania nowych N-(triarylometylo)-3-alkilotiopropanimin | |
| US4695652A (en) | Process for the preparation of β-aminoethyl ketones | |
| Shibuya et al. | Silver (I) Ion-Mediated Desulfurization-Condensation of Thiocarbonyl Compounds with Several Nucleophiles. | |
| PL199455B1 (pl) | Sposób wytwarzania N-(triarylometylo)alkanimin | |
| RU2571417C2 (ru) | Способ получения n-замещенной 2-амино-4-(гидроксиметилфосфинил)-2-бутеновой кислоты | |
| EP1044959B1 (en) | Process for preparing a 1,1,1-trifluoro-2-aminoalkane | |
| US4086265A (en) | Preparation of catechol derivatives | |
| JPH09165353A (ja) | 化合物の製造方法及びその中間体化合物類並びにそれらの製造方法 | |
| SU941358A1 (ru) | Способ получени 1,5-дифенил-2-н-бутилтиометиленпентандиона-1,5 | |
| SEKIYA et al. | Reaction of 1-Pyrrolidino-1-cyclohexene with Imidoyl Chlorides and a Route to Producing Phenanthridines | |
| Laufer et al. | CYCLIC CARBONATE ESTER OF 4-NITROCATECHOL. REACTIONS WITH AMINES | |
| US6166259A (en) | Process for preparing a 1,1,1-trifluoro-2-aminoalkane | |
| RU2523462C1 (ru) | Способ получения производных 2-амино-2-цианоадамантана | |
| SU721416A1 (ru) | Способ получени диоксади- (аминофенил) алканов | |
| HU196975B (en) | Process for producing 3-isocyanato-1,2,5-oxazol derivatives | |
| Bistline Jr et al. | Reaction of β-aminoamides with aromatic aldehydes |