PL198538B1 - Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli - Google Patents

Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli

Info

Publication number
PL198538B1
PL198538B1 PL369341A PL36934104A PL198538B1 PL 198538 B1 PL198538 B1 PL 198538B1 PL 369341 A PL369341 A PL 369341A PL 36934104 A PL36934104 A PL 36934104A PL 198538 B1 PL198538 B1 PL 198538B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
diol
diisocyanate
carbonate
oligo
urethane
Prior art date
Application number
PL369341A
Other languages
English (en)
Other versions
PL369341A1 (pl
Inventor
Gabriel Rokicki
Piotr Pawłowski
Janusz Kozakiewicz
Jarosław Przybylski
Krystyna Sylwestrzak
Original Assignee
Politechnika Warszawska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Warszawska filed Critical Politechnika Warszawska
Priority to PL369341A priority Critical patent/PL198538B1/pl
Publication of PL369341A1 publication Critical patent/PL369341A1/pl
Publication of PL198538B1 publication Critical patent/PL198538B1/pl

Links

Landscapes

  • Polyurethanes Or Polyureas (AREA)

Abstract

1. Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligow eglanodioli w procesie dwuetapowym, z u zyciem diizocyjanianów, polegaj acy na otrzymaniu na pierwszym etapie prepolime- ru uretanowego w reakcji oligow eglanodiolu z diizocyjanianem, a na drugim etapie na poddaniu prepo- limeru reakcji z przed lu zaczem la ncucha, znamienny tym, ze w reakcji diizocyjanianu z oligow eglanodio- lem stosuje si e oligow eglanodiol z dodatkiem a, ß-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)alkanu, w ilo sci od 0 do 30 % mol. w stosunku do oligoweglanodiolu, przy czym stosunek molowy diizocyjanianu do sk ladni- ków hydroksylowych wynosi od 1,5 do 6, pierwszy etap reakcji prowadzi si e w temperaturze poni zej 120°C, do zaniku grup hydroksylowych, po czym otrzymany prepolimer zako nczony grupami izocyja- nianowymi poddaje procesowi utwardzania w atmosferze powietrza o wilgotno sci wzgl ednej 40-60%, w temperaturze od 10 do 80°C, prowadz ac proces a z do zaniku grup izocyjanianowych. PL PL

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli w procesie dwuetapowym.
W syntezie elastomerów PUR stosowane są małocząsteczkowe diole i diaminy jako przedłużacze łańcucha. Stosując do przedłużenia łańcucha prepolimeru diaminę, obok obecnych już w łańcuchu charakterystycznych dla poliuretanów wiązań uretanowych, tworzą się także wiązania mocznikowe. Syntezę PUR prowadzi się najczęściej metodą jednoetapową z jednoczesnym wprowadzeniem wszystkich substratów do reaktora lub dwuetapową, w której na pierwszym etapie oligomerol reaguje z nadmiarem molowym diizocyjanianu, a na drugim otrzymany prepolimer z końcowymi grupami NCO poddaje się reakcji z przedłużaczem łańcucha użytym w ilości odpowiadającej nieprzereagownym grupom izocyjanianowym. Procesy te mogą być prowadzone w masie lub w roztworze wysokowrzącego rozpuszczalnika polarnego. Aby przyspieszyć reakcję addycji stosuje się katalizatory, najczęściej w postaci dilaurynianu dibutyocyny(IV), oktanianu cyny(II) lub trzeciorzędowej aminy.
Poliuretany otrzymywane w procesie dwuetapowym mają lepiej wykształconą budowę segmentową. Miękkie segmenty utworzone z oligomerolu stanowią fazę ciągłą, a segmenty pochodzące od diizocyjanianu i przedłużacza łańcucha to segmenty sztywne. Brak powinowactwa pomiędzy dwoma rodzajami segmentów prowadzi do ich separacji i tworzenia charakterystycznej struktury domenowej. O stopniu separacji faz decydują takie czynniki, jak rodzaj oligomerolu (jego ciężar cząsteczkowy), budowa pozostałych surowców, metoda wytwarzania i formowania oraz stosunki molowe użytych reagentów.
Rzadziej stosowana metoda wytwarzania elastomerów PUR polega na wykorzystaniu wody (pary wodnej) jako przedłużacza łańcucha w miejsce małocząsteczkowej aminy w procesie dwuetapowym. W reakcji grupy izocyjanianowej z wodą tworzy się grupa aminowa, która następnie reaguje z nieprzereagowanymi grupami izocyjanianowymi z utworzeniem wiązania mocznikowego (znana z książki „Polyurethane Handbook” G. Oertel, Carl Hanser Verlag, New York, 1994).
Znane jest z amerykańskiego opisu patentowego 5 208 315 (1993) dotwardzanie parą wodną poliuretanu otrzymanego z polieterolu lub poliestrolu lub oligowęglanodiolu i 4,4'-diizocyjanianu dicykloheksametylenu oraz 1,4-butanodiolu jako przedłużacza łańcucha użytych w stosunku molowym grup NCO do OH równym 1,03, w temperaturze 80-100°C. Poliuretanowe i poli(uretano-mocznikowe) dyspersje wodne znane są z amerykańskich opisów patentowych: 5 037 864 (1991), 5 354 807 (1994), 5 354 808 (1994), 5 554 686 (1996), 5 608 000 (1997), 5 807 919 (1998), 5 863 980 (1999).
Rozwiązanie, w którym w poliuretanach alifatycznych otrzymywanych na podstawie oligowęglanodioli miękkie segmenty polieterowe zastąpione są miękkimi segmentami poliwęglanowymi znane jest z amerykańskich opisów patentowych 5 133 742 (1992) i 5 229 431 (1993). Takie poliuretany wykazują bardzo dobre właściwości mechaniczne i odporność na utlenianie porównywalne z właściwościami analogicznych elastomerów z fragmentami polieterowymi, nie ulegając jednocześnie łatwo hydrolizie. Poli(węglano-uretany) otrzymane na ich podstawie w odróżnieniu od dotychczas stosowanych w medycynie poli(etero-uretanów), jak wynika z ostatnich doniesień literaturowych, znalazły z powodzeniem zastosowanie, jako materiały biomedyczne odporne na czynniki utleniające m.in. do wyrobu sztucznego serca.
Hydrolityczna stabilność poliwęglanów jest związana z małą przenikalnością wody, przypisywaną sztywności łańcuchów polimerowych. Ponadto w wyniku hydrolizy wiązania węglanowego tworzą się grupy alkoholowe i dwutlenek węgla, nie ma więc grup autokatalizujących dalszą hydrolizę.
Poliuretany oferują bardzo dobre właściwości użytkowe, szczególnie istotne w przypadku stosowania w materiałach powłokowych oraz, przy założeniu jego dobrej biostabilności, także w elastycznych implantach. Poli(węglano-uretany) występują w handlu pod nazwami: Vascugraft®, Corethane® opisane w J. Biomater. Sci., Polym. Edn. 6, 225-267 (1994), Biomaterials 15, 483-501, 10991112 i 1129-1144 (1994), J. Biomed. Mat. Res. 29, 467-475 (1995) i 45, 62-74 (1999) oraz ChronoFlex® opisane w materiałach firmy CardioTech Int. „Polyurethane for life” z roku 1998.
Stosując zamiast diolu małocząsteczkową aminę jako przedłużacz łańcucha otrzymuje się poli(uretano-moczniki). Obecność grup mocznikowych umożliwia utworzenie silniejszych wiązań wodorowych w segmentach sztywnych i prowadzi do wzrostu wytrzymałości przy zachowaniu dużej elastyczności polimeru. Jednakże w wypadku zastosowania małocząsteczkowej diaminy, jako przedłużacza łańcucha, niezachowanie równomolowości grup funkcyjnych w wyjściowej mieszaninie substratów prowadzi do spadku ciężaru cząsteczkowego poli(uretano-mocznika) i tym samym do obniżenia jego
PL 198 538 B1 właściwości mechanicznych. W celu ułatwienia lepszej kontroli procesu syntezy poli(uretanomoczników) stosując małocząsteczkową aminę jako przedłużacz łańcucha proces syntezy prowadzi się w wysokowrzącym trudnym do usunięcia rozpuszczalniku takim, jak DMF lub DMAc.
Wad tych nie wykazuje sposób według wynalazku.
Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli polega na tym, że na pierwszym etapie otrzymuje się prepolimer uretanowy w reakcji diizocyjanianu, korzystnie zawierającego grupy funkcyjne o różnej reaktywności, korzystnie takiego, jak izoforonodiizocyjanian lub diizocyjanian toluilenu lub ich mieszanina, z oligowęglanodiolem i ewentualnie z dodatkiem a,e-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)alkanu, korzystnie 1,6-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)heksanu lub 1,2-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)etanu w i lości od 0 do 30% mol., w stosunku do oligowęglanodiolu. Jako oligowęglanodiole „stosuje się oligo(trimetylenowęglano)diol lub oligo(tetrametyleno-węglano)diol oligo(heksametylenowęglano)diol lub oligo(dekametylenowęglano)diol lub oligo(dodekametylenowęglano)diol lub oligo(heksametylenowęglano-co-tetrametyleno-węglano)diol lub oligo(heksametylenowęglano-co-pentametylenowęglano)diol lub oligo(heksametylenowęglano-co-dekametylenowęglano)diol lub ich mieszaniny. Korzystnie stosuje się oligowęglanodiole o ciężarach cząsteczkowych od 1000 do 2500, korzystnie od 1700 do 2000.
Stosunek molowy diizocyjanianu do składników hydroksylowych wynoszący od 1,5 do 6, korzystnie od 2 do 4, a reakcja prowadzona jest w temperaturze poniżej 120°C, korzystnie 80-90°C, do zaniku grup hydroksylowych. Korzystnie, zwłaszcza przy dużym nadmiarze grup izocyjanianowych, oddestylowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem nieprzereagowany nadmiar diizocyjanianu. Na drugim etapie otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi poddaje procesowi utwardzania w atmosferze powietrza, korzystnie o wilgotności względnej 40-60%, w temperaturze od 10 do 80°C, korzystnie 40-60°, prowadząc proces aż do zaniku grup izocyjanianowych.
Zastosowanie w sposobie według wynalazku dużego nadmiaru diizocyjanianu w reakcji z oligowęglanodiolem pozwala obniżyć lepkość prepolimeru uretanowego, co ułatwia jego przetwórstwo. Jednak tak duży nadmiar diizocyjanianu może spowodować znaczne podwyższenie sztywności poli(uretano-mocznika). Ten efekt może zostać wyeliminowany przez korzystne oddestylowanie nadmiaru diizocyjanianu po reakcji formowania prepolimeru. W rezultacie, otrzymuje się produkt o wymaganym udziale segmentów sztywnych.
Kolejną istotną cechą wynalazku jest zastosowanie wyłącznie wody jako przedłużacza łańcucha. Dotychczas, w przypadku użycia, jako substratu oligowęglanodioli, stosowano dotwardzanie parą wodną, a w charakterze przedłużaczy łańcucha wykorzystywano aminy lub diole. Sposób według wynalazku pozwolił na otrzymanie poli(uretano-moczników) o dużych ciężarach cząsteczkowych bez konieczności ścisłej kontroli stechiometrii reagentów, jak ma to miejsce w wypadku stosowania diaminy, jako przedłużacza łańcucha. Stosując wodę, jako przedłużacz łańcucha wykorzystuje się znacznie większą szybkość reakcji grup NCO z grupami aminowymi niż z wodą.
Dodatek a,e-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)alkanu, który pełni rolę segmentu sztywnego w poli(uretano-moczniku) podwyższa wytrzymałość elastomeru.
Zastosowanie diizocyjanianu z grupami funkcyjnymi o różnej reaktywności w postaci izoforonodiizocyjanianu (IPDI) pozwala uzyskać mniejszą lepkość prepolimeru uretanowego ze względu na ograniczenie reakcji drugiej, mniej reaktywnej grupy izocyjanianowej. Przereagowanie drugiej grupy diizocyjanianu z cząsteczką poliolu prowadziłoby do wyraźnego wzrostu ciężaru cząsteczkowego prepolimeru. Podobny efekt uzyskuje się stosując diizocyjanian toluilenu (TDI), z tym, że reaktywność drugiej grupy funkcyjnej dodatkowo zmniejsza się w sposób znaczący po przereagowaniu pierwszej grupy.
Dodatkową zaletą sposobu według wynalazku jest wyeliminowanie katalizatorów w procesie wytwarzania poli(uretano-moczników). Tak otrzymane elastomery poli(uretano-mocznikowe) niezawierające toksycznych dodatków mogą być użyte do zastosowań biomedycznych.
Otrzymane sposobem według wynalazku elastomery charakteryzują się dużą wytrzymałością i małą chłonnością wody i oleju.
Sposób według wynalazku został bliżej przedstawiony w przykładach wytwarzania.
P r z y k ł a d 1. Do reaktora poj. 50 cm3 zaopatrzonego w mieszadło, termometr i układ odcinający dostęp wilgoci odważono 17 g oligo(heksametylenowęglano)diolu o ciężarze cząsteczkowym 1700 otrzymanego w reakcji 1,6-heksanodiolu z węglanem etylenu według opisu zgłoszenia patentowego P-363843 i odwadniano ogrzewając w temp 110°C przez 4 h pod próżnią, następnie dodano 6,7 g izoforonodiizocyjanianu i ogrzewano mieszając w temperaturze 85°C do zaniku grup hydroksylowych, których obecność kontrolowano spektrofotometrycznie obserwując pasmo absorpcji 3500 cm-1, Nieprzereagowny nadmiar
PL 198 538 B1 diizocyjananu oddestylowywano pod zmniejszonym ciśnieniem (0,5 mmHg) w temperaturze 90°C przez 30 min. Tak otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi o lepkości 5,6 Pa^s (50°C) wylewano do odkrytej formy i poddawano procesowi utwardzania w komorze klimatycznej w atmosferze powietrza o wilgotności względnej 55% w temperaturze 50°C, prowadząc proces do zaniku grup izocyjanianowych, których obecność kontrolowano spektrofotometrycznie obserwując pasmo absorpcji 2260 cm-1. Utwardzone folie poli(uretano-mocznikowe) charakteryzowały się bardzo dobrymi właściwościami mechanicznymi, wytrzymałość na zerwanie - 38 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 610 %, twardość Shore'a - 91 i małą chłonnością wody i oleju roślinnego, odpowiednio poniżej 1% i 1%.
P r z y k ł a d 2. Proces wytwarzania poli(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do opisanego w przykładzie 1, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego użyto: 15 g oligo(heksametylenowęglano)diolu o ciężarze cząsteczkowym 1100 oraz dodano 7,6 g izoforonodiizocyjanianu i ogrzewano mieszając w temperaturze 90°C do zaniku grup hydroksylowych. Tak otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi wylewano do odkrytej formy i poddawano procesowi utwardzania w komorze klimatycznej w atmosferze powietrza o wilgotności względnej 40% w temperaturze 60°C, prowadząc proces do zaniku grup izocyjanianowych. Utwardzone folie poli(uretanomocznikowe) miały wytrzymałość na zerwanie - 45 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 280%, twardość Shore'a 92.
P r z y k ł a d 3. Proces wytwarzania poli(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do przykładu 1, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego użyto: 15 g ciekłego oligo(heksametylenowęglano-co-tetrametylenowęglano)diolu zawierającego 25% jednostek tetrametyleno węglanowych o ciężarze cząsteczkowym 1400 oraz dodano 8,3 g izoforonodiizocyjanianu i ogrzewano mieszając w temperaturze 80°C do zaniku grup hydroksylowych. Tak otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi wylewano do odkrytej formy i poddawano procesowi utwardzania w komorze klimatycznej w atmosferze powietrza o wilgotności względnej 60% w temperaturze 25°C, prowadząc proces do zaniku grup izocyjanianowych, których obecność kontrolowano spektrofotometrycznie. Utwardzone folie poli(uretano-mocznikowe) charakteryzowały się bardzo dobrymi właściwościami mechanicznymi, wytrzymałość na zerwanie - 37 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 580 %, twardość Shore'a - 90.
P r z y k ł a d 4. Proces wytwarzania poli(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do przykładu 1, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego użyto: 17 g ciekłego oligo(heksametylenowęglano-co-pentametylenowęglano)diolu zawierającego 50 % jednostek pentametylenowęglanowych o ciężarze cząsteczkowym 1800 oraz dodano 8,4 g izoforonodiizocyjanianu i ogrzewano mieszając w temperaturze 85°C do zaniku grup hydroksylowych. Tak otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi wylewano do odkrytej formy i poddawano procesowi utwardzania w komorze klimatycznej w atmosferze powietrza o wilgotności względnej 55% w temperaturze 40°C, prowadząc proces do zaniku grup izocyjanianowych, których obecność kontrolowano spektrofotometrycznie. Utwardzone folie poli(uretano-mocznikowe) charakteryzowały się bardzo dobrymi właściwościami mechanicznymi, wytrzymałość na zerwanie - 35 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 630 %, twardość Shore'a - 89 i małą chłonnością wody i oleju roślinnego, odpowiednio poniżej 1% i 1%.
P r z y k ł a d 5. Proces wytwarzania poli(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do przykładu 1, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego użyto: 17 g ciekłego oligo(heksametylenowęglano-co-dekametylenowęglano)diolu, zawierającego 60% jednostek dekametylenowęglanowych o ciężarze cząsteczkowym 1950 oraz dodano 5,6 g izoforonodiizocyjanianu i ogrzewano mieszając w temperaturze 85°C do zaniku grup hydroksylowych. Utwardzone folie poli(uretano-mocznikowe) charakteryzowały się bardzo dobrymi właściwościami mechanicznymi, wytrzymałość na zerwanie - 42 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 690 %, twardość Shore'a - 91 i małą chłonnością wody i oleju roślinnego, odpowiednio poniżej 1% i 1%.
P r z y k ł a d 6. Do reaktora poj. 50 cm3 zaopatrzonego w mieszadło, termometr i układ odcinający dostęp wilgoci odważono 17 g oligo(heksametylenowęglano)diolu o ciężarze cząsteczkowym 1700 otrzymanego w reakcji 1,6-heksanodiolu z węglanem etylenu według opisu zgłoszenia patentowego P-363843 (2003) oraz 0,12 g 1,2-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)etanu i odwadniano ogrzewając w temp 120°C przez 4 h pod próżnią, następnie dodano 7 g izoforonodiizocyjanianu i ogrzewano mieszając w temperaturze 85°C do zaniku grup hydroksylowych, których obecność kontrolowano spektrofotometrycznie obserwując pasmo absorpcji 3500 cm-1. Nieprzereagowny nadmiar
PL 198 538 B1 diizocyjananu oddestylowywano pod zmniejszonym ciśnieniem (0,5 mmHg) w temperaturze 90°C przez 30 min. Tak otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi o lepkości 6,8 Pa^s (50°C) wylewano do odkrytej formy i poddawano procesowi utwardzania w komorze klimatycznej w atmosferze powietrza o wilgotności względnej 55% w temperaturze 50°C, prowadząc proces do zaniku grup izocyjanianowych, których obecność kontrolowano spektrofotometrycznie obserwując pasmo absorpcji 2260 cm-1. Utwardzone folie poli(uretano-mocznikowe) charakteryzowały się bardzo dobrymi właściwościami mechanicznymi, wytrzymałość na zerwanie - 41 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 550%, twardość Shore'a - 91,5 i małą chłonnością wody i oleju roślinnego, odpowiednio poniżej 1% i 1%.
P r z y k ł a d 7. Proces otrzymywania poli(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do powyższego, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego zamiast 1,2-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)etanu użyto 0,29 g 1,6-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)heksanu, a następnie dodano 7,3 g izoforonodiizocyjanianu. Utwardzone folie poli(uretano-mocznikowe) charakteryzowały się bardzo dobrymi właściwościami mechanicznymi, wytrzymałość na zerwanie - 46 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu -580 %, twardość Shore'a - 92 i małą chłonnością wody i oleju roślinnego, odpowiednio poniżej 1% i 1%.
P r z y k ł a d 8. Proces wytwarzania polł(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do przykładu VI, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego użyto: 15 g ciekłego oligo(heksametylenowęglano-co-tetrametylenowęglano)diolu zawierającego 25% jednostek tetrametylenowęglanowych o ciężarze cząsteczkowym 1400 oraz 0,05 g 1,3-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)propanu i dodano 7,5 g izoforonodiizocyjanianu. Utwardzone folie poli(uretano-mocznikowe) charakteryzowały się bardzo dobrymi właściwościami mechanicznymi, wytrzymałość na zerwanie - 39 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu -620 %, twardość Shore'a - 90.
P r z y k ł a d 9. Proces wytwarzania poli(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do przykładu 1, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego użyto: 15 g oligo(heksametylenowęglano)diolu o ciężarze cząsteczkowym 1700 i 4,6 g diizocyjanianu toluilenu. Utwardzone folie poli(uretanomocznikowe) charakteryzowały się następującymi właściwościami mechanicznymi: wytrzymałość na zerwanie - 35 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 530 %, twardość Shore'a - 90.
P r z y k ł a d 10. Proces wytwarzania poli(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do opisanego w przykładzie 1, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego użyto: 7 g oligo(heksametylenowęglano)diolu o ciężarze cząsteczkowym 1100 i 9 g oligo(dekametylenowęglano)diolu o ciężarze cząsteczkowym 1500 oraz dodano 7,6 g izoforonodiizocyjanianu i ogrzewano mieszając w temperaturze 85°C do zaniku grup hydroksylowych. Tak otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi wylewano do odkrytej formy i poddawano procesowi utwardzania w komorze klimatycznej w atmosferze powietrza o wilgotności względnej 50% w temperaturze 60°C, prowadząc proces do zaniku grup izocyjanianowych. Utwardzone folie poli(uretano-mocznikowe) miały wytrzymałość na zerwanie - 41 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 390%, twardość Shore'a 89.
P r z y k ł a d 11. Proces wytwarzania poli(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do opisanego w przykładzie I, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego użyto: 17 g oligo(trimetylenowęglano)diolu o ciężarze cząsteczkowym 1650 i 6,8 g izoforonodiizocyjanianu i ogrzewano mieszając w temperaturze 85°C do zaniku grup hydroksylowych. Tak otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi wylewano do odkrytej formy i poddawano procesowi utwardzania w komorze klimatycznej w atmosferze powietrza o wilgotności względnej 50% w temperaturze 60°C, prowadząc proces do zaniku grup izocyjanianowych. Utwardzone folie poli(uretano-mocznikowe) miały wytrzymałość na zerwanie - 39 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 350%, twardość Shore'a 87.
P r z y k ł a d 12. Proces wytwarzania poli(uretano-moczników) prowadzono w sposób analogiczny do opisanego w przykładzie I, z tym, że do syntezy prepolimeru uretanowego użyto: 16 g oligo(dodekametylenowęglano)diolu o ciężarze cząsteczkowym 1100 i 7,5 g izoforonodiizocyjanianu i ogrzewano mieszając w temperaturze 90°C do zaniku grup hydroksylowych. Tak otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi wylewano do odkrytej formy i poddawano procesowi utwardzania w komorze klimatycznej w atmosferze powietrza o wilgotności względnej 40% w temperaturze 40°C, prowadząc proces do zaniku grup izocyjanianowych. Utwardzone folie poli(uretanomocznikowe) miały wytrzymałość na zerwanie - 29 MPa, wydłużenie względne przy zerwaniu - 550%, twardość Shore'a 80.

Claims (12)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli w procesie dwuetapowym, z użyciem diizocyjanianów, polegający na otrzymaniu na pierwszym etapie prepolimeru uretanowego w reakcji oligowęglanodiolu z diizocyjanianem, a na drugim etapie na poddaniu prepolimeru reakcji z przedłużaczem łańcucha, znamienny tym, że w reakcji diizocyjanianu z oligowęglanodiolem stosuje się oligowęglanodiol z dodatkiem a,e-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)alkanu, w ilości od 0 do 30 % mol. w stosunku do oligoweglanodiolu, przy czym stosunek molowy diizocyjanianu do składników hydroksylowych wynosi od 1,5 do 6, pierwszy etap reakcji prowadzi się w temperaturze poniżej 120°C, do zaniku grup hydroksylowych, po czym otrzymany prepolimer zakończony grupami izocyjanianowymi poddaje procesowi utwardzania w atmosferze powietrza o wilgotności względnej 40-60%, w temperaturze od 10 do 80°C, prowadząc proces aż do zaniku grup izocyjanianowych.
  2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nieprzereagowany nadmiar diizocyjanianu oddestylowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem.
  3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że proces prowadzi się przy stosunku molowym diizocyjanianu do składników hydroksylowych wynoszącym od 2 do 4.
  4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwszy etap reakcji prowadzi się w temperaturze od 80 do 90°C.
  5. 5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że drugi etap reakcji prowadzi się w temperaturze od 40 do 60°C.
  6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się diizocyjanian zawierający grupy funkcyjne o różnej reaktywności.
  7. 7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako diizocyjanian stosuje się izoforonodiizocyjanian i/lub diizocyjanian toluilenu.
  8. 8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się oligowęglanodiol o ciężarze cząsteczkowym od 1000 do 2500.
  9. 9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że stosuje się oligowęglanodiol o ciężarze cząsteczkowym od 1700 do 2000.
  10. 10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako oligowęglanodiol stosuje się oligo(trimetylenowęglano)diol lub oligo(tetrametylenowęglano)diol lub oligo(heksametylenowęglano)diol lub oligo(dekametylenowęglano)diol lub oligo(dodekametylenoweglano)diol lub oligo(heksametylenowęglano-co-tetrametyleno-węglano)diol lub oligo(heksametylenowęglano-co-pentametylenowęglano)diol lub oligo(heksametylenowęglano-co-dekametylenowęglano)diol lub ich mieszaniny.
  11. 11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się ciekły oligowęglanodiol.
  12. 12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako a,e-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)alkan stosuje się 1,6-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)heksan i/lub 1,2-bis(2-hydroksyetoksykarbonyloamino)etan.
PL369341A 2004-07-29 2004-07-29 Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli PL198538B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL369341A PL198538B1 (pl) 2004-07-29 2004-07-29 Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL369341A PL198538B1 (pl) 2004-07-29 2004-07-29 Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL369341A1 PL369341A1 (pl) 2006-02-06
PL198538B1 true PL198538B1 (pl) 2008-06-30

Family

ID=37945143

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL369341A PL198538B1 (pl) 2004-07-29 2004-07-29 Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL198538B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL369341A1 (pl) 2006-02-06

Similar Documents

Publication Publication Date Title
US5374704A (en) Pure, in particular catalyst-free polyurethanes
CN115322330B (zh) 由生物基1,5-五亚甲基二异氰酸酯产生的热塑性和弹性体聚氨酯
US4892920A (en) Process for the preparation of cyclohexanediisocyanate containing polyisocyanate prepolymers and polyurethanes having high temperature performance
US20070155941A1 (en) Polyurethane cast elastomers made of NCO prepolymers based on 2,4'-MDI and a process for their preparation
CA2640685A1 (en) Polyurethane cast elastomers formed from nco prepolymers based on 2,4'-mdi, a process for their preparation and their use
CN109438653A (zh) 一种生物型热塑性聚氨酯弹性体及其制备方法
KR100943195B1 (ko) 내마모성 폴리우레탄 엘라스토머의 제조 방법
JPS587648B2 (ja) ポリエ−テルウレタンポリマ−の製造方法
WO2016098073A2 (en) Polyurethanes
EP0194452A1 (en) Polyester-polyurethane and process for producing it
US5116932A (en) Hydrolysis resistant polyurethane resins
KR20100022943A (ko) 폴리우레탄 우레아 수지 분산물의 제조 방법
KR100347502B1 (ko) 환상지방족열가소성폴리우레탄엘라스토머
MXPA02009391A (es) Elastomeros termoplasticos de poliuretano (tpu) preparados con un segmento suave de carbonato de politrimetileno.
JP6480437B2 (ja) 工業用ローラー上のコーティング用硬化剤
KR101313713B1 (ko) 내수성이 우수한 폴리우레탄 수분산 수지 조성물, 이를 이용한 폴리우레탄 수분산 수지의 제조방법 및 이 제조방법에 의해 제조된 폴리우레탄 수분산 수지를 포함하는 폴리우레탄 수분산 접착제
WO2007080929A1 (ja) ポリオキサレートウレタン
JPH07149883A (ja) ラクトン系ポリエステルポリエーテルポリオールの製造方法及びそれを用いたポリウレタン樹脂
CA2327690A1 (en) One-shot polyurethane elastomers with very low compression set
JP3603293B2 (ja) 2液注型用ポリウレタンエラストマー組成物、及び該組成物を用いたポリウレタンエラストマーの製造方法
PL198538B1 (pl) Sposób wytwarzania poli(uretano-moczników) na podstawie oligowęglanodioli
CN112552479A (zh) 一种水解速度可控的无溶剂聚氨酯弹性体组合物
JPS63202610A (ja) ポリウレタンの製造法
KR102307967B1 (ko) 열적특성을 가지는 습식 폴리우레탄 수지의 제조방법
JP3447101B2 (ja) 熱可塑性ポリウレタンエラストマー成形品の製造方法

Legal Events

Date Code Title Description
LAPS Decisions on the lapse of the protection rights

Effective date: 20140729