PL197822B1 - Odśrodkowa przędzarka rozwłókniająca oraz przędzarka kaskadowa zawierająca takie odśrodkowe przędzarki - Google Patents

Abstract

1. Od srodkowa prz edzarka rozw lókniaj aca zawieraj a- ca obudow e, silnik zamontowany w obudowie, otoczony obudow a wa l nap edzany obrotowo przez silnik i z nim wspó losiowy, oraz zespó l rotora maj acy wewn etrzny ko l- nierz zamontowany na wale i rotor zamontowany roz laczal- nie na tym ko lnierzu w oddaleniu od silnika, znamienna tym, ze wa l (3) jest sztywnym elementem ci agn acym si e od wn etrza silnika (2) do ko lnierza (13) ….…………………….. . 11. Prz edzarka kaskadowa, zawieraj aca co najmniej trzy od srodkowe prz edzarki umieszczone we wspólnej obu- dowie oraz uk lad doprowadzania powietrza do doprowa- dzania nadmuchu powietrza wokó l i do przodu przez rotory do wspomagania rozw lókniania roztopionego materia lu i przenoszenia w lókien do przodu od rotora, przy czym ka z- da od srodkowa prz edzarka rozw lókniaj aca zawiera obudo- w e, silnik zamontowany w obudowie, otoczony obudow a wa l nap edzany obrotowo przez silnik i z nim wspó losiowy, oraz zespó l rotora maj acy wewn etrzny ko lnierz zamontowany na wale i rotor zamontowany roz laczalnie na tym ko lnierzu w oddaleniu od silnika, znamienna tym, ze w poszczegól- nych od srodkowych prz edzarkach wa l (3) jest sztywnym elementem ci agn acym si e od wn etrza silnika (2) do ko lnie- rza (13) przez pierwszy zespó l lozyskowy (5) ……..……… . PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest odśrodkowa przędzarka rozwłókniająca oraz przędzarka kaskadowa zawierająca takie odśrodkowe przędzarki.

Znane takie urządzenie, w którym szereg rotorów jest usytuowanych na bardzo obszernej obudowie na wałach wchodzących do obudowy przędzarki, silnik dużej mocy jest usytuowany poza obudową przędzarki, a do przeniesienia napędu z rotora na wały rotorów stosuje się pasy albo inne tego typu napędy.

Znane są odśrodkowe przędzarki rozwłókniające zawierających współosiowe odśrodkowe przędzarki, w których każda przędzarka ma obudowę, silnik zamontowany w obudowie, wał napędzany obrotowo przez silnik i z nim współosiowy, oraz rotor zamontowany na wale, oddalony od silnika. Przykłady takich urządzeń są przedstawione np. w międzynarodowych publikacjach patentowych nr WO 88/06146, WO 96/36573 (fig. 2) i WO 96/38391 (fig. 4).

Głównym problemem technicznym w przypadku znanych urządzeń przędzalniczych i w przypadku tych współosiowych przędzarek jest to, iż wymagana jest duża prędkość obrotowa rotora, przy czym rotor jest poddawany działaniu sił mimośrodowych wywołanych przez roztopiony materiał wylewany albo nań narzucany. Innym problemem jest to, że rotor ulega zmiennemu zużyciu. Pogarsza to problem mimośrodowości i wymaga także możliwości wymiany rotora, gdy jego zużycie jest zbyt duże. Innym problemem jest to, że znajdujący się na rotorze albo w jego pobliżu roztopiony materiał ma bardzo wysoką temperaturę (znacznie powyżej 1000°C) i ciepło promieniowania naraża skomplikowane części na uszkodzenie. Kolejnym problemem jest to, iż konieczna jest możliwość wprowadzania poprzez rotor ciekłych lub stałych materiałów, takich jak spoiwo albo inne dodatki, w celu zmieszania ich z tworzącą się poza rotorem chmurą włókien.

Ze względu na konieczność wymiany rotora, konstrukcja zespołu rotora polega na tym, że rotor jest zwykle montowany na wale z pasowaniem suwliwym, przy czym należy zapewnić jego unieruchomienie. Przykładowo, pomiędzy wewnętrzną powierzchnią otworu rotora i zewnętrzną powierzchnią wału może istnieć luz nie większy niż 0,1 mm, a do mocowania rotora na wale można zastosować śruby. Przykład taki podano w EP 0059152 (fig. 2). Niestety, wykonanie wystarczającego luzu dającego pasowanie suwliwe w praktyce, podczas normalnego działania z dużą prędkością, powoduje przemieszczenie wystarczające do wywołania dodatkowych sił mimośrodowych działających na rotor i na wał.

Aby poradzić sobie ze wszystkimi siłami mimośrodowymi występującymi na rotorze, konwencjonalnym rozwiązaniem stało się wykonywanie wału przędzarki współosiowej jako elementu niesztywnego, tzn. jest on wykonany z dwóch części ze sprzęgłem pomiędzy nimi, które może skompensować niewielkie przemieszczenie mimośrodowe jednej części względem drugiej. Tak więc, jedna część wału biegnie od wnętrza silnika do sprzęgła, druga część wału zaś biegnie od sprzęgła do rotora.

Część wału, która biegnie od sprzęgła do rotora, wymaga swych własnych łożysk w pobliżu sprzęgła i w pobliżu rotora. Konstrukcja związana z wprowadzeniem sprzęgła i tych łożysk, z konieczności zajmuje znaczną długość.

Zamontowanie sprzęgła w wale utrudnia skonstruowanie wału w taki sposób, aby można było pompować płyn oraz inne dodatki współosiowo, wzdłuż osi i na zewnątrz rotora. Zainstalowanie dodatkowych urządzeń w celu zrealizowania tego zajmuje dodatkową przestrzeń.

Nawet jeżeli wał zawiera sprzęgło kompensujące siły mimośrodowe, występują one nadal, toteż konieczne jest ich zminimalizowanie poprzez zastosowanie pola przyspieszenia, i zwykle prędkości rotora, która jest mniejsza niż byłoby to korzystne w innym przypadku.

Wskutek tego te współosiowe przędzarki są duże i ciężkie (przy czym typowa przędzarka kaskadowa utworzona z czterech takich przędzarek waży około dwóch ton), jednakże przemysł zaakceptował to jako rozwiązanie zadowalające. Jest to zrozumiale, gdyż same te przędzarki stanowią względnie nowe rozwiązanie, a przędzarki kaskadowe z nich utworzone są o wiele bardziej wygodne niż tradycyjne przędzarki mające silniki zewnętrzne, które są nawet jeszcze cięższe, lecz znajdują się jeszcze w powszechnym użyciu.

Stwierdzono, iż byłoby pożądane przeprojektowanie przędzarek współosiowych tak, aby były znacznie mniejsze i lżejsze, oraz aby mogły pracować zadawalająco z dużą prędkością bez wyłączania ich z ruchu na dłuższe okresy dla przeprowadzenia konserwacji. Stwierdzono w szczególności, iż byłoby pożądane osiągnięcie tego w przędzarce, w której mogłyby działać rotory o znanej, względnie dużej średnicy i z prędkością większą niż zwykle, zapewniającą większe pole przyspieszenia, niż to jest zwykle dopuszczalne w znanych przędzarkach.

PL 197 822 B1

Pole przyspieszenia jest przyspieszeniem dośrodkowym i w opisie odniesienie do pola przyspieszenia rotora dotyczy wartości G przy czym G = rQ r jest promieniem odpowiedniego rotora oraz

Ω jest prędkością kątową tego rotora, gdzie

Ω = 2π η/60 przy czym n oznacza liczbę obrotów na minutę.

Zgodna z wynalazkiem odśrodkowa przędzarka rozwłókniająca zawierająca obudowę, silnik zamontowany w obudowie, otoczony obudową wał napędzany obrotowo przez silnik i z nim współosiowy, oraz zespół rotora mający wewnętrzny kołnierz zamontowany na wale i rotor zamontowany rozłączalnie na tym kołnierzu w oddaleniu od silnika, charakteryzuje się tym, że wał jest sztywnym elementem ciągnącym się od wnętrza silnika do kołnierza przez pierwszy zespół łożyskowy pomiędzy wałem i obudową otaczającą wał, przy czym kołnierz jest zamocowany nieprzesuwnie na wale, z tym że przędzarka ma kanały do doprowadzania ciekłego chłodziwa poprzez obudowę i do chłodzenia silnika.

Wał jest sztywnym elementem w tym znaczeniu, że nie istnieje możliwość ruchu pomiędzy poszczególnymi częściami wału. Może on być wykonany z oddzielnych części, sztywno zamocowanych ze sobą tak, że nie mogą one poruszać się względem siebie. Korzystnie wał jest wałem jednolitym, tzn. jest to pojedynczy wał, który biegnie przez silnik i pierwszy zespół łożyskowy do kołnierza.

Zgodnie z kolejnym przykładem wykonania wynalazku wał przechodzi dalej przez drugi zespół łożyskowy po stronie silnika oddalonej od zespołu rotora.

Łożyska w pierwszym i drugim zespole łożyskowym mogą być np. łożyskami walcowymi, łożyskami wałeczkowymi albo łożyskami kulkowymi, lecz szczególnie pożądane jest stosowanie łożysk kulkowych albo łożysk wałeczkowych. W korzystnej przędzarce, łożyska w pierwszym zespole łożyskowym są łożyskami kulkowymi, a łożyska w drugim zespole łożyskowym są łożyskami wałeczkowymi, np. z materiału ceramicznego (patrz np. międzynarodowa publikacja patentowa nr WO 96/36572).

Kołnierz musi być zamocowany na wale w sposób uniemożliwiający przemieszczanie. Znane rozwiązania wykorzystujące śruby nie zapewniają takiego mocowania uniemożliwiającego przemieszczanie, ponieważ w rzeczywistości, podczas pracy z dużą prędkością, wystąpienie pewnego przemieszczenia promieniowego na wale jest nieuniknione. Mimo iż może to być niewielka liczbowo wartość, znacznie poniżej 0,1 mm, może ona spowodować wystąpienie dużych sił mimośrodowych na obwodzie rotora. W wynalazku można zastosować dowolny sposób montażu kołnierza na wale zapewniającego ujemny, zerowy albo zasadniczo zerowy (np. poniżej 0,01 mm) luz wokół wału tak, aby podczas długotrwałej pracy uniknąć ryzyka przemieszczenia mimośrodowego.

Na ogół najlepszym sposobem jest zapewnienie, aby kołnierz z wałem tworzyły połączenie mocno wciskane, gdyż wówczas jest niemożliwe znaczne wzajemne ich przemieszczenie. Korzystnie stosuje się pasowanie mocno wciskane takie, aby nie było potrzeby stosowania śrub albo jakiegokolwiek innego rozłącznego urządzenia mocującego w celu polepszenia pewności tego pasowania. Korzystne, na wale jest zamocowany nieprzesuwnie kołnierz za pomocą pasowania skurczowego.

W celu jeszcze dalszego zminimalizowania ryzyka powstania sił mimośrodowych powstających w trakcie pracy przędzarki, korzystne jest zamontowanie na wale automatycznego zespołu wyważającego, na ogół w położeniu poza pierwszym zespołem łożyskowym (tzn. po stronie oddalonej od silnika). Korzystnie, wał przechodzi przez automatyczny zespół wyważający zamontowany na wale w miejscu pomiędzy pierwszym zespołem łożyskowym i kołnierzem albo wewnątrz kołnierza.

Odpowiedni automatyczny zespół wyważający opisano w „Evolution publikacji SKF, wydanie amerykańskie, nr 1, 1995, strony 27 - 30. Wspomniany artykuł wyjaśnia zasady konstrukcji odpowiedniego automatycznego zespołu wyważającego do zastosowania w wynalazku. Należy również uczynić odniesienie do opisów patentowych GB-A-832048 i WO 97/07347. Odpowiednie wyposażenie jest dostępne w SKF pod nazwą „Auto Balancing Unit’.

Ciekłe chłodziwo przepływa przez obudowę kanałami rozmieszczonymi w taki sposób, aby osiągnąć chłodzenie silnika, a korzystnie również chłodzenie pierwszego zespołu łożyskowego. To działanie chłodzące może służyć zarówno do odprowadzania ciepła wytwarzanego przez przędzarkę (np. przez silnik), jak i do ochrony silnika (i korzystnie innych części składowych, takich jak pierwszy zespół łożyskowy) przed ciepłem z zewnątrz, np. przed promieniowaniem roztopionego materiału.

Do tego celu można zastosować dowolną ciecz chłodzącą, lecz zwykle korzystne jest stosowanie wody. W dogodny sposób woda, która chłodziła przędzarkę, zostaje następnie doprowadzona do zespołu rotora w celu chłodzenia wnętrza rotora oraz, na ogół, w celu późniejszego wyrzucenia do

PL 197 822 B1 wnętrza chmury włókien utworzonych poza rotorem. Dodatkowo albo alternatywnie, do zespołu rotora można doprowadzać oddzielną wodę chłodzącą.

Rotor jest wydrążonym walcem mogącym mieć ogólnie znaną konstrukcję, który jest zamontowany do kołnierza w sposób rozłączalny w ten sposób, że jest zamocowany pomiędzy kołnierzem, na końcu wydrążonego walca rotora bliższym silnikowi, oraz elementem mocującym, który jest rozłącznie przymocowany do kołnierza. Przykładowo, ten element mocujący jest zazwyczaj wkręcony w koniec kołnierza i/lub przykręcony do niego śrubami.

Silnik może być silnikiem synchronicznym albo silnikiem asynchronicznym. Zwykle odpowiednie jest stosowanie silnika asynchronicznego. Moc silnika wynosi na ogół 5 - 40 kW. Prędkość obrotowa silnika wynosi na ogół 5000 - 12000 obr/min. Odpowiednie silniki są dostępne w handlu z E&A ze Szwajcarii, Parvex z Francji, Siemens z Niemiec, Kavo z Niemiec oraz ABB ze Szwecji. Badania prowadzące do wyboru odpowiednich silników opisano w rozprawie doktorskiej Karla Geberta „Ein Beitrag zur thermischen Modellbildung von schnelldrehenden Motorspindeln” w T.H. Darmstadt, opublikowanej w 1997 przez Shaker Verlag GmbH.

Korzystnie wał ma współosiowy otwór z nie obracającą się rurą zamocowaną w obudowie po stronie silnika oddalonej od zespołu rotora i przechodzącą przez otwór i zespół łożyskowy rury oraz uchodzącą z zespołu rotora. Otwór ten ciągnie się przez wał na całej jego długości i prowadzi od wlotu na końcu oddalonym od rotora i kończy się na końcu rotora. Za jego pomocą ciekłe dodatki, takie jak ciekłe spoiwo, zawiesina stałych dodatków w cieczy albo stałe dodatki unoszone w powietrzu, mogą być pompowane wzdłuż wału i wyrzucane do wnętrza rotora albo do wnętrza chmury włókien wyrzucanych z rotora. W zespole rotora można zastosować dowolne odpowiednie łożyska.

Przędzarka może być wyposażona w środki do rozprowadzania spoiwa albo innych dodatków z przodu zespołu rotora i mogą one być znane. Przędzarka może być także wyposażona w środki do doprowadzania powietrza do przodu wzdłuż powierzchni rotora.

Wygodne jest wbudowanie w przędzarkę jednego ze znanych handlowych układów określających drgania mimośrodowe zanim staną się one znaczące, co umożliwia wymianę rotora tylko wtedy, gdy staje się to konieczne. Działanie przędzarki można także ułatwić przez zastosowanie jednego z dostępnych w handlu automatycznych układów smarowania do łożysk.

Każda przędzarka może być używana do rozwłókniania samodzielnie, przykładowo w stanie wolnostojącym, w którym to przypadku wewnątrz obudowy przędzarki i/lub na zewnątrz zawiera układ doprowadzania powietrza do zapewniania nadmuchu powietrza wokół i w kierunku do przodu przez rotor dla wspomagania rozwłókniania roztopionego materiału i do przenoszenia włókien do przodu od rotora.

Zgodna z wynalazkiem przędzarka kaskadowa, zawierająca co najmniej trzy odśrodkowe przędzarki umieszczone we wspólnej obudowie oraz układ doprowadzania powietrza do doprowadzania nadmuchu powietrza wokół i do przodu przez rotory do wspomagania rozwłókniania roztopionego materiału i przenoszenia włókien do przodu od rotora, przy czym każda odśrodkowa przędzarka rozwłókniająca zawiera obudowę, silnik zamontowany w obudowie, otoczony obudową wał napędzany obrotowo przez silnik i z nim współosiowy, oraz zespół rotora mający wewnętrzny kołnierz zamontowany na wale i rotor zamontowany rozłączalnie na tym kołnierzu w oddaleniu od silnika, charakteryzuje się tym, że w poszczególnych odśrodkowych przędzarkach wał jest sztywnym elementem ciągnącym się od wnętrza silnika do kołnierza przez pierwszy zespół łożyskowy pomiędzy wałem i obudową otaczającą wał, przy czym kołnierz jest zamocowany nieprzesuwnie na wale, z tym, że przędzarka ma kanały do doprowadzania ciekłego chłodziwa poprzez obudowę i do chłodzenia silnika. Odśrodkowe przędzarki mogą być zmontowane jako przędzarka kaskadowa w obudowie przędzarki, przykładowo w taki sam ogólny sposób jak przedstawiono np. w międzynarodowych publikacjach patentowych nr WO 96/36573 i WO 96/38391.

W efekcie wynalazku, długość każdej przędzarki, i tym samym długość przędzarki kaskadowej, można zmniejszyć zazwyczaj o 20 - 75%, często o 50 - 70%, a całkowity ciężar całej przędzarki (a tym samym ciężar całości przędzarki kaskadowej) można zmniejszyć w podobnym stopniu. Tak więc, w wyniku przeprojektowania zgodnie z wynalazkiem można zmniejszyć ciężar przędzarki kaskadowej z czterema współosiowymi przędzarkami z około 2 ton do wielkości w zakresie od np. 0,75 (albo mniej) do 1 tony, bez zmniejszania wydajności przędzarki. Długość każdej przędzarki (od tyłu silnika do czoła rotora) można zmniejszyć z blisko 2 m do około 0,7 m. Wynalazek może także pozwolić na zwiększenie pola przyspieszenia, np. z polem przyspieszenia na rotorach zwiększonym np. o 200% do 350% albo więcej, w porównaniu z polami przyspieszeń, które wcześniej uważano za możliwe do przyjęcia dla rotorów tej samej wielkości, mając na względzie potrzebę obsługi serwisowej. Przykładowo,

PL 197 822 B1 typowe maksymalne pole przyspieszenia dla rotora o promieniu 200 mm według wynalazku może wynosić około 315 km/s² (przy prędkości 12000 obr/min), co stanowi około trzykrotną wartość typowego maksimum dla rotora o promieniu 200 mm (przy prędkości 7000 obr/min) w typowej przędzarce.

Przedmiot wynalazku jest ukazany w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia odśrodkową przędzarkę według wynalazku ukazując kołnierz zespołu rotora, lecz z pominięciem reszty zespołu rotora, w przekroju, fig. 2 - zespół rotora tej samej przędzarki, w powiększonym przekroju.

Przędzarka zawiera obudowę 1 z silnikiem 2 zamontowanym wewnątrz obudowy. Silnikiem jest korzystnie silnik opisany wyżej. Jednolity wał 3 biegnie przez silnik i jest współosiowy z silnikiem oraz jest napędzany obrotowo przez silnik. Wał 3 jest pojedynczym elementem, który biegnie od zespołu 4 rotora na jednym końcu do końca oddalonego od zespołu rotora.

Pomiędzy obudową 1 i obrotowym wałem 3 znajduje się pierwszy zespół łożyskowy 5, przy czym łożyska tego zespołu są korzystnie łożyskami kulkowymi. Pomiędzy wałem i obudową 1, na końcu wału oddalonym od zespołu 4 rotora, znajduje się drugi zespół łożyskowy 6. Łożyska w tym drugim zespole łożyskowym mogą być łożyskami wałeczkowymi.

Ciekłe chłodziwo jest pompowane do wnętrza obudowy kanałem 7, przepływa ono kanałem 8 i wokół kanałów 9 otaczających silnik i w ten sposób chłodzi silnik. W przedstawionej postaci kanały te prowadzą do kanału 10, który otacza pierwszy zespół łożyskowy i chroni go przed przegrzaniem. Wykorzystane chłodziwo może być następnie doprowadzone poprzez kanał 11 do wnętrza zespołu rotora, z którego, po ochłodzeniu rotora w zespole 4 rotora, wypływa w znany sposób kanałem 12 jako mieszanina wody i pary wodnej.

Zespół 4 rotora zawiera zamocowany nieruchomo na wale 3 wewnętrzny kołnierz 13, rotor 14 z odpowiednią obwodową powierzchnią rozwłókniającą 15 i element mocujący 16, który jest dociskany do rotora przez gwintowany element 17 wkręcony w koniec kołnierza 13 w miejscu 18 i za jego pośrednictwem do wału 3.

Tak więc rotor 14 jest zamocowany pomiędzy odsadzeniem 19 na wewnętrznym kołnierzu i odsadzeniem 20 na elemencie mocującym 16 i można go zdemontować jedynie poprzez usunięcie gwintowanego elementu 17.

W celu utworzenia nieprzesuwnego zamocowania kołnierza 13 na wale 3, pomiędzy zewnętrzną powierzchnią wału i wewnętrzną powierzchnią kołnierza 13, stosuje się pasowanie skurczowe kołnierza na wale 3. To pasowanie skurczowe może istnieć na całej długości obszaru, na którym kołnierz otacza wał, bądź też można je wprowadzić tylko na część długości, wystarczającej do stworzenia połączenia nieprzesuwnego. Korzystnie, pasowanie skurczowe istnieje w obszarze 21 styku pomiędzy wewnętrznym końcem 22 kołnierza 13 i otworem 23, z pasowaniem przestronnym (tzn. z bardzo małym luzem) pomiędzy wałem 3 i kołnierzem 13 w obszarze 24 pomiędzy otworem 23 i zewnętrznym końcem 25 kołnierza. W celu zdjęcia osadzonego skurczowo kołnierza z wału, do otworu i w przestrzeń luzu w obszarze 24 można wtłoczyć olej tak, aby wywrzeć nacisk na pierścieniową powierzchnię kołnierza i tym samym wytworzyć siłę w celu zdjęcia kołnierza z wału.

Na wale pomiędzy zespołem łożyskowym 5 i kołnierzem jest zamontowany automatyczny zespół wyważający 26.

Wewnątrz otworu wału 3 jest zamontowana nie obracająca się rura 27. Rura biegnie poprzez połączenie 28, które jest zamocowane w obudowie 1 do zespołu łożyskowego 29 rury, tzn. pomiędzy obracającym się wałem i rurą. Rura uchodzi do przestrzeni 30, z której następnie płynny albo stały materiał w znany sposób może być wyrzucany na zewnątrz przez wyloty 31 i rozprowadzany promieniowo przez rozrzutnik 32 o kształcie odwróconej miseczki.

Urządzenie przedstawione na rysunkach ma długość całkowitą od kanału 7 do rozrzutnika 32 typowo od 0,5 do 1,0 m, podczas gdy znane przędzarki mają typową długość około 2 m. W przypadku rotorów mających typowe średnice wynoszące 100 - 400 mm (przy czym średnica górnego rotora mieści się zwykle w zakresie 100 - 250 mm, średnice pozostałych zaś mieszczą się zwykle w zakresie 150 - 400 mm), rotory mogą dogodnie obracać się z prędkością rzędu 3000 - 15000 obr/min bez jakichkolwiek negatywnych skutków związanych ze zużywaniem się, w porównaniu z tym, co spotykano w poprzednich układach pracujących z rotorami o podobnych wielkościach, lecz z mniejszymi prędkościami. Tym samym pole przyspieszenia, które można zastosować w wynalazku, może być do trzech razy większe, bez napotykania problemów związanych z poważniejszym zużywaniem się.

Claims (11)

1. Odśrodkowa przędzarka rozwłókniająca zawierająca obudowę, silnik zamontowany w obudowie, otoczony obudową wał napędzany obrotowo przez silnik i z nim współosiowy, oraz zespół rotora mający wewnętrzny kołnierz zamontowany na wale i rotor zamontowany rozłączalnie na tym kołnierzu w oddaleniu od silnika, znamienna tym, że wał (3) jest sztywnym elementem ciągnącym się od wnętrza silnika (2) do kołnierza (13) przez pierwszy zespół łożyskowy (5) pomiędzy wałem (3) i obudową (1) otaczającą wał (3), przy czym kołnierz (13) jest zamocowany nieprzesuwnie na wale (3), z tym że przędzarka ma kanały (7, 8, 9, 10, 11) do doprowadzania ciekłego chłodziwa poprzez obudowę (1) i do chłodzenia silnika (2).

2. Przędzarka według zastrz. 1, znamienna tym, że wał (3) jest watem jednolitym.

3. Przędzarka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że wał (3) pr^^^r^ł^c^c^^i przez automatyczny zespół wyważający (26) zamontowany na wale w miejscu pomiędzy pierwszym zespołem łożyskowym (5) i kołnierzem (13) albo wewnątrz kołnierza (13).

4. Przędzarka według zas^z. 1 albo 2, znamienna t^r^, że na wale (ty jess zamocowany nieprzesuwnie kołnierz (13) za pomocą pasowania skurczowego.

5. Przędzarka według zas^z. 3, tym, że na wale (3) jess zamocowany nieprzesuwnie kołnierz (13) za pomocą pasowania skurczowego.

6. Pr^^^r^^^rl^^ według zas^z. 1 albo 2, albo 5, znamienna tym, że wał (3) przechodzi dalej przez drugi zespół łożyskowy (6) po stronie silnika (2) oddalonej od zespołu (4) rotora.

7. według 3, znamienna tym, że wał (3) pr^^^(^ł^(^c^^i dalej pr^^^^ drugi zespół łożyskowy (6) po stronie silnika (2) oddalonej od zespołu (4) rotora.

8. Przędzarka według 1 albo 2, albo 5, albo 7, znamienna tym, że wał (ty mil współosiowy otwór z nie obracającą się rurą (27) zamocowaną w obudowie (1) po stronie silnika (2) oddalonej od zespołu (4) rotora i przechodzącą przez otwór i zespół łożyskowy (29) rury oraz uchodzącą z zespołu (4) rotora.

9. Przędzaaka według zas^z. 3, znamienna tym, że wal (3) mawspółosiowy otwór z nie obracającą się rurą (27) zamocowaną w obudowie (1) po stronie silnika (2) oddalonej od zespołu (4) rotora i przechodzącą przez otwór i zespół łożyskowy (29) rury oraz uchodzącą z zespołu (4) rotora.

10. według zas^z. 1, znamienna tym, że zawiera układ doprowadzania do zapewniania nadmuchu powietrza wokół i w kierunku do przodu przez rotor dla wspomagania rozwłókniania roztopionego materiału i do przenoszenia włókien do przodu od rotora.

11. kaskadowa, zawierająca co najmniej trzy odśrodkowe przędzarki umieszczone we wspólnej obudowie oraz układ doprowadzania powietrza do doprowadzania nadmuchu powietrza wokół i do przodu przez rotory do wspomagania rozwłókniania roztopionego materiału i przenoszenia włókien do przodu od rotora, przy czym każda odśrodkowa przędzarka rozwłókniająca zawiera obudowę, silnik zamontowany w obudowie, otoczony obudową wał napędzany obrotowo przez silnik i z nim współosiowy, oraz zespół rotora mający wewnętrzny kołnierz zamontowany na wale i rotor zamontowany rozłączalnie na tym kołnierzu w oddaleniu od silnika, znamienna tym, że w poszczególnych odśrodkowych przędzarkach wał (3) jest sztywnym elementem ciągnącym się od wnętrza silnika (2) do kołnierza (13) przez pierwszy zespół łożyskowy (5) pomiędzy wałem (3) i obudową (1) otaczającą wał (3), przy czym kołnierz (13) jest zamocowany nieprzesuwnie na wale (3), z tym, że przędzarka ma kanały (7, 8, 9, 10, 11) do doprowadzania ciekłego chłodziwa poprzez obudowę (1) i do chłodzenia silnika (2).