PL195237B1 - Plomba obrotowa - Google Patents

Abstract

1. Plomba obrotowa, odpowiednia do stosowania z wlóknem elastycznym, sluzaca do nieusuwalnego zamo- cowania wlókna na przedmiocie, zawierajaca wlókno, obudowe obejmujaca komore posiadajaca os, otwór w obudowie polaczony z komora i lezacy w plaszczyznie usytuowanej poprzecznie do osi, przy czym przez ten otwór przelozona jest pierwsza i druga czesc tego wlókna, ulozo- na jedna obok drugiej w tej plaszczyznie oraz wirnik znajdu- jacy sie w komorze i obracajacy sie wokól osi, posiadajacy przynajmniej jeden otwór, przy czym przynajmniej jeden otwór w wirniku umieszczony jest w jednej osi z otworem znajdujacym sie we wspomnianej plaszczyznie, przez który przelozone jest wlókno, a obudowa posiada równiez ele- menty blokujace obrót wirnika wokól osi, wzgledem obudo- wy, w zadanym kierunku, przy czym wlókno wprowadzone do przynajmniej jednego otworu, i w tym otworze owiniete jest wokól wirnika oraz przymocowane do wirnika i obudo- wy, znamienna tym, ze w pozycji zablokowania plomby (2), trzecia czesc wlókna (8), siega od drugiej czesci wlók- na (8), przelozonej przez otwór, przy czym trzecia czesc wlókna (8) jest umieszczona rozlacznie w otworze wirnika (6), i tym, ze czwarta czesc wlókna (8) siega od pierwszej czesci wlókna (8) przelozonej przez otwór w obudowie (4) i ulozonej wraz z druga czescia ………………………….. PL PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest plomba obrotowa, służąca do zabezpieczania pojemników, oraz uniemożliwiająca usunięcie plomby z wrzeciądzu zamka, klamki lub podobnego elementu rygla lub zatrzasku, który zamyka pojemnik.

Konstrukcje obrotowych plomb zostały ujawnione między innymi w opisach patentowych USA numer 4,978,026; 5,180,200 i 5,419,599.

Różnego rodzaju plomby służące do plombowania zamków lub klamek rygli lub zatrzasków, które zabezpieczają pojemniki do przewozu towarów zawierają wydłużone, elastyczne przewody plomb oraz metalowe lub termoplastyczne plomby. Przewody są przekładane przez wrzeciądz lub klamkę, następnie ich krańce są łączone ze sobą plombą, która jest zagniatana lub deformowana w celu uniemożliwienia usunięcia krańców przewodu. Ponieważ obecność przewodu uniemożliwia pracę wrzeciądza lub klamki, nieautoryzowane otwarcie pojemnika powoduje zniszczenie plomby lub przewodu, stanowiąc widoczny dowód nieautoryzowanego otwarcia.

Przykłady plomb znanych ze stanu techniki zostały opisane w dokumentacji patentów USA 421,951; 1,826,033 i 1,911,060.

Patent USA numer 421,951 ujawnia obrotowy plombowany zamek, w którym taśma pieczętująca jest umieszczona wewnątrz elementu obrotowego. Następnie element jest obracany powodując, że zaczep wpada w otwór utworzony w taśmie pieczętującej, która zostaje przeciągnięta wewnątrz elementu obrotowego do pozycji blokowania. Obrotowy element jest zabezpieczony przed obrotem, umożliwiającym otwarcie, przez wykorzystanie zapadki utrzymywanej za pomocą sprężyny.

Patent USA 1,826,033 ujawnia blok zawierający komorę pieczętującą, posiadającą poprzeczne otwory. W komorze znajduje się wałek, ponadto posiada ona przegrodę wykorzystywaną do tymczasowego połączenia z elementami zwijającymi, przekładanymi poprzez komorę. Elementy zwijające posiadają otwory w których umieszcza się taśmę pieczętującą.

Patent USA numer 1,911,060 ujawnia urządzenie plombujące, posiadające korpus z otworami, poprzez które wystają na zewnątrz elastyczne elementy plombujące. Część centralna korpusu jest wyposażona w nagwintowany rdzeń, który jest przecięty przez otwory. Wewnątrz nagwintowanego rdzenia umieszczona jest jednozwojna śruba, która może być dokręcona do dołu do elastycznych elementów zabezpieczających pozwalających na zachowanie jej w pozycji pieczętującej.

Wspomniane wyżej, powszechnie znane rozwiązania, przedstawione w dokumentach US 4,978,026; 5,180,200 i 5,419,599 zawierają plombę służącą do zabezpieczania pojemnika i wprowadzenia dowodu naruszenia zabezpieczeń, jak również są tanie w produkcji. W plombie według patentu US 5,180,200, obrotowy wirnik jest wkładany do komory w termoplastycznej obudowie. Ściany obudowy zawierają otwory biegnące przez komorę. Wirnik posiada otwór i dwa obwodowe występy, zakrzywione w przekroju poprzecznym, o kształcie uzupełniającym rowki, znajdujące się w pobliżu jego szczytu. Wirnik jest częściowo osadzony w obudowie przez zatrzaśnięcie dolnego występu w górnym rowku komory, a umieszczenie klapek w obudowie w określonych obszarach pozwala na takie rozmieszczenie otworów, że przewód plomby może być przełożony poprzez odpowiednio rozmieszczone otwory. Gdy przewód plomby jest włożony, wirnik i obudowa mogą być względem siebie obracane, w celu owinięcia przewodu wokół wirnika. Wirnik jest następnie ostatecznie pozycjonowany wewnątrz obudowy tak, że każdy z występów, który współpracuje z zębami w podstawie komory, uniemożliwia usunięcie wirnika z komory, względny obrót wirnika-obudowy, usunięcie przewodu z plomby.

Jednakże wirnik jest tylko częściowo włożony, gdy przyjmuje przewód plomby, po czym wirnik jest obracany, a następnie całkowicie wsuwany. Obrót wirnika w celu owinięcia przewodu wokół niego, oraz wsunięcie wirnika do komory wymaga zastosowania specjalnego narzędzia.

Patent USA numer 5,419,599 ujawnia plombę podobną do tej z patentu 5,180,200, z tym jednak wyjątkiem, że mechanizm zapadkowy w chwili, gdy wirnik jest całkowicie wsunięty, pozwala na względny obrót wirnika w stosunku do obudowy tylko w jednym kierunku. Ponadto do obrotu plomby może zostać wykorzystany śrubokręt, nie wymagane jest zatem stosowanie żadnych specjalistycznych narzędzi.

Patent USA numer 5,402,958 ujawnia plombę z mechanizmem zapadkowym podobnym do tego z patentu 5,419,599. Podobnie do tamtej plomby, plomba według tego patentu do obrotu wirnika w celu owinięcia przewodu wokół wirnika i zabezpieczenia plomby, wymaga zastosowania śrubokrętu lub podobnego narzędzia. Także, podobnie do innych patentów, przedstawionych powyżej, dopasowane krzywizny w występach i rowkach przekroju poprzecznego, osiowo blokują wirnik w komorze

PL 195 237 B1 obudowy. Te występy i rowki, jednakże posiadają łukowo wygięte powierzchnie, które mogą być zniszczone podczas naruszania plomby.

Autorzy prezentowanego wynalazku zauważyli potrzebę zaprojektowania plomby podobnej do jednej z tych ujawnionych we wspomnianych wyżej opisach patentowych USA 5,419,599; 5,402,985 i tak dalej, ale charakteryzującej się tym, że przewód wykonany z włókien może być owinięty wokół wirnika bez pomocy narzędzi. Ponadto, autorzy prezentowanego wynalazku zauważyli potrzebę zamocowania jednego krańca włókna z plombą jeszcze w fabryce. Patent 5,419,599 oraz patenty pokrewne nie przewidują takiego rozwiązania. Jeśli włókno posiada tylko jeden kraniec owinięty wokół wirnika, owinięte włókno zablokuje pozostałe otwory plomby, które leżą we wspólnej płaszczyźnie i uniemożliwi włożenie drugiego krańca włókna przez użytkownika. Patent 5,402,958 nie rozwiązuje tego problemu, ponieważ otwory znajdują się w różnych płaszczyznach. Jednakże to urządzenie wymaga zastosowania podczas pracy specjalnych narzędzi. Przedmiotem wynalazku jest plomba obrotowa, odpowiednia do stosowania z włóknem elastycznym, służąca do nieusuwalnego zamocowania włókna na przedmiocie. Plomba zawiera włókno i obudowę obejmującą komorę posiadającą oś oraz otwór wykonany w obudowie, połączony z komorą i leżący w płaszczyźnie usytuowanej poprzecznie do osi. Przez ten otwór przełożona jest pierwsza i druga część włókna, ułożona jedna obok drugiej w tej płaszczyźnie. W obudowie osadzony jest wirnik znajdujący się w komorze i obracający się wokół osi, posiadający przynajmniej jeden otwór, przy czym przynajmniej jeden otwór w wirniku umieszczony jest w jednej osi z otworem znajdującym się we wspomnianej płaszczyźnie, przez który przełożone jest włókno. Obudowa posiada również elementy blokujące obrót wirnika wokół osi, względem obudowy, w zadanym kierunku, przy czym włókno wprowadzone jest do przynajmniej jednego otworu, i w tym otworze owinięte jest wokół wirnika oraz przymocowane do wirnika i obudowy.

Istota wynalazku polega na tym, że w pozycji zablokowania plomby, trzecia część włókna sięga od drugiej części włókna, przełożonej przez otwór, przy czym trzecia część włókna jest umieszczona rozłącznie w otworze wirnika. Czwarta część włókna sięga od pierwszej części włókna, przełożonej przez otwór w obudowie i ułożonej wraz z drugą częścią włókna, jedna obok drugiej we wspomnianej płaszczyźnie, a czwarta część włókna jest owinięta wokół wirnika i zabezpieczona na wirniku.

Korzystnie, otwór w obudowie zawiera szczelinę usytuowaną poprzecznie względem osi, przy czym szczelina ta obejmuje pierwszy i drugi otwór, umieszczone w odległości od siebie w obudowie. Część tej szczeliny przecina oba otwory, przy czym przynajmniej jeden otwór składa się z sąsiadujących ze sobą i oddalonych od siebie otworów, czyli otworu trzeciego i czwartego, leżących we wspomnianej płaszczyźnie. Trzeci otwór jest umieszczony w jednej osi z pierwszym otworem, a czwarty otwór jest umieszczony w jednej osi z otworem drugim. Obudowa plomby według wynalazku posiada otwory piąty i szósty, przy czym otwory pierwszy i trzeci są umieszczone współosiowo z otworem piątym, a otwory drugi i czwarty są umieszczone współosiowo z otworem szóstym, leżącym we wspomnianej płaszczyźnie.

Obudowa posiada parę dziobków, umieszczonych w komorze, na wewnętrznych ścianach obudowy naprzeciw siebie, z których każdy posiada powierzchnię, prostopadłą do osi wzdłużnej. Wirnik plomby posiada występy posiadające powierzchnię uzupełniającą, prostopadłą do osi i współpracującą z każdym z dziobków, stanowiącą blokadę dla wirnika wewnątrz obudowy.

W rozwiązaniu według wynalazku, między wirnikiem i obudową, we wspomnianej płaszczyźnie utworzony jest obwodowy kanał, w którym ułożonych jest wiele zwojów włókna, owijanych wokół wirnika. Kanał ten posiada pole powierzchni przekroju poprzecznego wynoszące przynajmniej czterokrotność pola powierzchni przekroju włókna.

Plomba według wynalazku zawiera uzupełniające się zęby mechanizmu zapadkowego usytuowanego w komorze, przymocowane do wirnika i obudowy i uzupełniające się elementy powierzchniowe służące do osiowego mocowania wirnika w obudowie.

Ponadto plomba zawiera wystającą promieniowo z obudowy rękojeść, i uchwyt kołnierzowy, połączony z wirnikiem, stanowiący element ręcznego napędu ruchu obrotowego wirnika wewnątrz komory.

Według wynalazku, dziobek jest liniowy i posiada powierzchnię, która przechodzi przez przeciwległe otwory przelotowe, znajdujące się w obudowie.

Plomba ponadto zawiera włókno posiadające przeciwległe krańce pierwszy i drugi, które stanowi cylindryczny, wydłużony elastyczny element, a pierwszy kraniec osadzony jest w jednym z otworów trzecim lub czwartym, i owinięty wokół wirnika obróconego w komorze o pół obrotu, a włókno przechodzi przez otwór podczas gdy drugi kraniec znajduje się na zewnątrz obudowy.

PL 195 237 B1

W korzystnym rozwiązaniu plomba zawiera włókno posiadające przeciwległe krańce pierwszy i drugi, przy czym włókno to stanowi wydłużony elastyczny element, a pierwszy kraniec włókna osadzony w czwartym otworze i owinięty wokół wirnika obróconego w komorze o pół obrotu, połączony jest z pierwszą częścią włókna, natomiast trzecia część włókna sięga od drugiej części poprzez otwory trzeci i czwarty do drugiego krańca, który znajduje się na zewnątrz obudowy, a zewnętrzna pętla włókna znajdująca się poza obudową utworzona jest między pierwszą i drugą części włókna.

Włókno stosowne w konstrukcji przedmiotowej plomby stanowi wielożyłowy przewód metalowy lub pojedyncze włókno o wielu średnicach.

Plomba według wynalazku zawiera elementy do osiowego, jednokierunkowego blokowania wirnika w obudowie, znajdujące się w jej komorze, które obejmują dziobki umieszczone wewnątrz komory, po przeciwległych stronach obudowy, i uzupełniający je występ, znajdujący się na wirniku współpracujący z dziobkiem poprzez wzajemnie równoległe powierzchnie, leżące w płaszczyźnie prostopadłej do osi.

Włókno zastosowane w przedmiotowym rozwiązaniu posiada średnicę o zadanej wielkości, a wirnik i obudowa tworzą obwodowy wewnętrzny kanał, przebiegający wokół wirnika posiadającego osiową wysokość i promieniową szerokość, poprzeczną do osi, przy czym ta wysokość jak i szerokość są równe przynajmniej dwom danym średnicom włókna, przy czym kanał mieści wiele zwojów włókna nawiniętych wokół wirnika.

Korzystnie, przynajmniej jeden otwór w obudowie plomby obejmuje parę umieszczonych jeden przy drugim oddalonych od siebie otworów, przy czym przynajmniej jeden otwór w tej obudowie zawiera szczelinę.

Według wynalazku, zarówno obudowa, jak i wirnik zawierają ręcznie zaciskane występy, pozwalające na względną rotację wirnika w stosunku do obudowy.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w korzystnych przykładach wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia izometryczny rzut obrotowej plomby wraz z przymocowanym włóknem, dostępnym przed zamknięciem plomby, według przykładu wykonania wynalazku; fig. 2 - izometryczny rzut obrotowej plomby z fig. 1 po zablokowaniu włókna w plombie w pozycji zablokowanej; fig. 3 - izometryczny rzut obrotowej plomby z fig. 1 częściowo w przekroju poprzecznym z usuniętym włóknem; fig. 4 - widok z boku wewnętrznego wirnika plomby z fig. 3, posiadającego zewnętrzną obudowę obrotowej plomby według jednego z przykładów wykonania wynalazku; fig. 5 - przekrój wzdłużny plomby z fig. 3; fig. 6 - widok z dołu wirnika obrotowej plomby z fig. 4; fig. 7 izometryczny rzut częściowo w przekroju zewnętrznej obudowy plomby z fig. 3; fig. 8 - widok z góry zewnętrznej obudowy plomby z fig. 1 i 2; fig. 9 - izometryczny rzut zewnętrznej obudowy z fig. 8; fig. 10 - widok z boku zewnętrznej obudowy z fig. 8, widziany z kierunku oznaczonego 10-10; fig. 11 - widok z boku zewnętrznej obudowy z fig. 8, widziany z kierunku oznaczonego 11-11; fig. 12 - przekrój plomby według wynalazku przedstawiający początkowe stadium mocowania włókna w zespole wirnika i obudowy; fig. 13 przekrój plomby z fig. 1 przedstawiający końcowe stadium mocowania włókna z zespołem wirnika i obudowy; fig. 14 przekrój plomby według wynalazku, przedstawiający wstępne stadium mocowania włókna z zespołem wirnika i obudowy w trybie mocowania wraz z nim zabezpieczanego przedmiotu; fig. 15 - przekrój plomby według wynalazku przedstawiający pośrednie stadium zabezpieczania mocowania włókna z zespołem wirnika i obudowy; fig. 16 - przekrój plomby z fig. 2 przedstawiający ostatnie stadium zabezpieczania włókna, oraz zespołu wirnika i obudowy; fig. 17 - przekrój plomby według drugiego przykładu wykonania według wynalazku; oraz fig. 18 - przekrój plomby według trzeciego przykładu wykonania plomby według wynalazku.

Obrotowa plomba 2, przedstawiona na fig. 1-2, zawiera zewnętrzną obudowę 4 oraz wewnętrzny wirnik 6, oraz elastyczne włókno zabezpieczające 8, korzystnie włókno wielożyłowe, lub termoplastyczne pojedyncze włókno wielowymiarowe. Określenie „włókno obejmuje pojedyncze włókna wykonane z materiału termoplastycznego, pełne przewody lub pełne żyły wykonane z materiałów niemetalicznych oraz przewody wielożyłowe. Figury rysunku przedstawiają włókno 8 jako przewód wielożyłowy tylko na zasadzie przykładu wykonania.

Termin wielo-wymiarowe odnosi się do średnicy włókna, które posiada wymiar, który zmienia się co do wartości w zakresie od wymiaru maksymalnego (o zerowej tolerancji dodatniej) do wymiaru minimalnego lub ujemnego zakresu tolerancji. Na przykład, pojedyncze włókno wielo-wymiarowe „0.010 cala posiada maksymalną średnicę 0.254 mm +0.0 mm, a minimalna jej wartość może wynosić 0.254 mm. Wielożyłowy przewód 8 ma średnicę wynoszącą około 0.76 mm w tym przykładzie wykonania. Pojedyncze włókno ma średnicę korzystnie wynoszącą 0.254 mm. Obudowa i wirnik 6 są

PL 195 237 B1 wykonane z wykorzystaniem formowania wtryskowego, z kruchego materiału termoplastycznego, ale mogą być wykonane z innych materiałów.

Wirnik 6 zawiera korpus 10 wirnika, oraz ręcznie obsługiwany uchwyt kołnierzowy 12. Uchwyt 12 jest wykorzystywany do obracania wirnikiem względem obudowy 4. Obudowa 4 korzystnie posiada zasadniczo owalny cylindryczny i pusty wewnątrz korpus 14, oraz wystającą na zewnątrz płaską płytkę 16. Zewnętrzny kształt obudowy może przyjmować dowolną żądaną formę. Korpus 14 obudowy posiada zasadniczo cylindryczną komorę 18, w której osadzony jest w sposób umożliwiający obrót, korpus 10 wirnika.

Na fig. 3, 5 i 8 - 11 obudowa 4 posiada zasadniczo owalną, cylindryczną, ścianę boczną 20, otaczającą komorę 18, o przekroju owalnym, która jest zamknięta na jednym z krańców podstawą 22. W ścianie 20, oraz w podstawie 22, w miejscu połączenia utworzono wiele rozłożonych na obwodzie zębów 24 mechanizmu zapadkowego, w taki sposób że wystają one do wnętrza komory 18. Każdy z zębów 24, przedstawionych na fig. 7 i 8 posiada niewielki kąt pochylenia dla zbocza opadającego 24a, oraz duży kąt zbocza prowadzącego 24b. Głębokość zęba 24 (promieniowa głębokość zęba 24b mierząc od osi centralnej 32) nie jest wartością krytyczną, a funkcja jaką pełnią zęby zostanie opisana szczegółowo poniżej. W tym przykładzie wykonania, każdy z zębów 24 tworzy kąt 22,5° i posiada promieniowo wewnętrzne powierzchnie, które są korzystnie owalnymi segmentami równoległymi do osi 32 i w tym wykonaniu posiadają promień 5,4 mm mierząc od osi 32. Każde ze zboczy 24b znajduje się na promieniu o środku w centrum komory 18 na osi 32, w widoku z góry przedstawionym na fig. 8.

Obwodowy rowek 26 segmentu o owalnym przekroju poprzecznym, jest utworzony po wewnętrznej stronie ściany 20 na otwartym krańcu komory 18. Poprzez ścianę 20 poniżej rowka 26, a powyżej zębów 24 utworzona jest para otworów 28, 30. Otwory 28 i 30 posiadają podobną średnicę, korzystnie wynoszącą 1,6 mm i przystosowane są do zastosowania wraz z wielożyłowym włóknem przewodu o średnicy 0,76 mm. Otwory 28 i 30 leżą w płaszczyźnie 29 równoległej do płaskiej podstawy 22 normalnej do osi centralnej 32 komory 18.

Poprzez ścianę 20 poniżej rowka 26, a powyżej zębów 24 utworzona jest druga para otworów 34, 36 leżąca w płaszczyźnie 29. Otwory 34 i 36 posiadają podobną średnicę co otwory 28, 30. Otwory 34 i 36 są połączone szczeliną 38 biegnącą przez komorę 30, przy czym szczelina posiada szerokość, mierzoną w kierunku równoległym do osi 32, wynoszącą około 0,9 mm. Szerokość szczeliny 38 ściśle odpowiada średnicy włókna, ale jest mniejsza niż średnice otworów, co minimalizuje możliwość wprowadzenia do komory 18 narzędzi naruszających zabezpieczenie.

Otwory 28 i 34 są usytuowane wzdłuż osi A. Otwory 30 i 36 są usytuowane wzdłuż osi B. Otwory 34 i 36 oraz szczelina 38 tworzą razem otwór szczelinowy w ścianie 20. Odpowiednie osie A i B przechodzą poprzez komorę 18. Ponadto pary otworów 28, 34 i 30, 36 są korzystnie wzajemnie równoległe, ponadto są równoległe do podstawy 22 i są wspołpłaszczyznowe. Osoby o stosownym wykształceniu zauważą, że możliwe jest wprowadzenie innych układów. Na przykład szczelina 38 i otwory 28, 34 mogą zawierać pojedynczą szeroką szczelinę lub odpowiednio powiększony otwór, służący do celów opisanych poniżej, niemniej utrzymanie minimalnych rozmiarów otworów jest korzystne w celu minimalizowania możliwości wprowadzenia do komory 18 narzędzi zrywających zabezpieczenie.

Utworzone wewnątrz obudowy 4, w komorze 18, powyżej zębów 24, dwa przeciwległe dziobki 40 wystają promieniowo do wnętrza komory. Dziobki 40 utworzone są przez liniowy kanał 41 umieszczony po wewnętrznej stronie ściany 20. Dziobki 40 stanowią wzajemne odbicia lustrzane, i zawierają płaską powierzchnię równoległą do płaszczyzny 29 (fig. 10 i 11). Dziobki 40 są liniowe i posiadają wspólną, niższą, płaską powierzchnię znajdującą się w jednej płaszczyźnie z powierzchnią otworów 42 w ścianie bocznej 20, które to otwory są poszerzeniem kanałów 41. Otwory 42 są umieszczone ogólnie w taki sposób, aby umożliwić uformowanie dziobków 40 i kanałów 41 z wykorzystaniem odpowiedniej formy podczas formowania wtryskowego. Otwory 42 nie pełnią funkcji zabezpieczającej.

Obudowa 4 zawiera leżące średnicowo po przeciwnych stronach, skierowane promieniowo na zewnątrz kołnierze 44 znajdujące się po zewnętrznej stronie ściany 20. Kołnierze 44 i uchwyty kołnierzowe 12 są wykorzystywane do zapewnienia efektu dźwigni podczas obrotu wirnika 6 względem obudowy 4. Integralnie ze ścianą 20, po obu jej stronach, utworzone są osłony 46 i 48. Osłony 46 i 48 mieszczą przedłużenie odpowiednio otworów 28, 30 i 34, 36 oraz szczeliny 38. Osłony przedłużają te otwory ograniczając dostęp do komory 18 dla narzędzi naruszających zabezpieczenie. Kołnierze 44 oraz osłony 46 i 48 mogą zostać pominięte.

Wirnik 6 przedstawiony jest szczegółowo na fig. 3-6. Wirnik 6 jest zasadniczo owalny i cylindryczny, ponadto posiada różnego rodzaju części o różnych, promieniowych wymiarach poprzecz6

PL 195 237 B1 nych. Wirnik 6 obejmuje głowicę 49 posiadającą owalne, cylindryczne, oddalone od siebie elementy 50. Uchwyt kołnierzowy 12, który jest podobny do arkusza, sięga do góry poczynając od głowicy 49 i jest formowany wraz z nią w postaci jednego elementu. Pierścieniowy, zewnętrzny występ 51 stanowi integralną część wirnika, umieszczony jest pomiędzy elementami 50, i posiada kształt pasujący do i współpracujący z rowkiem 26, w obudowie 4 (fig. 3) tworząc połączenie zatrzaskowe. Alternatywnie rowek (nie przedstawiony) może być utworzony w głowicy, a uzupełniający występ w ścianie 20 obudowy 4.

Owalna cylindryczna część 52 jest oddzielona od głowicy 49 obwodowym kanałem 54. Każda z części 50 posiada zewnętrzną średnicę zasadniczo równą wewnętrznej średnicy komory 18. Część 52 posiada średnicę mniejszą niż średnica części 50 i komory 18, opierając się na wewnętrznych krawędziach dziobków 40, jak to przedstawiono na fig. 5.

Głowica 49 i części 52 są oddalone od siebie na odległość umożliwiającą powstanie kanału 54 o szerokości mierzonej równolegle do osi 32. Szerokość ta jest wystarczającą, aby pomieścić przynajmniej dwie części opierających się o siebie włókien 8, które są owijane wokół wirnika w kanale 54, w kierunku równoległym do osi 32'. Kanał także posiada głębokość promieniową w kierunku normalnym do osi 32' wystarczającą na ułożenie dwóch warstw części włókien 8 owiniętych wokół wirnika. Na przykład, przy włóknie o średnicy około 0.8 mm kanał 54 korzystnie posiada szerokość wynoszącą około 2.5 mm oraz głębokość promieniową wynoszącą około 3 mm. Te wymiary wystarczają do pomieszczenia trzech nakładających się warstw włókien 8 promieniowo i osiowo, dając pole przekroju poprzecznego, które jest czterokrotnością pola powierzchni włókna.

W kanale 54, w korpusie 10 utworzona jest para przelotowych otworów 56 i 58, fig. 4. Otwory 56 i 58 są korzystnie tej samej średnicy co otwory 28, 20, 34 i 36 w obudowie 4, na przykład 1.6 mm. Otwory 56 i 58 są ułożone w jednej linii z otworami w obudowie znajdującymi się w osiach odpowiednio A i B, według fig. 8, w jednej pozycji kątowej wirnika 6 względem osi 32 obudowy 4, osie 32 i 32' w stanie zmontowanym są współliniowe, co przedstawia fig. 3.

Bezpośrednio poniżej części 52 znajduje się obwodowy występ 60 posiadający pochyloną promieniową zewnętrzną powierzchnię krzywkową 62 o największej średnicy w pobliżu głowicy 49. Występ 60 posiada górną powierzchnię 64, która to powierzchnia jest płaska i prostopadła do osi 32' oraz równoległa do powierzchni dziobka 40. Powierzchnia 64 współpracuje z powierzchniami 40, gdy wirnik jest osadzony w obudowie, co zostało przedstawione na fig. 3 i 5, trwale ustalając wirnik wewnątrz komory 18. Występ 60 zatrzaskuje się i ugina współpracując z dziobkami 40, powodując że wirnik jest osadzony i zabezpieczony względem dziobków 40. Rozwiązanie takie wprowadza lepsze zabezpieczenia przed próbami zniszczenia zabezpieczenia, niż zakrzywiony występ 51, oraz uzupełniający rowek 26.

Na dnie wirnika 6 znajduje się dysk 66, z którego promieniowo wystają spiralne elastyczne zęby 68. Każdy ząb 68 skręca promieniowo na zewnątrz dysku 66 pozostając w jego płaszczyźnie. Zęby 68 posiadają zakrzywione promieniowe zewnętrzne powierzchnie, korzystnie owalny segment, oraz elementowy segment w części centralnej 70 dysku 66, do stosunkowo wąskiego wierzchołka zęba 72. Każdy ząb 68 jest oddzielony od kolejnego sąsiadującego z nim zęba spiralną przestrzenią 74.

Z uwagi na zwężanie się zębów 68 w kierunku ich wierzchołków 72, oraz z uwagi na ich stożkowy kształt, zęby 68 są promieniowo elastyczne w płaszczyźnie, w której zęby są ułożone. Zęby 68 promieniowo sprężyście odginają się, gdy podczas obrotu znajdują się w kontakcie z zębami 24 zapadki umieszczonymi na obudowie. Zęby 68 są dopasowane do zębów 24 zapadki i tworzą z zębami 24 zapadki mechanizm zapadkowy.

Korzystnie, promieniowo zewnętrzne powierzchnie 76 zębów 68 są segmentami koła tak jak i ich promieniowo wewnętrzna powierzchnia 77. Każdy wierzchołek 72, leży na promieniu wychodzącym z osi obrotu 32' wirnika, co przedstawiono na fig. 6. Odpowiednie powierzchnie, promieniowo wewnętrzna 77 i powierzchnia zewnętrzna, każdego zęba 68 są zdefiniowane przez odpowiedni promień wychodzący z punktu oddalonego promieniowo od osi obrotu 32'. Kształty wszystkich zębów 68 zostały wygenerowane przez te same dwa promienie, ale punkty z których one wychodziły zostały obrócone równomiernie względem osi wirnika 32', na przykład, w tym przykładzie wykonania o 90°.

Wszystkie zęby 68 zostały utworzone przez identyczne promienie, które wychodzą z punktów nie leżących na osi 32', w taki sam sposób, ale w różnych lokalizacjach względem osi 32'. Względne kątowe przesunięcie wokół osi 32' dla każdego z wewnętrznych i zewnętrznych promieni jest takie samo dla każdego zęba 68. Tak więc dla czterech zębów 68 ich promienie i odpowiadające im punkty, z których wychodzą są obracane o cztery jednakowe odległości wokół osi 32'. Promienie w tym przykładzie wykonania mogą wynosić 3.4 mm dla wewnętrznej powierzchni 77 zęba i 4.3 mm dla zewnętrznej powierzchni 76 zęba. Powierzchnia 77 powinna być pochylona pod kątem około 35°.

PL 195 237 B1

Gdy spiralne zęby 68 są usytuowane na wspólnej płaszczyźnie z zębami 24 zapadki, co wynika z fig. 3 i 5, wirnik 6 może obracać się tylko w jednym kierunku kątowym wokół osi 32, 32', dzięki współpracy zębów 68 z zębami 24 zapadki. Gdy wirnik 6 obraca się w kierunku 78, zęby 68 odginają się do wewnątrz w płaszczyźnie, pozwalając na względny obrót wirnika. Normalny stan spoczynkowy zębów 68 polega na tym, że zęby 68 współpracują z zębami 24 zapadki, uniemożliwiając obrót w kierunku przeciwnym, tak jak ma to miejsce w typowej pracy mechanizmu zapadkowego.

Gdy wirnik 6 obraca się, zęby 68 wjeżdżają po rampie utworzonej przez zbocze 24a zębów 24, i odginają się promieniowo do wewnątrz. Zęby 68 następnie sprężyście powracają do pozycji przedstawionej, gdy znajdują się w pozycji równowagi.

Wirnik 6 jest osadzony osiowo w komorze 18 w pozycji osiowej przedstawionej na fig. 3 i 5. Występ 51 zatrzaskuje się w rowku 26 z chwilą, gdy powierzchnia 64 zostaje zatrzaśnięta w kanale 41. Różnice w średnicy pomiędzy występami 51, 60 oraz dopasowanie odpowiednich rowków jest takie, że wirnik 6 łatwo obraca się wewnątrz komory 18 względem obudowy 22 w kierunku 78, ale także zostaje zablokowany osiowo w komorze 18 względem osi 32.

Zęby 68 dysku 66 uzupełniają się z zębami 24 zapadki komory 18, i posiadają wystarczający prześwit, pozwalający na to aby po osadzeniu znajdowały się w jednej płaszczyźnie, w odpowiednim wzajemnym położeniu. To odpowiednie wzajemne położenie może zostać zrealizowane przez równoczesny z osadzaniem osiowym wirnika 6 w komorze 18, obrót wirnika 6 względem obudowy 4. Zęby 68 zwężają się do wewnątrz w kierunku osi 32' oraz w kierunku dolnej ściany wirnika, według fig. 4, ułatwiając osadzenia wirnika 6 w odpowiednim położeniu względem zębów 24 zapadki, co wynika z fig. 8.

Gdy wirnik 6 jest całkowicie osadzony w obudowie 4, a występ 60 osadzony w rowku 40 (występ 51 osadzony w rowku 26), zęby 24 zapadki i 68 zazębiają się uniemożliwiając względny obrót obudowy 4 i wirnika 6 w kierunku przeciwnym do kierunku 78.

Gdy wirnik 6 jest osadzony w komorze 18, według fig. 8, osie otworów 56 i 58 wirnika (fig. 5) znajdują się w jednej linii z osiami B i A odpowiednich otworów 30, 36 i 28, 34 obudowy 4. Co jest pokazane na fig. 12. Wirnik 6 może być obrócony tak, aby dopasować otwory do przedstawionej pozycji. Wprowadzone może zostać urządzenie pozycjonujące (nie przedstawione), takie jak zaprezentowane we wspomnianych wcześniej powszechnie dostępnych patentach, ułatwiające pozycjonowanie otworów wirnika z otworami obudowy 4.

Figury 12-16 przedstawiają przykład wykonania obrotowej plomby 2 według prezentowanego wynalazku w różnych stadiach mocowania włókna 8 w plombie. Na fig. 12, kraniec 80 włókna 8 został włożony do otworu wirnika 58 poprzez otwór w obudowie 34. Jest to realizowane w fabryce. Wirnik 6 jest obracany o 180° do pozycji z fig. 13. Powoduje to, że otwór 58 znajduje się w osi z otworami 30, 36. Podczas obrotu, część włókna 82 obwija się wokół wirnika 6 w kanale 54.

Podczas owijania włókna 8 wokół wirnika 6 część 84 przemieszcza się przez szczelinę 38, w kierunku 86, z otworu 34 do otworu 36, fig. 13. Co mocuje kraniec 80 z plombą 2. Plomba w tym stanie jest następnie wysyłana z fabryki do klienta w celu ostatecznego zastosowania. Tak jak to pokazano na fig. 13, kanał 54 jest wystarczająco duży względem włókna, tak więc możliwe jest owinięcie kolejnych części włókna wokół wirnika w kanale 54 w kierunku promieniowym, oraz w kierunku osiowym.

Na fig. 14, kraniec 88 włókna 8 jest przesuwany przez otwory 90 wrzeciądza 92, który ma być zabezpieczony z wykorzystaniem plomby 2. Kraniec 88 jest następnie wkładany do pustego już otworu 34, poprzez otwór 56 wirnika 6, oraz przez otwór 28 w obudowie na zewnątrz obudowy 4. Pozwala to na dostosowanie wielkości pętli 89. Drugi kraniec 80 pozostaje zamocowany w wirniku 6 tak jak to pokazano. Wirnik jest następnie obracany względem obudowy 4 do pozycji z fig. 15, tak aby część włókna 91 znalazła się w otworze 56.

Wirnik jest następnie obracany przez uchwycenie jego kołnierza 12 palcami jednej dłoni i uchwycenie obudowy 4 poprzez jej kołnierze 44 palcami drugiej dłoni. Część włókna 91 pozostaje zablokowana w otworze 56 podczas obrotu.

Na fig. 15 wirnik 6 jest dalej obracany tak jak to pokazano, do stadium pośredniego względem obudowy 4. Gdy wirnik 6 jest dalej obracany, cześć włókna 94 jest przesuwana w kierunku części 84, przez szczelinę 38 w obudowie 4, gdy jest wciągana do kanału 54 wokół wirnika. Szczelina 38 posiada wymiary w kierunku osiowym wystarczające, aby umożliwić przejście przez nią części włókna. Oczywiście gdy część włókna 94 przechodzi przez szczelinę 38 jest także nawijana na obracający się wirnik 6. Kraniec 88 jest także nawijany wokół wirnika i jest wciągany do kanału 54.

Na fig. 16 wirnik 6 jest następnie obracany w kierunku 78 wielokrotną liczbę obrotów, na przykład trzy, aby całkowicie nawinąć włókno na wirnik w kanale 54, tak jak to zostało przedstawione. Ka8

PL 195 237 B1 nał 54 jest wystarczająco duży, aby pomieścić taką wielokrotną liczbę zwojów. Podczas gdy trzy zwoje zostały opisane jako korzystne, możliwe jest wprowadzenie większej lub mniejszej liczby zwojów w konkretnych przykładach wykonania. Mechanizm zapadkowy zbudowany z odpowiednio, zębów 26 i 68 obudowy 4 i wirnika 6, blokuje wirnik w pozycji obróconej i uniemożliwia powrót do któregokolwiek z wcześniejszych stadiów obrotu wirnika. Zęby 24, fig. 8, są wyposażone w odpowiedni skok oraz są odpowiednio rozłożone, pozwalając na stopniowe przyrostowe zwiększanie obrotu wirnika do jego ostatecznej zablokowanej pozycji z fig. 16. Powierzchnia 64 występu 60, fig. 3, utrzymuje wirnik w jego pozycji podczas obrotów.

Spód obudowy 4 może zawierać karby 96, fig. 3 i 5, ułatwiające utrzymanie obudowy 4 podczas obrotów, gdy odkształcenie włókna 8 wymaga zastosowania dużego momentu.

Obrót wirnika 6 odkształca włókno 8 w kierunku normalnym do osi obrotu wirnika 6 przez owinięcie włókna wokół stosunkowo ostrego 180° zagięcia w miejscu połączenia otworu wirnika, z zewnętrzną powierzchnią wirnika w kanale 54. Te ostre zagięcia unieruchamiają włókno 8 względem wirnika uniemożliwiając zarówno usunięcie włókna 8, z plomby 2, jak i otwarcie plomby 2. Gdy wirnik jest całkowicie osadzony w obudowie, fig. 3 i 5, górna powierzchnia głowicy 49 wirnika 6 korzystnie znajduje się we wspólnej płaszczyźnie z górną powierzchnią 98 obudowy 4 i tworzy gładką powierzchnię wraz z powierzchnią górną 98. Taka gładka powierzchnia sprawia, że trudno jest zerwać zabezpieczenie, oddzielając wirnik 6 od obudowy 4, po osiowym osadzeniu wirnika w komorze 18 obudowy 4. Aby obrócić wirnik nie potrzebne są narzędzia.

Inne cechy plomby 2, mogą sprawiać, że demontaż plomby 2 jest trudny. Po pierwsze, tak jak to zauważono, owinięcie i odkształcenie włókna powoduje że utrudnione jest osiowe wysunięcie wirnika 6 z obudowy 4. Po drugie, zatrzaśnięta para występ rowek 60, 41 utrudnia osiowe otworzenie plomby 2. Po trzecie, zęby 24, 76 pomagają uniemożliwić otworzenie plomby 2. Po czwarte osłony 46 i 48, jeśli obecne, powstrzymują od wprowadzania smukłego wydłużonego przedmiotu do jednego z otworów 28, 20, 34 i 36 i szczeliny 38. Efektywne przedłużenie otworów 28, 30, 34, 36 i szczeliny 38 przez osłony 46 i 48 minimalizuje szansę na dotarcie obiektem zaczepiającym wirniki 6, który ma złamać zabezpieczenie, do miejsca w którym może być przyłożona siła dźwigni.

Jeśli wirnik i obudowa są korzystnie, uformowane z wykorzystaniem formowania wtryskowego, z kruchego materiału termoplastycznego, próby złamania plomby 2 będą widoczne, przejawiając się kruszeniem, pękaniem plomby, które to uszkodzenia powstaną po przyłożeniu siły naruszającej plombę.

Obudowa 4 i wirnik 6 obrotowej plomby 2 mogą być wykonane z wytrzymałego i zasadniczo pół-sztywnego materiału takiego jak metal, guma, tworzywa sztuczne lub tym podobnych materiałów. Korzystnym materiałem jest plastik akrylowy, ale może nim być także tworzywo określane mianem techniczne tworzywa sztuczne, posiadające stosunkowo wysokie temperatury topnienia oraz dużą wytrzymałość. Obudowa 4 i wirnik 6 obrotowej plomby 2 mogą być także wykonane z materiałów przeźroczystych. Pozwala to na wizualną kontrolę wzajemnego ułożenia otworów 28, 30, 34, 36, 56 i 58, także poprawnie zabezpieczone włókna 8 mogą być sprawdzane wizualnie w celu odnalezienia widocznych oznak naruszenia.

Gdy włókno 8 jest pojedynczym włóknem o wielu średnicach, może posiadać zewnętrzną średnicę, która jest dokładnie dopasowana do średnicy różnych otworów. Co umożliwia wprowadzenie bliższych tolerancji otworów i włókien co w większym stopniu pozwala na przeciwstawienie się naruszeniu plomby.

Gdy plomba 2 znajduje się w pozycji zablokowanej, wewnętrzny wirnik 6 i obudowa 4 muszą być zniszczone, lub też włókno plombownicze 8 musi zostać przecięte w celu usunięcia plomby 2 z wrzeciądzu 92, tak aby elementy wrzeciądza zamka mogły się poruszać lub funkcjonować. W wyniku zastosowania do konstrukcji wytrzymałych materiałów, do zniszczenia plomby czy też przecięcia włókna 8 wymagane jest przyłożenie dużej siły. Jednakże jeśli takie zniszczenie lub przecięcie ma miejsce, wprowadzone są łatwo wykrywalne dowody, że takie naruszenie miało miejsce.

W alternatywnym przykładzie wykonania, z fig. 17, obudowa 100 plomby 99, posiada ścianę 102 i pod innymi względami jest identyczna z obudową 4 za wyjątkiem pominięcia otworu 30. Oznaczenia cyfrowe ze znaczkiem z fig. 17 reprezentują identyczne elementy konstrukcyjne z tymi w obudowie 4, o tych samych oznaczeniach cyfrowych. Wirnik 104 posiada taki sam kształt i konfigurację i jest pod innymi względami identyczny z wirnikiem 6, z takim wyjątkiem, że posiada jeden przelotowy otwór 56', oraz jeden nieprzelotowy otwór 106. Otwory 56' i 36' są w stadium początkowym, wzajemnie ustawione w jednej osi, podobnie otwory 28', 106 i 34 są początkowo odpowiednio wzajemnie

PL 195 237 B1 ustawione w jednej osi. Szczelina 38' znajduje się pomiędzy otworami 36 i 34' i pełni taką samą funkcję jak porównywalna szczelina 38 w plombie 2.

Podczas pracy, kraniec 80 włókna, według fig. 12, jest wkładany do nieprzelotowego otworu 106. Następnie włókno 8 jest mocowane w plombie 99 w taki sam sposób jak to opisano powyżej w odniesieniu do fig. 12-16, przez obrót wirnika 104 o 180° do pozycji z fig. 13. Tak jak poprzednio, wielkość pętli jest określana przez długość włókna przełożonego przez odpowiednio ułożone otwory 28',56' i 34', i także następnie wirnik jest obracany.

Gdy włókno (nie przedstawione na fig. 17) znajduje się w pozycji z fig. 13, pozostała część włókna jest blokowana w plombie 99, w sposób podobny do tego przedstawionego na fig. 14-16, w odniesieniu do plomby 2. Ponieważ wszystkie otwory znajdują się w jednej płaszczyźnie, szczelina 38' pozwala, aby włókno z fig. 13, przemieściło się w odpowiedni sposób wraz z obrotem otworu 58 wirnika. To zwalnia otwory 28, 56 i 34 po jednej stronie wirnika i obudowy, pozwalając na przyjęcie innego krańca włókna 88 i części włókna 91 tak jak to pokazano na fig. 14. Dwie osadzone części włókna 84, 94, według fig. 15, znajdują się na wyjściu z plomby, tak więc są zasadniczo wspołpłaszczyznowe i znajdują się we wzajemnym połączeniu poprzez szczelinę 38.

Bez szczeliny 38, włókno 8 jeśli włożone do otworu 34 tak jak to przedstawia fig. 12, po obrocie wirnika, pozostałoby po prawej stronie obudowy, zamiast przesunąć się na lewo tak jak to pokazano na fig. 13. W tym przypadku, żaden z otworów nie był by wolny na przyjęcie części włókna 91 tak jak to pokazuje fig. 13 i 14. Szczelina 38 jest więc ważna z punktu widzenia działania plomby 2.

Niemniej możliwe jest wprowadzenie innego rozkładu otworów, zgodnie z inną implementacją wynalazku. Na przykład, otwór 28', fig. 17 może zostać pominięty, jeśli jest taka potrzeba, gdy pętla 89, fig. 14, włókna zabezpieczającego nie musi być regulowana przed zabezpieczeniem włókna w plombie. Także, możliwe jest wprowadzenie jednego dużego otworu w wirniku, zamiast dwóch otworów. Taki duży otwór jednakże osłabia wirnik, i nie jest tak korzystny. Mimo że przedstawiono niezależne otwory oraz szczelinę 38, w innym układzie mogą one być zastąpione jedną grubszą szczeliną biegnącą w kierunku poprzecznym, zamiast zwężonej szerokości szczeliny w kierunku osiowym łączącej otwory o większej średnicy, tak jak to zostało przedstawione.

W kolejnym przykładzie wykonania z fig. 18, plomba 108 może posiadać wirnik 110 posiadający poprzecznie przebiegającą szczelinę 112 zamiast dwóch otworów 56 i 58 w wirniku 8 z fig. 4 i 5. Szczelina 112 może posiadać jednorodną szerokość identyczną od tej przedstawionej na rysunku lub posiadać różną grubość podobną do tej jaką posiada szczelina 38 i otwory 34, 36 połączone ze szczeliną 38, tak jak to pokazują fig. 7 - 10.

Mimo że wynalazek został opisany w odniesieniu do określonych przykładów wykonania, należy zauważyć, że różnego rodzaju modyfikacje są oczywiste dla osób o stosownym wykształceniu, które to modyfikacje nie odbiegają od zakresu wynalazku zdefiniowanego w załączonych zastrzeżeniach patentowych.

Claims (21)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Plomba obrotowa, odpowiednia do stosowania z włóknem elastycznym, służąca do nieusuwalnego zamocowania włókna na przedmiocie, zawierająca włókno, obudowę obejmującą komorę posiadającą oś, otwór w obudowie połączony z komorą i leżący w płaszczyźnie usytuowanej poprzecznie do osi, przy czym przez ten otwór przełożona jest pierwsza i druga część tego włókna, ułożona jedna obok drugiej w tej płaszczyźnie oraz wirnik znajdujący się w komorze i obracający się wokół osi, posiadający przynajmniej jeden otwór, przy czym przynajmniej jeden otwór w wirniku umieszczony jest w jednej osi z otworem znajdującym się we wspomnianej płaszczyźnie, przez który przełożone jest włókno, a obudowa posiada również elementy blokujące obrót wirnika wokół osi, względem obudowy, w zadanym kierunku, przy czym włókno wprowadzone do przynajmniej jednego otworu, i w tym otworze owinięte jest wokół wirnika oraz przymocowane do wirnika i obudowy, znamienna tym, że w pozycji zablokowania plomby (2), trzecia część włókna (8), sięga od drugiej części włókna (8), przełożonej przez otwór, przy czym trzecia część włókna (8) jest umieszczona rozłącznie w otworze wirnika (6), i tym, że czwarta część włókna (8) sięga od pierwszej części włókna (8) przełożonej przez otwór w obudowie (4) i ułożonej wraz z drugą częścią włókna (8), jedna obok drugiej w płaszczyźnie (29) a czwarta część włókna (8) jest owinięta wokół wirnika (6) i zabezpieczona na wirniku (6).

   PL 195 237 B1
2. 2. Plomba według zastrz. 1, znamienna tym, że otwór w obudowie (4) zawiera szczelinę (38) usytuowaną poprzecznie względem osi.
3. 3. Plomba według zastrz. 2, tym, że szczellna obejmuje pierwszy otwór (34) i drugi otwór (36), umieszczone w odległości od siebie w obudowie (4), a część szczeliny przecina oba otwory (34, 36), przy czym przynajmniej jeden otwór składa się z sąsiadujących ze sobą i oddalonych od siebie otworów, czyli otworu trzeciego (56) i czwartego (58), leżących w płaszczyźnie (29), a trzeci otwór (56) jest umieszczony w jednej osi z pierwszym otworem (34), a czwarty otwór (58) jest umieszczony w jednej osi z otworem drugim (36).
4. 4. Plomba według z^^sr^^. 3, tym. że obudowa (4) posiada otwoΓy piąty (28) i szósty (30), przy czym otwory pierwszy (34) i trzeci (56) są umieszczone współosiowo z otworem piątym (28), a otwory drugi (36) i czarty (58) są umieszczone współosiowo z otworem szóstym (30), leżącym w płaszczyźnie (29).
5. 5. Plomba według zastrz. 1, znamienna tym, że obudowa (4) posiada parę dziobków (40), umieszczonych w komorze (18) na wewnętrznych ścianach obudowy (4) naprzeciw siebie, z których każdy posiada powierzchnię, prostopadłą do osi wzdłużnej, przy czym wirnik (6) posiada występy (68) posiadające powierzchnię uzupełniającą, prostopadłą do osi i współpracującą z każdym z dziobków (40), stanowiącą blokadę dla wirnika (6) wewnątrz obudowy (4).
6. 6. Plomba według zas-trz. 1, tym, że między wirnikiem (6) i obudową (44, w płaszczyźnie (29) utworzony jest obwodowy kanał (54), w którym ułożonych jest wiele zwojów włókna (8), owijanych wokół wirnika (6).
7. 7. Plomba wedługzastrz. 6, tym. że kanał (54) posiada pole powierzchni przekroju poprzecznego wynoszące przynajmniej czterokrotność pola powierzchni przekroju włókna (8).
8. 8. Plomba według zasSrz. 1, tym, że z^\^i^r^^ uzupełmające się zęby (24) mechanizmu zapadkowego usytuowanego w komorze (18), przymocowane do wirnika (6) i obudowy (4).
9. 9. Plomba według zas^z. 1, tym. że obudowa (4) i wirnik (6) posiadają uzupełniające się elementy powierzchniowe służące do osiowego mocowania wirnika (6) w obudowie (4).
10. 10. Homba według zastrz. 1, mamienna tym, że ponadto zawiera wystającą promieniowo z obudowy (4) rękojeść, i uchwyt kołnierzowy (12) połączony z wirnikiem (6), stanowiący element ręcznego napędu ruchu obrotowego wirnika (6) wewnątrz komory (18).
11. 11. Plc^rm^£jw^ł^łι^κ3z^^tr^^. 5, znamiennatym, że dziobek(40) j ess ilniowy i posiadapowierzchnię, która przechodzi przez przeciwległe otwory przelotowe (42), znajdujące się w obudowie (4).
12. 12. Homba według zastrz. 4, mamienna tym, że ponadto zawiera włókno (8) posiadające przeciwległe krańce pierwszy i drugi, które stanowi cylindryczny, wydłużony elastyczny element, a pierwszy kraniec osadzony jest w jednym z otworów trzecim (56) lub czwartym (58), i owinięty wokół wirnika (6) obróconego w komorze (18) o pół obrotu, a włókno (8) przechodzi przez otwór (34) podczas gdy drugi kraniec znajduje się na zewnątrz obudowy (4).
13. 13. Plomba według zas^z. 4, tym, że z^\^i^r^^ włókno (8) posiadające przeciwległe krańce pierwszy i drugi, przy czym włókno (8) stanowi wydłużony elastyczny element, a pierwszy kraniec włókna (8) osadzony w czwartym otworze (58) i owinięty wokół wirnika (6) obróconego w komorze (18) o pół obrotu, połączony jest z pierwszą częścią włókna (8), natomiast trzecia część włókna (8) sięga od drugiej części poprzez otwory trzeci (56) i czarty (58) do drugiego krańca, który znajduje się na zewnątrz obudowy (4), a zewnętrzna pętla włókna znajdująca się poza obudową utworzona jest między pierwszą i drugą częścią włókna (8).
14. 14. Homba według zastrz. 1, mamienna tym, że włóknem (8) jest wielożyłowy przewód metalowy.
15. 15. Plombawedługzastιrz. 1, znamienna tym, że włókno i8) i esi poiedynczym włóknemo wielu średnicach.
16. 16. Plomba według 1, ζι^^ι^ϊ^ι^ι^^ tym, że z^\^i^i^^ ei^r^^rn'/ do osiowego, jednokierunkowego blokowania wirnika (6) w obudowie (4) znajdujące się w komorze (18).
17. 17. Plomba według zastrz. 16, tym, że eiementy stużące do osiowego blokowania obejmują dziobki (40) umieszczone wewnątrz komory (18) po przeciwległych stronach obudowy (4), i uzupełniający je występ (68), znajdujący się na wirniku (6) współpracujący z dziobkiem (40) poprzez wzajemnie równoległe powierzchnie, leżące w płaszczyźnie prostopadłej do osi.
18. 18. Plomba według zastrz. 16, tym. że włókno(8) posiada średnicę o zadanej wielkości, a wirnik (6) i obudowa (4) tworzą obwodowy wewnętrzny kanał (54), przebiegający wokół wirnika (6) posiadającego osiową wysokość i promieniową szerokość, poprzeczną do osi, przy czym ta

    PL 195 237 B1 wysokość jak i szerokość są równe przynajmniej dwom danym średnicom włókna (8), a kanał (54) mieści wiele zwojów włókna (8) nawiniętych wokół wirnika (6).
19. 19. Plomba weeług zzstrz. 18, znamienna tym, że ppzznaar^n^^j j eedn otwór w oouddwie (4) obejmuje parę umieszczonych jeden przy drugim oddalonych od siebie otworów.
20. 20. Plooma weełuu ozs^ (8, znamienna tym, że przznajmniej j jede otwer w (obUdowe (4) zawiera szczelinę (38').
21. 21. Plombaweełuuzzstrz.1, znamienaatym. że zzrówea o0uUdwe (4), j aa i wirnik(6) zzwiee rają ręcznie zaciskane występy, pozwalające na względną rotację wirnika w stosunku do obudowy.