PL194486B1 - Frez z wymiennymi płytkami skrawającymi - Google Patents

Abstract

1. Frez z wymiennymi plytkami skrawajacy- mi, wyposazony w korpus, w którym sa usytu- owane przynajmniej dwa gniazda osadcze i umieszczone w nich plytki skrawajace, zaopa- trzone w powierzchnie dolna, w powierzchnie natarcia i w siegajace od powierzchni dolnej do powierzchni natarcia powierzchnie boczne, znamienny tym, ze umieszczone w gniazdach osadczych (7, 8) plytki skrawajace (14, 15), po ich przymocowaniu do narzedzia skrawajacego w ich gniazdach osadczych (7, 8), stykaja sie ze soba przynajmniej górna czescia (35) swej powierzchni bocznej (20, 32), PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest frez z wymiennymi płytkami skrawającymi, wyposażony w korpus, w którym są usytuowane przynajmniej dwa gniazda osadcze i umieszczone w nich płytki skrawające, zaopatrzone w powierzchnię dolną, w powierzchnię natarcia i w sięgające od powierzchni dolnej do powierzchni natarcia powierzchnie boczne. Przedmiotem wynalazku jest, zwłaszcza narzędzie skrawające przeznaczone do obróbki frezarskiej, oraz ewentualnie wiertarskiej.

Do wykonywania obróbki wiórowej są często stosowane znane narzędzia skrawające, zwłaszcza frezy, wyposażone w korpus, do którego są przymocowane wymienne płytki skrawające. Wymienne płytki skrawające mają dużą twardość i żywotność. Płytki skrawające są osadzone w gniazdach korpusu narzędzia. Czasem potrzebna długość krawędzi tnącej jest większa od długości krawędzi tnącej jednej płytki skrawającej. Wówczas potrzebną długość krawędzi tnącej uzyskuje się przez umieszczenie w narzędziu skrawającym kilku płytek skrawających, których krawędzie tnące zachodzą na siebie częściowo.

Przykładowo w przypadku frezów obwodowych płytki skrawające są osadzone w gniazdach, które są usytuowane wzdłuż linii śrubowej. Są one w kierunku osiowym tak przestawione względem siebie, że powstaje sumaryczne ciągłe ostrze obwodowe. Aby uzyskać takie ciągłe ostrze obwodowe konieczne są jednak przynajmniej dwie wnęki osadcze dla płytek skrawających.

Próbowano również tak osadzić dwie płytki skrawające w jednej wnęce osadczej, by ich krawędzie tnące pokrywały się częściowo. W ten sposób można uzyskać to, że płytki skrawające tworzą wspólnie jedno ciągłe ostrze. Jeżeli frez jest zaopatrzony przykładowo w trzy wnęki osadcze, to ma wówczas trzy obwodowe ostrza, umożliwiające osiągnięcie dużej wydajności obróbki. Jednakże kąt spirali, wzdłuż której osadzone są płytki skrawające jest stosunkowo mały. Kątem spirali jest w tym przypadku kąt, zawarty między rzędem płytek skrawających i osią narzędzia. Kątem nachylenia jest natomiast kąt zawarty między rzędem płytek skrawających i kierunkiem obwodowym narzędzia. Kąt nachylenia jest duży i wynosi około 90°. W niektórych przypadkach nie jest to pożądane. Skomplikowane jest również wówczas osiowe podparcie płytek skrawających.

Jeszcze trudniejsze jest utworzenie ciągłej krawędzi tnącej w przypadku narzędzi wykonujących obróbkę wiertarską, których promień jest większy od długości płytki skrawającej. Jeżeli w tego rodzaju narzędziach mają zostać zastosowane przykładowo dwie pokrywające się płytki skrawające, to ich gniazda osadcze powodują znaczne osłabienie korpusu narzędzia. Narzędzia zaopatrzone w więcej niż jedno ostrze (przykładowo z czterema płytkami skrawającymi dla uzyskania dwóch ostrzy), są praktycznie niewykonalne.

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji takiego narzędzia skrawającego, zwłaszcza freza, który wyeliminuje niedogodności znanych dotychczas narzędzi skrawających tego typu, zwłaszcza narzędzia prostego konstrukcyjnie, zapewniającego jednak dużą wydajność obróbki.

Cel ten zrealizowano według wynalazku przez opracowanie konstrukcji freza, w którym umieszczone w gniazdach osadczych płytki skrawające, po ich przymocowaniu do narzędzia skrawającego, stykają się ze sobą przynajmniej górną częścią swej powierzchni bocznej.

W korzystnym rozwiązaniu konstrukcyjnym według wynalazku sąsiednie gniazda osadcze są zaopatrzone w powierzchnie osadcze przestawione względem siebie w kierunku prostopadłym do tych powierzchni osadczych.

Wielkość tego przestawienia jest korzystnie mniejsza od grubości głębiej osadzonej płytki skrawającej, mierzonej między jej powierzchnią dolną i jej powierzchnią natarcia.

Korzystnym rozwiązaniem wynalazku jest, że przynajmniej jedna z bocznych powierzchni przynajmniej jednej płytki skrawającej jest podzielona na dwie części, z których górna część ma postać obszaru przylegania sąsiedniej płytki skrawającej.

W korzystnym rozwiązaniu konstrukcyjnym według wynalazku górna część, mająca postać powierzchni przylegania tworzy z powierzchnią natarcia kąt rozwarty.

Stykająca się z powierzchnią przylegania powierzchnia boczna sąsiedniej płytki skrawającej tworzy korzystnie z jej powierzchnią dolną kąt rozwarty, równy kątowi rozwartemu utworzonemu przez powierzchnię przylegania i powierzchnię natarcia.

W korzystnym rozwiązaniu konstrukcyjnym według wynalazku płytki skrawające w kierunku osiowym opierają się na sobie wzajemnie. Krawędzie tnące płytek skrawających zachodzą na siebie częściowo, tworząc ciągłą obwodową krawędź tnącą.

PL 194 486 B1

W korzystnym rozwiązaniu konstrukcyjnym według wynalazku płytki skrawające w kierunku promieniowym przynajmniej częściowo opierają się na sobie. Krawędzie tnące płytek skrawających zachodzą na siebie częściowo, tworząc ciągłą krawędź tnącą.

Płytki skrawające stanowią względem siebie korzystnie przedłużenie krawędziowe, ewentualnie przedłużenie powierzchniowe.

Frez według wynalazku jest wyposażony w korpus z gniazdami dla płytek skrawających, przy czym sąsiednie płytki skrawające stykają się ze sobą swymi powierzchniami bocznymi, a ich krawędzie tnące stanowią wzajemne przedłużenie, a nawet częściowo zachodzą na siebie. Przyleganie do siebie płytek skrawających umożliwia uzyskanie ich wzajemnego podparcia, a równocześnie umożliwia uproszczenie kształtu gniazd. Funkcję bocznego, względnie osiowego podparcia płytki skrawającej przejmuje płytka sąsiednia. Z tego powodu gniazdo nie musi być w tym miejscu wyposażone w odpowiednią powierzchnię osadczą i podporową. Kształt gniazda jest wyjątkowo prosty.

Gniazda narzędzia według wynalazku zajmują mało miejsca i nieznacznie tylko osłabiają korpus narzędzia. Dzięki temu, w prosty sposób, na powierzchni narzędzia, można umieścić dużą ilość płytek skrawających.

Osiowy kierunek podpierania płytek skrawających w narzędziu umożliwia uzyskanie stosunkowo dużego kąta nachylenia rzędu płytek skrawających w każdej wnęce osadczej. Działa to korzystnie na stabilność korpusu narzędzia, który w niewielkim tylko stopniu jest osłabiony przez wnęki osadcze. Działa to również korzystnie na wydajność obróbki, gdyż narzędzie może być bardziej obciążone, oraz ponieważ narzędzie jest wyposażone w dużą ilość ostrzy.

W rozwiązaniu konstrukcyjnym według wynalazku zachodzenie na siebie sąsiednich krawędzi tnących jest stosunkowo małe. Dzięki temu zapewniona jest równomierna grubość wióra wzdłuż krawędzi tnącej. Każdy punkt krawędzi tnącej jest obciążony optymalnie, czyli ani nie jest przeciążony, ani niedociążony. Zdolność krawędzi tnącej do uzyskania dużej wydajności jest wykorzystana maksymalnie.

Alternatywnie gniazda płytek skrawających mogą być zaopatrzone w powierzchnie osadcze, które są usytuowane na tej samej wysokości, dzięki czemu wówczas krawędzie tnące sąsiednich płytek skrawających łączą się ze sobą bezpośrednio. W pewnych warunkach powstaje jednak niebezpieczeństwo, że między płytkami skrawającymi mogą się zakleszczać wióry. Unika się tego, jeżeli płytki skrawające tylko nieznacznie zachodzą na siebie. Może to zostać uzyskane przez zastosowanie płytek skrawających o różnej grubości, albo lepiej, przez przestawienie powierzchni osadczych gniazd względem siebie w kierunku prostopadłym do powierzchni osadczej, czyli w kierunku obwodowym. Przestawienie powierzchni osadczych powinno być jednak możliwie mniejsze od grubości płytek skrawających, a wówczas sąsiednie płytki skrawające mogą się stykać ze sobą i mogą się na sobie opierać. Wówczas korzystnie należy ograniczyć odległość powierzchni osadczych sąsiednich płytek skrawających wzdłuż obwodu narzędzia do takiej wielkości, by płytki skrawające, również na ich promieniowo najdalszych krawędziach, stykały się ze sobą wystarczająco.

To samo dotyczy stykających się ze sobą promieniowo płytek. Również w tym przypadku można zastosować płytki skrawające o różnej grubości, względnie zastosować przestawienie powierzchni osadczych, celem uzyskania zachodzenia na siebie krawędzi tnących narzędzia.

Korzystne jest zastosowanie podziału powierzchni bocznych płytek skrawających, służących jako powierzchnie przylegania, na dwie części, z których jedna służy jako powierzchnia oporowa. W krańcowym przypadku część ta może zajmować całą powierzchnię boczną, zwłaszcza gdy płytki skrawające są różnej grubości. Korzystnie część powierzchni służąca jako powierzchnia oporowa zajmuje tylko część powierzchni bocznej, przy czym ta część powierzchni bocznej jest równoległa do odpowiedniej powierzchni bocznej sąsiedniej płytki skrawającej. Jest to możliwe do uzyskania, jeżeli kąt między powierzchnią oporową i powierzchnią natarcia jednej płytki skrawającej jest równy kątowi między powierzchnią boczną i powierzchnią dolną sąsiedniej płytki skrawającej.

Powierzchnia styku płytek skrawających jest korzystnie nachylona względem powierzchni osadczej gniazda pod kątem różnym od kąta prostego. Dzięki temu nachyleniu powierzchni styku można uzyskać nieznaczne tylko zachodzenie na siebie sąsiednich krawędzi tnących, które ma taki wymiar, że przekrój przez krawędź tnącą jednej płytki skrawającej przechodzi bez odsadzenia w przekrój przez krawędź tnącą sąsiedniej płytki skrawającej.

Między płytkami skrawającymi może występować przedłużenie krawędziowe, względnie przedłużenie powierzchniowe. Przedłużenie powierzchniowe jest korzystne ze względu na lepsze przejmowanie przez płytki skrawające sił skrawania.

PL 194 486 B1

Frez według wynalazku z wymiennymi płytkami skrawającymi jest uwidoczniony w przykładzie rozwiązania konstrukcyjnego na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia narzędzie skrawające, mające postać freza do wykonywania rowków wpustowych, w widoku z boku, fig. 2 - frez według fig. 1, w widoku z boku, obróconym dokoła osi narzędzia o 90°, fig. 3 - frez według fig. 1 i 2, w widoku czołowym, fig. 4 - odmianę lewoskrętną freza, w widoku z boku, fig. 5 - odmianę prawoskrętną freza, z płytkami skrawającymi we wnęce osadczej, oraz z dodatkową czołową płytką skrawającą, w widoku z boku, a fig. 6 - płytkę skrawającą dla freza według fig. 1 do 5, w widoku perspektywicznym.

Figura 1 przedstawia frez 2 według wynalazku, wyposażony w korpus 2, składający się z trzonka 3, oraz z części osadczej 4 płytek skrawających. Część osadcza 4 płytek skrawających ma kształt cylindryczny i jest zaopatrzona w kilka, w przedstawionym rozwiązaniu w dwie wnęki osadcze 5, 6 (fig. 3). Każda wnęka osadcza 5, 6 ma postać zagłębienia, równoległego do osi narzędzia, zaopatrzonego w gniazda osadcze 7, 8, 9, oraz 10, 11, 12 płytek skrawających.

Wnęki osadcze 5, 6, oraz gniazda osadcze 1, 8, 9 płytek skrawających są identyczne i są usytuowane symetrycznie względem osi obrotu D korpusu 2 narzędzia. Przedstawiony dalej opis gniazd osadczych 1, 8, 9 płytek skrawających dotyczy również gniazd osadczych 10, 11, 12 płytek skrawających .

Gniazda osadcze 7, 8, 9 służą do umieszczenia w nich płytek skrawających 14, 15, 16. Płytki skrawające mają kształt kwadratowy, prostokątny, względnie równoległoboczny i są zaopatrzone w powierzchnię natarcia 17, w powierzchnię dolną 18, oraz w powierzchnie boczne 19, 20, 21, 22, względnie 29, 30, 31, 32 (fig. 1 i 2), usytuowane między powierzchnią natarcia 17 i powierzchnią dolną

18. Powierzchnia dolna 18 jest płaska, natomiast powierzchnia natarcia 17 jest płaska, względnie ma inny kształt. Przykładowo może być zaopatrzona w odpowiednie zagłębienia, względnie inne elementy swego kształtu.

Gniazdo osadcze 7 jest zaopatrzone w powierzchnię osadczą 24, na której jest oparta płytka skrawająca 14 swą powierzchnią dolną 18. Powierzchnia osadcza 24 sięga na całą długość i szerokość powierzchni dolnej 18 płytki skrawającej 14 i kończy się w kierunku osiowym narzędzia skrawającego 1 bezpośrednio przy powierzchni bocznej 20 płytki skrawającej 14. W tym miejscu powierzchnia osadcza 24 kończy się odsadzeniem 25, od którego rozpoczyna się kolejna powierzchnia osadcza 26 sąsiedniej płytki skrawającej 15. Sięgające w górę od powierzchni osadczej 26 odsadzenie 25, w swym promieniowo najdalszym miejscu, jest płytsze od grubości płytki skrawającej 15, mierzonej między jej powierzchnią natarcia 27 i jej powierzchnią dolną 28. Promieniowo wewnętrzna powierzchnia boczna 31 przylega bocznie do odpowiedniej powierzchni osadczej gniazda osadczego 8. W kierunku osiowym płytka skrawająca 14 opiera się na płytce skrawającej 15. Ta z kolei opiera się na płytce skrawającej 16, mającej taki sam kształt jak płytka skrawająca 15. Płytka skrawająca 16 opiera się w kierunku osiowym na powierzchni osadczej 34 gniazda osadczego 9.

Płytka skrawająca 15, 16 jest przedstawiona na fig. 6. Jej powierzchnia boczna 32 jest podzielona na dwie części 35, 36, przy czym górna część 35 powierzchni bocznej 32 stanowi powierzchnię przylegania, i łączy się bezpośrednio z powierzchnią natarcia 27. Dolna część 36 powierzchni bocznej 32 łączy się z powierzchnią dolną 28 płytki skrawającej 15, 16. Części 35, 36 powierzchni bocznej 32 tworzą ze sobą kąt rozwarty. Kąt między górną częścią 35 powierzchni bocznej 32 i powierzchnią natarcia 27 jest zasadniczo równy kątowi utworzonemu między powierzchnią boczną 20 i powierzchnią dolną 18 sąsiedniej płytki skrawającej 14 (fig. 1).

Płytka skrawająca 15, 16 jest zaopatrzona w krawędź tnącą 37, zaczynającą się w narożu między powierzchnią natarcia 27, górną częścią 35 powierzchni bocznej 32 i powierzchnią boczną 29. Krawędź tnąca 37 sięga prosto do naroża między powierzchnią natarcia 27 i powierzchniami bocznymi 29, 30. Odpowiednia krawędź tnąca 37' jest utworzona w sąsiedniej płytce skrawającej 14. Krawędzie tnące 37', 37 zachodzą na siebie częściowo (fig. 2) swymi narożami, dzięki czemu łączą się ze sobą bez tworzenia szczelin.

W narzędziu skrawającym według fig. 2 we wnęce osadczej 6, dodatkowo względem płytek skrawających 14, 15, 16 jest zastosowana czołowa płytka skrawająca 41, przykładowo kwadratowa, która tak jak pozostałe płytki skrawające 11, 15, 16 jest zaopatrzona w otwór dla śruby mocującej, i która za pomocą tej śruby jest przymocowana do swego gniazda. Jej gniazdo 42 jest przedstawione dokładnie na fig. 3. Jest ono zaopatrzone w promieniową płaską powierzchnię osadczą 43, z którą łączy się usytuowana od strony osi obrotu narzędzia powierzchnia przylegania 44. Poza tym może być zastosowana przedstawiona na fig. 2 osiowa boczna powierzchnia przylegania 45. Powierzchnia

PL 194 486 B1 osadcza 43, oraz boczne powierzchnie przylegania 44, 45 umiejscawiają płytkę skrawającą 41 tak, że jej krawędź tnąca 46 sięga do osi obrotu D narzędzia i nawet poza nią.

Powierzchnia osadcza 43 jest nieco przestawiona względem powierzchni osadczej 24. Może być jednak usytuowana względem niej na tej samej wysokości. Tym niemniej jej krawędź tnąca 46 zachodzi nieco na krawędź tnącą 47 płytki skrawającej 14. Dzieje się tak z powodu różnej grubości płytek skrawających 41, 14 i nachylenia powierzchni bocznej 21 względem powierzchni dolnej 18 płytki skrawającej 14. Płytka skrawająca 41 jest nieco cieńsza od płytki skrawającej 14 i jest nieco cofnięta względem niej.

Płytka skrawająca 14 ustala swoje promieniowe położenie względem osi obrotu narzędzia, przynajmniej w swoim obszarze czołowym, względem płytki skrawającej 41. Płytka skrawająca 41 jest zaopatrzona w obszar przylegania 48, dopasowany pod względem nachylenia do powierzchni bocznej 21 płytki skrawającej 14. Obszar przylegania 48 stanowi powierzchnię osadczą dla płytki skrawającej 14, która opiera się w kierunku osiowym i w kierunku promieniowym na dalszej płytce skrawającej.

Omówione narzędzie skrawające 1 ma postać freza do wykonywania rowków wpustowych, który dzięki krawędziom tnącym 46, 41 jest zaopatrzony w kompletne ostrze czołowe, oraz dwa ostrza obwodowe. Ten frez do wykonywania rowków wpustowych może być dosuwany do przedmiotu obrabianego osiowo, oraz ewentualnie promieniowo. Wydajność skrawania jest duża, zwłaszcza podczas frezowania (dosuwanie promieniowe narzędzia skrawającego do przedmiotu obrabianego), ze względu na dwa ciągłe ostrza obwodowe. Ponieważ przestawienie dwóch kolejnych, usytuowanych osiowo płytek skrawających 14, 15, oraz 15, 16, jest mniejsze od grubości płytek skrawających, to tworzy się stosunkowo mały kąt nachylenia spirali, dzięki czemu korpus 2 narzędzia skrawającego, zwłaszcza w części osadczej 4 płytek skrawających jest nieco tylko osłabiony. Wnęki osadcze 5, 6 są prawie proste.

W omówionym narzędziu skrawającym 1 są ogólnie zastosowane trzy różne rodzaje płytek skrawających, a mianowicie płytki skrawające 15, 16 (fig. 6), w których jedna z przeciwległych powierzchni bocznych 30, 31 jest zaopatrzona w powierzchnię nachyloną (górna część 35 powierzchni bocznej 32). Inny rodzaj przedstawia płytka skrawająca 14, w której przeciwległe względem siebie powierzchnie boczne 20, 22 mają taki sam kształt. Trzeci rodzaj przedstawia płytka skrawająca 41, umieszczona w osi obrotu D narzędzia skrawającego.

Możliwe jest jednakże również umieszczenie we wnękach osadczych 5, 6 trzech takich samych płytek skrawających 14, 15, 16, jeżeli gniazda osadcze 7, 8, 9 (fig. 4) są tak usytuowane, że tworzy się lewoskrętny frez 1. Różnica polega na kształcie odsadzenia 25. W rozwiązaniu konstrukcyjnym narzędzia skrawającego 1 według fig. 1 odsadzenie 25 ma takie położenie, że powierzchnia osadcza 25 odległego od czoła narzędzia gniazda jest usytuowana za powierzchnią osadczą 24 bliższego od czoła narzędzia skrawającego 1 gniazda 7, patrząc w kierunku obrotu narzędzia. W rozwiązaniu konstrukcyjnym narzędzia skrawającego 1 według fig. 4 stosunki wzajemne tych elementów są odwrócone. Odsadzenie 25 ma takie położenie, że powierzchnia osadcza 26 odległego od czoła narzędzia skrawającego 1 gniazda 8 jest usytuowana przed powierzchnią osadczą 24, bliższego od czoła narzędzia 1 do obróbki skrawaniem gniazda 1, patrząc w kierunku obrotu narzędzia.

Również dla prawoskrętnego narzędzia skrawającego 1 może być wykonywana obróbka płytkami skrawającymi 14', 15, 16 umieszczonymi we wnęce osadczej 6, jeżeli czołowa płytka skrawająca 14' nie jest zaopatrzona w czołową krawędź skrawającą (fig. 5). Służąca normalnie jako powierzchnia przylegania górna część 35 powierzchni bocznej płytki skrawającej 14 nie pełni wówczas swej funkcji. Jeżeli potrzebna jest czołowa krawędź skrawająca, to może w nią być zaopatrzona specjalna płytka skrawająca 51. Ta ewentualnie kwadratowa płytka skrawająca 51 jest wówczas umieszczona w specjalnym gnieździe i sięga dalej osiowo niż płytka skrawająca 14'. Jej czołowa krawędź tnąca 52 jest wówczas krawędzią aktywną. Płytka skrawająca 51 jest umieszczona jako płytka promieniowa, czyli jej gniazdo ma taki kształt, że jej śruba mocująca 53 jest skierowana w stronę obwodu narzędzia. W razie konieczności płytka skrawająca 51 może być umieszczona jako płytka poprzeczna, co ma zalety dotyczące korpusu 2 narzędzia, który jest wówczas mniej osłabiony w rejonie gniazda. Wówczas śruba mocująca 53 jest skierowana prawie osiowo względem narzędzia.

W narzędziu skrawającym 1, mającym postać freza, są umieszczone przynajmniej dwie płytki skrawające 14, 15, usytuowane bezpośrednio obok siebie i opierające się na sobie. Dzięki przyleganiu płytek skrawających 14, 15 uzyskuje się szczególnie prosty kształt gniazd osadczych i dokładne osadzenie płytek skrawających w jednej wnęce osadczej. Umożliwione jest dzięki temu uzyskiwanie dużej wydajności obróbki.

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Frez z wymiennymi płytkami skrawającymi, wyposażony w korpus, w którym są usytuowane przynajmniej dwa gniazda osadcze i umieszczone w nich płytki skrawające, zaopatrzone w powierzchnię dolną, w powierzchnię natarcia i w sięgające od powierzchni dolnej do powierzchni natarcia powierzchnie boczne, znamienny tym, że umieszczone w gniazdach osadczych (7, 8) płytki skrawające (14, 15), po ich przymocowaniu do narzędzia skrawającego w ich gniazdach osadczych (7, 8), stykają się ze sobą przynajmniej górną częścią (35) swej powierzchni bocznej (20, 32),
2. 2. Frez według zastrz. 1, znamienny tym, że sąsiednie gniazda osadcze (7, 8) są zaopatrzone w powierzchnie osadcze (24, 26) przestawione względem siebie w kierunku prostopadłym do tych powierzchni osadczych (24, 26).
3. 3. Frez według zastrz. 2, znamienny tym, że wielkość tego przestawienia jest mniejsza od grubości głębiej osadzonej płytki skrawającej (15), mierzonej między jej powierzchnią dolną (28) i jej powierzchnią natarcia (27).
4. 4. Frez według zastrz. 1, znamienny tym, że przy najmniej jedna z bocznych powierzchni (32) przynajmniej jednej płytki skrawającej (15) jest podzielona na dwie części (35, 36), z których górna część (35) ma postać obszaru przylegania sąsiedniej płytki skrawającej.
5. 5. Frez według zastrz. 4, znamienny tym, że górna część (35), mająca postać powierzchni przylegania tworzy z powierzchnią natarcia (27) kąt rozwarty.
6. 6. Frez według zastrz. 5, znamienny tym, że stykająca się z powierzchnią przylegania powierzchnia boczna (20) sąsiedniej płytki skrawającej (14) tworzy z jej powierzchnią dolną (18) kąt rozwarty, równy kątowi rozwartemu utworzonemu przez powierzchnię przylegania i powierzchnię natarcia (27).
7. 7. Frez według zastrz. 1, znamienny tym, że płytki skrawające (14, 15) w kierunku osiowym opierają się na sobie wzajemnie, przy czym krawędzie tnące (37', 37) płytek skrawających (14, 15) zachodzą na siebie częściowo, tworząc ciągłą obwodową krawędź tnącą.
8. 8. Frez według zastrz. 1, znamienny tym, że płytki skrawające (14, 15) w kierunku promieniowym przynajmniej częściowo opierają się na sobie, przy czym krawędzie tnące (46, 47) płytek skrawających (41, 14) zachodzą na siebie częściowo, tworząc ciągłą krawędź tnącą.
9. 9. Frez według zastrz. 1, znamienny tym, że płytki skrawające (41, 14, 15) stanowią względem siebie przedłużenie krawędziowe.
10. 10. Frez według zastrz. 1, znamienny tym, że płytki skrawające (41, 14, 15) stanowią względem siebie przedłużenie powierzchniowe.