PL190814B1 - Zbiornik wodoszczelny i izolujący cieplnie - Google Patents

Abstract

1. Zbiornik wodoszczelny i izolujacy cieplnie, wbudo- wany w konstrukcje nosna statku, zawierajacy dwie wo- doszczelne przegrody, przy czym jedna podstawowa prze- groda jest usytuowana w kontakcie z produktami zawartymi w zbiorniku, zas druga przegroda jest usytuowana pomie- dzy podstawowa przegroda i konstrukcja nosna statku, przy czym konstrukcja nosna zawiera dla kazdego zbiornika z jednej strony sciany, które sa równolegle do osi statku, tworzace wewnetrzne sciany jego podwójnego kadluba, zas z drugiej strony zawiera dwie przecinajace sie grodzie, prostopadle do osi statku, przy czym dwie wodoszczelne przegrody sa umieszczone naprzemienne z dwoma prze- grodami izolujacymi cieplo, zas jedna przegroda izolujaca cieplo z dwóch termicznie izolujacych przegród jest doci- snieta wzgledem drugiej przegrody izolujacej cieplo za pomoca elementów mocujacych, rozmieszczonych w spo- sób ciagly w linii prostej i mechanicznie polaczonych do drugiej przegrody izolujacej cieplo, przy czym polaczenia naroznikowe elementów podstawowych i drugich przegród wodoszczelnych w strefach, w których poprzeczne grodzie napotykaja wewnetrzna sciane podwójnego kadluba, sa uformowane w postaci pierscienia laczacego, którego konstrukcja pozostaje stala wzdluz calkowitej dlugosci przekroju kata przestrzennego, utworzonego pomiedzy poprzecznymi grodziami i wewnetrzna sciana podwójnego kadluba, znamienny tym, ze kazdy pierscien laczacy zawiera prefabrykowany zespól dzwigara (20), skladajacy sie ze sztywnego metalowego deskowania (21), zawieraja- cego w sobie material izolujacy cieplo (22), ………………… PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zbiornik wodoszczelny i izolujący cieplnie.

Tego typu zbiornik, wbudowany w konstrukcję nośną statku, jest przeznaczony do przechowywania gazu skroplonego takiego jak metan, o temperaturze około -160 stopni.

Z francuskiego opisu patentowego FR 2 629 897 znany jest wodoszczelny i izolujący cieplnie zbiornik wbudowany w konstrukcję nośną statku, przy czym zbiornik zawiera dwie przegrody wodoszczelne jedna z nich podstawowa jest usytuowana w kontakcie z produktem umieszczonym w zbiorniku, zaś druga dodatkowa, jest usytuowana pomiędzy podstawową przegrodą i konstrukcją nośną. Konstrukcja nośna zawiera dla każdego zbiornika ściany, które są równoległe do osi statku i dwie poprzeczne grodzie, prostopadłe do osi statku. Te dwie wodoszczelne przegrody są ustawione naprzemiennie z dwoma przegrodami izolującymi ciepło. Podstawowa przegroda izolująca jest podtrzymywana w dociśnięciu względem dodatkowej przegrody wodoszczelnej, za pomocą środków mocujących, rozmieszczonych w sposób ciągły w prostej linii i mechanicznie połączonych do dodatkowej przegrody izolacyjnej. Połączenie narożnikowe podstawowych i dodatkowych elementów przegrody, w strefach w których poprzeczne grodzie łączą wewnętrzne boki podwójnego kadłuba, jest osiągnięte w postaci pierścienia łączącego, przy czym konstrukcja nośna statku pozostaje niezmienna wzdłuż całkowitej długości przekroju kąta przestrzennego, pomiędzy poprzecznymi grodziami i wewnętrznym bokiem podwójnego kadłuba. Taki zbiornik ma kształt wielościanu, w szczególności nieregularnego ośmiościanu, którego narożniki zbiornika tworzą kąt 90 stopni lub 135 stopni, przy czym zastosowano tu pierścień łączący który może być dostosowany do tych różnych kątów.

Jak wynika z powyższego opisu pierścień łączący składa się z szeregu płytek, które mają różne kształty, na przykład są prostoliniowe, zakrzywione lub prostokątne. Wszystkie te płytki są zespawane razem w celu ukształtowania wewnętrznej objętości, której przekrój jest kwadratowy, zaś jedna ściana odpowiada grubości podstawowej przegrody izolacyjnej. We wnękach, które są wewnątrz pierścienia i pomiędzy pierścieniem i przekrojem kąta przestrzennego w narożniku zbiornika, są zamocowane bloki materiału izolacyjnego w celu zapewnienia ciągłości podstawowych i dodatkowych przegród izolacyjnych. Wykonanie tego pierścienia łączącego wymaga przez to wielu operacji spawania, kształtowania i łączenia, które powodują, że wykonanie jest skomplikowane i drogie.

W innym francuskim opisie patentowym FR 2 724 623, pierścień łączący jest zamocowany do konstrukcji nośnej za pomocą spoin spawanych z klapkami kotwiącymi, które są prostopadłe do ścian. Klapki kotwiące są przyspawane do wewnętrznej ściany podwójnego kadłuba, po nałożeniu farby ochronnej na podwójny kadłub. Spawanie ciągłe klapek kotwiących do wewnętrznej ściany podwójnego kadłuba generuje wysoki przepływ ciepła, które dostarcza ryzyko zniszczenia malowania ochronnego na zewnętrznym boku wewnętrznej ściany podwójnego kadłuba i może spowodować korozję wewnętrznej ściany podwójnego kadłuba, która styka się z wodą morską podczas gdy statek jest pusty, zaś podwójny kadłub jest użyty dla balastu. W celu zlikwidowania tej niedogodności dostarczane są, dodatkowe powłoki farby do tych części podwójnego kadłuba, które zostały zniszczone podczas spawania klapek kotwiących, lecz takie zabiegi reperujące nie dają efektu ochrony przeciw korozji i wymagają dodatkowych operacji, które ujemnie wpływają na koszt produkcji.

Ponadto, widomym jest, że podczas poruszania się statku na falach, deformacja pierścienia łączącego wpływa bardzo zasadniczo na naprężenia rozciągające, które oddziaływają na podstawowe i dodatkowe przegrody wodoszczelne, przy czym te naprężenia, połączone z naprężeniami rozciągającymi oddziaływają na przegrody wodoszczelne, gdy temperatura zbiornika jest zredukowana.

W kolejnym francuskim opisie patentowym FR 2 709 725, pierścień łączący stanowi ukośne odgięcie, które rozciąga się od przekroju kąta przestrzennego w narożniku zbiornika, aż do przecięcia podstawowych i dodatkowych przegród wodoszczelnych, co umożliwia przeniesienie obciążenia działającego w podstawowych i dodatkowych przegrodach wodoszczelnych, w zamkniętej bliskości przekroju kąta przestrzennego, w narożniku zbiornika przy użyciu ukośnego wygięcia, który przenosi obciążenia działające na ściany zbiornika, równoległe do podwójnego kadłuba i ściany równoległe do poprzecznych grodzi. Jakkolwiek, takie kotwiące wygięcie podlega zamknięciu i jest niedogodne gdyż przechodzi poprzez podstawową przegrodę izolującą, powodując połączenie pomiędzy podstawową przegrodą izolującą i dodatkową przegrodą izolującą.

We francuskim opisie patentowym 2 629 897 proponuje się eliminacje mostków termicznych pomiędzy podstawową, wodoszczelną przegrodą i konstrukcją nośną, co zapewnia redukcje grubości,

PL 190 814 B1 a przez to i ciężaru podstawowej przegrody izolacyjnej, co umożliwia zamocowanie bezpośrednie podstawowej przegrody izolacyjnej, z powodu jej niskiej wagi.

Według francuskiego opisu patentowego nr 2 709 725 jest wiadomo, że korzystnym jest dla tych samych grubości ścian, zwiększenie grubości dodatkowej przegrody izolacyjnej kosztem podstawowej przegrody izolacyjnej, ponieważ, jeśli występuje przeciek na podstawowej wodoszczelnej przegrodzie, przypadkowe ochłodzenie strefy następuje z podwójnego kadłuba, co powoduje spuchnięcie dodatkowej przegrody. Jakkolwiek, grubość podstawowej przegrody izolacyjnej jest wynikiem kompromisu pomiędzy izolującą termicznie funkcją podstawowej przegrody a koniecznością dla podstawowej przegrody izolacyjnej w celu dostarczenia dobrej sztywności dla uderzeń występujących podczas transportu cieczy.

Ponadto, ponieważ podstawowa przegroda izolacyjna jest podtrzymywana w dociśnięciu względem dodatkowej przegrody wodoszczelnej przez samą dodatkową przegrodę wodoszczelną, przy czym podstawowe i dodatkowe przegrody wodoszczelne są zamocowane, za pomocą środków mocujących, w sposób zapewniający wodoszczelność dodatkowej przegrody izolacyjnej. W celu zapewnienia tej wodoszczelności konieczne jest dostarczenie podwójnie, rozszerzonego połączenia na środkach mocujących, tak aby uniknąć. Jeśli pojedyncze połączenie rozszerzone jest dostarczone na środkach mocujących przez co grubość środków mocujących musi być wystarczająco duża aby oprzeć się ścinaniu przez nieobecność połączenia rozszerzonego pomiędzy dwoma przegrodami wodoszczelnymi.

Użycie dodatkowej przegrody izolującej z warstwy termo izolującej mającej strukturę komórkową z tworzywa sztucznego, takiego jak pianka poliuretanowa wzmocniona włókniną zawierająca włókna szklane umieszczone w piance w celu nadania dobrych właściwości mechanicznych, jest znane z opisu francuskiego nr 2 724 623.

Także znane jest z francuskiego opisu patentowego nr 2 683 786 dodatkowa przegroda izolacyjna składająca się z szeregu kesonów, z których każdy zawiera równolegle ułożone kasety wykonane ze sklejki, wyposażone w wewnętrzne wzdłużne i poprzeczne oddzielne części i wypełnione znanymi otulinami, na przykład tak zwanymi perlitami.

Te przegrody izolacyjne mają skomplikowaną strukturę, a ich koszt wytwarzania jest wysoki.

Z francuskiego opisu patentowego nr 2 586 082 znane są elementy odbijające promieniowanie zamocowane w masie dodatkowej przegrody izolacyjnej, ilość utraconego ciepła może być zredukowana, co stanowi element poprawiający izolację dodatkowej przegrody.

Zbiornik wodoszczelny i izolujący cieplnie, według wynalazku, wbudowany w konstrukcję nośną statku, zawierający dwie wodoszczelne przegrody, przy czym jedna podstawowa przegroda jest usytuowana w kontakcie z produktami zawartymi w zbiorniku, zaś druga przegroda jest usytuowana pomiędzy podstawową przegrodą i konstrukcją nośną statku, przy czym konstrukcja nośna zawiera dla każdego zbiornika z jednej strony ściany, które są równoległe do osi statku, tworzące wewnętrzne ściany jego podwójnego kadłuba, zaś z drugiej strony zawiera dwie przecinające się grodzie, prostopadłe do osi statku, przy czym dwie wodoszczelne przegrody są umieszczone naprzemienne z dwoma przegrodami izolującymi ciepło, zaś jedna przegroda izolująca ciepło z dwóch termicznie izolujących przegród jest dociśnięta względem drugiej przegrody izolującej ciepło za pomocą elementów mocujących, rozmieszczonych w sposób ciągły w linii prostej i mechanicznie połączonych do drugiej przegrody izolującej ciepło, przy czym połączenia narożnikowe elementów podstawowych i drugich przegród wodoszczelnych w strefach, w których poprzeczne grodzie napotykają wewnętrzną ścianę podwójnego kadłuba, są uformowane w postaci pierścienia łączącego, którego konstrukcja pozostaje stała wzdłuż całkowitej długości przekroju kąta przestrzennego, utworzonego pomiędzy poprzecznymi grodziami i wewnętrzną ścianą podwójnego kadłuba, charakteryzuje się tym, że każdy pierścień łączący zawiera prefabrykowany zespół dźwigara, składający się ze sztywnego metalowego deskowania, zawierającego w sobie materiał izolujący ciepło, przy czym sztywne deskowanie określa środek strefy stałego zamocowania mechanicznego, na przecięciu pomiędzy płaszczyzną przepoławiającą narożnik łączący, zaczynając od przekroju kąta przestrzennego i przedłużenia drugiej przegrody wodoszczelnej, na każdej ścianie przekroju kąta przestrzennego, drugiej przegrody wodoszczelnej do środka stałej strefy mocującej deskowania, zaś przeciwległe końce odgałęzienia deskowania są zamocowane do konstrukcji nośnej, za pomocą elementów mocujących, uformowanej przez poprzeczne grodzie i przez wewnętrzne ściany podwójnego kadłuba.

PL 190 814 B1

Prefabrykowany zespół dźwigara jest złożony z szeregu jednoczęściowych sekcji uzyskanych z formowania wtryskowego lub poprzez wiązanie poliuretanem lub innym materiałem izolacyjnym w formie, w której wstępnie jest usytuowane deskowanie, z utworzoną pianą.

Elementy mocujące mają postać obwodowych rowków stanowiących gwintowanie słupków, przyspawanych przy swojej podstawie pod kątem prostym na każdym boku przekroju kąta przestrzennego.

Deskowanie zespołu dźwigara, jest ukształtowane z metalowej taśmy ułożonej w kierunku poprzecznym i mającej całkowity profil w kształcie litery W, przy czym dwa końce odgałęzień, które są równoległe do odpowiednich ścian nośnych, na każdej ścianie przekroju kąta przestrzennego są zamocowane do elementów mocujących w postaci słupków, zaś wierzchołek każdego z dwóch środkowych odgałęzień określa środek strefy zamocowanie, przy czym odległość pomiędzy wierzchołkiem i każdej ściany nośnej odpowiada grubości dodatkowej przegrody izolacyjnej ukształtowanej z elementów.

Zespół dźwigara korzystnie zawiera, na powierzchni przeciwległej do wewnętrznej ściany podwójnego kadłuba, szereg zagłębień, które są równomiernie oddalone w poprzecznym kierunku i są ułożone pod kątem prostym do poprzecznych grodzi stanowiących ścianę nośną, a na ich przeciwległych powierzchniach do poprzecznych grodzi, jest usytuowanych również szereg zagłębień, które są równomiernie oddalone w poprzecznym kierunku i są ułożone pod kątem prostym do wewnętrznej ściany podwójnego kadłuba, przy czym zagłębienia są ukształtowane w postaci wnęk w materiale izolacyjnym zespołu dźwigara, a wnęki są otwarte w kierunku odpowiednich ścian nośnych, na końcach odgałęzień taśmy W - kształtnego deskowania, a ponadto końce rozgałęzień określają dno każdego zagłębienia, które ma otwór stanowiący kanał dla gwintowanego słupka elementów mocujących, usytuowanego w zagłębieniach, przy czym deskowanie jest zamocowane do słupków za pomocą nakrętki, która jest umieszczona na słupku i które są oparte o dno każdego zagłębienia.

W - kształtne deskowanie zawiera żebra wzmacniające, ułożone kolejno pomiędzy sąsiednimi odgałęzieniami W kształtnego deskowania, przy czym żebra są usytuowane w płaszczyznach równoległych, które są równomiernie oddalone w poprzecznym kierunku i prostopadle do ścian nośnych konstrukcji nośnej.

Wzmacniające żebra są zamocowane w środku odległości pomiędzy dwoma kolejnymi zagłębieniami, w kierunku poprzecznym.

Otwory kanałów dla słupków mają kształt litery U, zaś zagłębienia zawierają, w pobliżu ich dna podcięcie pod kątem 45° w kierunku U kształtnej podstawy, przy czym zespół dźwigara jest zamocowany w narożniku zbiornika uformowanym pod kątem 90°, wzdłuż dwusiecznej kąta.

Deskowanie zawiera wspornik kotwiący, zwłaszcza ze stali nierdzewnej o kształcie prostokątnym, przyspawany w jego środku do środka strefy stałego zakotwienia, przy czym ramiona wspornika są ułożone w kierunku drugiej przegrody wodoszczelnej na każdym boku przekroju kąta przestrzennego, zaś druga przegroda wodoszczelna, częściowo zachodzi na ramiona wspornika i jest zamocowana mechanicznie nieciągłą spoiną, przy czym poprzeczne rozszerzenie pomiędzy drugą przegrodą i wspornikiem kotwiącym jest utrzymane.

Druga przegroda wodoszczelna jest z metalowych pasm mających krawędzie odwinięte w kierunku wnętrza zbiornika, przy czym pasma są z cienkiej płytki o niskim współczynniku rozszerzalności i przyspawanej na styk poprzez odwinięte krawędzie, na dwóch powierzchniach czołowych podpory, podtrzymywanej na elementach drugiej przegrody izolującej ciepło poprzez rozszerzone połączenie, zaś podpora stanowi część elementów mocujących i podtrzymujących podstawową przegrodę izolującą na drugiej przegrodzie wodoszczelnej.

Druga przegroda wodoszczelna jest połączona z zespołem dźwigara, poprzez dodatkowe wkładki płytkowe krawędziami odwiniętymi w kierunku wnętrza zbiornika, przy czym wkładki płytkowe mają postać cienkiej płytki o niskim współczynniku rozciągliwości, zespawanej za pomocą spoiny czołowej poprzez ich odwinięte krawędzi, na dwóch powierzchniach podpory, zaś odwinięte krawędzie zwężają się stopniowo, w sąsiedztwie zespołu dźwigara formując, na bliższej części wkładki płytowej, prostą krawędź, w jednej linii z jedną z odgiętych krawędzi i na przeciwległej poprzecznej krawędzi, za zachodzącym uchem, które jest odgięte nieznacznie w dół, na którym jest nałożony prosty odcinka krawędzi następnej wkładki płytkowej, ułożone podobnie do dachówek, przy czym najbliższe części wkładek płytkowych są zespawane ze sobą w strefie zachodzenia na siebie każdego ucha (115), zaś wkładki płytkowe są zamocowane mechanicznie do wspornika kotwiącego poprzez nieciągłe zespawanie.

Zbiornik korzystnie zawiera dodatkowy wodoszczelny wspornik z cienkiej płytki, o kształcie prostokątnym i niskim współczynniku rozszerzalności, którego ramiona częściowo pokrywają sąsiednią cześć dodatkowych wodoszczelnych wkładek płytkowych i są przyspawane ciągłą spoiną do wkładek

PL 190 814 B1 płytkowych w kierunku poprzecznym, stanowiąc kontynuację szczelnego połączenia drugiej przegrody wodoszczelnej.

Zachodzące na siebie ucha wkładek płytkowych są ułożone częściowo wzdłuż jednego ramienia wspornika kotwiącego i częściowo wzdłuż arkusza sklejki tworząc mostek pomiędzy zespołem dźwigara i sąsiadującym elementem drugiej przegrody izolującej cieplnie, przy czym arkusz sklejki ma prostokątne wycięcie, zaś wspornik kotwiący ma obrobienia dopasowane do zachodzących uch wkładek płytkowych.

Na dwóch powierzchniach podpory, która jest podtrzymywana poprzez elementy dodatkowej przegrody izolacyjnej są przyspawane za pomocą spoiny czołowej pasy podstawowej przegrody wodoszczelnej, poprzez odgięte krawędzie w kierunku wnętrza zbiornika, przy czym pasy są z cienkiej płytki o niskim współczynniku rozszerzalności.

Z zespołem dźwigara jest połączona podstawowa przegroda wodoszczelna poprzez podstawowe wodoszczelne wkładki płytkowe mające krawędzie odwinięte w kierunku wnętrza zbiornika, przy czym podstawowe wodoszczelne wkładki płytkowe mają postać cienkiej płytki o niskim współczynniku rozszerzalności i są przyspawane za pomocą spiny czołowej poprzez ich odgięte krawędzie na dwóch powierzchniach spawanej podpory, a odgięte krawędzie podstawowej wodoszczelnej wkładki płytkowej zwężają się stopniowo, na końcach w sąsiedztwie zespołu dźwigara i stanowią na bliższej części wkładki płytkowej prosty odcinek krawędzi usytuowany w jednej linii z jedną odgiętą krawędzią i na przeciwległej poprzecznej krawędzi z zachodzącym uchem, które jest odgięte nieznacznie w dół, a na odgiętej krawędzi jest uformowany prosty odcinek krawędzi następnej wkładki płytkowej, podobnie do ułożenia dachówek, przy czym zachodzące ucha podstawowych wkładek płytkowych są zespawane z sąsiednimi podstawowymi wkładkami płytkowymi w strefie zachodzenia na siebie, zaś zachodzące ucha podstawowych wkładek płytkowych są ułożone częściowo nad pobliską częścią podstawowych wkładek płytkowych zaczynając od odgiętej krawędzi, tak że cześć końcowa najbliższej części jest wygięta w dół i formuje stopnie schodków, których wysokość odpowiada grubości podstawowej przegrody izolującej termicznie, przy czym cześć końcowa jest zamocowana mechanicznie poprzez przyspawanie w sposób nieciągły do najbliższej części leżącej pod spodem dodatkowej wkładki płytkowej.

Korzystnym jest gdy zbiornik zawiera wodoszczelny wspornik z cienkiej płytki o niskim współczynniku rozszerzalności, w kształcie prostokątnym, którego ramiona pokrywają sąsiednią cześć podstawowej wodoszczelnej wkładki płytkowej, w płaszczyźnie podstawowej przegrody wodoszczelnej, przy czym ramiona podstawowej przegrody wodoszczelnej są przyspawane ciągłą spoiną stanowiąc połączenie wodoszczelne.

Ramiona głównego wodoszczelnego wspornika zachodzą na rząd śrub, który jest ułożony na najbliższej części podstawowej wodoszczelnej wkładki płytkowej i stanowi zakotwienie do podstawowej przegrody izolującej.

Podstawowa przegroda izolująca ma postać tarczy ochronnej, mechanicznie utrudniającej przewodzenie, przy czym elementy drugiej przegrody izolującej stanowią termiczną izolację.

Tarcza ochronna zawiera szereg równoległościennych, sztywnych paneli ze sklejki o małej grubości, korzystnie około 21 mm, pomiędzy którymi są usytuowane elementy mocujące zawierające podporę.

Podpora zawiera rząd uch o częściowo podciętej grubości, przy czym ucha są naprzemiennie wygięte na jednej ścianie ich płaszczyzny i są usytuowane we wnękach uformowanych na górnej powierzchni elementów tarczy, przy czym ucha czasowo podtrzymują tarczę zamocowaną na drugiej przegrodzie wodoszczelnej, przed zamocowaniem podstawowej przegrody wodoszczelnej.

Tarcza zawiera bloki ze sklejki zamocowane na każdej ścianie przekroju kąta przestrzennego pomiędzy podstawowymi i drugimi wodoszczelnymi wspornikami i ukształtowanymi schodkowo częściami końcowymi podstawowych wodoszczelnych wkładek płytkowych.

Dodatkowa przegroda izolująca zawiera szereg równoległościennych elementów z których każdy składa się z warstwy materiału izolującego, ułożonych jedna na drugiej pomiędzy dwoma arkuszami sklejki, która kształtuje dno i arkusz stanowiący pokrycie jednego elementu dodatkowej przegrody izolującej, przy czym arkusze są powiązane na ich wewnętrznych powierzchniach czołowych do warstw materiału izolacyjnego i stanowią, poprzez ich zewnętrzne powierzchnie połączenia ze ścianami nośnymi i odpowiednio z drugą przegrodą wodoszczelną.

Elementy mocujące, stanowią taśmy o L kształtnym profilu, przy czym każdy ma krótsze odgałęzienie i dłuższe odgałęzienie ustawione pod kątem prostym, zaś dłuższe odgałęzienie stanowi spawaną podporę, a krótsze odgałęzienie jest zamocowane w szczelinie o odwróconym profilu litery T wykonanej w grubości arkusza elementów dodatkowej przegrody izolacyjnej, która podpiera drugą

PL 190 814 B1 przegrodę wodoszczelną, przy czym wolny koniec spawanej podpory wystaje w kierunku wnętrza zbiornika względem podstawowej przegrody wodoszczelnej.

Warstwa materiału izolacyjnego jest z poliuretanowej pianki o gęstości pomiędzy 90 i 120 kg/m³, korzystnie rzędu 100 kg/m3.

Warstwa materiału izolacyjnego elementów dodatkowej przegrody izolacyjnej zawiera blok o strukturze komórkowej w kształcie plastra miodu.

Korzystnie blok o strukturze komórkowej w kształcie plastra miodu zawiera elementy odbijające promienie, okrywające co najmniej część płaskiej powierzchni wewnętrznej komórek o strukturze plastra miodu, przy czym elementy odbijające promienie są ze srebrnej folii lub polerowanego aluminium.

Co najmniej niektóre ściany komórek bloku o strukturze komórkowej w kształcie plastra miodu są perforowane, zaś objętość zajmowana przez dodatkową przegrodę izolacyjną stanowi obszar redukcji ciśnienia pomiędzy bezwzględną wartością 0,1 i 300 milibarów, korzystnie pomiędzy 2 i 3 milibary.

Korzystnym jest, gdy blok o strukturze komórkowej w kształcie plastra miodu stanowi pofałdowany arkusz kartonu.

Zbiornik korzystnie zawiera elementy mocujące dodatkową przegrodę izolacyjną do ścian nośnych konstrukcji nośnej, przy czym elementy mocujące zawierają słupki przyspawane pod kątami prostymi do wewnętrznych ścian konstrukcji nośnej, a każdy słupek ma gwintowany swobodny koniec, zaś ułożenie słupków i dodatkowej przegrody izolującej jest takie, że są one ustawione dwoma przeciwległymi obwodowymi krawędziami na arkuszu dna, przy czym ściana jest ukształtowana poprzez arkusz okrywający te elementy i poprzez grubość bloku w kształcie plastra miodu w połączeniu z każdym słupkiem, przy czym dno ściany zawiera arkusz denny, który ma otwór dla słupka, podkładkę umieszczoną ponad słupkiem, która jest utrzymywana w miejscu za pomocą nakrętki śruby na słupku.

Arkusz stanowiący pokrywę, zawiera dwie równoległe szczeliny z których każda jest dopasowana do odgałęzienia elementu mocującego, przy czym szczeliny są ułożone z odstępem odpowiadającym szerokości pasma drugiej przegrody wodoszczelnej, przy czym środkowe strefy arkuszy stanowią pokrywy dwóch sąsiednich elementów przegrody izolującej cieplnie, zaś każdy element jest okryty przez pasmo, podczas gdy kolejne pasmo tej samej szerokości łączy dwa pasma razem.

Zaletą wynalazku jest jego prosta konstrukcja, łatwa do wykonania. Ponadto, możliwość ustalenia redukcji ciśnienia w objętości występującej w dodatkowej przegrodzie izolacyjnej, powoduje znaczne zredukowanie utraconego ciepła poprzez konwekcję. Połączenie redukcji ciśnienia z elementami odbijającymi promienie umożliwia osiągniecie optymalnej wielkości utraconego ciepła.

Zgodnie z wynalazkiem gaz mający zredukowane ciśnienie, które występuje w objętości dodatkowej przegrody izolacyjnej jest gazem obojętnym dającym zadowalające właściwości izolujące.

Według innych cech wynalazku, objętość zajmowana przez dodatkową przegrodę izolacyjną jest związana z różnymi pompami próżniowymi dla dostosowania ciśnienia w tej objętości do użytecznego parowania gazu ciekłego, zgromadzonego w zbiorniku i działającego jako paliwo napędzające statek.

W odniesieniu do pomp próżniowych, samoregulujących wznawiających działanie jak tylko ciśnienie w objętości wzrasta do przewidzianej wartości ciśnienia progowego na przykład rzędu 7 milibarów, i zatrzymuje się jak tylko inna niska wartość określonego ciśnienia progowego zostanie osiągnięta, na przykład rzędu od 2 do 3 milibarów.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku na którym fig. 1 przedstawia fragment narożnika zbiornika, według pierwszego przykładu wykonania, w przekroju płaszczyzną prostopadłą do przekroju przestrzennego kąta dwuściennego, ukształtowanego przez wspomniany narożnik, fig. 2 jest widokiem perspektywicznym prefabrykowanego zespołu dźwigara przedstawionego na fig. 1 i użytego w celu ukształtowania połączenia w narożniku zbiornika, fig. 3 jest widokiem detalu w powiększeniu, oznaczonym kółkiem III na fig.2, fig. 4 przedstawia fragment zbiornika, według drugiego przykładu wykonania wynalazku, w widoku w płaszczyźnie poprzecznej prostopadłej podwójnego kadłuba statku, fig. 5 - fragment podpory spawanej z fig. 4, w powiększeniu, fig. 6 jest widokiem dodatkowej wodoszczelnej wkładki płytowej w jej nie sfałdowanym stanie, łączącej dodatkową wodoszczelną przegrodę z zespołem dźwigara, jak to przedstawiono na fig. 1, fig. 7 jest częściowym i perspektywicznym widokiem dodatkowej wodoszczelnej wkładki płytowej z fig. 6, w jej stanie zmontowanym fig. 8 jest częściowym, powiększonym widokiem fragmentu wkładki płytowej oznaczonej linią VIII-VIII na fig. 7, przedstawiającym strefę połączenia pomiędzy dwoma sąsiednimi wkładkami płytowymi, powyżej zagłębienia kotwiącego zespołu dźwigara, fig. 9 jest powiększonym fragmentem oznaczonym linią IX-IX z fig. 7, przedstawiającym strefę połączenia dwóch sąsiednich wkładek płytowych, powyżej arkusza sklejki, który jest przeznaczony do połączenia zespołu dźwigara i sąsiedPL 190 814 B1 niego elementu dodatkowej przegrody izolującej, fig. 10 jest częściowym widokiem perspektywicznym arkusza przedstawionego na fig. 9, fig. 11 - widok perspektywiczny zagłębienia kotwiącego przedstawionego na fig. 8, fig. 12 jest widokiem wziętym powyżej podstawowej wodoszczelnej wkładki płytowej w jej nie sfałdowanym stanie, jak to przedstawiono na fig. 1, fig. 13 jest częściowym widokiem perspektywicznym wkładek z fig. 12 w stanie zmontowania i, fig. 14 jest powiększonym widokiem fragmentu oznaczonego na fig. 13 linią XIV-XIV, fig.15 - widok perspektywiczny jednego elementu dodatkowej przegrody izolującej według trzeciego przykładu wykonanej wynalazku, fig. 16 jest widokiem perspektywicznym elementu z fig. 15 w stanie zmontowania, fig. 17 do 19 - powiększone widoki detali oznaczonych kółkiem na fig. 16 w kierunku strzałek XVII, XVIII i XIX, odpowiednio.

Na fig. 1 przedstawiono narożnik zbiornika według wynalazku, przy czym zbiornik jest wbudowany w konstrukcję nośną, której jedna ściana jest ukształtowana poprzez wewnętrzny bok 1 podwójnego kadłuba statku i inną ścianę, która jest ukształtowana poprzez poprzeczną grodzie 2 podwójnej grodzi działającej jak rozdzielacz, pomiędzy dwoma zbiornikami. Ściany nośne 1 i 2 są ustawione względem siebie pod kątem 90° i określają przekrój kąta przestrzennego 3. Poprzeczne ściany są zamocowane do podwójnego kadłuba za pomocą spawania.

Zbiornik, według wynalazku zawiera dodatkową przegrodę izolującą zamocowaną do konstrukcji nośnej statku. Dodatkowa przegroda izolacyjna jest utworzona z szeregu elementów 4 prostokątnych, równoległych, które są usytuowane obok siebie, okrywając wewnętrzną powierzchnię konstrukcji nośnej. Każdy element 4 zawiera pierwszy arkusz 5 sklejki stanowiący dno elementu 4, przy czym na arkusz 5 denny jest nałożona gruba warstwa izolująca ciepło 6, przymocowana do wewnętrznej powierzchni arkusza 5. Do warstwy izolującej ciepło 6 jest zamocowany dodatkowy arkusz 7 sklejki, który stanowi pokrycie elementu 4. Jak to przedstawiono na fig. 4 tkanina 8 z włókna szklanego może być zamocowana na wewnętrznej powierzchni arkusza 6 i 7, które tworzą pokrycie. Ta tkanina 8 może być dodana w celu zapewnienia warstwie izolującej ciepło 6 dobrych mechanicznych właściwości. Warstwa 6 może zawierać tworzywo komórkowe, takie jak pianka poliuretanowa. Oczywistym jest, że jest możliwe zastosowanie różnych tkanin z włókna szklanego na grubości warstwy 6, na przykład znanych ze stanu techniki. Chociaż nie jest to przedstawione na fig. powszechnie praktykuje się, dla zabezpieczenia elementów 4 w konstrukcji nośnej, zastosowanie zagłębień, które są rozmieszczone wzdłuż obwodu elementu 4, przy czym zagłębienia mają postać cylindrycznych wnęk, wykonanych w arkuszu 7 tworzącym okrycie, w grubości warstwy 6 jak również w arkuszu 5 dennym. Dno wnęki w ten sposób jest utworzone ze sztywnego arkusza 5 elementu 4. Dno wnęki jest perforowane w celu utworzenia otworu, którego średnica jest wystarczająco duża aby słupek mógł przez nią przechodzić. Słupki są zespawane do wnętrza powierzchni konstrukcji nośnej pod kątem prostym i mają gwintowany swobodny koniec. Słupki są usytuowane w liniach równoległych do przekroju kąta przestrzennego 3, ukształtowanego na przecięciu pomiędzy ścianami nośnymi 1 i 2. Oczywistym jest, że słupki i zagłębienia są usytuowane w taki sposób, że jeśli element 4 będzie umieszczony na przeciwległej ścianie nośnej, element 4 będzie mógł być ustawiony względem tej ściany w taki sposób, że słupek jest zlicowany z każdym wgłębieniem.

Jest wiadomym, że ściany 1 i 2 statku różnią się teoretyczną powierzchnią przeznaczoną dla konstrukcji nośnej, po prostu w wyniku nie precyzyjnego ich wykonania.

Te różnice są skompensowane poprzez przeniesienie arkuszy 5 dennych względem konstrukcji nośnej poprzez użycie zwitków polimeryzowanych żywic 9 (patrz fig. 1) które ułatwiają, układanie sąsiednich elementów 4 na konstrukcji nośnej, na których są umieszczane arkusze 7, stanowiące okrycie, przy czym wszystkie te elementy razem ułożone stanowią konstrukcję, która nie odchyla się od pożądanej powierzchni teoretycznej. Zwitki żywic 9 są usytuowane równolegle do przekroju kąta przestrzennego 3 i oddalone od siebie. Każdy element 4 jest ściśnięty w kierunku konstrukcji nośnej, aż bloki (nie opisane) o ustalonym wymiarze względem konstrukcji nośnej, wejdą na przykład do czterech narożników arkusza 5 dennego. W tym położeniu, zwitki polimeryzowanych żywic 9 są zgniatane do większych lub mniejszych rozmiarów i ta technika pozwala skompensować wiele defektów występujących na ścianie nośnej, w stanie statycznym, w porównaniu z teoretyczną powierzchnią. Wymiar bloków jest wyliczony z precyzyjnego obliczenia usytuowania w przestrzeni wewnętrznej powierzchni ściany nośnej.

Gdy element 4 zostanie prawidłowo usytuowany jest następnie zabezpieczany poprzez użycie słupków, które są umieszczane w otworach w zagłębieniach w elemencie 4, przy czym zabezpieczenie jest uzyskiwane poprzez umieszczenie na gwintowanych końcach słupków podkładki oporowej i nakrętki zaciskającej (nie pokazanej). Ta podkładka jest dociśnięta za pomocą nakrętki względem

PL 190 814 B1 dna zagłębienia, tak, że każdy element 4 jest zabezpieczony względem konstrukcji nośnej poprzez szereg elementów usytuowanych wokół obwodu arkusza 5 dennego, co jest korzystne z mechanicznego punktu widzenia.

Ponadto, zwitki polimeryzowane 9 są utwardzane przez wiele godzin przez polimeryzację, co umożliwia usunięcie późniejsze bloków. Jakkolwiek, przed wciśnięciem elementu 4 w konstrukcję nośną, powłoka poliamidu lub jakiegokolwiek innego materiału (nie opisanego) może być zamocowana pomiędzy konstrukcją nośną i zwitkami 9 w celu zabezpieczenia żywic zwitka 9 przed przylepianiem do ściany nośnej i przez to umożliwiając dynamiczną deformację ściany nośnej bez elementu 4, spowodowaną obciążeniami wywołanymi deformacją pomiędzy środkami ochraniającymi elementy 4 na konstrukcji nośnej.

Jedno zabezpieczenie jest kompletne, a mianowicie zagłębienia są zapełnione poprzez umieszczenie zatyczek (nie pokazanych) z materiału izolującego ciepło. Zatyczki są ułożone na tej samej płaszczyźnie co arkusz 7 tworzący okrycie elementu 4.

Ponadto, materiał izolujący ciepło na przykład giętka izolacja 10 jest wpasowany w strefy połączeń pomiędzy dwoma elementami 4.

Jako alternatywa, dodatkowa przegroda może składać się z szeregu kasetonów.

Te kasetony zawierają równoległe skrzynki wykonane ze sklejki, w których zostały umieszczone wzdłużne i poprzeczne przegrody, zaś wnętrze kasetonów zostało wypełnione jednorodną izolacją znaną pod nazwą „perlit”. Te kasetony są zamocowane do konstrukcji nośnej za pomocą metalowych uch, zgiętych pod kątem prostym na obwodzie podstawy kasetonu.

W górnej powierzchni arkusza 7, stanowiącego okrycie elementu 4 jest uformowana co najmniej jedna szczelina 11 rozciągającą się w kierunku wzdłużnym statku, pod kątem prostym do zwitek 9. Szczeliny 11 mają przekrój poprzeczny w kształcie odwróconej litery T, której pionowa podstawa biegnie całkowicie przez grubość arkusza 7, zaś ramiona litery T wychodzą na zewnątrz powierzchni arkusza 7 w kierunku wnętrza zbiornika. W każdej szczelinie 11 są zamocowane elementy mocujące, które pozwalają z jednej strony dodatkowej przegrodzie wodoszczelnej i z drugiej strony podstawowej przegrodzie wodoszczelnej, być utrzymywaną za pomocą dodatkowej przegrody izolacyjnej. Elementy mocujące 12 składają się z kołnierza zgiętego w kształt litery L, której krótsze odgałęzienie 12a jest zamocowane poprzez wsunięcie w jedno z dwóch rozgałęzień pręta T szczeliny 11, podczas gdy długie odgałęzienie 12b litery L przechodzi poprzez pion T szczeliny 11 i rozciąga się poza główną przegrodę wodoszczelną wewnątrz zbiornika. Spawany kołnierz elementów mocujących 12 składa się z arkusza Invar, który określa rozciągnięcie połączenia aż do połączenia arkusza 7. Długie odgałęzienie 12b litery L spawanego kołnierza elementów mocujących 12 określa spawane oparcie dla połączenia do podstawowych i drugich przegród wodoszczelnych, jak to zostanie wyjaśnione poniżej.

Druga przegroda wodoszczelna 13 jest ukształtowana z pasów wykonanych z arkusza Invar o grubości 0,7 mm, z wywróconymi krawędziami 13a. Te pasy Invar stanowią taśmy o szerokości w przybliżeniu równej 50 cm, usytuowane pomiędzy dwoma obróconymi krawędziami, które są przyspawane poprzez ich obrócone krawędzie 13a na każdym boku podpory 12b, jak to przedstawiono na fig. 4. Wywinięte krawędzie 13a i podpora 12b wystają powyżej powierzchni ukształtowanej przez pasy drugiej przegrody wodoszczelnej 13. Ponieważ połączenie spawane wzdłuż odwiniętych krawędzi 13a są wodoszczelne, tworzą dodatkową przegrodę wodoszczelną wciśniętą względem dodatkowej przegrody izolującej.

Jak to przedstawiono na fig.5, podpora 12b zawiera, usytuowane w połowie jej wysokości, szereg otworów 14, które określają ucha mocujące 15 wycięte częściowo z grubości podpory 12 i odgięte pod kątem prostym do płaszczyzny podpory 12b. Korzystnie ucha mocujące 15 są wygięte naprzemiennie w kierunku za i przed płaszczyzną podpory 12 i są usytuowane powyżej górnej krawędzi odgiętego brzegu 13a pasów drugiej przegrody wodoszczelnej 13, jak to jest widoczne na fig. 4.

Kiedy druga przegroda wodoszczelna zostanie ukształtowana, panele ze sklejki stanowiące tarczę ochronną 16 o grubości w przybliżeniu równej 21 mm są umieszczane pomiędzy podporami 12b. Te panele ze sklejki są usytuowane nad pasami drugiej przegrody wodoszczelnej 13 i na ich górnej powierzchni, zawierają one dwie wnęki 16a rozciągające się wzdłuż krawędzi licujących podpory 12b, przy czym ucha mocujące 15 są wygięte w te tarcze ochronne 16 (sic), co zabezpiecza panele przed odłączeniem od drugiej przegrody wodoszczelnej 13, która je podpiera i pozwala podtrzymywać w miejscu, w celu zamocowania podstawowej przegrody wodoszczelnej 17. Panele tarczy ochronnej 16 zapewniają odporny na uderzenia mechaniczny współczynnik, przy czym ten współczynnik

PL 190 814 B1 zastępuje podstawową przegrodę izolacyjną 17, zaś termiczna izolacja jest tutaj dostarczana przez dodatkową przegrodę izolacyjną.

Podstawowa przegroda izolacyjna 17 ma postać pasów wykonanych z arkusza Invar, mających odgięte krawędzie 17a i o grubości około 0,5 mm. Szerokość pasów wynosi około 50 mm, tak, że odgięte krawędzie 17a nachodzą na każdy bok podpory 12b, dlatego jest możliwe, w znany sposób, użycie automatycznego urządzenia w celu wytworzenia ciągłej spoiny wodoszczelnej pomiędzy krawędziami 17a i podporą 12b, jak to poprzednio zrobiono w przypadku krawędzi 13a i podpory 12b. Ciągła spoina pomiędzy odgiętymi i krawędziami 17a i podporą 12b została oznaczona za pomocą numeru 18 na fig. 4.

Jak to przedstawiono na fig. 4 górna krawędź podpory 12b wystaje poza odwinięte krawędzie 17a w kierunku do wewnątrz zbiornika, zaś mocujące ucha 15 są usytuowane pod pasami podstawowej przegrody izolacyjnej 17.

Obecnie zostanie opisany sposób wytwarzania pierścienia łączącego, który będzie zamocowany pomiędzy ścianami nośnymi 1 zbiornika, które są ułożone wzdłuż podwójnego kadłuba statku oraz ścianą nośną 2 zbiornika, która biegnie wzdłuż poprzecznych grodzi statku. Pierścień łączący składa się prefabrykowanego zespołu dźwigara 20, który zawiera sztywne deskowanie 21, na przykład wykonane ze stali nierdzewnej, osadzone w materiale 22 izolującym ciepło, na przykład piance poliuretanowej. Ten zespół dźwigara 20 ma kształt graniastosłupa i jest symetryczny względem płaszczyzny przepoławiającej narożnik poczynając od przekroju kąta przestrzennego 3 utworzonego pomiędzy ścianami nośnymi 1 i 2 statku. Podstawy graniastosłupa zespołu dźwigara 20 są prostopadłe do ścian nośnych 1 i 2. Zespół dźwigara 20 ma konstrukcję, której kształt jest niezmienny wzdłuż całkowitej długości przekroju kąta przestrzennego 3. Deskowanie 21 jest ukształtowane poprzez odgięcie metalowej taśmy, mającej profil w kształcie litery W, zaś dwa jej odgałęzienia 23 są równoległe do odpowiednich ścian nośnych 1, 2 na każdym boku przekroju kąta przestrzennego 3. Te końcowe odgałęzienia 23 litery W nie są pokryte materiałem izolującym ciepło na ich zewnętrznej powierzchni, która leży na tej samej płaszczyźnie z zewnętrzną powierzchnią podtrzymującą dźwigar. Zagłębienia 24, ukształtowane pod kątem prostym rozciągające się poprzez grubość materiału izolacyjnego 22 dźwigara 20. Zagłębienia 24 są oddalone od siebie wzdłuż przekroju kąta przestrzennego 3, jak to widać na fig. 2. Zagłębienia 24 są otwarte na zewnętrznej powierzchni zespołu dźwigara 20, które licują sąsiedni element 4 dodatkowej przegrody izolującej. Zagłębienia 24 mają w przekroju kształt litery U. Dno zagłębień 24 jest ukształtowane poprzez końce odgałęzień 23 deskowania 21, zaś otwór 25 w kształcie litery U jest ukształtowany w tych końcówkach odgałęzień 23 w jednej linii z każdym zagłębieniem 24 i stanowi kanał dla gwintowanego słupka 26. Słupki 26 są przyspawane na ich podstawach pod kątem prostym do każdej ściany nośnej, na każdym boku przekroju kąta przestrzennego 3, w kierunku poprzecznym statku, w celu użycia gwintowanych słupków dla zabezpieczenia dodatkowej przegrody izolacyjnej. Nakrętka 27 jest nakręcona na gwintowany, swobodny koniec słupka 26 i naciska dno zagłębienia 24 w celu zamocowania deskowania 21, a przez to zespołu dźwigara 20, do konstrukcji nośnej. Jak to jest najlepiej widoczne na fig. 1, każde zagłębienie zawiera w pobliżu swojej podstawy podcięcie 24a pod kątem 45°, zapewniające zamocowanie w narożniku zbiornika zespołu dźwigara 20 bez przeszkód jakie spowodowały by rowki dla słupków 26. Zwitki 9 z żywic polimeryzowanych mogą być zamocowane pomiędzy ścianami konstrukcji nośnej 1, 2 i powierzchni czołowej zespołu dźwigara 20, jak to jest w przypadku dodatkowej przegrody izolującej.

Dwa środkowe odgałęzienia 28 deskowania 21 w kształcie W określają na ich wspólnym wierzchołku 29, sztywną strefę zakotwienia, porównywalną ze sztywnością konstrukcji nośnej statku. Wspornik kotwiący 30, na przykład wykonany ze stali nierdzewnej, jest zespawany z tym wierzchołkiem 29 i ma kształt prostokątnego wspornika, którego dwa ramiona rozciągają się w kierunku dodatkowej przegrody wodoszczelnej, na każdym boku przekroju kąta przestrzennego 3. Ten wspornik kotwiący 30 jest przeznaczony do dostarczania mechanicznego zamocowania do drugiej przegrody wodoszczelnej, jak to zostanie wyjaśnione później. Pomiędzy dwoma środkowymi odgałęzieniami deskowania w kształcie W jest usytuowany szereg wzmacniających żeber 31 o kształcie trapezoidalnym i rozciągających się w płaszczyznach prostopadłych do ścian nośnych 1 i 2. W linii z każdym trapezoidalnym wzmacniającym żebrem 31, są zespawane, pomiędzy każdym środkowym odgałęzieniem 23 deskowania 21, dwa trójkątne żebra 32. Żebra wzmacniające 31 i 32 są osadzone w materiale izolującym ciepło 22 zespołu dźwigara 20 i są usytuowane w połowie odległości pomiędzy dwoma zagłębieniami 24. Razem ze ścianami nośnymi 1 i 2 deskowanie 21 określa pierścień łączący narożnika zbiornika.

PL 190 814 B1

W linii z każdym ramieniem wspornika kotwiącego 30, jest ukształtowane wycięcie 33 na zewnętrznej powierzchni materiału izolacyjnego 22, zwrócone w kierunku wnętrza statku. Wierzchołek zagłębienia 24 jest otwarty w kierunku do tego wycięcia 33. Sąsiedni element 4 dodatkowej przegrody izolacyjnej zawiera arkusz 7 stanowiący okrycie, które jest przerwane w otoczeniu zespołu dźwigara 20 pozostawiając w ten sposób wolną przestrzeń usytuowaną przeciwlegle do wycięcia 33 zespołu dźwigara 20. Tak więc arkusz sklejki 34, który okrywa połączenie, może być zamocowany okraczając zespół dźwigara 20 i sąsiedni element 4, spoczywając odpowiednio na wycięciu 33 i wolnej przestrzeni sąsiedniego elementu 4. Arkusz 34 okrywa przestrzeń pomiędzy zespołem dźwigara 20 i sąsiedni element 4, przy czym ta pośrednia przestrzeń jest wypełniona giętkim materiałem izolującym ciepło 10 jak to wyjaśniono wcześniej.

Połączenie pomiędzy podstawowymi i drugimi przegrodami wodoszczelnymi i zespołem dźwigara 20 jest wykonane za pomocą specjalnych pasów określonych tutaj jako wkładka płytkowa.

Jak to przedstawiono na fig. 6 do 11, dodatkowe wodoszczelne wkładki płytowe 113 mogą być wyróżnione z pasów drugiej przegrody wodoszczelnej 13, przez odwinięciu krawędzi 113a rozciągających się ponad tylko część długości wkładek płytowych 113, przy czym każda odwinięta krawędź 113a zwęża się stopniowo w sposób przypominający ustnik gwizdka w pobliżu zespołu dźwigara 20. Pochylone krawędzie 113b odwiniętych krawędzi 113a ustalają odległości od pobliskich krawędzi wkładki płytkowej 113. W linii z jedną z odwiniętych krawędzi 113a, wkładka płytowa 113 zawiera, na jej pobliskiej części, prostą krawędź 114, zaś w linii z inną odwiniętą krawędzią 113a, zachodzące ucha 115, które są wygięte nieznacznie w dół i są pokryte przez proste krawędzie 114 sąsiedniej wkładki płytkowej, tworząc wzór pokrycia dachówkowego. Ciągła spoina jest wykonana pomiędzy prostą krawędzią 114 wkładki płytowej 113 i leżącymi pod nią zachodzącymi uchami 115 sąsiedniej wkładki płytowej 113, w celu zapewniania ciągłości wodoszczelności na drugiej przegrodzie wodoszczelnej 13, jak to jest widoczne na fig.8 i 9. Zachodzące ucha 115 dodatkowej, wodoszczelnej wkładki płytowej 113 rozciągają się częściowo wzdłuż arkusza 34 okrywającego połączenie ponad jednym ramieniem wspornika kotwiącego 30. Arkusz 34, na jego górnej powierzchni, ma prostopadle wycięte boki 34a, ułożone równolegle do odgiętych krawędzi 113a, dopasowane do zachodzących uch 115, jak to przedstawiono na fig. 9 i 10. W linii prostopadłych wycięć 34a w arkuszu 34, są ukształtowane na miejscu wnęki 30a w ramionach wspornika kotwiącego 30, także w celu obudowania zachodzących uch 115, jak to jest widoczne na fig. 8 i 11.

Zachodzące ucha 115 zapewniają podparcie dla spoiny spawalniczej razem z prostą krawędzią 114 sąsiedniej wkładki płytowej.

Najbliższa część dodatkowych wkładek płytowych 113 jest przyspawana ciągłą spoiną do jednego ramienia wspornika kotwiącego 30 w celu zapewniania mechanicznego zamocowania, podczas gdy w tym samym czasie zapewnia poprzeczne rozszerzenie drugiej wodoszczelnej wkładki płytkowej i wspornika kotwiącego.

Ciągłe połączenie wodoszczelne drugiej przegrody wodoszczelnej 13 na połączeniu narożnym jest zapewnione poprzez dodatkowy wodoszczelny wspornik 35, na przykład wykonany z Invaru w kształcie prostokątnym, którego dwa ramiona odpowiednio zachodzą na pobliską część dodatkowych wkładek płytowych na każdym boku przekroju kąta przestrzennego 3, przy czym dodatkowy wspornik wodoszczelny 35 jest przyspawany spoiną ciągłą do dodatkowych wodoszczelnych wkładek płytkowych w celu dostarczenia szczelności. Tak więc drugie przegrody wodoszczelne zapewniające wodoszczelność i zakotwienie na zespole wspornika, są odseparowane.

Na drodze szeregu doświadczeń, okazało się, że najkorzystniejsze wymiary dla deskowania 21 w kształcie litery W zespołu wspornika 20 ma grubość 8 mm, zaś wspornik kotwiący jest około 6 mm gruby, a każde ramię wspomnianego wspornika ma szerokość około 60 mm. Jednostka długości zespołu wspornika wynosi około 1 m, zaś odległość pomiędzy każdym zagłębieniem wynosi 200 mm, końcowe zagłębienie jest około 100 mm od krawędzi wspornika.

Wzmacniające wstęgi razem określają ukośną taśmę prostopadłą do płaszczyzny podziału połowicznego narożnika zbiornika, przy czym wstęgi mają grubość około 8 mm, zaś całkowita długość w kierunku ukośnym wynosi około 80 mm. W przypadku wspornika mającego długość około 1 m ilość zagłębień wynosi korzystnie 5, przy czym te zagłębienia są przeznaczone dla słupków mających średnicę 18 mm. Arkusz 34 ma grubość około 12 mm, taką jak arkusz 7 tworzący okrycie elementów dodatkowej przegrody izolacyjnej i prostokątnego wycięcia 34a w arkuszu 34, które mają 10 mm z szerokością 10 mm i głębokością 3 mm, podczas gdy zagłębienia 30a w wsporniku kotwiącym 30 mają każdy 500 mm z szerokością około 10 mm i głębokością od 2 do 3 mm. Zachodzące ucha 115

PL 190 814 B1 dodatkowej wodoszczelnej wkładki płytkowej mogą mieć długość 100 mm, 10 mm szerokości i 1,5 mm grubości w przypadku dodatkowej wodoszczelnej wkładki płytkowej 400 mm długości i 540 mm szerokości w jego stanie nie ukształtowanym.

Ponieważ wycięcia prostokątne 34a są ukształtowane w jednakowych odstępach wynoszących 10 mm, tylko te wycięcia o wymiarze około 500 mm każdy, które są umieszczone na połączeniu pomiędzy dwoma dodatkowymi wkładkami płytowymi 113 będą zawierać zachodzące ucha 115 należące do dodatkowej wodoszczelnej wkładki płytowej 113.

W odniesieniu do fig.12 do 14 opis będzie odnosił się do głównych wodoszczelnych wkładek płytowych 117, które mogą być wyróżnione z pasów 17 głównej przegrody wodoszczelnej poprzez odgięcie krawędzi 117a zbieżnych stopniowo w pobliżu zespołu wspornika. Obrzeża 117b, które są pochylone w sposób przypominający ustnik gwizdka, końce krawędzi odchylonych 117a są usytuowane w odległości od najbliższej krawędzi wodoszczelnej wkładki płytkowej 117.

Jedna z odgiętych krawędzi 117a jest przedłużona prostoliniową krawędzią 118, podczas gdy inne odgięte krawędzie 117a są przedłużone poprzez zachodzące ucha 119 mające długość 50 mm i szerokość 10 mm oraz grubość 1,5 mm. Poprzez porównanie, zachodzące ucha 119, podobne do uch 115 dodatkowej wodoszczelnej wkładki płytowej 113, rozciągają się częściowo w kierunku zespołu wspornika i są określone tylko w płaszczyźnie podstawowej przegrody wodoszczelnej. Końcowa część, która leży poza zachodzącymi uchami 119, podstawowej wodoszczelnej wkładki płytowej 117, ma prostoliniową krawędź, zaś jej końcowa część jest odgięta schodkowo, i ma wysokość o grubości panelu odpowiadającą mechanicznej tarczy ochronnej 16. Część mająca kształt schodkowy, zawiera część 120 pochyloną w kierunku przecięcia kąta przestrzennego 3 oraz końce w uchu 121, które jest przyspawane w sposób nie ciągły do najbliższej części dodatkowej wodoszczelnej wkładki płytowej 113, jak to przedstawiono na fig. 1. Ta nieciągła spoina za pomocą której jest przyspawane ucho 121 do podstawowej wkładki płytowej 113 dostarcza mechaniczne połączenie. Szereg otworów 122 jest wykonanych na podstawowej wkładce płytkowej 117 w poprzecznym rowku względem zachodzących uch 119. Te otwory 122, których jest na przykład 5, są przeznaczone do mocowania w nich śrub 123 dla zamocowania pobliskiej części głównej wkładki płytowej do górnego boku panelu mechanicznej tarczy ochronnej 16. Panel tarczy ochronnej 16, który podpiera podstawową wodoszczelną wkładkę płytową 117 ma pochyloną powierzchnię czołową 16b odpowiadającą pochylonej części 120 wkładki płytowej 117.

W przypadku zachodzących uch 119 podstawowych wkładek płytkowych 117, nie jest konieczne dostarczanie wnęk w panelach tarczy 16, ponieważ te zachodzące ucha 119 są umieszczone na połączeniu pomiędzy panelami tarczy ochronnej 16.

Jak to jest widoczne na fig. 4 panele tarczy 16 nie są tak szerokie jak podstawowe i dodatkowe pasy, co znaczy, że zachodzące ucha 119 mogą być przystosowane do pośredniej przestrzeni pomiędzy dwoma sąsiednimi panelami tarczy.

Podstawowy wodoszczelny wspornik 36 wykonany z Invaru ma prostokątny kształt i dostarcza kontynuację wodoszczelnego połączenia podstawowej przegrody wodoszczelnej w narożniku zbiornika. Dwa ramiona podstawowego wodoszczelnego wspornika 36 rozciągają się odpowiednio w płaszczyźnie podstawowej przegrody wodoszczelnej na każdym boku przekroju kąta przestrzennego 3 i okrywają otwory 122 w podstawowej wodoszczelnej wkładce płytkowej 117, które to otwory mogły by inaczej stanowić szczeliny wodoszczelne podstawowej przegrody wodoszczelnej. Ramiona podstawowego wodoszczelnego wspornika 36 są przyspawane ciągłą spoiną do podstawowych wkładek płytkowych 117 poza otworami 122. Wymiar tego podstawowego, wodoszczelnego wspornika 36 jest większy niż dodatkowego wodoszczelnego wspornika 35, jak to jest przedstawione na fig.1. Tak, więc funkcja wodoszczelności podstawowej wodoszczelnej przegrody jest oddzielona od funkcji zakotwienie w zespole dźwigara. Dwa równoległe bloki 37 z pochylonymi krawędziami są zamocowane w przestrzeni pomiędzy dwoma wodoszczelnymi wspornikami 35 i pochylonymi częściami 120 podstawowych wkładek płytkowych 117, bloki 37 są wykonane ze sklejki co zapewnia kontynuację ochrony przez tarcze ochronne.

Alternatywny kształt dodatkowej przegrody izolacyjnej będzie teraz opisany w odniesieniu do fig.15 do 19. Każdy element 104 dodatkowej przegrody izolacyjnej, jest tutaj podobny do elementu 4 arkusza dennego 5 wykonanego ze sklejki o grubości 9 mm, arkusza 7 ze sklejki, stanowiącego przykrycie o grubości 12 mm i pośrednia warstwa materiału izolacyjnego 106, która tu stanowi blok o strukturze komórkowej w kształcie plastra miodu. Całkowita grubość elementu 104 wynosi na przykład około 270 mm, jego szerokość wynosi 1 m, a jego długość 3 m.

PL 190 814 B1

Blok 106 o strukturze plastra miodu jest korzystnie wykonany przez ukształtowanie arkusza kartonowego, zaś komórki są wykonane w postaci sześciokątnej siatki o wymiarach 20 mm na 20 mm.

Boczne powierzchnie komórek bloku 106 są perforowane, a średnica otworów 107 ma wielkość około 3 mm, zaś otwory 107 są drążone na głębokość 30 mm każdy, w kierunku grubości bloku 106.

Otwory 107 w bloku 106 umożliwiają utworzenie próżni w objętości zajętej przez dodatkową przegrodę izolacyjną, na przykład przez pompowanie powietrza z tej objętości aż ciśnienie zostanie zredukowane do 2 milibarów. Otwory 107 w ten sposób stanowią przedłużenie elementów 104.

Wzdłuż każdej wzdłużnej krawędzi elementu 104 istnieją różne zagłębienia, na przykład cztery zagłębienia, rozciągające się poprzez arkusz 7 stanowiący okrycie, grubość bloku 106, arkusz denny 5 tworzący dno zagłębień ścian 108. Otwór 109 jest wykonany poprzez arkusz denny 5, w linii każdego zagłębienia ścian 108, dla przejścia gwintowanego słupka, jak to zostało opisane wcześniej w odniesieniu do elementów 4.

Przed uformowaniem w strukturę komórkową o kształcie plastra miodu, arkusz kartonu użyty do wytworzenia bloku 106 może być pokryty folią srebrną lub polerowanym aluminium lub innym elementem odbijającym promienie, w celu zredukowania utraty ciepła poprzez promieniowanie.

Jak to można zauważyć na fig.16 górna powierzchnia arkusza 7 kształtującego okrycie ma dwie wzdłużne szczeliny usytuowane z odstępem około 500 mm i usytuowane symetrycznie względem środka arkusza, w celu dostosowania dwóch kołnierzy elementów mocujących 12 pomiędzy którymi pasma drugiej przegrody wodoszczelnej 13 lub jest umieszczona dodatkowa wodoszczelna wkładka płytowa 113 drugiej przegrody wodoszczelnej. Ponieważ element 104 ma szerokość około 1 m, zaś pasmo drugiej przegrody wodoszczelnej 13 o wymiarze 500 mm może być zamocowany w sposób okraczający dwa sąsiednie elementy 104, przyspawane poprzez ich odgięte krawędzie 13a do spawanego kołnierza elementów mocujących 12 każdego elementu. Na fig. 1, można zauważyć że zespół dźwigara 20 zawiera bok 39 rozciągający się pod kątem prostym do płaszczyzny dzielącej na pół narożnik zbiornika, w celu utworzenia odwodnienia przestrzeni 40 o przekroju trójkątnym, w pobliżu przekroju kąta przestrzennego 3.

Ponieważ podstawowe i drugie przegrody wodoszczelne nie są termicznie izolowane jedna od drugiej, zaś tarcze pomiędzy nimi jedynie dostarczają ochronę przed uderzeniami, nie ma ryzyka że podstawowe wkładki płytowe 117 będą dążyć do rozprostowania na ich pochylonej części 120, ponieważ nie ma różnicy pomiędzy dwoma przegrodami wodoszczelnymi.

Z powodu obecności tarcz przejmujących na siebie uderzenia, kiedy zbiornik nie jest całkowicie zapełniony, na przykład gdy jego zapełnienie wynosi 80%, nie ma ryzyka że fale uderzające o zbiornik będą niszczyły wodoszczelność zbiornika.

Chociaż wynalazek nie został opisany w odniesieniu do wielu przykładów wykonania, jest oczywistym, że nie jest on w żaden sposób ograniczony i że techniczne ekwiwalenty środków opisanych i ich kombinacji nie wykraczających poza istotę wynalazku.

Claims (33)

Zastrzeżenia patentowe

1. Zbiornik wodoszczelny i izolujący cieplnie, wbudowany w nośną statku, zawierający dwie wodoszczelne przegrody, przy czym jedna podstawowa przegroda jest usytuowana w kontakcie z produktami zawartymi w zbiorniku, zaś druga przegroda jest usytuowana pomiędzy podstawową przegrodą i konstrukcją nośną statku, przy czym konstrukcja nośna zawiera dla każdego zbiornika z jednej strony ściany, które są równoległe do osi statku, tworzące wewnętrzne ściany jego podwójnego kadłuba, zaś z drugiej strony zawiera dwie przecinające się grodzie, prostopadłe do osi statku, przy czym dwie wodoszczelne przegrody są umieszczone naprzemienne z dwoma przegrodami izolującymi ciepło, zaś jedna przegroda izolująca ciepło z dwóch termicznie izolujących przegród jest dociśnięta względem drugiej przegrody izolującej ciepło za pomocą elementów mocujących, rozmieszczonych w sposób ciągły w linii prostej i mechanicznie połączonych do drugiej przegrody izolującej ciepło, przy czym połączenia narożnikowe elementów podstawowych i drugich przegród wodoszczelnych w strefach, w których poprzeczne grodzie napotykają wewnętrzną ścianę podwójnego kadłuba, są uformowane w postaci pierścienia łączącego, którego konstrukcja pozostaje stała wzdłuż całkowitej długości przekroju kąta przestrzennego, utworzonego pomiędzy poprzecznymi grodziami i wewnętrzną ścianą podwójnego kadłuba, znamienny tym, że każdy pierścień łączący zawiera prefabrykowany zespół dźwigara (20), składający się ze sztywnego metalowego deskowania (21), zawiePL 190 814 B1 rającego w sobie materiał izolujący ciepło (22), przy czym sztywne deskowanie (21) określa środek strefy stałego zamocowania (29) mechanicznego, na przecięciu pomiędzy płaszczyzną przepoławiającą narożnik łączący, zaczynając od przekroju kąta przestrzennego (3) i przedłużenia drugiej przegrody wodoszczelnej (13), na każdej ścianie przekroju kąta przestrzennego (3), drugiej przegrody wodoszczelnej (13) do środka stałej strefy mocującej deskowania (21), zaś przeciwległe końce odgałęzienia (23) deskowania (21) są zamocowane do konstrukcji nośnej, za pomocą elementów mocujących (26), uformowanej przez poprzeczne grodzie i przez wewnętrzne ściany podwójnego kadłuba.

2. Zbiornik, według zastrz. 1, znamienny tym, że prefabrykowany zespół dźwigara (20) jest złożony z szeregu jednoczęściowych sekcji uzyskanych z formowania wtryskowego lub poprzez wiązanie poliuretanem lub innym materiałem izolacyjnym (22) w formie, w której wstępnie jest usytuowane deskowanie (21), z utworzoną pianą.

3. Zbiornik, według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy mocujące ((^€^) mają postaćobwodowych rowków stanowiących gwintowanie słupków (26), przyspawanych przy swojej podstawie pod kątem prostym na każdym boku przekroju kąta przestrzennego (3).

4. Zbiornik według zas^z. 1, znamienny tym, że d^^i^c^Y^^rn^ (211 zesprou dźwigara (20), jess ukształtowane z metalowej taśmy ułożonej w kierunku poprzecznym i mającej całkowity profil w kształcie litery W, przy czym dwa końce odgałęzień (23), które są równoległe do odpowiednich ścian nośnych (1, 2), na każdej ścianie przekroju kąta przestrzennego (3) są zamocowane do elementów mocujących w postaci słupków (26), zaś wierzchołek (29) każdego, z dwóch środkowych odgałęzień (28) określa środek strefy zamocowanie, przy czym odległość pomiędzy wierzchołkiem (29) i każdej ściany nośnej (1,2) odpowiada grubości dodatkowej przegrody izolacyjnej ukształtowanej z elementów (4, 104).

5. Zbiornik, według zastrz. 4, znamienny tym, że zespół dźwigara (20) zawiera, na powierzchni przeciwległej do wewnętrznej ściany podwójnego kadłuba, szereg zagłębień (24), które są równomiernie oddalone w poprzecznym kierunku i są ułożone pod kątem prostym do poprzecznych grodzi stanowiących ścianę nośną (2), a na ich przeciwległych powierzchniach do poprzecznych grodzi, jest usytuowanych również szereg zagłębień (24), które są równomiernie oddalone w poprzecznym kierunku i są ułożone pod kątem prostym do wewnętrznej ściany podwójnego kadłuba, przy czym zagłębienia (24) są ukształtowane w postaci wnęk w materiale izolacyjnym (22) zespołu dźwigara (20), a wnęki są otwarte w kierunku odpowiednich ścian nośnych, na końcach odgałęzień (23) taśmy W - kształtnego deskowania (21), a ponadto końce rozgałęzień (23) określają dno każdego zagłębienia (24), które ma otwór (25) stanowiący kanał dla gwintowanego słupka (26) elementów mocujących, usytuowanego w zagłębieniach (24), przy czym deskowanie (21) jest zamocowane do słupków (26) za pomocą nakrętki (27), która jest umieszczona na słupku (26) i które są oparte o dno każdego zagłębienia (24).

6. Zbiornik według zastrz. 4, znamienny tym, że W kształtne deskowanie (21) zawiera żebra wzmacniające (31, 32), ułożone kolejno pomiędzy sąsiednimi odgałęzieniami (23, 28) W kształtnego deskowania (21), przy czym żebra (31,32) są usytuowane w płaszczyznach równoległych, które są równomiernie oddalone w poprzecznym kierunku i prostopadle do ścian nośnych (1,2) konstrukcji nośnej.

7. Zbiornik, według zastrz. 6, znamienny tym, że wzmacniające żebra (31,32) są zamocowane w środku odległości pomiędzy dwoma kolejnymi zagłębieniami (24), w kierunku poprzecznym.

8. Zbiornik, według zastrz. 5, znamienny tym, że otwory (25) kanałów dla słupków (26) mają kształt litery U, zaś zagłębienia (24) zawierają, w pobliżu ich dna podcięcie pod kątem 45° w kierunku U kształtnej podstawy, przy czym zespół dźwigara (20) jest zamocowany w narożniku zbiornika uformowanym pod kątem 90°, wzdłuż dwusiecznej kąta.

9. Zbiornik, według zastrz. 1 albo 2, albo 4, albo 5, albo 6, znamienny tym, że deskowanie (21) zawiera wspornik kotwiący (30), zwłaszcza ze stali nierdzewnej o kształcie prostokątnym, przyspawany w jego środku do środka strefy stałego zakotwienia (29), przy czym ramiona wspornika (30) są ułożone w kierunku drugiej przegrody wodoszczelnej (13) na każdym boku przekroju kąta przestrzennego (3), zaś druga przegroda wodoszczelna (13), częściowo zachodzi na ramiona wspornika (30) i jest zamocowana mechanicznie nieciągłą spoiną, przy czym poprzeczne rozszerzenie pomiędzy drugą przegrodą (13) i wspornikiem kotwiącym (30 ) jest utrzymane.

10. Zbiornik, według zastrz. 1, znamienny tym, że druga przegroda wodoszczelna (13) jest z metalowych pasm mających krawędzie (13a) odwinięte w kierunku wnętrza zbiornika, przy czym pasma są z cienkiej płytki o niskim współczynniku rozszerzalności i przyspawanej na styk poprzez odwinięte krawędzie (13a), na dwóch powierzchniach czołowych podpory (12b), podtrzymywanej na elementach (4, 104) drugiej przegrody izolującej ciepło poprzez rozszerzone połączenie, zaś podpo14

PL 190 814 B1 ra (12b) stanowi część elementów mocujących (12) i podtrzymujących podstawową przegrodę izolującą na drugiej przegrodzie wodoszczelnej (13).

11. Zbiornik, według zastrz. 9, znamienny tym, że druga przegroda wodoszczelna (13) jest połączona z zespołem dźwigara (20), poprzez dodatkowe wkładki płytkowe (113) krawędziami (113a) odwiniętymi w kierunku wnętrza zbiornika, przy czym wkładki płytkowe (113) mają postać cienkiej płytki o niskim współczynniku rozciągliwości, zespawanej za pomocą spoiny czołowej poprzez ich odwinięte krawędzi, na dwóch powierzchniach podpory (12b), zaś odwinięte krawędzie (113a) zwężają się stopniowo, w sąsiedztwie zespołu dźwigara (20) formując, na bliższej części wkładki płytowej (113), prostą krawędź (114) w jednej linii z jedną z odgiętych krawędzi (113a) i na przeciwległej poprzecznej krawędzi, za zachodzącym uchem (115), które jest odgięte nieznacznie w dół, na którym jest nałożony prosty odcinek krawędzi (114) następnej wkładki płytkowej (113), ułożone podobnie do dachówek, przy czym najbliższe części wkładek płytkowych (113) są zespawane ze sobą w strefie zachodzenia na siebie każdego ucha (115), zaś wkładki płytkowe (113) są zamocowane mechanicznie do wspornika kotwiącego (30) poprzez nieciągłe zespawanie.

12. Zbiornik, według zastrz. 11, znamienny tym, że zawiera dodatkowy wodoszczelny wspor nik (35) z cienkiej płytki, o kształcie prostokątnym i niskim współczynniku rozszerzalności, którego ramiona częściowo pokrywają sąsiednią cześć dodatkowych wodoszczelnych wkładek płytkowych (113) i są przyspawane ciągłą spoiną do wkładek płytkowych (113) w kierunku poprzecznym, stanowiąc kontynuację szczelnego połączenia drugiej przegrody wodoszczelnej (13).

13. Zbiornik, według zastrz. 11, znamienny tym, że zachodzące na siebie ucha (1115) wkładek płytkowych (113) są ułożone częściowo wzdłuż jednego ramienia wspornika kotwiącego (30) i częściowo wzdłuż arkusza sklejki (34) tworząc mostek pomiędzy zespołem dźwigara (20) i sąsiadującym elementem (4, 104) drugiej przegrody izolującej cieplnie, przy czym arkusz sklejki (34) ma prostokątne wycięcie (34a), zaś wspornik kotwiący (30) ma obrobienia (30a) dopasowane do zachodzących uch (115) wkładek płytkowych (113).

14. Zbiornik, według zastrz. 10, znamienny tym. że na dwóch powierzchniach podpory (12b), która jest podtrzymywana poprzez elementy (4, 104) dodatkowej przegrody izolacyjnej są przyspawane za pomocą spoiny czołowej pasy podstawowej przegrody wodoszczelnej (17), poprzez odgięte krawędzie (17a) w kierunku wnętrza zbiornika, przy czym pasy są z cienkiej płytki o niskim współczynniku rozszerzalności.

15 Zbiornik, według zastrz.11 albo 14, znamienny tym, że z zespołem dźwigara (20) jest połączona podstawowa przegroda wodoszczelna (17) poprzez podstawowe wodoszczelne wkładki płytkowe (117) mające krawędzie (117a) odwinięta w kierunku wnętrza zbiornika, przy czym podstawowe wodoszczelne wkładki płytkowe (117) mają postać cienkiej płytki o niskim współczynniku rozszerzalności i są przyspawane za pomocą spiny czołowej poprzez ich odgięte krawędzie na dwóch powierzchniach spawanej podpory (12b), a odgięte krawędzie (117a) podstawowej wodoszczelnej wkładki płytkowej (117) zwężają się stopniowo, na końcach w sąsiedztwie zespołu dźwigara (20) i stanowią na bliższej części wkładki płytkowej (117) prosty odcinek krawędzi (118) usytuowany w jednej linii z jedną odgiętą krawędzią i na przeciwległej poprzecznej krawędzi z zachodzącym uchem (119), które jest odgięte nieznacznie w dół, a na odgiętej krawędzi jest uformowany prosty odcinek krawędzi (118) następnej wkładki płytkowej (117), podobnie do ułożenia dachówek, przy czym zachodzące ucha (119) podstawowych wkładek płytkowych (117) są zespawane z sąsiednimi podstawowymi wkładkami płytkowymi (117) w strefie zachodzenia na siebie, zaś zachodzące ucha (115) podstawowych wkładek płytkowych (117) są ułożone częściowo nad pobliską częścią podstawowych wkładek płytkowych (117) zaczynając od odgiętej krawędzi (117a), tak że cześć końcowa (120, 121) najbliższej części jest wygięta w dół i formuje stopnie schodków, których wysokość odpowiada grubości podstawowej przegrody izolującej termicznie, przy czym cześć końcowa jest zamocowana mechanicznie poprzez przyspawanie w sposób nieciągły do najbliższej części leżącej pod spodem dodatkowej wkładki płytkowej (113).

16. Zbiornik, według zastrz. 15, znamienny tym, że zawiera wodoszczelny wspornik (36) z cienkiej płytki o niskim współczynniku rozszerzalności, w kształcie prostokątnym, którego ramiona pokrywają sąsiednią cześć podstawowej wodoszczelnej wkładki płytkowej (117), w płaszczyźnie podstawowej przegrody wodoszczelnej (17), przy czym ramiona podstawowej przegrody wodoszczelnej (17) są przyspawane ciągłą spoiną stanowiąc połączenie wodoszczelnie.

PL 190 814 B1

17. Zbiornik, według zastrz. 16, znamienny tym, że ramiona głównego wodoszczelnego wspornika (36) zachodzą na rząd śrub (123), który jest ułożony na najbliższej części podstawowej wodoszczelnej wkładki płytkowej (117) i stanowi zakotwienie do podstawowej przegrody izolującej.

18. Zbiornik, według zastrz. 1 albo 4, znamienny tym. że podstawowa przegroda izolująca ma postać tarczy (16) ochronnej, mechanicznie utrudniającej przewodzenie, przy czym elementy (4, 104) drugiej przegrody izolującej stanowią termiczną izolację.

19. Zbiornik, według zasHz. 18, znamienny tym. że tarcza ochronna (16) zawiera równoległościennych, sztywnych paneli ze sklejki o małej grubości, korzystnie około 21 mm, pomiędzy którymi są usytuowane elementy mocujące (12) zawierające podporę (12b).

20. Zbiornik, wedługzassrz. tO, znamiennytym, że podpooatl2b) zawieratząduchtl5) o częściowo podciętej grubości, przy czym ucha (15) są naprzemiennie wygięte na jednej ścianie ich płaszczyzny i są usytuowane we wnękach (16a) uformowanych na górnej powierzchni elementów tarczy (16), przy czym ucha (15) czasowo podtrzymują tarczę (16) zamocowaną na drugiej przegrodzie wodoszczelnej (13), przed zamocowaniem podstawowej przegrody wodoszczelnej (17).

21. Zbiornik, według zas^zA 8, znamienny tym, że podpooa (12bb zawiera rrząduch t15) o częściowo podciętej grubości, przy czym ucha (15) są naprzemiennie wygięte na jednej ścianie ich płaszczyzny i są usytuowane we wnękach (16a) uformowanych na górnej powierzchni elementów tarczy (16), przy czym ucha (15) czasowo podtrzymują tarczę (16) zamocowaną na drugiej przegrodzie wodoszczelnej (13), przed zamocowaniem podstawowej przegrody wodoszczelnej (17).

22. Zbiornik, według zastrz. 16, znamienny tym, że tarcza (16) zawiera bloki ze sklejki (37) zamocowane na każdej ścianie przekroju kąta przestrzennego (3) pomiędzy podstawowymi (36) i drugimi (35) wodoszczelnymi wspornikami i ukształtowanymi schodkowo częściami końcowymi (120) podstawowych wodoszczelnych wkładek płytkowych (117).

23. Zbiornik, według zastrz. 18, znamienny tym. że tarcza (166 zawiera bloki ze sktejki (:37), zamocowane na każdej ścianie przekroju kąta przestrzennego (3) pomiędzy podstawowymi (35) i drugimi (36) wodoszczelnymi wspornikami i ukształtowanymi schodkowo częściami końcowymi (120) podstawowych wodoszczelnych wkładek płytkowych (117).

24. Zbiornik, według zas-trz. 1 albo 4, znamienny tym, że dodatkowa przegroda izol^ąca zawiera szereg równoległościennych elementów (4, 104) z których każdy składa się z warstwy materiału izolującego (6, 106), ułożonych jedna na drugiej pomiędzy dwoma arkuszami sklejki, która kształtuje dno (5) i arkusz (7) stanowiący pokrycie jednego elementu dodatkowej przegrody izolującej, przy czym arkusze (5, 7) są powiązane na ich wewnętrznych powierzchniach czołowych do warstw materiału izolacyjnego i stanowią, poprzez ich zewnętrzne powierzchnie połączenia ze ścianami nośnymi (1, 2) i odpowiednio z drugą przegrodą wodoszczelną (13).

25. Zbiornik, według zas^z. 10, znamienny tym, że elementy moczące (12L ssanowią taśmy o L kształtnym profilu, przy czym każdy ma krótsze odgałęzienie (12a) i dłuższe odgałęzienie (12b) ustawione pod kątem prostym, zaś dłuższe odgałęzienie stanowi spawaną podporę, a krótsze odgałęzienie jest zamocowane w szczelinie (11) o odwróconym profilu litery T wykonanej w grubości arkusza (7) elementów (4, 104) dodatkowej przegrody izolacyjnej, która podpiera drugą przegrodę wodoszczelną (13), przy czym wolny koniec spawanej podpory wystaje w kierunku wnętrza zbiornika względem podstawowej przegrody wodoszczelnej (17).

26. Zbiornik, według zas^z. 24, znamienny tym, że elemenłty mocuuące (122) ssanowią taśmy o L kształtnym profilu, przy czym każdy ma krótsze odgałęzienie (12a) i dłuższe odgałęzienie (12b) ustawione pod kątem prostym, zaś dłuższe odgałęzienie stanowi spawaną podporę, a krótsze odgałęzienie jest zamocowane w szczelinie (11) o odwróconym profilu litery T wykonanej w grubości arkusza (7) elementów (4, 104) dodatkowej przegrody izolacyjnej, która podpiera drugą przegrodę wodoszczelną (13), przy czym wolny koniec spawanej podpory wystaje w kierunku wnętrza zbiornika względem podstawowej przegrody wodoszczelnej (17).

27. Zbiornik, według zastrz. 24, znamienny tym, że warstwa materiału izolacyjnego (6) jest z poliuretanowej pianki o gęstości pomiędzy 90 i 120 kg/m³, korzystnie rzędu 100 kg/m³.

28. Zbiornik, według 24, znamienny t^r^, że warsswa małeriału izolacyjnego elementów (104) dodatkowej przegrody izolacyjnej zawiera blok (106) o strukturze komórkowej w kształcie plastra miodu.

29. Zbiornik. wedługzastrz. 28, znamienny tym, że blok t106) o skuktuuze komórkowej w kształcie plastra miodu zawiera elementy odbijające promienie, okrywające co najmniej część płaskiej po16

PL 190 814 B1 wierzchni wewnętrznej komórek o strukturze plastra miodu, przy czym elementy odbijające promienie są ze srebrnej folii lub polerowanego aluminium.

30. Zbiornik, według zastrz. 28, znamienny tym, że co najmniej niektóre ściany komórek bloku (106) o strukturze komórkowej w kształcie plastra miodu są perforowane, zaś objętość zajmowana przez dodatkową przegrodę izolacyjną stanowi obszar redukcji ciśnienia pomiędzy bezwzględną wartością 0,1 i 300 milibarów, korzystnie pomiędzy 2 i 3 milibary.

31. Ztbic^r^ni^, według zas^z. 28, znamienny tym, że blok(1 06) o skuMurze komórkowee w ksztaacie plastra miodu stanowi pofałdowany arkusz kartonu.

32. Zbiornik, według zastrz. 28, znamienny tym, że zawiera elementy mocujące dodatkową przegrodę izolacyjną do ścian nośnych (1,2) konstrukcji nośnej, przy czym elementy mocujące zawierają słupki przyspawane pod kątami prostymi do wewnętrznych ścian konstrukcji nośnej, a każdy słupek ma gwintowany swobodny koniec, zaś ułożenie słupków i dodatkowej przegrody izolującej jest takie, że są one ustawione dwoma przeciwległymi obwodowymi krawędziami na arkuszu dna (5), przy czym ściana (108) jest ukształtowana poprzez arkusz (7) okrywający te elementy i poprzez grubość bloku (106) w kształcie plastra miodu w połączeniu z każdym słupkiem, przy czym dno ściany zawiera arkusz denny, który ma otwór (109) dla słupka, podkładkę umieszczoną ponad słupkiem, która jest utrzymywana w miejscu za pomocą nakrętki śruby na słupku.

33. Zbiornik, według zastrz. 25, znamienny tym. że arkusz (7) stanowiący pokrywę, zawiera dwie równoległe szczeliny (11) z których każda jest dopasowana do odgałęzienia (12b) elementu mocującego, przy czym szczeliny (11) są ułożone z odstępem odpowiadającym szerokości pasma drugiej przegrody wodoszczelnej (13), przy czym środkowe strefy arkuszy (7) stanowią pokrywy dwóch sąsiednich elementów (4, 104) przegrody izolującej cieplnie, zaś każdy element (4, 104) jest okryty przez pasmo, podczas gdy kolejne pasmo tej samej szerokości łączy dwa pasma razem.