PL189382B1

PL189382B1 - Kateter do płynowego połączenia z jelitem cienkim

Info

Publication number: PL189382B1
Application number: PL98334861A
Authority: PL
Inventors: Stig Bengmark
Original assignee: Stig Bengmark
Priority date: 1997-02-04
Filing date: 1998-02-02
Publication date: 2005-07-29
Also published as: DK0963191T3; PL334861A1; AU733326B2; EP0963191A1; SE9700373L; SE9700373D0; JP2001509710A; CN1251032A; EP0963191B1; WO1998033469A1; BR9807552A; CA2285042A1; RU2179461C2; SE507786C2; ATE247450T1; ES2206884T3; AU5889898A; US7201738B1; PT963191E; DE69817330T2

Abstract

1. Kateter do plynowego polaczenia z je - litem cienkim, zawierajacy rurke wkladana do jelita cienkiego przez zoladek, posiada- jaca otwarty blizszy koniec i otwarty dalszy koniec i posiadajaca wrodzona tendencje do skrecania sie na odcinku o ustalonej dlugosci na swoim dalszym koncu oraz prowadnice przemieszczana w rurce od jej blizszego konca dla wyprostowania odcinka o ustalonej dlugosci podczas wkladania go do zoladka, znamienny tym, ze rurka (10) co najmniej na odcinku (19) o ustalonej dlugosci na swoim dalszym koncu (10B) posiada wloskowata, matowa, szorstka, zlobkowana albo zebrowana zewnetrzna powierzchnie (16). PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest kateter do płynowego połączenia z jelitem cienkim, korzystnie służący do dostarczania płynu, na przykład czynnika odżywczego do jelita cienkiego, ale także do diagnostyki (wstrzykiwania kontrastu do wykonywania zdjęć rentgenowskich jelita albo pobierania próbek zawartości jelita lub błony śluzowej).

Znany kateter zawiera rurkę wkładaną do jelita cienkiego poprzez żołądek, która posiada otwarte końce bliższy i dalszy oraz ma wrodzoną tendencję do skręcania się na określonym odcinku na jej dalszym końcu oraz prowadnicę przemieszczaną w rurce od jej bliższego końca dla wyprostowania określonego odcinka tak, aby był on wyprostowany podczas wkładania do żołądka.

Kateter tego typu jest stosowany do pooperacyjnego dostarczania czynnika odżywczego poprzez jelito w celu zastąpienia dożylnego dostarczania czynnika odżywczego, który to sposób jest trudniejszy, ale przede wszystkim kosztuje 5 do 10-ciu razy więcej, a także jest związany ze znacznymi komplikacjami. Kateter jest umieszczany jego dalszym końcem w jelicie cienkim, korzystnie w górnej części jelita czczego, w sposób opisany w EP-C-0 278 97. Kateter, posiadający swój normalnie skręcony określony odcinek wyprostowany za pomocą prowadnicy włożonej do tego odcinka jest wkładany swoim dalszym końcem do żołądka, przez nos lub usta, poprzez gardło i przełyk albo także przez skórę. Następnie jest wykonywane w normalny sposób dostarczanie czynnika odżywczego przez określony okres i kateter jest przemieszczany z żołądka do jelita cienkiego poprzez ruchy żołądka i ruchy perystaltyczne

189 382 jelita, ponieważ skręcony odcinek katetera będzie traktowany przez żołądek i jelito cienkie w taki sam sposób jak otaczający czynnik odżywczy. Tak więc, kateter jest samodoprowadzający. Zwykle, skręcony odcinek katetera powinien znajdować się w górnej części jelita czczego, a kiedy zostanie osiągnięte to położenie, kateter jest mocowany tak, że nie może być dalej przemieszczany do jelita cienkiego. Po umieszczeniu na miejscu, dalszy koniec katetera będzie utrzymywany zakotwiczony w jelicie czczym przez skręcony odcinek sprzęgający się z wnętrzem pofałdowanej powierzchni jelita. Celem jest więc zapewnienie największego możliwego tarcia pomiędzy kateterem i ścianką jelita.

Publikacja JP-A-08098889 dotyczy katetera wkładanego do organów wewnętrznych ciała, znanego ze stanu techniki i posiadającego obciążenie na swoim dalszym końcu w celu jego łatwiejszego wkładania i umieszczania w odpowiednim położeniu w organach. Kateter według wspomnianej publikacji tworzący na jego dalszym końcu prowadnicę ma szereg licznych wielościennych korpusów posiadających ciężar właściwy 1 albo większy i zamkniętych w błonie elastycznej tak, że kateter na zewnątrz tworzy nierówności w celu przemieszczania go przez skurcze perystaltyczne organów. Zaletą tego przykładu wykonania katetera jest to, żejest ułatwione wkładanie katetera i zmiany jego kierunku zmniejszając ból odczuwany przez pacjenta.

Kateter opisany w EP-C-0 278 937 okazał się dobrze wypełniać w praktyce jego zadania. Kateter nie różni się zasadniczo od tradycyjnych wprowadzanych przez nos rurek silikonowych i dlatego koszt wytwarzania takiego katetera nie jest dużo większy niż koszt wytwarzania rurek silikonowych. Okazało się, że kateter przemieszcza się do jelita cienkiego w ciągu 4 do 6 godzin po włożeniu. Po włożeniu jest on utrzymywany w jego położeniu w górnej części jelita czczego do czasu, aż ma być usunięty, zwykle po siedmiu dniach albo zbliżonym okresie. Ryzyko przedwczesnego powrotu katetera do żołądka jest niewielkie, ponieważ wspomniany odcinek katetera posiadający tendencje do skręcania się skutecznie zapobiega przemieszczeniu poprzez połączenie z powierzchnią zewnętrzną jelita cienkiego. W około 95% przypadków, w których stosowano kateter, uzyskiwał on pożądane położenie w jelicie cienkim i utrzymywał to położenie.

Przemieszczanie katetera do przodu może być stymulowane przez podanie Metoklopramidu albo Erytromycyny, ale nie wszyscy pacjenci mogą przyjmować te substancje z powodu efektów ubocznych z nimi związanych.

Celem niniejszego wynalazku jest dalsze ulepszenie katetera według EP-C-0 278 937 pod względem samoprzemieszczania bez dostarczania wspomnianych czynników, jednocześnie utrzymując bezpieczne, a nawet ulepszone utrzymywanie katetera w określonym położe-niu.

Kateter do płynowego połączenia z jelitem cienkim, zawierający rurkę wkładaną do jelita cienkiego przez żołądek, posiadającą otwarty bliższy koniec i otwarty dalszy koniec i posiadającą wrodzoną tendencję do skręcania się na odcinku o ustalonej długości na swoim dalszym końcu oraz prowadnicę przemieszczaną w rurce od jej bliższego końca dla wyprostowania odcinka o ustalonej długości podczas wkładania go do żołądka, według wynalazku charakteryzuje się tym, że rurka co najmniej na odcinku o ustalonej długości na swoim dalszym końcu posiada włoskowatą, matową, szorstką, żłobkowaną albo żebrowaną zewnętrzną powierzchnię.

Korzystnie na zewnętrznej powierzchni rurki, co najmniej wzdłuż odcinka o ustalonej długości o tendencji do skręcania się jest umieszczone rozciągające się osiowo, wystające promieniowo żebro.

Korzystnie żebro na części skręconej, utworzonej przez odcinek o ustalonej długości jest umieszczone na wewnętrznej stronie części skręconej.

Korzystnie żebro na części skręconej, utworzonej przez odcinek o ustalonej długości jest umieszczone na zewnętrznej stronie części skręconej.

Korzystnie żebro rozciąga się śrubowo wokół rurki.

Korzystnie żebro jest cienkie i rozciągliwe, jak również miękkie i giętkie.

Korzystnie skręcona część utworzona przez odcinek o ustalonej długości zawiera od 1 do 5 zwojów i posiada średnicę zewnętrzną do 40 mm.

Korzystnie włoskowata powierzchnia na rurce jest wykonana jako powierzchnia welurowa.

189 382

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania uwidoczniono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku katetera w jednym jego przykładzie wykonania, z wyprostowaną rurką, fig. 2 - widok z boku rurki z fig. 1, gdy określony odcinek rurki posiadający tendencje do skręcania się znajduje się w stanie skręconym, fig. 3 - częściowy widok z boku położenia dalszego końca katetera w jego innym przykładzie wykonania oraz fig. 4 - widok katetera odpowiadający widokowi z fig. 3, w jego trzecim przykładzie wykonania.

Kateter według wynalazku przedstawiony na fig. 1 i 2 zawiera giętką sprężyście rurkę 10, korzystnie wykonaną z tworzywa sztucznego albo gumy o jakości medycznej, takiego jak poliuretan albo kauczuk silikonowy, posiadającą bliższy koniec 10A i dalszy koniec 10B. Korzystnie kateter posiada średnicę zewnętrzną 3,6 mm i średnicę wewnętrzną 1,5 mm, ale może także posiadać inne wymiary. Na bliższym końcu 10A rurka 10 jest wyposażona w oprawkę prowadzącą 11, która łączy się ze światłem rurki 10, a na dalszym końcu 10B rurka 10 jest wyposażona w nasadkę 12, która łączy się ze światłem rurki 10 na swoim jednym końcu i jest zamknięta na drugim końcu oraz która posiada pomiędzy swoimi końcami promieniowe otwory boczne 13. Oprawka 11 służy jako uchwyt dla palców dla łatwiejszej obsługi podczas stosowania katetera oraz może być także używana do montowania bliższego końca 10A rurki 10 w oprawce.

Giętka lecz nieelastyczna i względnie sztywna prowadnica 14 wykonana ze stalowej linki drucianej, posiadająca zasadniczo taką samą długość jak rurka 10 jest przesuwnie umieszczana w rurce 10 i jest wyposażona na swoim bliższym końcu w uchwyt 15 dla palców, za pomocą którego prowadnica 14 może być trzymana podczas jej przemieszczania w rurce 10.

W pobliżu dalszego końca 10B rurka 10 posiada odcinek 19 o ustalonej długości z wrodzoną (zaprogramowaną) tendencją do skręcania się zasadniczo do kształtu śrubowego (funkcja pamięci), jak pokazano na fig. 2. Właściwość ta może być nadana odcinkowi 19 o ustalonej długości rurki 10 poprzez odpowiedni dobór materiału oraz poprzez podgrzewanie i wulkanizację podczas kiedy odcinek 19 rurki 10 jest nawinięty na rdzeniu. Skręcona część rurki 10 może zawierać od l do 5 zwojów i może posiadać średnicę zewnętrzną około 40 mm. Jednak, kiedy prowadnica 14 jest wsuwana do odcinka 19 rurki 10, odcinek ten jest zasadniczo prostowany, jak pokazano na fig. 1, co oznacza, że prowadnica 14 posiada taką sztywność, że w celu jej wygięcia jest wymagana siła, która jest większa niż siła skręcająca rurki 10.

Co najmniej odcinek 19 o ustalonej długości rurki 10 na jej dalszym końcu 10B posiadający tendencję do skręcania się, według wynalazku jest wyposażony na swojej zewnętrznej powierzchni 16 w podobne do strzępków krótkie włoski, jak pokazano na fig. 1 i 2, w celu stymulowania przemieszczania katetera i bezpieczniejszego zapobiegania jego przemieszczaniu, kiedy znajduje się on w określonym położeniu w jelicie, poprzez zwiększone tarcie o powierzchnię zewnętrzną rurki 10. Jednak może to być osiągnięte także w inny sposób, na przykład poprzez wykonanie na rurce matowej, szorstkiej albo użebrowanej struktury powierzchni. Technika elektrostatyczna, znana ze stanu techniki, jest odpowiednia do wykonywania włoskowatej powierzchni na zewnątrz rurki. Wspomniana powierzchnia jest wykonywana jako czasowo przyczepna poprzez nakładanie pewnego typu kleju, a krótkie włókna o jednolitej długości są nakładane na powierzchnię w polu elektrostatycznym, przy czym włókna znajdujące się pod wpływem pola elektrostatycznego są utrzymywane w położeniu, w którym są one skierowane promieniowo na zewnątrz od rurki. Położenie to będzie utrzymywane podczas tężenia kleju.

Gdy kateter jest używany, jest on wkładany do żołądka przez nos albo usta, poprzez gardło i przełyk albo przez skórę, z kateterem wyprostowanym przez prowadnicę 14 wsuniętą do odcinka 19 o ustalonej długości o tendencji do skręcania się, to jest w stanie pokazanym na fig. 1. Część skręcona jest zwymiarowana tak jak wspomniano powyżej, a rurka 10 z fig. 1 posiada długość efektywną, która jest o 30 mm większa niż długość w stanie pokazanym na fig. 2. Po włożeniu katetera do żołądka prowadnica 14 jest wycofywana o odcinek odpowiadający wspomnianej różnicy długości efektywnej, to jest o około 30 mm tak, że rurka 10 będzie mogła swobodnie skręcać się w żołądku, a następnie rurka 10 będzie przemieszczana o odpowiednią odległość w żołądku, to jest około 30 mm, ponieważ długość efektywna katetera została skrócona poprzez skręcenie. Kolejno, prowadnica 14 jest całkowicie wycofywana z rurki. Teraz pacjent spożywa w normalny sposób przez przełyk, co oczywiście oznacza, że rurka 10

189 382 jest tak zwymiarowana, żeby istniała przestrzeń do przechodzenia żywności. Żywność w żołądku będzie otaczać znajdujący się w nim skręcony odcinek rurki, a ten odcinek rurki będzie traktowany w taki sam sposób jak żywność, przy czym kateter jest przemieszczany w jelicie cienkim przez ruchy żołądka, a następnie przez ruchy perystaltyczne jelita cienkiego. Tak więc kateter jest samoprzemieszczający się, tak jak opisano w EP-C-0 278 937. Kiedy dalszy koniec katetera znajdzie się w górnej części jelita czczego, kateter zostanie zamocowany w celu przeciwdziałania dalszemu przemieszczaniu, na przykład poprzez przyklejenie do ciała za pomocą taśmy. Położenie końca dalszego w jelicie może być kontrolowane za pomocą promieni rentgenowskich i w tym celu na dalszym końcu 10B, na przykład w nasadce 12, może być umieszczony odpowiedni kontrast. Skręcony odcinek katetera utrzymuje kateter w określonym wcześniej położeniu w jelicie i w ten sposób działa jako blokada przemieszczania. Ponieważ odcinek 19 o ustalonej długości jest wykonany jako włoskowaty, matowy, szorstki albo żłobkowany, to będzie zwiększone „sprzężenie” pomiędzy otaczającą żywnością i kateterem, jak również „sprzężenie” pomiędzy powierzchnią wewnętrzną jelita i kateterem, bez ślizgania się katetera, a w konsekwencji tego wsuwanie będzie zatrzymane. Należy się więc spodziewać, że kateter będzie w 100% bezpieczny pod względem samoprzemieszczania, jak również utrzymywania w ustalonym wcześniej położeniu, poprzez umieszczenie katetera w sposób zaproponowany według wynalazku.

Dostarczanie roztworu odżywczego albo lekarstw, albo, alternatywnie, pobieranie próbek dokonuje się przez rurkę po umieszczeniu katetera w jego określonym wcześniej położeniu.

W przykładzie wykonania według fig. 3 rurka 10 jest wyposażona na swojej powierzchni zewnętrznej w rozciągające się osiowo, wystające promieniowo żebro 17, które na skręconym odcinku znajduje się na jego wewnętrznej stronie, to znaczy wewnątrz ukształtowanego śrubowo zwoju. Także w przykładzie wykonania z fig. 4 wykonane jest takie żebro 18, ale w tym przypadku żebro 18 znajduje się na zewnątrz skręconego odcinka. Żebro 17, 18 powinno być cienkie i rozciągliwe oraz powinno być niezwykle miękkie i giętkie oraz może być wykonane z tworzywa sztucznego albo gumy. Może być ono wykonane z tego samego materiału co rurka 10, ale nie jest to konieczne. Żebro 17, 18 może być ukształtowane podczas wytłaczania rurki 10, aby rozciągać się nie tylko na odcinku 19 o ustalonej długości o tendencji do skręcania się, ale na całej długości rurki 10. Żebro może być połączone z włoskowatą, matową, szorstką albo żłobkowaną powierzchnią 16 na rurce 10 oraz na jednej i tej samej rurce mogą być umieszczone dwa poprzecznie przeciwległe żebra tak, że odcinek 19 o ustalonej długości o tendencji do skręcania się w stanie skręconym posiada żebro wewnątrz i na zewnątrz. Na wewnętrznej stronie żebro może mieć do 10 mm szerokości, podczas kiedy żebro na zewnętrznej stronie powinno być nie większe niż 1 do 2 mm. W dalszym możliwym przykładzie wykonania wynalazku żebro rozciąga się śrubowo dookoła rurki 10. Żebro albo żebra zapewniają dalej wzmocnione „sprzężenie” pomiędzy kateterem i żywnością w żołądku oraz, jeśli żebro znajduje się na zewnątrz jak na fig. 4, pomiędzy kateterem i powierzchnią wewnętrzną jelita, odpowiednio w celu wspomagania samoprzemieszczania się i wzmacniania mocowania katetera w określonym wcześniej położeniu.

189 382

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz:,

Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Kateter do płynowego połączenia z jelitem cienkim, zawierający rurkę wkładaną do jelita cienkiego przez żołądek, posiadającą otwarty bliższy koniec i otwarty dalszy koniec i posiadającą wrodzoną tendencję do skręcania się na odcinku o ustalonej długości na swoim dalszym końcu oraz prowadnicę przemieszczaną w rurce od jej bliższego końca dla wyprostowania odcinka o ustalonej długości podczas wkładania go do żołądka, znamienny tym, że rurka (10) co najmniej na odcinku (19) o ustalonej długości na swoim dalszym końcu (10B) posiada włoskowatą, matową, szorstką, żłobkowaną albo żebrowaną zewnętrzną powierzchnię (16).
2. Kateter według zastrz. 1, znamienny tym, że na zewnętrznej powierzchni (16) rurki (10), co najmniej wzdłuż odcinka (19) o ustalonej długości o tendencji do skręcania się, jest umieszczone rozciągające się osiowo, wystające promieniowo żebro (17,18).
3. Kateter według zastrz. 2, znamienny tym, że żebro (17) na części skręconej, utworzonej przez odcinek (19) o ustalonej długości jest umieszczone na wewnętrznej stronie części skręconej.
4. Kateter według zastrz. 2, znamienny tym, że żebro (18) na części skręconej, utworzonej przez odcinek (19) o ustalonej długości, jest umieszczone na zewnętrznej stronie części skręconej.
5. Kateter według zastrz. 2, znamienny tym, że żebro (17, 18) rozciąga się śrubowo wokół rurki (10).
6. Kateter według zastrz. 2 albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że żebro (17,18) jest cienkie i rozciągliwe, jak również miękkie i giętkie.
7. Kateter według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że skręcona część utworzona przez odcinek (19) o ustalonej długości zawiera od 1do 5 zwojów i posiada średnicę zewnętrzną do 40 mm.
8. Kateter według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że włoskowata powierzchnia (16) na rurce (10) jest wykonana jako powierzchnia welurowa.