PL178447B1

PL178447B1 - Sposób wyciągania pustych korpusów leżących w gruncie

Info

Publication number: PL178447B1
Application number: PL95321804A
Authority: PL
Inventors: Siegfried Schwert
Original assignee: Siegfried Schwert
Priority date: 1995-02-10
Filing date: 1995-11-20
Publication date: 2000-05-31
Also published as: CZ253997A3; SK282016B6; BG101868A; ATE170603T1; WO1996024794A1; DE19581525D2; EP0808436B1; EP0808436A1; RU2142594C1; AU3923295A; HU219969B; DE19505517A1; RO116431B1; CZ286570B6; PL321804A1; SK110297A3; CA2211852A1; DE59503470D1; HUT77584A; ES2122694T3

Abstract

1. Sposób wyciagania pustych korpusów lezacych w gruncie, przy istniejacym dostepie do obydwu otwartych zakonczen korpusu, zna- mienny tyra, ze do pustego korpusu (2) wprowa- dza sie, przynajmniej na czesci jego dlugosci, pusty waz cisnieniowy (14), do którego nastepnie wprowadza sie plyn pod cisnieniem, i wytwarza w nim cisnienie wewnetrzne, przez co dociska sie go do wewnetrznych scian pustego korpusu (2), oraz jednoczesnie przyklada sie sile ciagu do weza (14) i do wprowadzonego uprzednio wraz z tym wezem do pustego korpusu (2), elementu naciagowego (12), dociskanego do wewnetrz- nych scian pustego korpusu (2) za pomoca weza cisnieniowego (14). Fig. 3 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wyciągania pustych korpusów lezących w gruncie.

Rury stosowane przykładowo w rurociągach wody pitnej, po kilkudziesięcioletnim usytkowaniu mogą być jus nieszczelne, lub mogą posiadać inne usterki, tak Se ich wymiana na nowe rury staje się konieczna. Rury tego rodzaju stosowane na przyłącze domowe w przeszłości, były wykonywane między innymi z ołowiu. Ze względów zdrowotnych i ochrony środowiska, proponuje się, albo nawet nakazuje się wymianę rur ołowianych, na rury wykonane z innego materiału, na przykład z polietylenu. Dlatego rury ołowiane powinny być usunięte z gruntu, a na ich miejscu powinny być wprowadzone nowe rury. Jeśli jednak przednie zakończenie rury ołowianej połączy się z elementem naciągowym i próbuje wyciągać rurę z gruntu, zmniejsza się wytrzymałość rury ołowianej na rozciąganie i natychmiast następuje jej rozerwanie. NiemoSliwe jest równies wyciągnięcie rury poczynając od tylnego jej zakończenia, gdyS nie ma ona wystarczającej odporności na działanie ciśnienia i natychmiast byłaby spęczona.

Przedmiotem wynalazku jest sposób wyciągania pustych korpusów leSących w gruncie, przy istniejącym dostępie do obydwu otwartych zakończeń korpusu, w którym do pustego korpusu wprowadza się, przynajmniej na części jego długości, pusty wąS ciśnieniowy do którego następnie wprowadza się płyn pod ciśnieniem, i wytwarza w nim ciśnienie wewnętrzne przez co dociska się go do wewnętrznych ścian pustego korpusu. Jednocześnie przykłada się siłę ciągu do węSa i do wprowadzonego uprzednio wraz z tym węSem do pustego korpusu, elementu naciągowego, dociskanego do wewnętrznych ścian pustego korpusu za pomocą węSa ciśnieniowego.

Korzystnie, wąS i element naciągowy mająrozciągliwość wzdłuSną, większąniS rozciągliwość wzdłuSna pustego korpusu, przy czym wąS wzdłuS długości ma ścianki, których rozciągliwość wzdłuSna jest większa niS rozciągliwość wzdłuSna pustego korpusu.

Według sposobu zgodnego z wynalazkiem, patrząc w kierunku wyciągania, do końca pustego korpusu przyłącza się nowy pusty korpus, który wciąga się do gruntu równocześnie z wyciąganiem pustego korpusu, a nowy pusty korpus łączy się z elementem naciągowym za pomocą łącznika, przy czym między łącznikiem i nowym pustym korpusem dołącza się głowicę przejściową.

Element naciągowy i wąS wprowadza się do pustego korpusu za pomocą liny wciągowej, a korzystnie wąS i element naciągowy łączy się między sobą z jednej strony poprzez linę wciągową a z drugiej strony poprzez łącznik.

Przy wprowadzaniu węSa i elementu naciągowego poszerza się przekrój poprzeczny pustego korpusu, kalibruje go i wygładza za pomocą łącznika.

Przez pusty korpus przeciąga się szydło i jednocześnie, w przeciwnym kierunku, przeciąga się za pomocą szydła linę wciągową.

Podczas dalszego procesu wyciągania, wyciągniętą część pustego korpusu rozcina się mechanicznie i oddziela się od węSa i elementu naciągowego.

W rozwiązaniu według wynalazku, pusty korpus stanowi rura ołowiana, nowy pusty korpus stanowi rura polietylenowa, element naciągowy stanowi lina naciągowa, łańcuch, lub pręt.

WąS zawiera włókna o wysokim współczynniku wytrzymałości wzdłuSnej, a ciśnienie wewnętrzne w węSu zwiększa się poprzez wprowadzenie cieczy lub gazu.

Pusty korpus stosowany jako przyłącze domowe wyciąga się za pomocą zakończenia uchodzącego do przewodu głównego i zakończenia prowadzącego do domu.

Dzięki temu, Se do pustego korpusu, przynajmniej na części jego długości, wprowadza się wąS ciśnieniowy nie napełniony płynem pod ciśnieniem i, Se wąS poprzez wprowadzenie tego płynu wywierającego ciśnienie wewnętrzne na ścianki, przylega do wewnętrznych ścianek korpusu, oraz dzięki jednoczesnemu podtrzymywaniu ciśnienia wewnątrz węSa na odpowiednim

178 447 poziomie, pusty korpus wyciąga się z gruntu w kierunku wzdłużnym za pomocą samego tylko węża lub za pomocą elementu naciągowego, wprowadzonego wraz z wężem do korpusu, który poprzez działanie ciśnienia panującego w wężu, dociskany jest do wewnętrznych ścian korpusu, wytwarzając połączenie klinujące, lub tarciowe i wytwarza odpowiednią siłę ciągu wzdłuż całej długości węża wprowadzonego do pustego korpusu, tak że wykluczone jest rozerwanie korpusu.

Wąż i element naciągowy są bardziej rozciągliwe w kierunku wzdłużnym, niż pusty korpus. Dlatego wąż na początku procesu wciągania naciąga się. Dzięki temu osiąga się to, że rura nie jest nagle wprowadzana w ruch, lecz przesuw rury rozpoczyna się stopniowo od końca pociągowego pustego korpusu i dalej odbywa się pod działaniem elastyczności korpusu lub poprzez rozłączenie zastosowanych ewentualnie połączeń kielichowych, wzdłuż całej długości rury aż do drugiego końca. W ten sposób siły ciągu konieczne do wprawienia w ruch pustego korpusu, zmniejszają się znacznie. Aby osiągnąć takie działanie, może wystarczyć również to, że wąż będzie miał tylko pewne odcinki rozłożone w pewnej odległości od siebie, których elastyczność w kierunku wzdłużnym odpowiada elastyczności rury.

W przypadku, gdy siły ciągu przenoszone przez wąż nie są wystarczające, zaleca się aby wraz z wężem, do pustego korpusu wprowadzić element naciągowy, który dzięki napełnieniu węża płynem dociśnie element naciągowy do wewnętrznej ścianki korpusu, i w tym stanie zostanie wykorzystany do wyciągania pustego korpusu z gruntu.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia pierwszy etap sposobu według wynalazku obejmującego wymianę rury ołowianej na rurę polietylenową, fig. 2 - drugi etap sposobu według wynalazku obejmującego wymianę rury ołowianej na rurę polietylenową, fig. 3 - trzeci etap sposobu według wynalazku obejmującego wymianę rury ołowianej na polietylenową, fig. 4 - czwarty etap sposobu według wynalazku obejmującego wymianę rury ołowianej na linę polietylenową, fig. 5 - rurę ołowianą w przekroju poprzecznym z naciągniętą liną naciągową i wężem bezciśnieniowym, fig. 6 - rurę w przekroju poprzecznym z napiętym wężem przez ciśnienie zewnętrzne, które klinuje i mocuje tarciowo ścianę węża do ściany wewnętrznej, fig. 7 - rurę ołowianą w przekroju poprzecznym z wciągniętą liną naciągową i wężem wypełnionym płynem pod ciśnieniem, fig. 8 - sprzężenie liny naciągowej i węża na linie wciągowej przy wprowadzaniu do rury oławianej i fig. 9 - sprzężenie między liną naciągową i rurą ołowianą i wciąganie rury polietylenowej.

W obszarze przewodu 1 zaopatrującego w wodę pitn^, przy obejściowym domowym przewodzie przyłączeniowym, w postaci rury ołowianej 2, wykopany jest wykop 3 o wymiarach podstawy przykładowo 1,50 cm x 0,80 m. Rura ołowiana 2 wprowadzona do piwnicy domu 4 mająca długość między około 6 i 25 m jest oddzielona w wykopie 3 od przewodu 1 i od przewodów wewnątrz domu 4, w jego piwnicy. Do rury ołowianej 2 mającej teraz otwarte oba końce, aż do piwnicy domu, poprzez wykop 3, wsuwa się szydło 8. W piwnicy znajduje się bęben linowy 9 z nawiniętą liną wciągową 10. Linę mocuje się na szydle 8 i przeciąga przez rurę 2 w kierunku wykopu 3.

Dla realizacji, przedstawionego na fig. 2 następującego potem drugiego etapu sposobu według wynalazku, w wykopie 3 instaluje się bęben linowy 11 z nawiniętą linąnaciągową 12. Na poziomie gruntu, ponad wykopem 3, znajduje się bęben z nawiniętym wężem ciśnieniowym 14. Bęben 13 wyposażonyjest w obrotowy przepust, poprzez który, do węża 14, może być kierowana ciecz lub gaz pochodzący z zewnętrznego źródła. Poprzez łącznik 15, który również zamyka wolny koniec węża ciśnieniowego 14, wąż i lina wciągowa 10, są sprzężone przy końcu liny 10 wystającej z wykopu 3 i dzięki linie 10 wąż 14 jest wciągany do piwnicy budynku 4. Łącznik 15 jest tak zbudowany, względnie posiada taką średnicę, że przy przechodzeniu przez rurę 2, jej wnętrze rozszerza się i/lub jest kalibrowane, jak również jej ściany wewnętrzne są czyszczone i wygładzane tak, że wciąganie węża 14 jest znacznie ułatwione.

W etapie sposobu według fig. 3, lina wciągowa 10 jest odłączana, w piwnicy domu 4, a na łączniku 15 mocowana jest rura polietylenowa 16. Gdy rura polietylenowa 16 ma nominalną szerokość większą niż rura 2, wtedy, między łącznikiem 15 i rurąpolietylenową 16 osadza się głowicę przejściową 17, albo stosuje się łącznik w postaci głowicy przejściowej.

178 447

Jak to widać z fig. 4, wąż ciśnieniowy 14, poprzez napędzaną silnikiem pompę hydrauliczną 18, zawór 19 i obrotowy przepust napełnia się cieczą taką jak woda i pod wystarczająco wysokim ciśnieniem wewnętrznym, osadza się tak, że lina naciągowa 12 dociśniętajest trwale do wewnętrznej ścianyrury 2. Jednocześnie lina naciągowa 12 jest rozwijana z bębna 11, przy czym dzięki wysokiemu ciśnieniu przepierającemu linę 12 do wewnętrznej ściany rury 2, wzdłuż jej całej długości powstają połączenie klinujące i tarciowe między liną i rurą, dzięki czemu siła ciągu rozkłada się równomiernie w rurze ołowianej 2. Przy dalszym zwijaniu liny 12, lina ta ciągnie rurę ołowianą 2, przy czym nie występują przy tym żądne spiętrzenia obciążeń w rurze ołowianej 2 tak, że nie ma niebezpieczeństwa oderwania się fragmentu rury. Jednocześnie, rura polietylenowa 16 sprzężona z łącznikiem 15 poprzez głowicę przejściową 17, wprowadzana jest w wolną przestrzeń pozostawioną przez rurę ołowianą 2 i głowicę przejściową 17.

W wykopie 3, w kierunku do rury ołowianej 2, przed bębnem linowym 11, instaluje się urządzenie odcinające 20 przykładowo grot tnący, z nożami albo rolki tnące i rura 2 jest wzdłużnie rozłupywana tak, że może być oddzielona od liny naciągowej 12 i węża 14. Lina naciągowa 12 i wąż 14 mogą być potem nawinięte na bęben 13, przy czym ciśnienie panujące w wężu 14jest podtrzymywane na odpowiednim poziomie. Bęben linowy 11 i bęben 13 wyposażone są w stosowany napęd, przy czym wprowadza się konieczną siłę ciągu, wywołaną przez bęben linowy 11, potrzebną do wyciągnięcia rury ołowianej 2 i wciągnięcia rury polietylenowej 16. Można również, na bęben liniowy 11, wraz z wężem 14 i linią naciągową 12, nawinąć ewentualnie nie zniszczoną rurę ołowianą 2.

Następnie, gdy rura ołowiana 2 jest całkowicie wyciągnięta z gruntu, a rura polietylenowa 16, przeciągnięta jest odpowiednio do wykopu 3, wąż 1-4 można opróżnić z płynu znajdującego się pod ciśnieniem, wtedy lina naciągowa 12 i wąż 14, które sąpołączone między sobą za pomocą łącznika 15, sąrozłączane i bęben linowy 11 Jak i bęben 13 zabierane sądo nowego miejsca przeznaczenia.

Na fig. 5 i 7 pokazano rurę ołowianą 2 z wciągniętą liną naciągową 121 wąż 14 w przekroju poprzecznym, przy czym wąż 14na fig. 5 nie jestnapełniony płynem znajdującym się pod ciśnieniem, a na fig. 7 wypełniony jest płynem i znajduje się pod wstępnie zadanym ciśnieniem wew nętrznym. Dzięki ciśnieniu panującemu w wężu 14, lina naciągowa 12, dociśnięta jest do wewnętrznej ściany rury ołowianej 2 tak, że między nimi powstaje połączenie tarciowe i klinujące. Wielkość koniecznego ciśnienia wewnętrznego w wężu 14, dopasowuje się do siły działającej na jednostkę długości, która jest potrzebna do wyciągania rury ołowianej 2. Siła ta jest między innymi zależna od średnicy rury ołowianej 2, obciążenia gruntu, jego właściwości względnie współczynnika tarcia między rurąołowianąi liną naciągową. Fig. 6 pokazuje zestaw pozbawiony elementów ciągien, to znaczy tylko z odpornym na rozciąganie wężem 14 zasilanym płynem znajdującym się pod ciśnieniem jak np. woda. Wąż 14 pod działaniem ciśnienia wewnętrznego tak się odkształca, że jest dociskany do wewnętrznych ścian rury 2. W ten sposób realizowane jest połączenie tarciowe i klinujące. Fig. 8 pokazuje mechanizm sprzęgający względnie łącznik 15 między liną wciągową 10 i naciągową 12, jak również wąż 14, gdy te elementy są wciągnięte do rury ołowianej 2. Stan ten odpowiada etapowi sposobu według wynalazku, przedstawionemu na fig. 2.

Wąż 14 jest na końcu złożony i sprasowany między dwoma stożkami 21 i 22, tak, że jest wodo- lub gazoszczelnie zamknięty. W przypadku liny naciągowej 12, przy jej końcach, zewnętrzne skrętki są oddzielone i twardo zlutowane. Dla wytworzenia sprzężenia z liną wciągową 10, wykorzystuje się tylko skrętki wewnętrzne, które jednak posiadają wystarczającą wytrzymałość na rozciąganie konieczną do wciągnięcia rury polietylenowej. Wewnętrzne skrętki liny naciągowej 12 są podtrzymywane przez trzy, usytuowane obwodowo obok siebie, uchwyty klinowe 24. Do rozłączenia uchwytów klinowych 24 służy nakrętka kołpakowa 25. Zakończenie liny wciągowej 10 uformowane w pętlę 26, połączone jest z widełkami 27, które są nasunięte na trzpień 28, jak również z linią naciągową 12. Tuleja zaciskowa 29 służy do utworzenia pętli 26. Inne tuleje zaciskowe 30 usytuowane na linie wciągowej 10 stanowią zamocowanie trzpienia kalibruj ącego 31, który usuwa ewentualne przekształcenie względnie wgniecenie rury ołowia6

178 447 nej 2 i uwalnia powierzchnię wewnętrzną rury od osadów i wygładza jąjak również może zwiększyć ewentualnie przekrój poprzeczny rury ołowianej.

Figura 9 pokazuje mechanizm sprzęgający, względnie łącznik 15 znajdujący się między liną naciągową 12 i rurą polietylenową 16, gdy rura ołowiana 2 jest wyciągana, a rura polietylenowa wciągana, to znaczy podczas etapu przedstawionego na fig. 4. Po tym, jak pokazany ponownie na fig. 7 mechanizm sprzęgający, za pomocą liny wciągowej 10 zostanie wciągnięty do piwnicy domu 4, lina wciągowa 10 zostanie odłączona od trzpienia kalibruj ącego 31 poprzez poluzowanie trzpienia 28 i głowica ciągowa 32 rury polietylenowej 16 jest łączona połączeniem gwintowym z widełkami 27. Połączenie między widełkami 27 i głowicą ciągową 32 realizowane jest poprzez ślizg 33, który jest obustronnie zamocowany do trzpieni 28 i 34. Głowica ciągowa 32 jest ukształtowana jako głowica przejściowa, to znaczy, jej zewnętrzna średnica jest większa, niż rury ołowianej 2 tak, że przykładowo rurą ołowianą o średnicy zewnętrznej równej 36 mm może zastąpić rura polietylenowa o średnicy 44 mm. Rura polietylenowa 16 jest zamocowana na głowicy 32.

Opisany przykład wykonania wynalazku dotyczy sposobu wyciągania leżącej w gruncie rury 2, w którym do wciągania jej, oprócz węża 14 zastosowano dodatkowo element naciągowy

12. Jeżeii wytrzymałość na rozcinanie samego węża 14 jest wystarczająca do wyccinnięcia niry 2 i ewentsιalnie wciągnęła rury ptriii^tt^ll^m^o^w^j 16, wtedy można zrezygnować z dementu naciągowego 12. W ten sposób wprowadzenie węża 14 jest znacznie ułatwione. Wolny koniec węża 14, nie napełnionego płynem pod ciśnieniem, wprowadzony do rury 2, jest połączony za pomocą urządzenia klamrowego z hydrauliczną lub pneumatyczną wciągarką linową. Jednocześnie, w wężu wytwarza się wysokie ciśnienie wewnętrzne poprzez wprowadzenie płynu lub gazu pod ciśnieniem , tak że wąż poprzez elastyczne zwiększenie przekroju poprzecznego przylega dokładnie do wewnętrznej ściany rury 2 i dzięki działaniu ciśnienia, tworzy połączenie klinujące i tarciowe. Jednocześnie, za pomocą wciągarki linowej, wprowadza się konieczną siłę, potrzebną do wyciągnięcia węża 14 i rury 2 i wąż wraz z rurą nawijany jest na bęben wciągarki linowej.

Za pomocą sposobu według wynalazku, mogą być wyciągane inne rury niż ołowiane. Dalej, zamiast liny naciągowej może być zastosowany łańcuch naciągowy lub pręt. Również dla wytworzenia ciśnienia w wężu można zastosować gaz, na przykład powietrze.

178 447

Fig. 6

178 447

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wyciągania pustych korpusów leżących w gruncie, przy istniejącym dostępie do obydwu otwartych zakończeń korpusu, znamienny tym, że do pustego korpusu (2) wprowadza się, przynajmniej na części jego długości, pusty wąż ciśnieniowy (14), do którego następnie wprowadza się płyn pod ciśnieniem, i wytwarza w nim ciśnienie wewnętrzne, przez co dociska się go do wewnętrznych ścian pustego korpusu (2), oraz jednocześnie przykłada się siłę ciągu do węża· (14) i do wprowadzonego uprzednio wraz z tym wężem do pustego korpusu (2), elementu naciągowego (12), dociskanego do wewnętrznych ścian pustego korpusu (2) za pomocą węża ciśnieniowego (14).
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wąż (14) i element naciągowy (12) mają rozciągliwość wzdłużną, większą niż rozciągliwość wzdłużna korpusu pustego (2).
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wąż (14), wzdłuż długości ma ścianki, których rozciągliwość wzdłużnajest większa niż rozciągliwość wzdłużna pustego korpusu (2).
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że patrząc w kierunku wyciągania, do końca pustego korpusu (2) przyłącza się nowy pusty korpus (16), który wciąga się do gruntu równocześnie z wyciąganiem pustego korpusu (2).
5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że nowy pusty korpus (16) łączy się z elementem naciągowym (12) za pomocą łącznika (15).
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że między łącznikiem (15) i nowym pustym korpusem (16) dołącza się głowicę przejściową (17).
7. Sposób według zastrz. 1 albo 5, znamienny tym, że element naciągowy (12) i wąż (14) wprowadza się do pustego korpusu (2) za pomocą liny wciągowej (10).
8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że wąż (14) i element naciągowy (12) łączy się między sobą z jednej strony poprzez linę wciągową (10) a z drugiej strony poprzez łącznik (15).
9. Sposób według zastrz. 5 albo 8, znamienny tym, że przy wprowadzaniu węża (14) i elementu naciągowego (12) poszerza się przekrój poprzeczny pustego korpusu (2), kalibruje go i wygładza za pomocą łącznika (15).
10. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że przez pusty korpus (2) przeciąga się szydło (8) i jednocześnie, w przeciwnym kierunku, przez korpus (2) przeciąga się za pomocą szydła (8) linę wciągową (10).
11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wyciągniętą część pustego korpusu (2) podczas dalszego procesu wyciągania, rozciąga się mechanicznie i oddziela się od węża (14), i elementu naciągowego (12).
12. Sposób według zastrz. 1 albo 11, znamienny tym, że pusty korpus (2) stanowi rura ołowiana.
13. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że nowy pusty korpus (16) stanowi rura polietylenowa.
14. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że element naciągowy stanowi (12) lina naciągowa.
15. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że element naciągowy (12) stanowi łańcuch.
16. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że element naciągowy (12) stanowi pręt.
17. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wąż (14), zawiera włókna o wysokim współczynniku wytrzymałości wzdłużnej.
18. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że ciśnienie wewnętrzne w wężu (14) zwiększa się poprzez wprowadzenie cieczy.
19. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że ciśnienie w wężu (14) zwiększa się poprzez wprowadzenie gazu.

178 447
20. Sposób według zastrz.l, znamienny tym, że pusty korpus (2) s tosowany jako przyłącze domowe wyciąga się za pomocą zakończenia uchodzącego do przewodu głównego (1) i zakończenia prowadzącego do domu (4).