PL175705B1

PL175705B1 - Kompozycja farmaceutyczna

Info

Publication number: PL175705B1
Application number: PL93308543A
Authority: PL
Inventors: Benjamin K. Sabados
Original assignee: Synergen Inc
Priority date: 1992-09-17
Filing date: 1993-09-17
Publication date: 1999-01-29
Also published as: NZ256328A; JP3626755B2; CA2141953A1; ATE257389T1; DE69333378T2; PT661992E; CZ64395A3; HU9500790D0; AU4927693A; RO113528B1; NO321453B1; AU675969B2; FI951250A7; HUT71679A; NO951006L; JPH08504755A; KR950703358A; PL308543A1; DE69333378D1; HU219445B

Abstract

1. Kompozycja farmaceutyczna, skladajaca sie z inhibitora interleukiny-1 i buforu, znamienna tym, ze zawiera antagoniste receptora interleukiny-1 w ilosci od 20 do 250mg/ml (2.0% wagowych do 23.3% wagowych) i niejonowy srodek powierzchniowo czynny w stosunku wagowym od 100:1 do 10000:1 (0.001 % do 1.0% wagowych) lub srodek zwieksza- jacy lepkosc w stosunku wagowym 50:1 (1.0 do 2.0% wagowych) a jako bufor zawiera bufor wybrany z grupy buforu fosforanowego, buforu cytrynianowego i buforu octanowego. 6. Kompozycja farmaceutyczna, znamienna tym, ze zawiera 4,9% wagowych inhibi- tora interleukiny-1, 0,006% wagowych kwasu cytrynowego, 0,29% wagowych cytrynianu sodowego, 0,82% wagowych chlorku sodowego i 0,019% wagowych kwasu etylenodiamino- tetraoctowego i od 0,001 do 1% wagowych niejonowego srodka powierzchniowo czynnego. 7. Kompozycja farmaceutyczna, znamienna tym, ze zawiera 19,0% wagowych inhi- bitora interleukiny-1, 0,006% wagowych kwasu cytrynowego, 0,29% wagowych cytrynianu sodowego, 0,82% wagowych chlorku sodowego i 0,019 wagowych kwasu etylenodiamino- tetraoctowego i od 0,001 do 1.0% wagowych niejonowego srodka powierzchniowo- czynnego. PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna zawierająca inhibitor interleukiny-1 i bufor.

Inhibitory interleukiny-1, przedstawione w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5.075.222, są użyteczne do leczenia chorób, w powstawaniu których pośredniczy interleukina-1. Takie inhibitory interleukiny-1 są również znane pod nazwą antagonistów receptora interleukiny-1 (IL-1ra). Do chorób, w których pośredniczy interleukina-1 należą: reumatoidalne zapalenie stawów (RA), wrzodziejące zapalenie jelita grubego (IBD), posocznica, zespół zakażenia ogólnego, osteoporoza, niedokrwienne uszkodzenia naczyń, zespół odrzutu przeszczepu, uszkodzenia reperfuzyjne, astma, cukrzyca insulino-zależna, białaczki pochodzenia szpikowego i inne, łuszczyca i wyniszczenie. Te i inne choroby zapalne charakteryzują się wytwarzaniem cytokin, między innymi interleukiny-1.

Cytokiny są proteinami pozakomórkowymi, które modyfikują zachowanie się komórek, zwłaszcza tych komórek, które znajdują się w bezpośrednim obszarze syntezy i uwalnianiu cytokiny. Wiele cytokin jest wytwarzanych przez komórki szeregu makrofagów/monocytów. Przykładowo, według badań Harris’ a (N. Engl. J. Med. 322,1277, 1990) reumatoidalne zapalenie

175 705 stawów jest chorobą autoimmunologiczną charakteryzującą się przewlekłym procesem zapalnym obejmującym w pierwszym rzędzie błonę maziową stawów dystalnych. Ogromna większość komórek monojądrzastych występujących w płynie stawowym u pacjentów cierpiących na reumatoidalne zapalenie stawów to aktywowane monocyty/makrofagi i limfocyty T.

W klasycznym leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego podaje się indometacynę i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) oraz salicylany. Wykazano ponadto, że antagonista receptora interleukiny-1 jest również użyteczny w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów. Posocznicę i szok septyczny leczono podając leki działające na naczynia, antybiotyki, stymulatory β-receptorów takie jak izoproterenol i dopaminę, środki blokujące α-receptor, np. fenoksybenzaminę i fentolaminę. Osteoporozę leczy się podawaniem estrogenu, witaminy D i fluorków. Klasycznym sposobem leczenia choroby niedokrwiennej jest stosowanie antykoagulantów i środków antyagregacyjnych. W leczeniu astmy stosuje się wiele różnych sposobów, obejmujących podawanie środków stymulujących receptory α- lub β-adrenergiczne w celu zmniejszenia skurczu dróg oddechowych, metyloksantyny w celu poprawy ruchliwości śluzu, glikokortykoidy dla zahamowania stanu zapalnego dróg oddechowych, kromolin sodowy w celu powstrzymania degranulacji komórek tucznych i środki antycholinergiczne dla rozszerzenia oskrzeli.

Wszystkie sposoby leczenia powyższych chorób są związane z różnymi problemami. Przykładowo, nawet przy stosowaniu nowoczesnych znanych środków leczniczych, częstość zgonów w wyniku szoku septycznego wynosi około 40 - 50%. Istnieje zatem zapotrzebowanie na nowe środki terapeutyczne do leczenia opisanych powyżej stanów, takie jak antagonista receptora interleukiny-1, oraz na formy farmaceutyczne, w których środki te mogłyby być dostarczane akceptowalnymi drogami.

W zgłoszeniu patentowym australijskim AU 9173636 i zgłoszeniu patentowym Kanady nr 2039458 ujawnione jest użycie antagonisty receptora interleukiny-1 w wymienionych powyżej chorobach, w rozwoju których pośredniczy interleukina-1. Formą farmaceutyczną IL-1ra zastosowaną w tych zgłoszeniach patentowych jest roztwór zawierający 10 mM fosforan sodowy (pH = 7,0), 150 mM NaCl i 0,1 mM EDTA (kwas etylenodiaminotetraoctowy. W tej formie leku materiał wykazuje trwałość jedynie przez około 2 tygodnie w normalnych warunkach chłodzenia (temperatura 4°C - 8°C). Ponieważ stosowanie IL-1ra w chorobach, w których pośredniczy IL-1 wymaga transportowania i przechowywania IL-1ra przez dłuższy okres czasu, istnieje potrzeba opracowania bardziej stabilnych form leku.

Produkt o nazwie monooleinian polioksyetyleno-sorbitan, znany pod nazwą zwyczajową jako Polysorbate 80, albo Tween 80, jest niejonowym biologicznym detergentem lub środkiem powierzchniowo czynnym, który może być stosowany do wielu celów, między innymi do emulgowania, stabilizacji i dyspergowania. Niejonowe środki powierzchniowo czynne, takie jak Polysorbate 80 dodaje się również do pewnych receptur zawierających proteiny w celu zmniejszenia ich agregacji i denaturacji i poprawienia rozpuszczalności. Polysorbate 80 stosuje się do stabilizacji wielu różnych związków. W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4.156.777 podany jest sposób wytwarzania związków glukopiranozonitrozomocznika z zastosowaniem Polisorbate 80 jako stabilizatora. Użycie Polisorbate 80 jako stabilizatora dla tetrazolilo-podstawionych pirydo[1,2-a]pirymidyn jest ujawnione w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4.816.459. W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5.032.574 zastosowano Polysorbate 80 do solubilizacji bądź zdyspergowania składnika aktywnego w kompozycji farmaceutycznej peptydu przeciwbakteryjnego o masie 3700, a w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5.073.378 ujawniono jego użycie jako środka emulgującego dla produktów kolagenowych. Jednakże, wpływ konkretnego środka stabilizującego na trwałość kontretnego białka jest trudna do przewidzenia, na przykład interakcja środka stabilizującego z białkiem może prowadzić do degradacji tego białka a nie do zmniejszenia jego rozkładu. W opisie zgłoszenia patentowego WO 92/12724 podano, że IRAP (antagonista receptora interleukiny-1) jest wytwarzany albo jako roztwór w soli fizjologicznej lub buforze o fizjologicznym pH, lub też jako emulsja podobna do tych jakie są stosowane przy podawaniu antybiotyków. Celem wytworzenia takiej emulsji jest zapobieżenie absorbcji i degradacji IRAP. Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki US-A- 5,073,378 znany jest sposób otrzymywania trwałego w warunkach przechowywania, produktu kolagenowego. Kolagen jest białkiem i jest formowany w postaci trwałego liofilizowanego produktu. Trwałość tak otrzymanego produktu, jak podano w tym opisie, była osiągana bez zastosowania jakiegokolwiek środka powierzchniowo czynnego a niejonowe środki powierzchniowo czynne były ujawnione jedynie jako czynniki emulgujące bez wzmianki co do ich wpływu na polepszenie trwałości preparatu.

W publikacji opisu zgłoszeniowego WO 92/12724 ujawniono tworzenie preparatu farmaceutycznego IRAP w postaci emulsji podobnej do takiej jaką stosuje się przy podawaniu antybiotyków. Preparaty farmaceutyczne opisywane w literaturze naukowej i patentowej są zwykle w dwóch rodzajach: (1) liofilizowanych koloidów i (2) czynników emulgujących tworzących związane koloidy asocjacyjne. W odniesieniu do tych znanych emulsji, wiadomo z literatury fachowej, że sól (np. NaCl) powoduje destabilizację emulsji. Ponadto w opisie zgłoszenia patentowego WO 92/12724 podano, że zastosowanie stabilizatorów ma na celu zabezpieczenie przed absorbcją i degradacją IRAP.

Istnieje zatem potrzeba opracowania receptur stabilizujących inhibitory IL-1. Niniejszy wynalazek jest odpowiedzią na tę potrzebę a celem jego jest uzyskanie preparatu o polepszonej fizycznej trwałości.

Przedmiotem wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna, składająca się z antagonisty receptora interleukiny-1 i buforu, charakteryzująca się tym, że zawiera antagonistę receptora mterleukiny-1 w ilości od 20 do 250 mg/ml (2,0% wagowych do 23,3% wagowych) i niejonowy środek powierzchniowo czynny w stosunku wagowym od 100:1 do 10000: 1 (0,001% do 1,0% wagowych) lub środek zwiększający lepkość w stosunku wagowym 50:1 (1,0% do 2,0% wagowych) i jako bufor zawiera bufor wybrany z grupy buforu fosforanowego, buforu cytrynianowego i buforu octanowego.

Korzystnie kompozycja według wynalazku charakteryzuje się tym, że jako niejonowy środek powierzchniowo czynny zawiera środek wybrany z grupy kopolimerów blokowych tlenku etylenu z tlenkiem propylenu, kopolimerów blokowych tlenku propylenu z tlenkiem etylenu, monolaurynianu sorbitanu, estru sorbitolu, estru poliglicerolu z kwasem tłuszczowym, laurylosiarczanu kokamido-dwuetanoloaminy, alkanoloamidu, stearynianu glikolu polioksyetylenopropylenowego, eteru polioksyetylenowo-laurylowego, eteru polioksyetylenowocetylowego, monooleinianu polioksyetyleno-sorbitanu, monostearynianu glicerolu, dwustearynianu glicerolu, monopalmitynianu sorbitolu, monooleinianu polioksyetylenosorbitanu, monolaurynianu polioksyetylenosorbitanu i monostearynianu glikolu propylenowego.

Jeszcze bardziej korzystnie kompozycja jako niejonowy środek powierzchniowo czynny zawiera monooleinian polioksyetyleno-sorbitanu. W najbardziej korzystnym wykonaniu kompozycja zawiera monooleinian polioksyetyleno-sorbitanu w stężeniu 0,1%. Również w korzystnym wykonaniu kompozycji jako niejonowy środek powierzchniowo czynny zawiera kopolimer blokowy tlenku etylenu z tlenkiem propylenu a jako środek zwiększający lepkość, korzystnie zawiera glikol polietylenowy (PEG).

Przedmiotem wynalazkujest także kompozycj a farmaceutyczna, charakteryzująca się tym, że zawiera 4,9% wagowych inhibitora interleukiny-1, 0,006% wagowych kwasu cytrynowego, 0,29% wagowych cytrynianu sodowego, 0,82% wagowych chlorku sodowego i 0,019% wagowych kwasu etylenodiaminotetraoctowego (EDTA) i od 0,001 do 1% wagowych niejonowego środka powierzchniowo czynnego.

Kolejnym przedmiotem wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna, charakteryzująca się tym, że zawiera 19,0% wagowych inhibitora interleukiny-1,0,006% wagowych kwasu cytrynowego, 0,29% wagowych cytrynianu sodowego, 0,82% wagowych chlorku sodowego i 0,019% wagowych kwasu etylenodiaminotetraoctowego (EDTA) i od 0,001 do 1,0% wagowych niejonowego środka powierzchniowo czynnego.

Kompozycje według wynalazku nadają się do stosowaniajako trwałe formy farmaceutyczne. Kompozycje te nadają się do podawania dostawowego, dożylnego, domięśniowego, podskórnego, śródskórnego, dooponowego, śródkomorowego (do komór mózgowych), miejscowego lub doustnego albo do użycia w postaci czopków, wlewów doodbytniczych lub aerozoli inhalacyjnych.

175 705

Przedmiotem wynalazku są kompozycje farmaceutyczne zawierające inhibitor interleukiny-1 i niejonowy środek powierzchniowo czynny albo środek zwiększający lepkość. DL- lrajest wrażliwy na wstrząsanie. Wstrząsanie fiolek z oczyszczonym koncentratem substancji IL-1ra powoduje wytrącenie się osadu, który nie spełnia wymaganych standardów odnośnie postaci i wielkości cząstek. Dla wyeliminowania strącania się osadu, co prowadzi do niepożądanej agregacji, opracowywano modyfikację tej formy farmaceutycznej.

W przedmiotowym rozwiązaniu, kompozycje farmaceutyczne według wynalazku zawierają IL-1ra oraz niejonowy środek powierzchniowo czynny. Jako niejonowy środek powierzchniowo czynny stosuje się środek powierzchniowo czynny, którego własności rozpuszczania pochodzą od łańcucha grup tlenku etylenowego. Środek powierzchniowo czynny zmienia własności rozpuszczalnika, w którym jest on rozpuszczony w znacznie większym stopniu niż wynikałoby to z jego stężenia. Hydrofilowość w niejonowych środkach powierzchniowo czynnych pochodzi z wiązania wodorowego z cząsteczkami wody. Atomy tlenu i grupy hydroksylowe łatwo tworzą silne wiązania wodorowe podczas gdy grupy estrowe i amidowe tworzą wiązania wodorowe trudniej. Wiązania wodorowe zapewniają solubilizację w środowisku obojętnym i alkalicznym. W środowisku silnie kwaśnym atomy tlenu ulegają protonowaniu przyjmując formę kwasi-kationową. Każdy atom tlenu przyczynia się do rozpuszczalności w wodzie, a zatem, do rozpuszczenia niejonowego środka powierzchniowo czynnego w wodzie potrzebny jest więcej niż jeden atom tlenu. Niejonowe środki powierzchniowo czynne są zgodne (kompatybilne) z jonowymi i amfoterycznymi środkami powierzchniowo, czynnymi. Ponieważ grupę polioksyetylenową łatwo się wprowadza w reakcji tlenku etylenu z dowolną cząsteczką organiczną zawierającą aktywny atom wodoru, za pomocą oksylowania można solubilizować wiele różnych struktur (Encyclopedia of Chemical Technology wyd III., tom 22, str. 360).

Środek powierzchniowo czynny stosuje się również do zmniejszania agregacji i denaturacji białek. Stosowany w opisie termin agregacja oznacza powstawanie kompleksu wielu cząsteczek białka (np. skupianie się wielu cząsteczek białka). Termin denaturacja oznacza utratę przez białko struktury drugorzędowej i trzeciorzędowej, co na ogół wiąże się z utratą aktywności biologicznej. W wyniku zmniejszenia agregacji zmniejsza się również degradacja fizyczna spowodowana zmianami w ładunkach na powierzchni. Przyjmuje się, że rolą niejonowego środka powierzchniowo czynnego jest blokowanie granicy faz: powietrze-woda i dzięki temu zapobieganie denaturacji białka na tej granicy faz. Ponadto, zastosowanie niejonowych środków powierzchniowo czynnych umożliwia wystawianie kompozycji na działanie powierzchniowych sił ścinania bez wywoływania denaturacji białka.

Formy leku zawierające takie środki powierzchniowo czynne można również zastosować w pojemnikach aerozolowych, takich jakie stosuje się w dozowaniu leków do płuc i w bezigłowych pistoletach do podawania preparatów iniekcyjnych.

Próby wstrząsania, w których porównywano kontrolne IL- 1ra z tymi, które zawierały 0,1 % Polysorbate 80 (Tween 80) wykazały, że IL-1ra w buforze zawierającym 0,1% Polysorbate 80 miały wartości wyjściowe podobne do tych jakie oznaczono w próbkach nie wstrząsanych, podczas gdy IL- 1ra w formach nie zawierających Polysorbate 80 wykazywał wyraźne wytrącanie się osadu. Stopień strącania oznaczano przez . dodanie 150 pl badanej próbki do wgłębienia w 96-dołkowej płytce do mikromianowania i pomiar zmętnienia oznaczano· przy długości fali 405 nm. Te próby mieszania stanowiły podstawę dla dobrania składu formy leku zawierającej Polysorbate 80. Badano również inne środki powierzchniowo czynne na ich zdolność do stabilizowania formy farmaceutycznej w warunkach wstrząsania, co jest opisane w poniższych przykładach.

Wszystkie badane kompozycje wykazywały odporność na degradację fizyczną i nie wytrącił się z nich osad pod wpływem mieszania. Okazało się również, że przy stężeniach poniżej 0,1%, wraz ze wzrostem stężenia inhibitora interleukiny-1 potrzebne było użycie proporcjonalnie większej ilości niejonowego środka powierzchniowo czynnego do stabilizacji kompozycji. Do stabilizacji kompozycji korzystne są stężenia rzędu 0.1% wagowych Polysorbate 80.

W następnym rozwiązaniu wynalazku, kompozycje farmaceutyczne zawierają inhibitor IL-1 ra, zwłaszcza IL-1 ra i środek zwiększaj ący lepkość. Takim środkiem zwiększaj ącym 1 epkość jest: · substancja o własnościach środka zagęszczającego, dodawana w celu zwiększenia lepkości

175 705 kompozycji. Zakłada się, że środek zwiększający lepkość zapobiega wzajemnemu oddziaływaniu między sobą cząsteczek IL-1ra lub oddziaływaniu na granicy faz: powietrze/ciecz, co może prowadzić do degradacji fizycznej.

Do środków zwiększających lepkość użytecznych do celów niniejszego wynalazku zalicza się np. glikol polietylenowy (PEG), hydroksypropylocelulozę i żywicę karageninową. W badaniach doświadczalnych PEG oceniano pod względem zdolności do zapobiegania wytrącaniu się osadu i zapobiegania agregacji. Okazało się, że stężenie do około 2% PEG skutecznie zapobiegają wytrącaniu się osadów.

Po sporządzeniu formy farmaceutycznej przechowuje się ją w sterylnych fiolkach w postaci roztworu, zawiesiny, żelu, emulsji, osadu albo odwodnionego albo liofilizowanego proszku. Takie formy leku można przechowywać albo w postaci gotowej do użycia albo w postaci wymagającej odtworzenia (rekonstytucji) bezpośrednio przed podaniem. Formy takie przechowuje się korzystnie w temperaturach zbliżonych do warunków występujących w chłodniach albo w stanie zamrożenia. Korzystne jest również aby formy farmaceutyczne zawierające IL-1ra były przechowywane i podawane w fizjologicznym lub bliskim fizjologicznego pH. Obecnie uważa się, że niekorzystne jest przechowywanie i podawanie leku w postaci o wysokim pH (to znaczy o pH powyżej 8) lub o niskim pH (to znaczy o pH poniżej 5).

Korzystne sposoby podawania form farmaceutycznych zawierających IL-1ra obejmują podawanie dostawowe, podskórne, śródskóme, dooponowe, śródkomorowe (do komory mózgowej), domięśniowe, dożylne, miejscowe albo doustne lub formy te mogą występować w postaci czopków, wlewów doodbytniczych lub aerozoli inhalacyjnych. Dla uzyskania i utrzymania żądanego poziomu IL-1ra w organizmie można podawać dawki wielokrotne. We wszystkich tych sposobach dąży się do wytworzenia określonego zakresu stężeń IL-1ra w krwioobiegu pacjenta lub w innych tkankach lub płynach ustrojowych. Przykładowo, uważa się, że utrzymywanie stężeń IL-1ra w krwioobiegu poniżej 0,01 ng/ml osocza może nie wykazać skutku leczniczego kompozycji natomiast długotrwałe utrzymywanie tego poziomu powyżej 100 gg/ml może wykazać niepożądane działanie uboczne.

Jak wspomniano powyżej, zakłada się również, że pewne formy leku zawierające IL-1ra można będzie podawać doustnie. Korzystnie, preparat IL-1ra podawany tą drogąjest powlekany powłóczką dojelitową albo polimerową. Takie powlekane powłoczką dojelitową lub polimerową preparaty IL-1ra można przygotować tak, aby zawierały albo nie zawierały nośników zwyczajowo stosowanych do wytwarzania stałych form dawkowania. Korzystnie, właściwości materiału powlekającego projektuje się tak, aby aktywna część tej formy leku uwalniała się w tym punkcie przewodu pokarmowego, gdzie występuje maksymalna biodostępność i zminimalizowana jest degradacja presystemiczna. Zakłada się, że dostępność biologiczna zmniejsza się w wyniku degradacji presystemicznej, a więc, dawki doustne będą większe od tych, które podano powyżej. Dla ułatwienia absorpcj i IL-1 ra można dołączyć dodatkowe środki pomocnicze. Można również zastosować rozcieńczalniki, środki zapachowe, woski o niskiej temperaturze topnienia, oleje roślinne, środki poślizgowe, środki zawieszające, środki ułatwiające rozpad tabletki i środki wiążące.

Korzystna dawka podskórna do leczenia zapalenia stawów, w którym pośredniczy interleukina-1 powinna dostarczać IL-1ra do krwioobiegu w takiej ilości aby uzyskać jego stężenie we krwi w zakresie od 1 do 1000 ng/ml. Zgodnie z tym, zaleca się na początku podawanie dawek dających poziomy IL-1ra we krwi powyżej 10 ng/ml osocza a następnie podaje się następne dawki z taką częstością, aby poziom IL-1ra we krwi był równy lub wyższy od około 10 ng/ml osocza. Częstość podawania będzie zależała od parametrów farmakokinetycznych charakteryzujących absorpcję IL-1ra podanego podskórnie w tej formie farmaceutycznej. Częstość podawania może wynosić od 1 do 10 razy dziennie lub rzadziej niż raz dziennie w przypadku formy leku o uwalnianiu przedłużonym lub kontrolowanym w czasie.

Korzystnym zakresem dawek przy leczeniu wywołanego interleukiną-1 wrzodziejącego zapalenia jelita grubego wynosi od około 0,5 mg do 50 mg/kg masy ciała pacjenta podawanych od 1 do 10 razy dziennie lub rzadziej. W bardziej korzystnym rozwiązaniu zakres dawek obejmuje od około 1 do 10 mg/k.g masy ciała pacjenta podawanych od około 3 do 5 razy dziennie. Częstość podawania będzie zależała od parametrów farmakokinetycznych charakteryzujących

175 705 absorpcję IL-1ra z użytej formy farmaceutycznej. Przy stosowaniu do leczenia powodowanego interleukiną-1 wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, IL-1ra można podawać również w postaci odpowiednio sporządzonego wlewu doodbytniczego.

W szoku septycznym, w mechanizmie którego bierze udział interleukina-1, korzystny zakres dawek kształtuje się w zakresie od około 10 do 120 mg/kg masy ciała pacjenta na 24 godziny i lek podaje się w postaci ciągłej infuzji dożylnej. W bardziej korzystnym wykonaniu, zakres dawek przy podawaniu w postaci ciągłych infuzji dożylnych wynosi od około 1-2 mg/kg masy ciała pacjenta/godzinę.

W leczeniu choroby niedokrwiennej i reperfuzyjnych uszkodzeń naczyń, w mechanizmie w którym również bierze udział interleukina-1, korzystny zakres dawek kształtuje się w zakresie od około 1 do 50 mg/kg masy ciała pacjenta podawanych co godzinę. W innym rozwiązaniu podaje się jedną dawkę uderzeniową około 15 - 50 mg IL-1ra/kg masy ciała a następnie podaje się co godzinę injekcje około 5 do 20 mg/kg masy ciała. Częstość dozowania będzie zależała od parametrów farmakokinetycznych IL-1ra w zastosowanej kompozycji farmaceutycznej.

Niezależnie od sposobu podawania, konkretną dawkę wylicza się biorąc pod uwagę przybliżoną masę lub powierzchnię ciała pacjenta. Dalszego zróżnicowania wyliczenia niezbędnego do określenia właściwego dawkowania przy użyciu konkretnej, wymienionej powyżej formy farmaceutycznej dokonuje się rutynowo i czyni to specjalista z podstawowym poziomem wiedzy, wchodzi to bowiem w zakres rutynowo wykonywanych przez niego czynności, bez przesadnych eksperymentów. Dawkowanie to można ustalić poprzez zastosowanie ustalonych metod oznaczania użytych dawek w powiązaniu z odpowiednimi danymi: dawka-odpowiedż i danymi farmakokinetycznymi.

Należy zauważyć, że opisane powyżej formy farmaceutyczne IL-1ra mogą być stosowane zarówno w weterynarii jak i w leczeniu ludzi, a zatem określenie pacjent nie powinno być rozumiane w ograniczonym znaczeniu. W przypadku zastosowań weterynaryjnych zakresy dawek powinny być takie same jak podane powyżej.

W następujących przykładach jest wykazana skuteczność wytworzonych i badanych kompozycji. Okazało się, że spełniają one cele wynalazku.

Jako wskaźnik trwałości kompozycji w opisanych poniżej doświadczeniach stosowano pomiar gęstości optycznej różnych stężeń rekombinantowego ludzkiego IL-1ra (rhIL-1ra) przy długości fali 405 nm po określonych czasach mieszania.

Wyniki są podane w tabeli 1.

Tabela 1 Próba kontrolna

Czas (godz.)	Stężenie IL-1ra (mg/ml)
200	150	100	50
0	0,062	0,060	0,070	0,051
1,75	0,0171	0,099	0,089	0,066
8	0,692	0,694	0,498	0,371
12	0,967	0,765	0,560	0,258

Przykład I

Wytwarzanie kompozycji farmaceutycznej A

Przygotowanie 10 mM EDTA: ilość 0, 93 g EDTA umieszcza się w starowanej kolbie o pojemności 250 ml i dodaje się 200 g sterylnej wody do injekcji. Zawartość kolby miesza się i doprowadza się pH do wartości 6,5 + 0,02 stosując NaOH i uzupełnia się do 250 g.

Przygotowanie buforu. W litrowej starowanej kolbie umieszcza się 900 g sterylnej wody do injekcji i dodaje się 8,20 g NaCl (Sigma, St. Louis, MO) (140 mM roztwór NaCl w przeliczeniu na 100 ml stanowi roztwór o 0,82% wagowych NaCl), 2,86 g dwuwodzianu cytrynianu sodowego (Sigma, St. Louis, MO) i 0,058 g monowodzianu kwasu cytrynowego (Sigma, St. Louis, MO). Do tej mieszaniny dodaje się 50 g 10 mM EDTA przygotowanego jak wyżej. Końcową mieszaninę miesza się do czasu rozpuszczenia się całego osadu. Wartość pH

175 705 doprowadza się do 6,5 + 0,02 za pomocą NaOH i uzupełnia się do masy 1000 g. Po uzupełnieniu do objętości 11 stężenie końcowe EDTA wynosić będzie 0,5 mM co odpowiada 0,019% wagowym. Monowodzian kwasu cytrynowego w podanej ilości w roztworze o objętości 11 stanowi roztwór o steżeniu 0,28 mM, i co odpowiada 0,006% wagowym. Dwuwodzian cytrynianu sodowego w podanej ilości w roztworze o objętości 11 stanowi roztwór o stężeniu 9,72mM, i co odpowiada 0,29% wagowym.

Przygotowanie kompozycji. Oczyszczony koncentrat rhIL-1ra wyjmuje się z pomieszczenia o temperaturze -70°C i pozostawia do rozmrożenia w temperaturze pokojowej. Ten oczyszczony koncentrat rhIL- 1ra został wytworzony sposobem opracowanym przez Hageman'a i wsp., ujawnionym w publikacji zgłoszenia patentowego PCT WO 91/08285. Ujawnienie to jest włączone do niniejszego opisu jako odnośnik literaturowy. W tak wytworzonym koncentracie ustawia się stężenie w zakresie od około 190 do 250 mg/ml w 10 mM cytrynianie sodowym, 140 mM chlorku sodowym i 0,5 mM EDTA przy wartości pH 6,5. W celu ustawienia powyższego stężenia stosuje się bufor. Badano kilka stężeń, w tym 200 mg/ml, 100 mg/ml, 80 mg/ml, 70 mg/ml, 50 mg/ml i 20 mg/ml. Do roztworów dodawano Tween 80 (Spectrum, szarża D1014) w ilości potrzebnej do uzyskania całkowitego stężenia wagowego Tween'u 80 wynoszącego 0,01%. StężeniaTween'u 80 od 0,01% do 1,0% objęte są zakresem wynalazku.

Stabilność kompozycji A. Stabilność tej kompozycji w warunkach wstrząsania oznaczano przez wstrząsanie różnych stężeń kompozycji w różnych długościach czasu. Po wytrząsaniu kompozycji przez wyznaczony okres czasu wykonywano pomiar gęstości optycznej roztworu przy długości fali 405 nm stosując kinetyczny czytnik do mikropłytek (Molecular Devices). Uważa się, że kompozycja jest stabilna jeśli pomiary gęstości optycznej przy długości fali 405 nm mają wartość poniżej 0,15. Jeśli wynikiem pomiaru gęstości optycznej przy długości fali 405 nm jest wartość 0,15 lub wyższa zaczyna być widoczne zmętnienie w wyniku obecności stałych cząstek i taką kompozycję uważa się za niestabilną. Wyniki pomiarów są podane w tabeli 2. Doświadczenie wykazuje, że 0,1% dodatek Tween'u 80 nadaje stabilność w warunkach mieszania kompozycjom IL-1ra w zakresie 20 - 200 mg/ml.

Tabela 2

0,1% (wagowo) Tween 80; IL-1ra (20 - 200 mg/ml)

Czas (godz.)	Stężenie IL-1ra (mg/ml)
200	100	80	70	50	20
0	0,057	0,048	0,051	0,046	0,046	0,043
8	0,057	0,054	0,051	0,048	0,046	0,044
16	0,057	0,051	0,052	0,048	0,046	0,043
24		0,054	0,053	0,048	0,045	0,044

Wyniki kliniczne. Randomizowane badania II fazy prowadzone metodą podwójnej ślepej próby z kontrolą placebo IL-1ra w kompozycji A prowadzono w 63 ośrodkach w ośmiu krajach. Badaniami objęto 901 pacjentów z zespołem zakażenia ogólnego z udowodnioną hipotensją i/lub z terminalną dysfunkcj ą narządów. Pacjentów losowo podzielono na trzy grupy t placebo, IL-1 ra (dawka wysycająca 100 mg i następnie infuzja dożylna 1,0 mg/kg/godzinę przez 72 godziny) albo IL-1ra (dawka wysycająca 100 mg i następnie infuzja dożylna 2,0 mg/kg/godzinę przez 72 godziny).

Spośród 901 losowo dobranych pacjentów, 298 otrzymywało IL-1ra (1,0 mg/kg/godzinę), 293 otrzymywało IL-1ra (2,0 mg/kg/godzinę) i 302 otrzymywało placebo. Retrospektywna analiza wyników wykazała, że IL-1ra zw.iększa przeżywalność w funkcji zwiększonego przewidzianego ryzyka zgonów u pacjentów z zespołem zakażenia uogólnionego.

Ryzyko zgonu oceniano ilościowo stosując model przewidywania ryzyka opracowany na podstawie baz danych niezależnie od III fazy badań. Model ten zatwierdzono i uznano za użyteczny do prognozowania stopnia umieralności w grupie placebo w III fazie badań. Dane służące do wyprowadzenia przewidywanego ryzyka zgonu były dostępne dla 892 z 893 pacjen175 705 tów. Wyniki wykazały, że podawanie IL-1ra statystycznie znamiennie obniża umieralność u pacjentów, u których ryzyko zgonu uprzednio oceniono na >24% (p= 0,032). U tych pacjentów IL-1ra zmniejszał umieralność o 22% w porównaniu z placebo.

Skład ilościowy kompozycji A otrzymanej według procedury opisanej w przykładzie I.

2.0% wagowe IL-1ra, 0.82% wagowe NaCl, 0.06% wagowych kwasu cytrynowego, 0.29% wagowych cytrynianu sodowego albo 0.35% wagowych buforu cytrynianowego), 0.05% wagowych EDTA i Tween 20 w stężeniach od 0,0ł% do 1,0% wagowych oraz od 95,8% wagowych do 96.8% wagowych wody.

Przykład II

Wytwarzanie kompozycji farmaceutycznej B

EDTA i bufor przygotowuje się jak w przykładzie I. Kompozycję farmaceutyczną B sporządza się również w sposób podany w przykładzie I, z tym, że stosuje się tylko jedno stężenie (100 mg/ml). Jako niejonowy środek powierzchniowo czynny stosuje się Tween 20 (Spectrum). Wyniki doświadczenia są przedstawione w tabeli 3. Doświadczenie wykazuje, że Tween 20 w stężeniach od 0,01% wagowych do 1,0% wagowych nadaje kompozycjom IL-1ra stabilność w warunkach wstrząsania.

Tabela 3

Tween 20 w stężeniach od 0,001 do 1,0% (wagowo) IL-1ra w stężeniu 100 mg/ml

Czas (godz.)	Procenty wagowe Tween'u 20
0,001	0,01	0,1	0,5	1,0
0	0,061	0,056	0,058	0,059	O,063
1,75	0,113	0,052	0,051	0,061	0,071
8	0,667	0,075	0,063	-	-
12	0,580	0,075	0,064	-	-

Skład kompozycji B otrzymanej według procedury opisanej w przykładzie II.

10.0% wagowych IL-1ra, 0.82% wagowe NaCl (0.06% wagowych kwasu cytrynowego, 0.29% wagowych cytrynianu sodowego albo 0.35% wagowych buforu cytrynianowego), 0,05% wagowych EDTA i od 0,01 do 1,0% wagowych Tween 20 (Spectrum) jako środka powierzchniowo czynnego i 88,77% do 87,78% wagowych nośnika (wody).

Przykład III

Wytwarzanie kompozycji farmaceutycznej C

EDTA i bufor przygotowuje się jak w przykładzie I. Kompozycję farmaceutyczną również sporządza się w sposób podany w przykładzie I, z tym, że stosuje się tylko jedno stężenie (100 mg/ml). Jako niejonowy środek powierzchniowo czynny stosuje się produkt o nazwie handlowej Pluronic 108 (BASF). Wyniki doświadczenia są przedstawione w tabeli 4. Doświadczenie wykazuje, że Pluronic 108 w stężeniach od 0,01% wagowych do 1,0% wagowych nadaje stabilność w warunkach mieszania kompozycjom IL-1ra.

Tabela 4

Pluronic 108 w stężeniach od 0,001 do 1,0% (wagowo) IL-1ra w stężeniu 100 mg/ml

Czas (godz.)	Procenty wagowe Pluronic 108
0,001	0,01	0,1	0,5	1,0
0	0,059	0,057	0,057	0,061	0,065
175	0,056	0,084	0,052	0,065	0,066
8	0,134	0,071	0,069	-	-
12	0,048	0,069	0,068	-	-

175 705

Przykład IV

Wytwarzanie kompozycji farmaceutycznej D

EDTA i bufor przygotowuje się jak w przykładzie I. Kompozycję farmaceutyczną również sporządza się w sposób podany w przykładzie I, z tym, że stosuje się tylko.- jedno stężenie (100 mg/ml). Jako niejonowy środek powierzchniowo czynny stosuje się produkt o nazwie handlowej Pluronic F68 (BASF). Wyniki doświadczenia są przedstawione w tabeli 5. Doświadczenie wykazuje, że Pluronic F68 w stężeniach od 0,01% wagowych do 1,0% wagowych nadaje stabilność w warunkach mieszania kompozycjom IL-1ra.

Tabela 5

Pluronic F68 w stężeniach od 0,001 do 1,0% (wagowo) IL-1ra w stężeniu 100 mg/ml

Czas (godz.)	Procenty wagowe Pluronic F68
0,001	0,01	0,1	0,5	1,0
0	0,066	0,064	0,070	0,063	0,063
1,75	0,083	0,059	0,066	0,063	0,063
8	0,096	0,073	0,066	-
12	0,096	0,070	0,066	-

Przykład V

Wytwarzanie kompozycji farmaceutycznej E

EDTA i bufor przygotowuje się jak w przykładzie I. Kompozycję farmaceutyczną również sporządza się w sposób podany w przykładzie I, z tym że stosuje się tylko jedno stężenie (100 mg/ml). Jako niejonowy środek powierzchniowo czynny stosuje się produkt o nazwie handlowej Pluronic 127 (BASF). Wyniki doświadczenia są przedstawione w tabeli 6. Doświadczenie wykazuje, że Pluronic 127 w stężeniach od 0,01 % wagowych do 1,0% wagowych nadaje stabilność w warunkach mieszania kompozycjom IL-1ra.

Tabela 6

Pluronic F127 w stężeniach od 0,001 do 1,0% (wagowo) IL-1ra w stężeniu 100 mg/ml

Czas (godz.)	Procenty wagowe Pluronic'u FI 27
0,001	0,01	0,1	0,5	1,0
0	0,065	0,057	0,056	0,060	0,063
1,75	0,059	0,049	0,049	0,066	0,064
8	0,215	0,071	0,059	-	-
12	0,170	0,072	0,059	-	-

Przykład VI

Wytwarzanie kompozycji farmaceutycznej F

EDTA i bufor przygotowuje się jak w przykładzie I. Kompozycję farmaceutyczną również sporządza się w sposób podany w przykładzie I, z tym że stosuje się tylko jedno stężenie (100 mg/ml). Stosuje się także glikol polietylenowy, pEg 8000 (Spectrum).

Wyniki doświadczenia są przedstawione w tabeli 7. Doświadczenie wykazuje, że PEG 8000 w stężeniach około 1,0% wagowego nadaje stabilność w warunkach mieszania kompozycjom IL-1ra.

Skład kompozycji F otrzymanej według procedury opisanej w przykładzie VI.

10.0% wagowych IL-1ra, 0.82% wagowe NaCl (0.06% wagowych kwasu cytrynowego, 0.29% wagowych cytrynianu sodowego albo 0.35% wagowych buforu cytrynianowego), 0.05% wagowych EDTA i 1.0 do 2,0ó wagowych PEG i 87,52 do 86,52% wagowych nośnika (wody).

175 705

Tabela 7

PEG 8000 w stężeniach 1,0% i 2,0% (wagowo) IL-1ra w stężeniu 100 mg/ml

Czas (godz.)	Procenty wagowe PEG 8000
1,0	2,0
0	0,068	0,135
4	0,117	0,483
6	0,131	0,569
10	0,140	0,709

Przykład VII

Wytwarzanie kompozycji farmaceutycznej G

EDTA i bufor przygotowuje się jak w przykładzie I. Kompozycję farmaceutyczną również sporządza się w sposób podany w przykładzie I, z tym że stosuje się tylko jedno stężenie (100 mg/ml). Stosuje się także glikol polietylenowy, PEG 300 (Spectrum). Wyniki doświadczenia są przedstawione w tabeli 8. Doświadczenie wykazuje, że PEG 300 w stężeniach około 1,0% wagowego nadaje kompozycjom IL-1ra stabilność w warunkach wstrząsania.

Tabela 8

PEG 300 w stężeniach 1,0% i 2,0% (wagowo) IL-1ra w stężeniu 100 mg/ml

Czas (godz.)	Procenty wagowe PEG 300
1,0	2,0
0	0,068	0,064
4	0,107	0,107
6	0,127	0,120
10	0,140	0,133

175 705

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Kompozycja farmaceutyczna, składająca się z inhibitora interleukiny-1 i buforu, znamienna tym, że zawiera antagonistę receptora interleukiny-1 w ilości od 20 do 250mg/ml (2.0% wagowych do 23.3% wagowych) i niejonowy środek powierzchniowo czynny w stosunku wagowym od 100:1 do 10000:1 (0.001% do 1.0% wagowych) lub środek zwiększający lepkość w stosunku wagowym 50:1 (1.0 do 2.0% wagowych) ajako bufor zawiera bufor wybrany z grupy buforu fosforanowego, buforu cytrynianowego i buforu octanowego.
2. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że jako niejonowy środek powierzchniowo czynny zawiera środek wybrany z grupy kopolimerów blokowych tlenku etylenu z tlenkiem propylenu, kopolimerów blokowych tlenku propylenu z tlenkiem etylenu, monolaurynianu sorbitanu, estru sorbitolu, estru poliglicerolu z kwasem tłuszczowym, laurylosiarczanu kokamido-dwuetanoloaminy, alkanoloamidu, stearynianu glikolu polioksyetylenopropylenowego, eteru polioksyetylenowo-laurylowego, eteru polioksyetylenowocetylowego, monooleinianu polioksyetyleno-sorbitanu, monostearynianu glicerolu, dwustearynianu glicerolu, monopalmitynianu sorbitolu, monooleinianu polioksyetylenosorbitanu, monolaurynianu polioksyetylenosorbitanu i monostearynianu glikolu propylenowego.
3. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że jako niejonowy środek powierzchniowo czynny zawiera monooleinian polioksyetyleno-sorbitanu.
4. Kompozycja według zastrz. 3, znamienna tym, że zawiera monooleinian polioksyetyleno-sorbitanu w stężeniu 0,1%.
5. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że jako środek zwiększający lepkość zawiera glikol polietylenowy (PEG).
6. Kompozycja farmaceutyczna, znamienna tym, że zawiera 4,9% wagowych , inhibitora interleukiny-1, 0,006% wagowych kwasu cytrynowego, 0,29% wagowych cytrynianu sodowego, 0,82% wagowych chlorku sodowego i 0,019% wagowych kwasu etylenodiaminotetraoctowego i od 0,001 do 1% wagowych niejonowego środka powierzchniowo czynnego.
7. Kompozycja farmaceutyczna, znamienna tym, że zawiera 19,0% wagowych inhibitora interleukiny-1,0,006% wagowych kwasu cytrynowego, 0,29% wagowych cytrynianu sodowego, 0,82% wagowych chlorku sodowego i 0,019 wagowych kwasu etylenodiaminotetraoctowego i od 0,001 do 1.0% wagowych niejonowego środka powierzchniowo czynnego.