PL174764B1 - Końcówka zaciskowa - Google Patents

Abstract

1. Koncówka zaciskowa, do nie wymagajace- go zdejmowania izolacji, przylaczania zyl elektrycz- nych, w zasadzie plaska, z materialu metalicznego przewodzacego prad elektryczny, z co najmniej jed- nym wcieciem majacym ksztalt szczeliny, poprzez które oddzielone sa od siebie obydwa skrzydelka sty- kowe koncówki, które przy ich wspólnych koncach sa polaczone w jed n a calosc i leza w tej samej plaszczyznie, przy czym co najmniej wzdluz czesci obszaru kazdego wciecia uformowane sa na skrzydel- kach stykowych, lezace naprzeciw siebie, polozone w zasadzie równolegle do siebie, powierzchnie stykowe, znamienna tym, ze powierzchnie stykowe (3a, 3b) sa z materialu metalicznego wykrojone i, ze te wykrojone powierzchnie stykowe (3a, 3b) sa wzgledem plaszczy- zny skrzydelek stykowych usytuowane ukosnie pod katem (a), zawartym w przedziale od 35° do 80°. Fig.2 P L 174764 B 1 PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy końcówki zaciskowej do nie wymagającego zdejmowania izolacji przyłączania żył elektrycznych, w zasadzie płaskiej, z materiału metalicznego przewodzącego prąd elektryczny, z co najmniej jednym wcięciem mającym kształt szczeliny, poprzez które oddzielone są od siebie obydwa skrzydełka stykowe końcówki, który przy ich wspólnych końcach są połączone w jedną całość i leżą w tej samej płaszczyźnie, przy czym co najmniej wzdłuż części obszaru każdego wcięcia uformowane są na skrzydełkach, leżące naprzeciw siebie, położone w zasadzie równolegle do siebie, powierzchnie stykowe.

Tego rodzaju końcówki zaciskowe są stosowane zwłaszcza w telekomunikacji i w urządzeniach do przetwarzania danych. Przy wciskaniu izolowanego przewodu elektrycznego w szczelinę stykową takiej końcówki jego izolacja zostaje przecięta i powstaje przewodzące połączenie między przewodem a końcówką.

Z opisu EP 0 315 345 znana jest końcówka zaciskowa posiadająca oddzielone wcięciem tworzącym szczelinę stykową, sprężyste skrzydełka stykowe. Skrzydełka stykowe na swoich końcach górnych mają zmniejszoną grubość i posiadają poprzecznie skierowane względem kierunku wcięcia górne krawędzie, za pomocą których izolacja przyłączanego przewodu zostaje przecięta. Krawędzie te są zaostrzone pod kątem 30°.

Kolejna końcówka zaciskowa, znana z dokumentów WO 91/08599, ma na wzdłużnych krawędziach swoich skrzydełek, ograniczających szczelinę stykową, zukosowania w rodzaju przecinaka, przerwane obszarem przejściowym, w którym podobne zukosowania nie występują. Skrzydełka stykowe końcówki są przy tym oddzielane od siebie przez cięcie nożycami i

174 764 krzyżowanie a zukosowania są wybijane przed rozcinaniem skrzydełek. Płaszczyzny stykowe, są przy tym położone ukośnie względem płaszczyzny danego skrzydełka.

Znana jest dalej, z opisu EP-A-0 459 144 końcówka zaciskowa, posiadająca dwa płaskie skrzydełka, które leżą w tej samej płaszczyźnie i są oddzielone od siebie szczeliną stykową i których powierzchnie stykowe są usytuowane prostopadle względem tej wspólnej płaszczyzny. Ta zaciskowa końcówka jest z reguły tak osadzona w jej podstawie, że jest obrócona wokół osi podłużnej o kąt 45°, a wchodzący z nią w styk przewód elektryczny jest wprowadzany w szczelinę stykową w taki sposób, że podłużna oś jego żyły znajduje się pod kątem 45° względem płaszczyzny skrzydełek końcówki. W tej znanej końcówce zaciskowej 1' dochodzi do nożycowego nacięcia przyłączanego przewodu 12, jak to zostało pokazane schematycznie na fig. 8, co prowadzi do powstania karbów na przewodzie i grozi jego przecięciem, zwłaszcza w wypadku cienkich drutów lub licy.

Z opisu patentowego DE 41 26 068 Cl znana jest końcówka zaciskowa, której obydwa skrzydełka stykowe zostały oddzielone od siebie technologicznym rozcięciem wzdłuż szczeliny stykowej, a dla uzyskania szerokości tej szczeliny w przedziale od 0 mm do 0,05 mm zostały przemieszczone względem siebie w kierunku poprzecznym względem ich płaszczyzny, przy czym przemieszczenie odpowiada ich grubości. Według przedstawionego w tym opisie patentowym drugiego wariantu, skrzydełka stykowe są po ich rozdzieleniu względem siebie obracane. Końcówki te są osadzane przeważnie ukośnie, tak, że między nimi aosiąpodłużnąprzyłączonego do nich przewodu powstaje kąt, na przykład w przedziale od 30° do 60°. Również w tej tradycyjnej końcówce zaciskowej występuje opisany wyżej problem nożycowego nacinania przez krawędzie szczeliny stykowej przyłączanego przewodu i powodowania przez to powstawania na nim karbów.

Problem związany z nożycowym nacinaniem przyłączanego przewodu i powstawaniem na nim karbów występuje w kolejnej znanej końcówce zaciskowej, której obydwa skrzydełka, dla zmniejszenia szerokości szczeliny stykowej, są wywinięte ku sobie z ich płaszczyzny o około 15°.

Zadaniem wynalazku jest dostarczenie końcówki, w której przewód nie jest nacinany nożycowo, w wyniku czego nie dochodzi do powstawania na nim karbów.

Zadanie to zostało rozwiązane w końcówce zaciskowej opisanego na wstępie rodzaju zgodnie z wynalazkiem, przez to, że powierzchnie stykowe są z materiału metalicznego wykrojone i, że te wykrojone powierzchnie stykowe są względem płaszczyzny skrzydełek ustawione ukośnie pod kątem, zawartym w przedziale od 35° do 80°.

Dzięki temu, że w końcówce zaciskowej według wynalazku powierzchnie stykowe są usytuowane ukośnie, uzyskuje się płaskie przyleganie przyłączanego przewodu do skrzydełek stykowych końcówki. W wyniku tego, że przewód styka się z powierzchniami stykowymi i ostre krawędzie między powierzchniami stykowymi i przylegającymi do nich powierzchniami zewnętrznymi nie wcinają się w niego, nie powstają na nim karby i nie ma niebezpieczeństwa odcięcia, zwłaszcza cienkiego, przyłączonego przewodu. Przyłączony przewód wywołuje w skrzydełkach końcówki naprężenie skręcające i jest przez zwichrowane skrzydełka stykowe pewnie mocowany.

Korzystnie, powierzchnie stykowe są usytuowane względem płaszczyzny skrzydełek stykowych pod kątem 45°, co pozwala na ustawienie końcówki zaciskowej względem podłużnej osi przyłączanego przewodu prostopadle.

Końcówka zaciskowa według wynalazku może być wykonywana przez jedno narzędzie, ponieważ do wytworzenia wcięć z usytuowanymi ukośnie powierzchniami stykowymi nie jest potrzebny żaden dodatkowy proces odkształcania lub gięcia.

Z uwagi na to, że przy wykrywaniu, ze względów technicznych, daje się uzyskać szerokość szczeliny stykowej, to znaczy odległość między równoległymi powierzchniami stykowymi, nie mniejszą niż odpowiadającą około 0,6 grubości materiału skrzydełka stykowego końcówki, każde z dwóch sąsiednich skrzydełek stykowych jest przesunięte w obrębie ich płaszczyzny poprzecznie względem obejmowanego przez nie wcięcia ku sobie nawzajem dla zmniejszenia odstępu pomiędzy każdą z powierzchni stykowych tworzących parę.

W tej postaci szerokość szczeliny stykowej zmniejszona jest poniżej szerokości uzyskiwanej przy wykrawaniu, uwarunkowanej technicznymi możliwościami techniki wykrawania to znaczy

174 764 takiej, że odległość między równoległymi powierzchniami stykowymi, jest nie mniejsza niż około 0,6 grubości materiału skrzydełka stykowego końcówki. W wyniku tego dodatkowego zsunięcia tworzących parę powierzchni stykowych, przez plastyczne odkształcenie związanych z nimi skrzydełek stykowych, szerokość szczeliny stykowej jest zredukowana nawet do zera. Ze względu na to, że grubość płaskiego, przewodzącego prąd elektryczny metalicznego materiału, z którego jest wykonana końcówka, wynosi zazwyczaj około 0,5 mm, dająca się praktycznie uzyskać szerokość szczeliny wynosi mniej więcej 0,3 mm. W tradycyjnych końcówkach tego rodzaju, w których wykrawana jest tylko szczelina stykowa, nie jest natomiast przeprowadzane żadne dalsze odkształcanie ich skrzydełek, uzyskiwanie pewnego styku elektrycznego w wypadku cienkich drutów i lic jest problematyczne, ponieważ minimalna uzyskiwana szerokość szczeliny stykowej jest niewystarczająca dla pewnego mocowania w niej przewodu elektrycznego.

W przeciwieństwie do tego w opisanej wyżej postaci wynalazku można optymalnie dopasować szerokość szczeliny stykowej do grubości przyłączanego przewodu. Uzyskuje się przy tym wówczas również w wypadku bardzo cienkiego przyłączanego przewodu jego płaskie przyleganie, bez nacinania nożycowego.

W związku z tym, że w wypadku przyłączenia bardzo cienkich przewodów skrzydełka stykowe często nie zostają wystarczająco skręcone, co zapewnia trwałość połączenia stykowego, w kolejnej korzystnej postaci końcówki zaciskowej według wynalazku, tworzące parę powierzchnie stykowe są zsunięte tak, że stykają się ze sobą oraz, po wzajemnym chwilowym przesunięciu względem siebie, poprzecznie względem płaszczyzny skrzydełek stykowych, leżą, w stanie wstępnego naprężenia, jedna na drugiej, przy czym skrzydełka stykowe leżą w jednej płaszczyźnie.

Wprowadzone we współdziałających ze sobą skrzydełkach stykowych, poprzez chwilowe ich przesunięcie względem siebie, poprzecznie względem płaszczyzny skrzydełek, dodatkowe naprężenie wstępne, powoduje, że również bardzo cienkie przyłączone przewody są mocowane pewnie pomiędzy powierzchniami stykowymi. W tej postaci szerokość szczeliny stykowej została w opisany wyżej sposób zredukowana do zera, wskutek wywołania dodatkowego naprężenia wstępnego, to jest siły, która leżące koło siebie powierzchnie stykowe dodatkowo do siebie dociska. W wyniku oddziaływania siły związanej z naprężeniem wstępnym również bardzo cienkie przyłączone przewody uzyskują trwale pewny styk, chociaż z powodu swojej niewielkiej średnicy nie mogą wywoływać w skrzydełkach końcówki żadnych naprężeń skręcających.

Korzystnie, ukośnie względem płaszczyzny skrzydełek położone, tworzące parę, powierzchnie stykowe w każdym z dwóch sąsiednich wcięć są rozbieżne.

Jest to korzystne dla przypadku, kiedy w celu uzyskiwania styku przez większą liczbę przewodów elektrycznych przewidywane jest istnienie kilku wcięć. Każde z wcięć usytuowanych w szeregu jedno obok drugiego ma płaszczyzny stykowe pochylone ukośnie, na przemian zbieżnie i rozbieżnie, przy czym powierzchnie te w obrębie jednego wcięcia winny być oczywiście zawsze w zasadzie równoległe.

Wynalazek w przykładach wykonania został przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia postać końcówki zaciskowej według wynalazku, ze szczeliną stykową, pokazaną w widoku z góry; fig. 2 - końcówkę zaciskową według fig. 1, pokazaną w przekroju poprzecznym wzdłuż linii I -1; fig. 3 - końcówkę zaciskową według fig. 1, z przyłączoną żyłą, pokazaną w przekroju poprzecznym; fig. 4 - drugi przykład wykonania końcówki zaciskowej, z dwiema szczelinami stykowymi, pokazany w przekroju poprzecznym; fig. 5 - końcówkę zaciskową według fig. 4, z dwiema przyłączonymi żyłami, pokazaną w przekroju poprzecznym; fig. 6 - trzeci przykład wykonania końcówki zaciskowej, pokazany w przekroju poprzecznym; fig. 7a - czwarty przykład wykonania końcówki zaciskowej, pokazany w przekroju poprzecznym w trakcie jednego z etapów wytwarzania; fig. 7b - czwarty przykład wykonania końcówki zaciskowej wg fig. 7a, pokazany w przekroju poprzecznym w stanie gotowym; fig. 8 - schematycznie nacinanie nożycowe przyłączanego przewodu w tradycyjnej końcówce zaciskowej, pokazane w jej przekroju poprzecznym.

Według fig. 1 i 2 końcówka zaciskowa ma dwa skrzydełka stykowe 2a, 2b, połączone ze sobą w jedną całość obszarem przejściowym 4.

174 764

Obydwa skrzydełka stykowe 2a, 2b są oddzielone od siebie wzdłuż wcięcia, które posiada obszar wejściowy 6 w rodzaju zatoki, łączącą się z tym obszarem szczelinę stykową 3 i leżący między szczeliną stykową 3 a obszarem przejściowym 4, w przybliżeniu owalny, otwór obciążający 5. Szczelina stykowa 3 jest ograniczona powierzchniami stykowymi 3a, 3b, ułożonymi równolegle względem siebie. Każda z powierzchni stykowych 3a, 3b jest usytuowana pod kątem a względem płaszczyzny skrzydełek stykowych, to znaczy płaszczyzny, w której leżą obydwa skrzydełka stykowe 3a, 3b. W przedstawionym przykładzie wykonania kąt α = 45°. Szczelina stykowa jest wykrojona z materiału, z którego jest ukształtowana końcówka zaciskowa 1, przy czym obydwa skrzydełka stykowe 2a, 2b leżą w tej samej płaszczyźnie.

Na fig. 3 jest pokazane w jaki sposób żyła 10 wchodzi w styk z końcówką zaciskową 1 według fig. 1 i 3. Przy wprowadzaniu żyły 10 do szczeliny stykowej 3 izolacja 1 1 zostaje automatycznie odcięta w obrębie powierzchni stykowych 3a i 3b, tak, że przewód 12 żyły 10 zaczyna stykać się bezpośrednio z tymi powierzchniami stykowymi 3a, 3b, przez co wytwarza się styk elektryczny między końcówką 1 a przewodem 12. Na fig. 3 zostało uwidocznione wyraźnie, że pozbawiony izolacji odcinek przewodu 12 przylega płasko do powierzchni stykowych 3a, 3b, tak, że nie dochodzi do żadnego nożycowego nacinania tego przewodu 12 i nie występują również żadne karby, ponieważ ostrokątne krawędzie skrzydełek stykowych 2a, 2b, uformowano przez leżące koło siebie powierzchnie stykowe 3a, 3b i każdą z powierzchni 7a, 7b, nie mogą wniknąć w przewód 12. Żyła 10 powoduje wzajemne zwichrowanie skrzydełek stykowych 2a, 2b w kierunku ku sobie, tak, że pod wpływem oddziaływania tego naprężenia skręcającego przewód jest uchwycony trwale i wytwarza się pewny styk elektryczny.

W przykładzie wykonania końcówki zaciskowej według wynalazku, pokazanym na fig. 4 i 5, uwidocznione są dwie szczeliny stykowe 3', tak, że występują odpowiednio trzy skrzydełka stykowe 2c, 2d, 2e, połączone ze sobą jednym końcem w jedną całość. Szczeliny stykowe 3' i powierzchnie stykowe 3a', 3b', 3c' 3d' są ukształtowane podobnie jak w pierwszej postaci wykonania według fig. 1 do 3, przy czym każda z powierzchni stykowych jest usytuowana pod kątem a względem płaszczyzny skrzydełek stykowych, to znaczy płaszczyzny, w której leżą wszystkie trzy skrzydełka stykowe 2c, 2d, 2e. W miejsce tego samego kąta pochylenia a obydwóch szczelin stykowych 3' mogą również występować różne kąty. W przedstawionym przykładzie obydwa kąty wynoszą α = 45°. Ukośne ustawienie szczelin stykowych 3'jest takie, że są one usytuowane ukośnie rozbieżnie względem siebie. Końcówka zaciskowa jest w tym przykładzie osiowo symetryczna, ponieważ obydwa kąty α są równe. Z fig. 5 wynika, że obydwie przyłączone żyły 10 są w ten sposób mocowane trwale, pod wpływem oddziaływania naprężenia skręcającego, analogicznie jak w pierwszej formie wykonania końcówki (por. fig. 3), że pozbawione izolacji odcinki tych przewodów 12, stykają się płasko z powierzchniami stykowymi 3a', 3b', 3c', 3d'.

Pokazany na fig. 6 trzeci przykład wykonania końcówki zaciskowej według wynalazku ma szczelinę stykową o szerokości d, zmniejszonej w porównaniu z minimalną szerokością, jaką można uzyskać ze względów technologicznych przy wykrawaniu takiej szczeliny. W porównaniu z opisaną wcześniej pierwszą postacią wykonania według fig. 1 do 3, skrzydełka stykowe 2a, 2b, są na etapie ich wykrawania przysunięte do siebie w płaszczyźnie, w której leżą (patrz zwrot strzałek), a szerokość szczeliny d w przedziale od około 0 do 0,3 mm uzyskuje się przez ich plastyczne odkształcenie. Oznacza to, że w porównaniu z szerokością szczeliny, możliwą do uzyskania przy wykrawaniu ze względów technologicznych, przy tej formie wykonania uzyskuje się dowolne zmniejszenie odstępu między obydwiema powierzchniami stykowymi 3a, 3b aż do ich zetknięcia się. Jak to widać na fig. 6, również i przy tej postaci wykonania zachowane jest ukośne usytuowanie powierzchni stykowych 3a, 3b względem płaszczyzny skrzydełek, przy czym obydwa skrzydełka stykowe 2a, 2b leżą w tej samej płaszczyźnie. Czwarty przykład wykonania końcówki zaciskowej jest przedstawiony na fig. 7a w trakcie procesu jej wytwarzania i na fig. 7b w stanie końcowym. W końcówce zaciskowej według fig. 6, ze stykającymi się powierzchniami stykowymi 3a, 3b, to znaczy z szerokością szczeliny stykowej d = 0 mm, skrzydełka stykowe 2a, 2b zostają przesunięte względem siebie we wspólnej płaszczyźnie przylegania ich powierzchni stykowych 3a, 3b, poprzecznie względem ich płaszczyzny (por. strzałki na fig. 7a), tak, że po ich chwilowym przesunięciu przyjmują względem siebie położenie

174 764 końcowe według fig. 7b, przy którym leżą w tej samej płaszczyźnie a płaszczyzny stykowe 3a, 3b leżą jedna na drugiej. W wyniku chwilowego przesunięcia według fig. 7a zostaje w tej czwartej formie wykonania końcówki stykowej wywołane naprężenie wstępne, tak, że obydwie powierzchnie stykowe 3a, 3b są dociskane pod jego wpływem jedna do drugiej, w kierunku wspólnej dla obydwóch skrzydełek stykowych 2a, 2b ich płaszczyzny. Również niezwykle cienkie lice, które nie mogą już wywoływać żadnego skręcenia skrzydełek stykowych 2a, 2b, kiedy są wetknięte w szczelinę stykową 3, mają zapewniony dobry styk i trwałe mocowanie dzięki wstępnemu dociskowi powierzchni stykowych 3a, 3b.

Claims (5)

Zastrzeżenia patentowe

1. Końcówka zaciskowa, do nie wymagającego zdejmowania izolacji, przyłączania żył elektrycznych, w zasadzie płaska, z materiału metalicznego przewodzącego prąd elektryczny, z co najmniej jednym wcięciem mającym kształt szczeliny, poprzez które oddzielone są od siebie obydwa skrzydełka stykowe końcówki, które przy ich wspólnych końcach są połączone w jedną całość i leżą w tej samej płaszczyźnie, przy czym co najmniej wzdłuż części obszaru każdego wcięcia uformowane są na skrzydełkach stykowych, leżące naprzeciw siebie, położone w zasadzie równolegle do siebie, powierzchnie stykowe, znamienna tym, że powierzchnie stykowe (3a, 3b) są z materiału metalicznego wykrojone i, że te wykrojone powierzchnie stykowe (3a, 3b) są względem płaszczyzny skrzydełek stykowych usytuowane ukośnie pod kątem (a), zawartym w przedziale od 35° do 80°.

2. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że powierzchnie stykowe (3a, 3b) są usytuowane względem płaszczyzny skrzydełek stykowych pod kątem (a) równym 45°.

3. Końcówka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że każde z dwóch sąsiednich skrzydełek stykowych jest przesunięte w obrębie ich płaszczyzny poprzecznie względem obejmowanego przez nie wcięcia (3,5,6) ku sobie nawzajem dla zmniejszenia odstępu (d) pomiędzy każdą z powierzchni stykowych (3a, 3b) tworzących parę.

4. Końcówka według zastrz. 3, znamienna tym, że tworzące parę powierzchnie stykowe (3a, 3b) są zsunięte tak, że stykają się ze sobą oraz, po wzajemnym chwilowym przesunięciu względem siebie, poprzecznie względem płaszczyzny skrzydełek stykowych, leżą w stanie wstępnego naprężenia, jedna na drugiej, przy czym skrzydełka stykowe (2a, 2b) leżą w jednej płaszczyźnie.

5. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że ukośnie względem płaszczyzny skrzydełek stykowych położone, tworzące parę, powierzchnie stykowe (3a, 3b), w każdym z dwóch sąsiednich wcięć (3, 5, 6) są rozbieżne.