PL172254B1

PL172254B1 - Fotel z ruchomym oparciemi sposób jego wytwarzania PL PL

Info

Publication number: PL172254B1
Application number: PL93306771A
Authority: PL
Inventors: Jonathan R Saul; Karl J Komorowski; Larry P Lapoine
Original assignee: La Z Boy Chair Co
Priority date: 1992-06-18
Filing date: 1993-06-17
Publication date: 1997-08-29
Also published as: CA2138014A1; US5427431A; EP0645975B1; DE69318154T2; US5323526A; WO1994000038A1; ZA934396B; AU666964B2; CA2138014C; KR100259130B1; AU4540293A; TW377286B; ES2116457T3; MX9303667A; JPH08507225A; NZ253937A; EP0645975A1; DE69318154D1; JP2772296B2; KR950702097A

Abstract

1 Fotel z ruchomym oparciem, zawierajacy ramowy kor pus oparty o podstawe fotela, przy czym do ramowego korpusu jest zamocowane siedzisko majace rame z obrotowymi zaczepami, zas za pomoca obrotowych zaczepów z rama siedziska jest polaczone tylne oparcie fotela zawierajace rame, a ponadto do siedziska sa przymocowane boczne oparcia, podparte na podstawie fotela oraz ruchomy podnózek, usytuowany pomiedzy bocznymi oparciami 1 podstawa fotela, przy czym do ramowego korpusu fotela sa zamo- cowane laczniki umozliwiajace ruch siedziska fotela wzgledem jego podstawy, zas z obrotowymi zaczepami jest polaczony przegubowy popychajacy mechanizm, usytuowany pomiedzy podstawa fotela i rama siedziska, zapewniajacy ruch postepowy ramy siedziska wzgle- dem podstawy fotela, znamienny tym, ze ramowy korpus ( 2 1) fotela zawiera pare bocznych scian (24) polaczonych sciana przednia (26) i tylna (28) i stanowi sztywna obudowe, na której oparty jest zespól uruchamiajacy ( 1 2), zawieszony pomiedzy para bocznych scian (24), przy czym z zespolem uruchamiajacym (12) jest polaczony ruchomy podnózek (16) sprzezony z uchwytem (42), zas w podsta- wie (22) fotela sa uksztaltowane tory (136) ... 7 Sposób wytwarzania fotela z ruchomym oparciem, w którym ksztaltuje sie na podstawie fotela jego korpus ramowy i laczy sie ze soba pare scian bocznych za posrednictwem sciany przedniej i tylnej, a nastepnie umieszcza sie w korpusie ramowy mechanizm uruchamiajacy oparcie fotela i mocuje sie na nim rame oparcia fotela, znamienny tym, ze przed uksztaltowaniem ramowego kor- pusu ( 2 1) montuje sie oddzielnie zespól uruchamiajacy ( 1 2), po czym na zespole uruchamiajacym ksztaltuje sie ramowy korpus ( 2 1) laczac ze soba pare scian bocznych (24) za posrednictwem sciany przedniej (26) i tylnej (28) oraz rame (44) siedziska (14) fotela, a nastepnie za pomoca obrotowych zaczepów (96) zamocowanych na ramie (44) siedziska fotela (14) mocuje sie do ramowego korpusu (21) rame (46) oparcia fotela, a ponadto do ramowego korpusu (21) fotela montuje sie podnózek (16) i umieszcza sie go pomiedzy scianami bocznymi (24) i podstawa fotela (22) .. . FIG 2 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest fotel z ruchomym oparciem i sposób jego wytwarzania.

Znane fotele z oparciem są wyposażone w mechanizm uruchamiający, który jest umieszczony pomiędzy prefabrykowaną ramą fotela i jego podstawą. Mechanizm uruchamiający stanowi kombinację różnych mechanicznych połączeń dźwigniowych zapewniających różnorodne funkcjonalne właściwości, a więc wygodę użytkowania jak również niezalezny ruch oparcia fotela. W fotelach z ruchomym oparciem mechanizm uruchamiający działa tak, aby zapewniał stałą przestrzeń pomiędzy pochylonym siedziskiem i sąsiadującym nieruchomym oparciem (tj. powierzchnią ściany, stołem itp) podczas całego ruchu pochylania. Mechanizm uruchamiający zawiera układ szynowy i zapewnia ruch wzdłużny ramy fotela względem jego części nieruchomej.

Znane są prefabrykowane ramy fotela w kształcie litery U, które są często przykręcane śrubami do ramy otwartą częścią litery U odpowiadającą przodowi fotela. Takie fotele z ruchomym oparciem mają ramy umieszczone wewnątrz prefabrykowanej kolejnej ramy fotela są powszechnie określane jako konstrukcje rama w ramie. W związku z tym większość wytwórców mebli nie obija zewnętrznych powierzchni prefabrykowanej ramy, aż do momentu, gdy zostanie zamocowany w niej odpowiedni uruchamiający mechanizm. Operacja obijania jest wtedy niewydajna na skutek tego, że często trzeba manipulować ciężką i nieporęczną ramą fotela w sposób ekstremalnie pracochłonny.

Inną wadą znanych foteli z ruchomymi oparciami, wyposażonymi w konwencjonalne mechanizmy uruchamiające, jest duży opór tarcia pomiędzy obitymi elementami. Opór tarcia musi być pokonany, aby zapewnić równomierny ruch siedziska pomiędzy pozycjami pionową i pochyloną. W związku z tym użytkownik o mniejszym ciężarze musi przykładać odpowiednią siłę do fotela aby pochylić oparcie lub poruszyć podnóżek.

Z opisów patentowych USA nr 3 096 121 oraz 07/816 849 znany jest fotel z ruchomym oparciem zawierający ramowy korpus oparty o podstawę fotela. Do ramowego korpusu jest zamocowane siedzisko w postaci ramy obitej tapicerką. Rama fotela zawiera obrotowe zaczepy, za pomocą których jest z nią połączone tylne oparcie fotela. Fotel zawiera boczne oparcia, podparte na podstawie fotela oraz ruchomy podnóżek. Podnóżek jest usytuowany pomiędzy bocznymi oparciami i podstawą fotela. Ramowy korpus fotela zawiera łączniki umożliwiające ruch siedziska fotela względem jego podstawy. Z obrotowymi zaczepami jest połączony przegubowy popychający mechanizm, umieszczony pomiędzy podstawą fotela i ramą siedziska, zapewniający ruch postępowy ramy siedziska względem podstawy fotela. Ponadto fotel zawiera łączniki dźwigniowe i wsporniki ślizgowe, które proponuje się wykorzystać w konstrukcji fotela według wynalazku.

Jednak wadą tej konstrukcji jest duży ciężar i masywny wygląd fotela. Ponadto użytkownik musi użyć stosunkowo dużej siły dla pokonania oporu połączeń poszczególnych elementów fotela w celu przechylenia oparcia. Ponadto rozwiązanie to nie zapewnia niezależnego ruchu podnóżka w stosunku do pozostałej części fotela.

172 254

Znaną z opisu patentowego USA 07/819784 konstrukcję podnóżka zaleca się wykorzystać w fotelu według wynalazku.

W opisach patentowych USA 3 096 121, 07/816 849 i 07/819784 ujawniono fotel z ruchomym oparciem jak również sposób jego wytwarzania polegający na zamocowaniu na podstawie fotela jego korpusu ramowego i połączeniu ze sobą pary ścian bocznych za pośrednictwem ściany przedniej i tylnej. Po umieszczeniu w korpusie ramowym mechanizmu uruchamiającego oparcie fotela mocuje się następnie ramę oparcia fotela.

Wadą wyżej wymienionego sposobu jest to, że mechanizm uruchamiający oparcie fotela montuje się po ukształtowaniu ramy fotela, co powoduje znaczne utrudnienie podczas montażu całej konstrukcji mebla.

Fotel z ruchomym oparciem, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że ramowy korpus fotela zawiera parę bocznych ścian połączonych ścianą przednią oraz tylną i stanowi sztywną obudowę, na której oparty jest zespół uruchamiający, zawieszony pomiędzy parą bocznych ścian, przy czym z zespołem uruchamiającym jest połączony ruchomy podnóżek sprzężony z uchwytem, zaś w podstawie fotela są ukształtowane tory, w których są umieszczone dwa zestawy kół pierwszy i drugi, przy czym zestawy kół są zamocowane na prawym i lewym ślizgowym wsporniku, zawierającym złącza, zaś ze ślizgowymi wspornikami jest sprzęzony przegubowy mechanizm popychający, współpracujący z obrotowymi zaczepami ramy siedziska dla wywołania ruchu postępowego ramowego korpusu.

Korzystnie ramowy korpus fotela i siedzisko są połączone ruchomo i niezależnie od siebie z mechanizmem uruchamiającym.

Korzystnie tory ukształtowane w podstawie fotela mają postać wygiętych łukowato kanałów lewego i prawego, zaś ślizgowe wsporniki zawierają przegubowe łączniki i złącza.

Korzystnie mechanizm uruchamiający zawiera poprzeczny wałek napędowy połączony z uchwytem, przy czym na wałku napędowym są zamocowane złącza ślizgowego wspornika i podnóżek.

Korzystnie złącze ślizgowego wspornika zawiera dźwignię obrotową oraz łącznik kolankowy z ukształtowanym na jednym jego końcu otworem, zaś drugi koniec łącznika kolankowego jest połączony obrotowo z dźwignią obrotową za pomocą sworznia, przy czym na dźwigni obrotowej jest zamocowany pierwszy zestaw kółek, dopasowany do umieszczania w torze podstawy, a ponadto ślizgowe wsporniki zawierają ramię obrotowo połączone z dźwignią, do której jest zamocowany drugi zestaw kółek dopasowany do umieszczania w torze, przy czym do ramienia obrotowego jest przymocowana półka.

Korzystnie podnóżek zawiera dźwignię połączoną z wałkiem napędowym mechanizmu uruchamiającego, przy czym na wałku napędowym jest osadzony element przegubowy łączący wałek napędowy z wałkiem podporowym mechanizmu uruchamiającego.

Sposób wytwarzania fotela z ruchomym oparciem, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że przed ukształtowaniem ramowego korpusu montuje się oddzielnie zespół uruchamiający, po czym na zespole uruchamiającym kształtuje się ramowy korpus łącząc ze sobą parę ścian bocznych, za pośrednictwem ściany przedniej i tylnej oraz ramę siedziska fotela, a następie za pomocą obrotowych zaczepów, zamocowanych na ramie siedziska fotela mocuje się do ramowego korpusu ramę oparcia fotela, a ponadto do ramowego korpusu fotela montuje się podnóżek i umieszcza się go pomiędzy ścianami bocznymi i podstawą fotela, przy czym w podstawie fotela kształtuje się zakrzywione tory, a do dolnych krawędzi ścian bocznych fotela dołącza się ślizgowe wsporniki zawierające dwa zestawy kół, pierwszy i drugi, po czym umieszcza się w zakrzywionych torach podstawy fotela dwa zestawy kół.

Korzystnie w mechanizmie uruchamiającym mocuje się wałek napędowy oraz wałek podporowy i umieszcza się ich przeciwległe końce w pierwszych i drugich otworach ukształtowanych w bocznych ścianach korpusu ramowego.

Korzystnie na wałku podporowym mocuje się wsporniki zaczepów obrotowych i łączy się je z pierwszą parą belek ramy oparcia fotela, przy czym wsporniki umieszcza się w trzecich otworach, ukształtowanych w ramie.

172 254

Korzystnie od przodu fotela do wałka podporowego mocuje się podnóżek, zaś w podnóżku umieszcza się płytę oraz dźwignię, którą mocuje się obrotowo na wałku napędowym, przy czym wałek napędowy sprzęga się z wałkiem podporowym.

Korzystnie łączy się wałek napędowy ze ślizgowym wspornikiem za pośrednictwem złączy.

Korzystnie zawiesza się na wałku napędowym element przegubowy i umieszcza się go pomiędzy wałkiem napędowym i wałkiem podporowym, przy czym na elemencie przegubowym mocuje się dźwignię, a element przegubowy łączy się z podnóżkiem.

Korzystnie mocuje się przegubowy mechanizm popychający na wspornikach obrotowych zaczepów i na wałku napędowym, po czym łączy się go z podstawą fotela i sprzęga się ze ślizgowymi wspornikami za pomocą zamocowanego na ślizgowych wspornikach zestawu kół, które umieszcza się w torach podstawy.

Korzystnie ustawia się tory w kierunku, przy którym ramowy korpus przechyla się względem podstawy fotela przy przemieszczaniu ślizgowych wsporników w torach.

Korzystnie przed ukształtowaniem korpusu ramowego obija się tapicerką ściany boczne oraz ściany przednią i tylną ramowego korpusu.

Korzystnie pomiędzy ścianami bocznymi ramowego korpusu i podstawą fotela umieszcza się złącza ślizgowych wsporników.

Korzystnie przed umieszczeniem zespołu uruchamiającego w korpusie ramowym mocuje się w nim wałek napędowy i wałek podporowy, przy czym zespół uruchamiający mocuje się pomiędzy ścianami bocznymi ramy, a końce wałka napędowego umieszcza się w pierwszych otworach ścian bocznych, zaś końce wałka podporowego umieszcza się w drugich otworach ukształtowanych w bocznych ścianach ramowego korpusu, przy czym pomiędzy parą ścian bocznych mocuje się ścianę przednią i tylną ramowego korpusu, po czym mocuje się do ramy siedziska tylne oparcie za pośrednictwem obrotowych zaczepów, które łączy się ze ścianami bocznymi poprzez trzecie otwory ścian bocznych, zaś pomiędzy wałkiem podporowym i ramą siedziska umieszcza się wsporniki, po czym łączy się wsporniki ze ścianami bocznymi ramowego korpusu i umieszcza się na nich pierwszy i drugi zestaw kół, zaś na podstawie fotela kształtuje się tory, łączy się podstawę z korpusem ramowym, po czym umieszcza się w torach zestawy kół, a następnie mocuje się przegubowy mechanizm popychający na wałku napędowym, zaś wsporniki łączy się z podstawą, przy czym wsporniki sprzęga się z obrotowymi zaczepami, natomiast podnóżek łączy się z wałkami napędowym i podporowym, natomiast wałek napędowy łączy się ze złączem ślizgowego wspornika.

Korzystnie wałek napędowy i wałek podporowy łączy się ze sobą sztywno w określony przestrzenny układ, przy czym wałek napędowy mocuje się ruchomo w pierwszych otworach ścian bocznych, zaś wałek podporowy osadza się nieruchomo w drugich otworach ścian bocznych.

Korzystnie do wałka napędowego mocuje się podnóżek za pośrednictwem dźwigni, którą jednocześnie umieszcza się na wałku podporowym, przy czym dźwignię sprzęga się z wałkiem napędowym.

Korzystnie z wałkiem napędowym i podnóżkiem jednocześnie sprzęga się złącze ślizgowego wspornika.

Korzystnie na wałku napędowym osadza się element przegubowy, przy czym na elemencie przegubowym mocuje się sprężynę.

Fotel z ruchomym oparciem ma prostą konstrukcję, która może być zastosowana również w innego typu meblach na przykład sofach, narożnikach itp. Mechanizm uruchamiający umożliwia selektywny ruch oparcia fotela względem siedziska jak również niezależne uruchomienie podnóżka. Ponadto mechanizm uruchamiający zapewnia ruch postępowy ramy fotela podczas ruchu pochylania fotela. Konstrukcja fotela według wynalazku zapewnia możliwość poruszania poszczególnymi częściami fotela, nawet przy użyciu minimalnej siły jaką może dostarczyć osoba siadająca na niego. Rama fotela jest tak zaprojektowana, że stanowi łatwo rozbieralną konstrukcję co w znacznym stopniu ułatwia montaż poszczególnych elementów fotela. Zapewnia ona

172 254 także stateczne oparcie dla mechanizmu uruchamiającego. Uproszczona konstrukcja mechanizmu uruchamiającego zapewnia precyzyjne mocowanie jego w korpusie fotela.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. IA do ID przedstawiają fotel w widoku perspektywicznym w pozycjach roboczych, fig. 2 przedstawia poszczególne elementy fotela z fig. 1 w widoku perspektywicznym, fig. 2A przedstawia boczny element ramy, fig. 3 - zespół uruchamiający w powiększeniu i w widoku perspektywicznym, fig. 4 - zespół uruchamiający z fig. 3 w widoku z góry, fig. 5 przedstawia zespół do podnoszenia oparcia na nogi w widoku perspektywicznym, fig. 6A16B obrazuj ą zespół nośny łącznika z fig. 2 w powiększeniu w widoku z góry i z boku, fig. 7A do 7H przedstawiają poszczególne etapy montowania fotela zgodnie ze sposobem według wynalazku.

Jak przedstawiono na fig. IA fotel 10 zawiera siedzisko 14 z tylnym oparciem 18 i oparcia boczne 21 dla rąk oraz podnóżek 16, który na fig. 1H jest ułożony w pozycji schowanej, zaś na fig. IB zajmuje położenie podczas użytkowania.

Poduszka 18 fotela 10 porusza się pod wpływem odpowiednio przyłożonego nacisku ciała użytkownika, przy czym podczas ruchu oparcie 18 fotela 10 poduszka 20 siedziskajest poruszana do góry lub do przodu, w zależności od potrzeb. Boczne oparcia 21 zamocowane są do nieruchomej podstawy 22 fotela 10. Podczas ruchu siedziska 14 boczne oparcia 21 przemieszczają się do przodu utrzymując odpowiednio odległość pomiędzy tylnym oparciem 18 i powierzchnią sąsiadującej ściany.

Przemieszczanie siedziska 14 jest niezależne od położenia jakie zajmuje podnóżek 16. Poszczególne części fotela 10 mogą łatwo zmieniać swoje położenie z pozycji przedstawionej na fig. ID do fig. IA, w zależności od nacisku na tylne oparcie 18 wywieranego przez użytkownika.

Jak uwidoczniono na fig. 2 do 5 zespół uruchamiający 12 fotel 10 jest zamocowany pomiędzy parą ścian bocznych 24 fotela 10, ścianą przednią 26 i ścianą tylną 28. Poduszka 20 siedziska 14 zawiera ramę 44, która jest obita tapicerką. Podobnie tylne oparcie 18 zawiera ramę 46, zaś podnóżek 16 ma wewnątrz umieszczoną płytę 48. Kształt poszczególnych ram i płyty jest tak dobrany, aby możliwe było zamocowanie sprężyn, wyścielenia, obicia itd. dla fotela 10.

Korzystnie każdy z elementów fotela jest wykonany z jednej lub większej ilości drewnianych płyt, które są razem osadzone nieruchomo i przymocowane za pomocą elementów mocuj ących takich, jak kołki, klamry, gwoździe i wkręty. Elementy mocujące są wzmacniane w niektórych połączeniach za pomocą metalowych płytek lub wsporników i/lub drewnianych bloczków narożnych. Każdy element fotela jest wykonany oddzielnie i może mieć dowolne kształty w zależności od potrzeb lub upodobań użytkownika. ,

Zespół uruchamiający 12 jest zamocowany w siedzisku 14 fotela 10 pomiędzy bocznymi oparciami 21. Zespół uruchamiający 12 zawiera drążek napędowy 30 i przedni wałek podporowy 32, które są zamocowane przeciwległe do siebie. Z zespołem uruchamiającym 12 jest połączony ponadto podnóżek 16, za pośrednictwem lewej i prawej dźwigni 34 wspomaganych sprężynami przegubów 36. Przeguby są połączone z drążkiem napędowym 30 i przednim wałkiem podporowym 32 dla zapewnienia możliwości uruchomienia podnóżka 16 przez użytkownika. Sztywne wzmocnienie poprzeczne 38 jest umieszczone pomiędzy drążkiem napędowym 30 i wałkiem podporowym 32, co zapewnia odpowiednią sztywność zespołu uruchamiającego 12. Korzystnie jeden koniec wzmocnienia poprzecznego 38 jest zamocowany, za pomocą czopów, na drążku napędowym 30, a jego przeciwległy swobodny koniec wystaje na zewnątrz i ma postać wspornika 39, który jest nieruchomo zamocowany (np. za pomocą gwintowanych elementów mocujących) do wewnętrznej powierzchni przedniej części wzmocnienia poprzecznego 38, za pomocą zacisku 40. Takie zamocowanie zabezpiecza wał podporowy 32 przed obracaniem się podczas obrotu wałka napędowego 30. Zacisk 40 zapewnia odpowiednie usytuowanie wałka podporowego 32 pomiędzy ścianami bocznymi 24 oparcia bocznego 21. Korzystnie wałek napędowy 30 ma kwadratowy przekrój poprzeczny oraz uchwyt 42 (fig. 1) zamocowany na zewnątrz, na ścianie bocznej 24 fotela 10. Uchwyt 42 jest usytuowany na takiej wysokości, aby osoba siedząca na fotelu mogła z łatwością go dosięgnąć.

172 254

Każda ściana boczna 24 oparcia 21 lewego i prawego stanowi sztywny, prostokątny element zawierający płytę 50 i poziome listwy górną 52 i dolną 54, przy czym listwa górna 54 stanowi podparcie dla rąk użytkownika. Każda boczna ściana 24 zawiera przedni słupek 56, korzystnie ustawiony co najmniej swoją dolną częścią prostopadle do podłogi oraz ustawiony ukośnie tylny słupek 58. Słupki przedni 56 i tylny 58 oraz listwy poziome górne 52 i dolne 54 są sztywno zamocowane do płyty 50. Ponadto w płytach 50 są ukształtowane pierwsze otwory 60, które mają takie wielkości, aby przechodziły przez nie przeciwległe końce wałka napędowego 30. Ponadto wewnątrz otworu 60 są umieszczone tulejowe czopy 62, o rozmiarach zapewniających obracanie się w nich wałka napędowego 30.

Płyty 50 zawierają także drugie otwory 64 o wymiarach dopasowanych do umieszczania przeciwległych końców wałka podporowego 32. Zacisk 40 zapewnia odpowiednie usytuowanie wzmocnienia poprzecznego 38 względem wałka podporowego 32. Drugie otwory 64, są ukształtowane w płytach 50. Pierwsze i drugie otwory 60 i 64 mają ustalone położenie na płytkach 50 i są wiercone na płycie 50, przed jej zamocowaniem w fotelu 10. Płyty 50 są zamocowane w fotelu 10 wraz z wcześniej umieszczonymi na nich listwami i słupkami 52, 54, 56, 58 oraz tulejami 62 umieszczonymi w otworach 60 i nakrętkami teowymi, wewnątrz otworów 79. Płyty te stanowią więc uniwersalny element.

Jak przedstawiono na fig. 2 tylna ściana 28 fotela 10 zawiera poprzeczną listwę 70, do której końców są zamocowane pod kątem, wystające do wewnątrz fotela 10 wsporniki 72. Z listwy 70 wystają na zewnątrz kołki 76, umieszczone na przeciwległych końcach tej listwy 70 i są dostosowane do wkładania w odpowiednio ukształtowane w płytach trzecie otwory 78.

Korzystnie zastosowano tu nakrętki teowe wewnątrz otworów 79 płyty 50 dla umieszczenia w nich gwintowanych elementów mocujących. Zapewnia to sztywne przymocowanie wygiętych pod kątem wsporników 72 ściany tylnej 28 do płyty 50 oparcia 21.

Przednia ściana 26 fotela 10 zawiera poprzeczną listwę 80 i wygięte pod kątem wsporniki 82, przymocowane na przeciwległych kanałach listwy 80. Poprzeczna listwa 80 ma otwory 84 o wielkości dopasowanej do umieszczania w nich dźwigni 34 podczas poruszania podnóżka 16. Ponadto poprzeczna listwa 80 przed zamocowaniem w fotelu jest pokrywana obiciem. Wygięte pod kątem wsporniki 82 zawierają otwory 86, które korzystnie są współosiowe z otworami 88 w płytach 50, co umożliwia sztywne mocowanie przedniej ściany 26 pomiędzy parą ścian bocznych 24. Korzystnie są stosowane samogwintujące złącza, które wkłada się do otworów 88. Poprzeczna listwa 80 jest tak ukształtowana, że zapewnia znacznie szerszą powierzchnię łączenia przedniej ściany 26 ze ścianą boczną 24 bocznego oparcia 21 fotela 10. Jednocześnie po zamocowaniu poszczególnych elementów fotela zapewnionajest dostateczna sztywność boków fotela, bez możliwości jakichkolwiek odchyleń.

Jak przedstawiono na fig. 2 i 5, rama 44 siedziska 14 jest usytuowana pomiędzy bocznymi ścianami 24 i podpiera się na nich. Rama 44 siedziska 14 ma kształt prostokątny i zawiera pierwszą parę belek 90 i drugą parę belek 92, 94, które są sztywno przymocowane do siebie. Wobec zwartej budowy zespołu uruchamiającego 12 po zamocowaniu go w ramie 44 nie wystają na zewnątrz żadne elementy, a więc można na nią układać luźne poduszki. Do ramy 44 są przymocowane obrotowe zaczepy 96 umożliwiające poruszanie siedziska do przodu lub do tyłu w zależności od ruchu oparcia fotela. Obrotowe zaczepy 96 zawierają dźwigniowe łączniki 100 i wsporniki ślizgowe 102. Dźwigniowe łączniki 100 są ustawione i wystają pionowo poza ramę 44 wzdłuż tylnych słupków 58 bocznej ściany 24. Każdy łącznik dźwigniowy 100 zawiera obrotowe ramię 104, połączone obrotowo poniżej dolnej listwy 54 ściany bocznej 24 dla podparcia wspornika 106, zamocowanego nieruchomo do odpowiedniej płyty 50. Wspornik 106 jest przytwierdzony do płyty 50 w punktach zaczepienia 110.

Zgodnie z fig. 5 dolny koniec każdego obrotowego ramienia 104 jest zamocowany obrotowo wokół punktu zaczepienia 112 i obraca się wokół ustawionego prosto słupka 114 zaczepu 108. Zaczep 108 jest ukształtowany tak, że część jego obrzeża jest ułożona poziomo i jest zamocowany (np. za pomocą wkrętów do drewna) do pierwszej belki 90, w pobliżu tylnego końca ramy 44. Obciążenie w części tylnej ramy 44 jest przenoszone poprzez zaczepy 108,112, na ramie 104, a następnie poprzez punkty zaczepienia 110 i wsporniki 106 do ściany bocznej 24

172 254 fotela 10. Obrotowe ramiona 104 mają wzdłużny kształt dla zapewnienia większego przełozenia siły równoważącego pochylanie. Rama 44 przemieszcza się wahadłowo do przodu i do tyłu. Długość ramienia 104 i usytuowanie punktu zaczepienia 110 są odpowiednio dobierane dla zmniejszenia oporu tarcia wywołanego przez obicie pochylającego się oparcia 18 ocierającego się o nieruchome obicie.

Korzystnie pomiędzy zaczepami 108 i trzpieniem ustalającym 117 fotela 10 są zamocowane sprężyny 115 zapewniające zwiększony opór przeciw ruchowi pochylnemu oparcia 14 fotela 10. Obrotowe zaczepy 96 zawierają (tj. lewy i prawy) wsporniki ślizgowe, których działanie polega na prowadzeniu i ograniczaniu ruchu do przodu i do tyłu ramy 44, a przez to poduszki 20 siedziska 14.

Według fig. 3 i 4 przeciwległe końce wałka podporowego 32 są umieszczone w wycięciach 116 ukształtowanych wspornikach ślizgowych lewym i prawym 102, które mają poziome półki 118 przymocowane na przykład za pomocą wkrętów do drewna do spodniej powierzchni pierwszych belek 90 w niewielkiej odległości od przedniego końca ramy 44. Ponadto wsporniki ślizgowe 102 zawierają wzdłużne pionowe półki 119, które są dopasowane do ustalania na wewnętrznej bocznej powierzchni pierwszych belek 90.

Odchylenie kątowe i długość wycięć 116 określają zakres ruchu do przodu i do tyłu ramy 44 względem oparcia bocznego 21 podczas oddziaływania siły przyłożonej przez użytkownika podczas siedzenia w fotelu 10. Wewnątrz każdego wycięcia 16 jest umieszczona nieruchoma nylonowa wkładka 120, która powoduje zmniejszenie oporu tarcia przeciwdziałającego ruchowi poduszki 20 siedziska 14 względem wałka podporowego 32 a tym samym wytłumia hałas jaki jest związany z tym ruchem. Na przeciwległych końcach wałka podporowego 32 umieszczone są zaciski 122 odchylające podkładki, które ustawiają w linii wewnętrzną powierzchnią nylonowych wkładek 120 przyległych do wycięć 116. Ponadto podkładki 124 w kształcie tarczy i zaciski odległościowe 122 są przeznaczone do ustawienia ramy 44 w linii. Zaciski odległościowe 122 utrzymują dźwignię 34 podnóżka 16 na wałku podporowym 32. Dlatego wsporniki ślizgowe 102, wkładki nylonowe 120, podkładki 124 i zaciski odległościowe 122 są wstępie montowane na wałku podporowym 32.

Jak przedstawiono na fig. 2, tylne oparcie 18 zawiera prostokątną, sztywną ramę 46, mającą dwie ściany boczne 126 i górną i dolną ścianę 128 i 130. Rama 46 jest zamocowana w sposób rozłączny na górnej części ramienia 104 za pomocą ślizgowych wsporników 132 przymocowanych w odpowiednich miejscach na ścianach bocznych 126. Wsporniki ślizgowe 132 mają postać kanału, wewnątrz którego ślizgają się obrotowe ramiona 104. Gdy wsporniki ślizgowe 132 są zamocowane w obrotowych ramionach 104, oparcie 18 stanowi w efekcie przedłużenie ramion 104 ponad punktami zaczepienia 110 (patrz fig. 5). Oparcie 18 obraca się wokół punktów zaczepienia 110, przy czym również obracają się ramiona 104. Obrotowe ramiona 104 poruszają się pod wpływem nacisku przyłożonego do ramy 44 siedziska 14 ponad punktem zaczepienia 110, gdy użytkownik fotela odchyla się do tyłu. Ruch ten powoduje obracanie się ramy 44 siedziska 14, przy czym obrotowi ulegają również ramiona 104 powodując toczenie się do przodu, wyposażonych w kółka ślizgowych wsporników 134 po zakrzywionych torach 136 ukształtowanych w podstawie 22. Ponieważ ślizgowe wsporniki 134 są przymocowane do oparcia bocznego 21, działanie takie powoduje ruch ramy 44 do przodu i pochylenie jej w stosunku do podstawy 22.

Jak to przedstawiono na fig. 2 i 5 podnóżek 16 zawiera płytę 48, która od zewnątrz jest wyściełana i obita materiałem. Płyta 48 jest podparta i porusza się za pomocą identycznie ukształtowanych łączników dźwigniowych lewego i prawego 34. Łączniki dźwigniowe 34 w pozycji roboczej są zamocowane w punktach zawieszenia określonych przez wałek podporowy 32. Poruszanie podnóżka 16 odbywa się za pomocą zarówno lewego jak i prawego łącznika dźwigniowego 34, po obrocie wałka napędowego 30 o określony kąt, za pośrednictwem uchwytu 42. Płyta 48 podnóżka 16 przemieszcza się zajmując pionową lub poziomą pozycję w zależności od potrzeb.

Zapadkowy mechanizm ryglujący 140 według wynalazku łączy wałek napędowy 30 i wałek podporowy 32 zapewniając różne pośrednie pozycje zablokowania podnóżka 16. Konstrukcja mechanizmu ryglującego 140 zawiera p^;erwszy łącznik 142, którego jeden koniec jest

172 254 osadzony obrotowo na wałku obrotowym 32. Według fig. 3 i 4 zacisk odległościowy 122 zapewnia odstępy na wałku podporowym 32 pomiędzy lewym wspornikiem ślizgowym 102 i lewym łącznikiem 142. Dolny koniec pierwszego łącznika 142 jest połączony z końcem pochylonego drugiego łącznika 144. Drugi koniec drugiego łącznika 144 jest rozwidlony. W rozwidlonym końcu drugiego łącznika 144 jest umieszczona płytka zapadkowa 146 osadzona na wałku napędowym 30 i obracająca się razem z nim. Płytka zapadkowa 146 ma ukształtowane na obwodzie wgłębienia 148 stanowiące zapadkę współpracującą z trzpieniem ryglującym 149, który jest przenoszony przez rozwidlenie i wpychany we wgłębienia 148 za pomocą sprężyny 150 zamocowanej na obrotowym trzpieniu 152 pomiędzy zapadkową płytą 146 i drugim łącznikiem 144. Gdy wałek napędowy obraca się uruchamiając podnóżek 16, obrotowi ulega także zapadkowa płyta 146, przy czym odsłaniają się wgłębienia 148 trzpienia ryglującego 148 w zależności od stopnia obrotu wałka 30. Gdy trzpień ryglujący 149 zajmuje pozycję blokującą, wówczas podnóżek 16 jest również zblokowany w uniesionej pozycji, zabezpieczającej przed nieumyślnym ruchem obrotowym, który mógłby spowodować mechanizm ryglujący 140.

Fotel według wynalazku zawiera również pchający mechanizm przegubowy lewy i prawy 158, współpracujący z obrotowymi zaczepami 96 powodujący ruch postępowy do przodu i do tyłu łączników dźwigniowych 134 ramy 44 fotela względem podstawy 22 pod wpływem nacisku przez osobę zajmującą fotel. Mechanizmy pchające 158 są wzajemnie złączone pomiędzy przednią belką poprzeczną 154 podstawy 22 i przednią częścią ramy 44. Wsporniki podstawy 22 fotela 10 wystają pionowo z belki poprzecznej 154 podstawy 22 (fig. 2). Końce dolnych łączników pchających 162 są obrotowo połączone na sworzniu 164 z górnym końcem wsporników 160. Przeciwległe końce dolnych łączników pchających 162 są obrotowo złączone za pomocą sworznia 164 z pierwszym końcem łącznika obrotowego (nie oznaczonym) drążka napędowego 170, połączonego z wałkiem napędowym 30. Przeciwległe końce drążka napędowego 170 są złączone sworzniem 172 z dolnym końcem przesuniętych górnych łączników 174, których górne końce są złączone w punktach obrotu z odpowiednimi przednimi wspornikami ślizgowymi 102 zamocowanymi na pierwszej parze belek 90 ramy 44. Korzystnie łączniki obrotowe drążka napędowego 170 mają otwór, przez który włożona jest tuleja dystansowa 178. Przez otwór ten, przechodzi wałek napędowy 30. Wał napędowy 30 ustala wzdłużne położenie łączników obrotowych drążka napędowego 170 i górnych łączników 174 lecz może działać niezależnie w odniesieniu do ich ruchu obrotowego. Tak więc, gdy przykładany jest nacisk przez osobę siadającą na fotel dla przemieszczenia siedziska 14 pomiędzy pozycją pionową i pochyłą, przegubowe mechanizmy pchające 158 powodują odpowiedni ruch postępowy do przodu i do tyłu ramy fotela 10 za pomocą ruchu nośnych łączników dźwigniowych usytuowanych wewnątrz zakrzywionych torów 136 podstawy 2. Krzywizna torów 136 zapewnia przechylanie ramy do tyłu względem podłogi przy jej postępowym ruchu do przodu. Ruch pochylania oparcia fotela występuje równocześnie z ruchem łączników dźwigniowych 34 podnóżka 16 poprzez selektywne obracanie dźwignią 42 osoby siadającej na fotel i/lub przy ruchu pochylania siedziska 14. Ruch siedziska związany jest z jego ruchem obrotowym względem bocznych oparć 21 i ruchem postępowym ramy 44 względem podstawy 22. Ponadto fotel według wynalazku zapewnia osobie siedzącej możliwość wybrania i utrzymania każdego, pożądanego, pochylonego położenia.

Jak przedstawiono na fig. 3 do 6, mechanizm uruchamiający 12, zawiera łączniki 134 podpierające ramę bocznego oparcia 21. Ruch do przodu i do tyłu ramy 44 względem bocznych oparć 21 powoduje równoczesny ruch pochylania siedziska 14 i ruch pochylania tej ramy. Ponadto, wyposażone w kółka nośne łączniki 134 są odpowiednio sprzężone z łącznikami lewym i prawym 182 zapewniając ruch pochylania ramy fotela przy odpowiednim uruchomieniu podnóżka 16 na skutek obrotu wałka napędowego 30. Przy podniesieniu podnóżka 16 do położenia pośredniego, np. za pomocą mechanizmu ryglującego 140, łączniki lewy i prawy 182 wywołują ruch pochylania o proporcjonalnej wielkości. Zakrzywione tory 136 są przymocowane na przeciwległych końcach do belek poprzecznych przedniej 154 i tylnej 156 podstawy 22. Korzystnie zakrzywione tory są równoległe i lekko zakrzywione od tyłu do przodu dla wywołania w nim wyrównanego ruchu tocznego kółek.

172 254

Według fig. 6A i 6B każdy z nośnych łączników 134 zawiera wygięty pod kątem wspornik 184 do mocowania bezpośredniego do listwy 54 ramy oparcia bocznego 21 np. za pomocą wkrętów do drewna. Każda półka nośnego łącznika 134 jest przymocowana do listwy 54 zapewniając podparcie ramy oparcia 21. Wygięty pod kątem wspornik 184 zawiera półkę 186 połączoną z ramieniem 188 mającym przedni zespół toczny 190 wyposażony w kółka, który jest przystosowany do toczenia po torach 136 ramy 22. Alternatywnie przedni zespół toczny 190 jest przymocowany do dolnego otworu montażowego 191 w celu zapewnienia przechylania ramy oparcia 21 w kierunku do tyłu, gdy znajduje się w pozycji pionowej. Górny tylny koniec nośnego łącznika 188 ma wygiętą pod kątem prostym półkę 192 mającą co najmniej jedno wydłużone wycięcie 194 dla mocowania łącznika nośnego 188 do wygiętego pod kątem wspornika 196 (fig. 5), który jest zamocowany do wewnętrznej pionowej powierzchni płyty 50. Wygięty pod kątem wspornik 196 ma poziomą półkę 198 z otworami (nie pokazanymi). Wydłużone wycięcie 194 na półce łącznika nośnego 192 i otwory w wygiętym pod kątem wsporniku 196 umożliwiają wybrane ustawienie nośnych łączników 134. Dźwignia obrotowa 200 jest połączona z nośnym łącznikiem 188 i wygiętym pod kątem wspornikiem 184 wokół punktu 202. Dźwignia obrotowa 200 zawiera drugi tylny, wyposażony w kółka zespół toczny 204 umieszczony w torach 136, przy czym przeciwległy koniec obrotowej dźwigni 200 jest przymocowany do odpowiednich złączy lewego i prawego 182, których konstrukcja i działanie będą opisane poniżej. Ciężar osoby siadającej i środek ciężkości siedziska 14 określony za pomocą odpowiedniego usytuowania kółek przednich i tylnych 19 i 20 wewnątrz zakrzywionych torów 136, łączą się dla wytworzenia skierowanej do przodu siły na zespołach nośnych łączników 134.

Według fig. 6A i 6B każdy nośny łącznik 192 jest sprzężony ze złączami 182, w celu umożliwienia ruchu siedziska fotela względem podłogi przy ruchu podnóżka 16.

Złącza 182 łączą dźwignie obrotowe 200 łączników 134 z wałkiem napędowym 30. Najbardziej wysunięte do przodu końce dźwigni obrotowych 200 są ułożone poniżej i ustawione w linii z osią wałka napędowego 30 i są obrotowo połączone na sworzniu 210 z końcem łącznika kolankowego 212 w kształcie litery J. Drugi koniec łącznika kolankowego 212 w kształcie litery J jest obrotowo połączony z czołem łączącym 214 w punkcie 216. Człon łączący 214 jest zamocowany na wałku napędowym 30 i porusza się razem z nim. Korzystnie człon łączący 214 jest montowany na wałku napędowym 30 tak, że połączenie z łącznikiem kolankowym 212 i łącznikami jest wykonane podczas montażu fotela 10.

Podczas działania złącza 182 hamują ruch przechylania siedziska fotela do momentu obrócenia uchwytu 42, za jego pośrednictwem wałka napędowego 30, w celu spowodowania ruchu obrotowego dźwigni obrotowych 200 względem nośnych łączników 188. Dźwignie obrotowe 200 mają wycięcie 218, dla nitu 220, przechodzącego przez nośny łącznik 188, dla określenia ruchu obrotowego pomiędzy dźwigniami obrotowymi 200 i nośnymi łącznikami 188. Podczas obracania wałka napędowego 30, odpowiedni obrót członu łączącego 214 powoduje obrót łącznika kolankowego 212 dla napędzania przednich końców dźwigni obrotowych 200 do dołu. Za pośrednictwem złącza 182 napędzane jest do przodu kolanko 212 o kształcie litery J i porusza się wokół i poniżej walka napędowego 30 umożliwiając obracanie dźwigni obrotowych 200 wokół punktów przegubowców 202. Nośne łączniki 134 a przez to rama siedziska przechylane są względem torów 136. Nity 220 zapewniają fotelowi 10 podparcie konstrukcyjne do utrzymywania ustawienia osiowego i sztywności dźwigni obrotowych 200 oraz powodują poruszanie tylnych, wyposażonych w kółka zespołów 204 wewnątrz torów 136. W ten sposób są wyeliminowane boczne poprzeczne zabezpieczenia, ponieważ wykorzystana jest sztywność ramy siedziska do utrzymywania właściwego ustawienia w linii koła względem toru 136.

Na figurze 3 przedstawiono przykładową konstrukcję wspomagania sprężynami przegubów 36, współpracujących z dźwigniami 34, dla utrzymania płyty 48 podnóżka 16 w pozycji całkowicie cofniętej i ułożonej wzdłuż ściany przedniej 26. Przeguby 36 oddziaływują na sprężyny poprzez odchylanie podnóżka 16 do pozycji wyciągniętej lub cofniętej. Przeguby 36 zawierają dźwignię 222 z kwadratowym otworem, która jest zamocowana na wałku napędowym 30 i obraca się z nim. Dźwignia kolankowa 222 jest połączona obrotowo za pomocą sworznia 224 z tylnym ramieniem łącznika kolankowego 226 w kształcie litery C, który

172 254 zakrzywiony jest wokół, pod i w kierunku do przodu wałka napędowego 30. Przednie ramię łącznika 226 ma ukształtowany otwór, w którym jest umieszczony jeden koniec sprężyny 228. Przeciwległy koniec sprężyny 228 jest przymocowany do płytki łączącej 230, połączonej z wałkiem napędowym 32. Przegub 36 korzystnie jest wstępnie ukształtowany jako część mechanizmu uruchamiającego 12. Położenie sworznia 224 nad wałkiem napędowym 30 i linia działająca sprężyny 228 są takie, że w wciągniętej pozycji podnóżka 16 sprężyna oddziaływuje z siłą powodującą ruch podnóżka 16. Podnóżek 16 jest początkowo wciągnięty na skutek obrotu uchwytu 42 oraz wałka napędowego 30. Sworzeń 224 porusza się do dołu i ponad środkiem urojonej linii, pomiędzy osią wałka podporowego 32 i osią wałka napędowego 30, gdy sworzeń 224 znajduje się ponad środkiem, obciążenie oddziałujące na sprężynę 228 pomaga obracać się wałkowi napędowemu 30, co powoduje uniesienie podnóżka 16, gdy przednie ramię łącznika 226 jest pociągane w kierunku płytki łączącej 230 i wałka podporowego 32. Ponadto sprężyna 228 wspomaga uchwyt 42 podczas obracania dla uzyskania przez niego wymaganego kąta uruchamiającego. Oprócz połączenia przegubem 36 wałek podporowy 32 i wałek napędowy 30 połączone są poprzeczką 38, która minimalizuje odchylenie wałka napędowego 30. Działanie sprężyny, zapewnia łatwiejsze obracanie uchwytu. Przegub 36 jest dostosowany do oddziaływania siły odchylania sprężyny 228 przy przywracaniu podnóżka 16 do pozycji schowanej podczas obracania uchwytu 42 w przeciwnym kierunku. Naciąg sprężyny jest regulowany za pomocą odpowiednich elementów (nie pokazanych). Płytka łącząca 230 przegubu 36 jest umieszczona na wałku podporowym 32 za pomocą wydłużonego zacisku odległościowego 122 utrzymującego konieczny odstęp pomiędzy przegubem 36, dźwigniami 34 i przednim wspornikiem ślizgowym 102.

Na figurze 7A przedstawiono wstępnie zmontowany mechanizm uruchamiający 12 podtrzymywany na uchwycie mocującym 300, który zawiera parę rozstawionych w odstępie ułożonych pod kątem mocujących stanowisk 302 mających ukształtowane dno wycięcia 304 i 306. Pierwsze wycięcie 304 jest przeznaczone dla wałka podporowego 32, zaś drugie wycięcie 306 dla walka napędowego 30. Elementy związane ze wspornikami ślizgowymi 102, dźwigniami 34, mechanizmami pchającymi 158, poprzeczką 38, mechanizmem ryglującym 140 i sprężynami przegubów 36 są sprzężone dla umożliwienia działania mechanizmu uruchamiającego 12 lub podwieszone na nim przed złączeniem wzajemnym z różnymi elementami ramy. Alternatywnie, może być stosowany uchwyt mocujący 300, jako odpowiednie miejsce do montażu różnych połączeń dźwigniowych i części składowych związanych z mechanizmem uruchamiającym 12.

Nafigurze 7B przedstawiono etap montażu, w którym ukierunkowuje się i łączy wzajemnie ściany boczne 24 z mechanizmem uruchamiającym 12. Zrozumiałe jest, że ozdobne obicie oraz wyścielenie fotela są zamocowane na bocznych ścianach 24 przed zamocowaniem mechanizmu uruchamiającego 12. Wałek napędowy 30 i wałek podporowy 32 mają tak dobraną długość, że boczne ściany 24 opierają się o nie. Boczne ściany 24 są ułożone na mechanizmie uruchamiają: cym 12, przy czym przeciwległe końce wałka napędowego 30 przechodzą przez otwory 60 w płytach 50. Przeciwległe końce wałka podporowego 32 są osadzone w drugich otworach 64 w bocznych płytach 50.

Jak przedstawiono na fig. 7C wstępnie zmontowane elementy ramy stanowią boczne ściany 24 oraz ścianę przednią 26 i ścianę tylną 28. Według korzystnego sposobu montażu na przeciwległych końcach poprzecznej listwy 70 przyklejone są kołki ustalające 76 w trzecich otworach 78 bocznych płyt 50, dla właściwego usytuowania tylnej ściany 28 względem bocznych ścian ramy 24. Następnie umieszcza się gwintowane elementy łączące w otworach w wygiętych pod kątem wspornikach 72 i do teowych nakrętek ustalonych wewnątrz otworów 79, bocznych płyt 50 dla zamocowania tylnej ściany 28 pomiędzy bocznymi ścianami 24. Przednia ściana 26 jest również przymocowana do bocznej ściany 24.

Po przełączeniu tylnej ściany 28 przednia ściana 26 wsuwa się do wewnątrz pomiędzy boczne ściany 24 zapewniając wystawanie części dźwigni 34 przez otwory 84 ukształtowane w poprzecznej listwie 80. Jak przedstawiono na fig. 7C, wygięte pod kątem wsporniki 82 wstępnie mocuje się na tylnej powierzchni poprzecznej listwy 80. Ponadto poprzeczną listwę 80 obija się

172 254 tapicerką przed montażem. Samogwintujące złącza wprowadza się poprzez otwory 88 w płytach 50, do wewnątrz niegwintowanych otworów 86 ukształtowanych w wygiętych pod kątem wspornikach 82 dla sztywnego przymocowania przedniej ściany 26 do bocznych ścian 24. Następnie mocuje się wspornik 39 do poprzecznej listwy 80 dla dodatkowego zapewnienia odpowiedniej sztywności.

Figury 7D - 7F - przedstawiają sposób łączenia w jedną całość czterech głównych elementów fotela, które po zamocowaniu stanowią sztywny korpus fotela, wewnątrz którego zawiesza się mechanizm uruchamiający 12. Taka konstrukcja umożliwia wyeliminowanie oddzielnego mechanizmu stosowanego do podparcia mechanizmu uruchamiającego w znanych uprzednio pochylanych fotelach. Uchwyt mocujący 300 umożliwia łączenie różnych elementów ramy. Po zmontowaniu korpusu fotela, do których pod kątem dźwigni 34 mocuje się nieruchomo płytę 48 podnóżka 16. Płytę 48 obija się wstępnie materiałem.

Na figurze 7E przedstawione są cztery wstępnie zmontowane elementy korpusu fotela podparte za pomocą uchwytów mocujących 300. Z korpusem fotela łączy się następnie obitą tapicerką poduszkę 20, zawierającą ramię 44 oraz wyściółkę tapicerską i sprężyny. W przednich obrzeżach belki 90 pierwszej pary belek wykonuje się wycięcia dla ustawienia w linii ramę 44 względem wałka podporowego 32. Następnie do bocznych płyt 50 mocuje się nieruchomo za pośrednictwem wsporników podporowych 106, łączniki dźwigowe 100, które wstępnie mocuje się na ramie 44 obitej poduszki 20. Po zamocowaniu wsporników podporowych 106 płyt 50 uruchamia się punkty zaczepowe 110 pomiędzy obrotowymi ramionami 104 i wspornikami podporowymi 106. Alternatywnie, wsporniki podporowe 106 łączników dźwigowych 100 mocuje się bezpośrednio do płyt 50, przy czym wygięte pod kątem zaczepy 108 mocuje się do poduszki 20. Poduszka 20 jest ruchomo przymocowana co umożliwia przymocowanie zaczepów 108 do belki 90 ramy 44. Po ustawieniu ramy 44 tak, że wałek podporowy 32 jest również odpowiednio ustawiony, wciąga się do wewnątrz wsporniki ślizgowe 102, zaś pionowe półki 119 opiera się o wewnętrzną powierzchnię belek 90, po czym wprowadza się poprzez otwory w poziomych półkach 118 elementy mocujące i mocuje się wsporniki ślizgowe 102 do spodniej powierzchni pierwszych belek 90. Następnie pomiędzy zaczepami 108 umieszcza się sprężyny 115 i kołki ustalające 109 wystające z płyt 50.

Na figurze 7F przedstawiono podstawę 22, którą wstępnie montuje się i kształtuje się otwory mocujące w przedniej belce poprzecznej 154 dla części półki wsporników podstawy 160, jak również wsporników ograniczających 310. Korzystnie, sztywny korpus fotela zdejmuje się z uchwytu mocującego 300 i umieszcza się wyposażone w kółka zespoły toczne 190 i 204 łączników 134 w kanałach 136. Ustawienie to następuje na skutek umieszczenia korpusu fotela w pozycji do góry nogami na jego poręczach i ułożenie podstawy 22 względem korpusu tak, że tory 136 podstawy 22 wkłada się ponad wyposażonymi w kółka zespołami tocznymi 190 i 204, rozstawionych poprzecznie łączników 134. Pojedynczy wspornik ograniczający 310, centruje się na przedniej belce poprzecznej 154 i opiera się o odpowiednio ustawiony klocek ograniczający 312 usytuowany na przedniej ścianie 26 ramy fotela, gdy podstawa 22 wsuwa się w ramę fotela. Następnie wsporniki 158 mechanizmu pchającego 158 mocuje się nieruchomo do przedniej belki poprzecznej 154. W ten sposób korpus fotela obrotowo łączy się dla zapewnienia ruchu pochylnego względem podstawy 22 podczas ruchu siedziska 14. Następnie wykonuje się obrotowe połączenie 216 pomiędzy łącznikiem kolankowym 212 i członem łączącym 214, przez samogwintujący nit. Złącze 182 i łączniki 134 sprzęgają się i współdziałają z mechanizmem uruchamiającym 12. Fig. 7G i 7H przedstawiają sposób, w jaki obite tylne oparcie 18 mocuje się do obitej poduszki 20 za pomocą ramion 104 i wsporników ślizgowych 132. Następnie mocuje się uchwyt 42 na jednym końcu wałka napędowego 30.

Jak to przedstawiono na fig. 7A do 7H wstępnie zmontowane elementy łączy się w pewnej ilości możliwych do przyjęcia kolejnych operacji.

Figura 2A przedstawia boczną ścianę 24, która została obniżona dla wyeliminowania poręczy, lecz która jednak zapewnia trzypunktowe mocowanie mechanizmu uruchamiającego 12. Boczna ściana 24 zawiera wzmocnioną dolną podłużnicę 52 umożliwiającą mocowanie na niej wyposażonego w kółka mechanizmu przegubowego 134. Zastąpienie, pokazanych

172 254 na fig. 2, bocznych ścian ramy lewego lub prawego, boczną ścianą 24 ze wszystkimi innymi elementami takimi samymi, zapewnia siedzisko, które mogłoby być stosowane jako końcowa sekcja w podwójnych siedzeniach w kształcie litery S, sofach i siedzeniach składanych. Dostosowanie bocznych ścian ramy lewej albo prawej 24 umożliwia zamocowanie elementów fotela do sofy lub innego tego typu mebla.

Powyższy opis ujawnia i opisuje przykładowe postaci niniejszego wynalazku.

FIG 2

172 254

FSG 4

172 254

/36

172 254

76•70

FIG 7C

FIG7F

Μ34 •156

136

172 254

FIG 7G

172 254

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Fotel z ruchomym oparciem, zawierający ramowy korpus oparty o podstawę fotela, przy czym do ramowego korpusu jest zamocowane siedzisko mające ramę z obrotowymi zaczepami, zaś za pomocą obrotowych zaczepów z ramą siedziska jest połączone tylne oparcie fotela zawierające ramę, a ponadto do siedziska są przymocowane boczne oparcia, podparte na podstawie fotela oraz ruchomy podnóżek, usytuowany pomiędzy bocznymi oparciami i podstawą fotela, przy czym do ramowego korpusu fotela są zamocowane łączniki umożliwiające ruch siedziska fotela względem jego podstawy, zaś z obrotowymi zaczepami jest połączony przegubowy popychający mechanizm, usytuowany pomiędzy podstawą fotela i ramą siedziska, zapewniający ruch postępowy ramy siedziska względem podstawy fotela, znamienny tym, że ramowy korpus (21) fotela zawiera parę bocznych ścian (24) połączonych ścianą przednią (26) i tylną (28) i stanowi sztywną obudowę, na której oparty jest zespół uruchamiający (12), zawieszony pomiędzy parą bocznych ścian (24), przy czym z zespołem uruchamiającym (12) jest połączony ruchomy podnóżek (16) sprzęzony z uchwytem (42), zaś w podstawie (22) fotela są ukształtowane tory (136), w których są umieszczone dwa zestawy kół, pierwszy (190) i drugi (204), przy czym zestawy kół (190, 204) są zamocowane na prawym i lewym ślizgowym wsporniku (134), zawierającym złącza (188), zaś ze ślizgowymi wspornikami (134) jest sprzężony przegubowy mechanizm popychający (158), współpracujący z obrotowymi zaczepami (96) ramy (44) siedziska (14) dla wywołania ruchu postępowego ramowego korpusu (21).
2. Fotel według zastrz. 1, znamienny tym, że ramowy korpus (21) fotela i siedzisko (14) są połączone ruchomo i niezależnie od siebie z mechanizmem uruchamiającym (12).
3. Fotel według zastrz. 1, znamienny tym, że tory (136) ukształtowane w podstawie (22) fotela mają postać wygiętych łukowato kanałów lewego i prawego, zaś ślizgowe wsporniki (134) zawierają przegubowe łączniki (202) i złącza (182).
4. Fotel według zastrz. 2, znamienny tym, że mechanizm uruchamiający (12) zawiera poprzeczny wałek napędowy (30) połączony z uchwytem (42), przy czym na wałku napędowym (30) są zamocowane złącza (182) ślizgowego wspornika (134) i podnóżek (16).
5. Fotel według zastrz. 4, znamienny tym, że złącze (182) ślizgowego wspornika (134) zawiera dźwignię obrotową (200) oraz łącznik kolankowy (212) z ukształtowanym na jednym jego końcu otworem (216), zaś drugi koniec łącznika kolankowego (212) jest połączony obrotowo z dźwignią obrotową (200) za pomocą sworznia (210), przy czym na dźwigni obrotowej (200) jest zamocowany pierwszy zestaw kółek (204), dopasowany do umieszczania w torze (136), a ponadto ślizgowe wsporniki (134) zawierają ramię (188) obrotowo połączone z dźwignią (200), do której jest zamocowany drugi zestaw kółek (190) dopasowany do umieszczania w torze (136), przy czym do ramienia (188) obrotowego jest przymocowana półka (192).
6. Fotel według zastrz. 1, znamienny tym, że podnóżek (16) zawiera dźwignię (34) połączoną z wałkiem napędowym (30) mechanizmu uruchamiającego (12), przy czym na wałku napędowym (30) jest osadzony element przegubowy (36) łączący wałek napędowy (30) z wałkiem podporowym (32) mechanizmu uruchamiającego (12).
7. Sposób wytwarzania fotela z ruchomym oparciem, w którym kształtuje się na podstawie fotela jego korpus ramowy i łączy się ze sobą parę ścian bocznych za pośrednictwem ściany przedniej i tylnej, a następnie umieszcza się w korpusie ramowy mechanizm uruchamiający oparcie fotela i mocuje się na nim ramę oparcia fotela, znamienny tym, że przed ukształtowaniem ramowego korpusu (21) montuje się oddzielnie zespół uruchamiający (12), po czym na zespole uruchamiającym kształtuje się ramowy korpus (21) łącząc ze sobą parę ścian bocznych (24) za pośrednictwem ściany przedniej (26) i tylnej (28) oraz ramę (44) siedziska (14) fotela, a następnie za pomocą obrotowych zaczepów (96) zamocowanych na ramie (44) siedziska fotela (14) mocuje się do ramowego korpusu (21) ramę (46) oparcia fotela, a ponadto do ramowego

172 254 korpusu (21) fotela montuje się podnóżek (16) i umieszcza się go pomiędzy ścianami bocznymi (24) i podstawą fotela (22), przy czym w podstawie (22) fotela kształtuje się zakrzywione tory (136), a do dolnych krawędzi ścian bocznych (24) fotela dołącza się ślizgowe wsporniki (134), zawierające dwa zestawy kół pierwszy i drugi (190, 204), po czym umieszcza się w zakrzywionych torach (136) podstawy (22) fotela dwa zestawy kół (190, 204).
8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że w mechanizmie uruchamiającym (12) mocuje się wałek napędowy (30) oraz wałek podporowy (32) i umieszcza się ich przeciwległe końce w pierwszych i drugich otworach (60, 64), ukształtowanych w bocznych ścianach (24) korpusu ramowego (21).
9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że na wałku podporowym (32) mocuje się wsporniki (102) zaczepów obrotowych (96) i łączy się je z pierwszą parą belek (90) ramy (44) oparcia fotela, przy czym wsporniki (102) umieszcza się w trzecich otworach, ukształtowanych w ramie (44).
10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że od przodu fotela, do wałka podporowego (32) mocuje się podnóżek (16), zaś w podnóżku (16) umieszcza się płytę (48) oraz dźwignię (34), którą mocuje się obrotowo na wałku napędowym (30), przy czym wałek napędowy (30) sprzęga się z wałkiem podporowym (32).
11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że łączy się wałek napędowy (30) ze ślizgowym wspornikiem (134) za pośrednictwem złączy (182).
12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że zawiesza się na wałku napędowym (30) element przegubowy (36) i umieszcza się go pomiędzy wałkiem napędowym (30) i wałkiem podporowym (32), przy czym na elemencie przegubowym (36) mocuje się dźwignię (222), a element przegubowy (36) łączy się z podnóżkiem (16).
13. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że mocuje się na wspornikach (102) obrotowych zaczepów (96) i na wałku napędowym (30) przegubowy mechanizm popychający (158), po czym łączy się go z podstawą (22) fotela i sprzęga się ze ślizgowymi wspornikami (134) za pomocą zamocowanego na ślizgowych wspornikach (134) zestawu kół (190,204), które umieszcza się w torach (136) podstawy (22).
14. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że ustawia się tory (136) w kierunku, przy którym ramowy korpus (21) przechyla się względem podstawy (22) fotela przy przemieszczaniu ślizgowych wsporników (134) w torach (136).
15. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że przed ukształtowaniem korpusu ramowego (21) obija się tapicerką ściany boczne (24) oraz ściany przednią i tylną (26, 28) korpusu ramowego (21).
16. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że pomiędzy ścianami bocznymi (24) i podstawą (22) fotela umieszcza się złącza (182) ślizgowych wsporników (134).
17. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że przed umieszczeniem zespołu uruchamiającego (12) w korpusie ramowym (21) mocuje się w nim wałek napędowy (30) i wałek podporowy (32), przy czym zespół uruchamiający (12) umieszcza się pomiędzy ścianami bocznymi (24) ramy, a końce wałka napędowego (30) umieszcza się w pierwszych otworach (60) ścian bocznych (24), zaś końce wałka podporowego (32) umieszcza się w drugich otworach (64) ukształtowanych w bocznych ścianach (24), przy czym pomiędzy parą ścian bocznych (24) mocuje się ścianę przednią i tylną (26,28) ramowego korpusu (21) ,po czym mocuje się do ramy (34) siedziska (14) tylne oparcie (46) za pośrednictwem obrotowych zaczepów (96), które łączy się ze ścianami bocznymi (24) poprzez trzecie otwory ścian bocznych (24), zaś pomiędzy wałkiem podporowym (32) i ramą (44) siedziska (14) umieszcza się wsporniki (102), po czym łączy się wsporniki (102) ze ścianami bocznymi (24) i umieszcza się na nich pierwszy i drugi zestaw kół (190,204), a następnie z korpusem ramowym (21) łączy się podstawę (22), na której kształtuje się tory (136), po czym umieszcza się w torach (136) zestawy kół (190, 204), a następnie mocuje się przegubowy mechanizm popychający (158) na wałku napędowym (30), zaś wsporniki (102) łączy się z podstawą (22), przy czym wsporniki (102) sprzęga się z obrotowymi zaczepami (96), zaś podnóżek (16) łączy się z wałkami napędowym i podporowym (30,32), natomiast wałek napędowy (30) łączy się ze złączem (182) ślizgowego wspornika (134).

172 254
18. Sposób według zastrz. 17, znamienny tym, że wałek napędowy (30) i wałek podporowy (32) łączy się ze sobą sztywno w określony przestrzenny układ, przy czym wałek napędowy (30) mocuje się ruchomo w pierwszych otworach (60) ścian bocznych (24), zaś wałek podporowy (32) osadza się nieruchomo w drugich otworach (64) ścian bocznych (24).
19. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że do wałka napędowego (30) mocuje się podnóżek (16) za pośrednictwem dźwigni (34), którą jednocześnie umieszcza się na wałku podporowym (32), przy czym dźwignię (34) sprzęga się z wałkiem napędowym (30).
20. Sposób według zastrz. 19, znamienny tym, że z wałkiem napędowym (30) i podnóżkiem (16) jednocześnie sprzęga się złącze (182) ślizgowego wspornika (134).
21. Sposób według zastrz. 19, znamienny tym, że na wałku napędowym (30) osadza się element przegubowy (36), przy czym na elemencie przegubowym (36) mocuje się sprężynę (222).